Mου τα 'πες (*) κάποτε και τώρα θα στα πω
και με το νι, αν θες και με το σίγμα,
πως από τότε που μας ήρθες στη ζωή
έδωσες νόημα και γεύση κι' άλλο στίγμα
Και όταν κάκιωνα μαζί σου ήταν γιατί
έχεις το πείσμα μου και το αγύριστο κεφάλι Μα η καρδιά της μάνας λησμονεί δίνει ψυχή, μεγάλη αγκαλιά και πάλι...
Διπλή γιορτή για σένα κι' εύχομαι για τα γενέθλιά σου, από τα βάθη της καρδιάς μου
(*) 23/12/2007 ανάρτηση με τίτλο "Mας τα είπε..." (**) Μάθε για τ' όνομά σου: Χρήστος και Χριστίνα:
Το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι το πείσμα. Ποτέ δεν παραδέχονται πως έχουν άδικο. Η επιμονή τους μερικές φορές τους κάνει να πετυχαίνουν το αδύνατο. Κατά τ' άλλα ο Χρήστος είναι αρκετά μοναχικός και ιδιόρρυθμος, ενώ η Χριστίνα βρίσκει την ευτυχία στην οικογενειακή και κοινωνική ζωή. Και οι δύο δίνουν σημασία στην οικονομική ασφάλεια.
Τα καλοκαίρια στο Ναύπλιο, το μεσημεριανό φαγητό ήταν οικογενειακή σύναξη. ΄Ολοι εκεί, κανείς δεν απουσίαζε, εκτός από τις δύο κόρες (από τα πέντε παιδιά) της γιαγιάς μου, που ήταν παντρεμένες στο εξωτερικό. Καταλαβαίνεις τώρα, πολλοί ...νοματαίοι (όπως έλεγε η γιαγιά) στο τραπέζι. Και μετά το φαγητό η σειρά του φρούτου. ΄Οταν το ...μενού είχε για επιδόρπιο καρπούζι ήταν η μεγάλη μου απόλαυση, γιατί μου άρεσε η όλη διαδικασία του σερβιρίσματος... Το είχε φέρει ο παππούς από νωρίς και ήταν "με τη βούλα"...παρακαλώ, ή αν ήταν Σάββατο, που πηγαίναμε με τη γιαγιούλα μου παρέα στη λαϊκή το αγοράζαμε ...σφαγμένο, αφού όλοι εκεί πέρα φώναζαν "όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω" ΄Εφερνε, που λες, η γιαγιούλα μου (μη φανταστείς καμιά γριά, 45 ετών ήταν η γυναίκα, όταν εγώ μπορούσα να θυμάμαι γεγονότα) τη μεγάλη της πιατέλα και την άφηνε μπροστά στον παππού. ΄Υστερα ακουμπούσε επάνω της προσεκτικά το καρπούζι και του έδινε το μεγάλο μαχαίρι. Εκείνος σηκωνόταν όρθιος και έκοβε από τη μια άκρη του ένα στρογγυλό κομμάτι (σε μέγεθος πιάτου του γλυκού ή του τσαγιού, ανάλογα με το καρπούζι) και άλλο ένα από την άλλη άκρη.
΄Υστερα στερέωνε το καρπούζι όρθιο στην πιατέλα και όταν το έκοβε κάθετα σε φέτες, απλωνόταν το λεπτό και δροσιστικό άρωμά του και τότε.... "η πρώτη τους λαχτάρα" (η αφεντιά μου δηλαδή), έκλεινε τα μάτια και χαμογελώντας γλυκά έπαιρνε βαθιά ανάσα και αναφωνούσε: "άααχ...καλπουζάκι μου που βγήκεεες..." Τέλος, ξεκινούσε να μοιράζει από μια μεγάλη φέτα στα μέλη της οικογένειας,
ονοματίζοντας το κάθε κομμάτι π.χ. "του παππού", "της γιαγιάς", "του Γιώργου", της "Μαρίας",
"και αυτόοοοο... της Γιάννας μααας"... Από πολύ μικρό θυμάμαι αυτό το "τελετουργικό", μέχρι που μεγάλωσα, έφτιαξα τη δική μου οικογένεια με μπόλικους επίσης..."νοματαίους". ΄Οταν έρχονταν στην Αθήνα στο δικό μου πλέον σπίτι, με τον ίδιο πάντα τρόπο έκοβε ο παππούς το καρπούζι...Πάντα όταν έφτανε να μου δώσει το δικό μου κομμάτι χαμογελούσε με σημασία.... "και αυτόοο... "
΄Εχουν περάσει τόσα χρόνια. Σχεδόν μισός αιώνας κοντεύει από τότε και κάθε που συναντιόμαστε με την αδελφή της μαμάς μου (για αδελφή μου την κάνεις, μόνο δέκα χρόνια μεγαλύτερή μου), μου φωνάζει από μακριά χαμογελώντας:
"Αχ... καρπουζάκι μου που βγήκες"
Και τα χρόνια πέρασαν,
μέχρι που το ...κυβίσαμε το καρπούζι και τέρμα τα ...μισοφέγγαρα. "Ανάρπαστα έχουν γίνει στην Κίνα τα τετράγωνα καρπούζια, τα οποία αναζητούν με μανία καθημερινά, τόσο οι επισκέπτες της χώρας, όσο και οι ίδιοι οι κάτοικοι. Αξίζει βέβαια να σημειωθεί ότι η μέθοδος που συναντάται και στη χώρα μας, ξεκίνησε από την Ιαπωνία, απ' όπου έχουμε ήδη δει τετράγωνα κεράσια, τρίγωνα βερίκοκα, ροζ ντομάτες και πολλά άλλα περίεργα και όπως διαπιστώθηκε, τα τετράγωνα καρπούζια ήταν πολύ βολικά τόσο στη μεταφορά τους, όσο και στην τοποθέτησή τους στα ράφια καταστημάτων φρούτων και λαχανικών"
Σήμερα όμως φίλοι μου, μιαςκαι έχει γενέθλια η "μικρή" μου,
Κατερινάκι μου, ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ!!!!
κερνάω όμορφα καρπουζο-καλλιτεχνήματα. Εμ, το άλλο με τα προϊόντα βιολογικής καλλιέργειας, το έμαθες; (μεταξύ μας.... ποτέ μου δεν τα εμπιστεύτηκα)
Y.Γ. Η ανάρτηση αφιερωμένη στους γοητευτικούς φίλους freedula και George (ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για το Proximidade και την τιμή που μου κάνετε), του οποίου η καρπουζο-ανάρτηση μου θύμισε αφ' ενός τα όμορφα παιδικά μου χρόνια και ήταν η αιτία αφ' ετέρου, να βρω και δυο πράγματα παραπάνω, μεταξύ των οποίων και το "δωράκι" μου για τη "μικρή" μου.
Τι κάνει ο Λιόντας σου, μωρέ... μου φώναζε γελώντας ο Σ., κάθε πρωϊ που έμπαινα στο γραφείο, τρείς μήνες μετά τη βιαστική σου "άφιξη".
Εύστοχος ο χαρακτηρισμός, όταν με Πιθανή Ημερομηνία Τοκετού 4/10, έσκασες μύτη από τις 25/7... διαψεύδοντας όλους μας τους φόβους, αλλά και αποδεικνύοντάς μας πως είσαι ...πραγματικό λιοντάρι.
Ξ-e-φυλλίζοντας χθες βράδυ το ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο, στάθηκα στην προπέρσινη ανάρτηση, η οποία και τι δε μου θύμισε...
"Πόσο τρόμαξα, όταν λόγω ρήξης αμνιακού σάκου στον 6ο μήνα της εγκυμοσύνης μου σε σένα, οδηγηθήκαμε εσπευσμένα στο μαιευτήριο.
Πόσο αγχώθηκα, έστω κι' αν υπήρχαν ήδη τρία παιδιά, τα 3 μεγαλύτερα από τ' αδέλφια σου.
Πόσο βασανιστικά πέρασαν πέντε (5) ημέρες αναμονής, γιατί ο γιατρός έκρινε πως ήσουνα πολύ μικρό και δε διακινδύνευε επίσπευση του τοκετού. Πέντε ημέρες που θα μπορούσαν να είναι πολύ περισσότερες, μα βιαζόσουν...δεν περίμενες άλλο....
Πόσο φοβήθηκα όταν ο γιατρός ανασήκωσε μια .... μικρογραφία νεογέννητου, βάρους 1.230 γρ.
Πόσο υπέφερα στο δωμάτιο μετά τον τοκετό, όταν άκουγα τις ροδίτσες από το κρεββατάκι του μωρού της διπλανής και πόσο ζήλευα που εκείνη το χάιδευε και το θήλαζε κι' εγώ έμενα με άδεια αγκαλιά...
Πόσο ράγισε η καρδιά μου όταν έφυγα από το μαιευτήριο με άδεια χέρια, γιατί εσύ έμεινες πίσω....
Πόσο έκλαψα όταν έφτασα στο σπίτι και με έζωσε η ανασφάλεια και η μοναξιά (αλήθεια, πόσο μόνη μπορούσα να είμαι με τρία παιδιά; όμως έτσι ένοιωσα).
Πόσα δρομολόγια κάναμε καθημερινά με τον πατέρα σου για να σου φέρνουμε το πρωϊ γάλα μητρικό και το απόγευμα ξανά για το επισκεπτήριο.
Πόση λαχτάρα νοιώθαμε, φορώντας τις λευκές αποστειρωμένες ρόμπες, προκειμένου να μπούμε στην αίθουσα προώρων, μόνο για να σε δούμε στη "βιτρίνα" και να ενημερωθούμε για τα ... 20 ή 30 γραμμάρια βάρους που έπαιρνες καθημερινά (μετρούσε ακόμη και το μισό γραμμαριάκι...)
Πόσο λυπημένοι ήμασταν όταν τελείωνε το επισκεπτήριο, όμως δε φεύγαμε. Καθόμασταν στα σκαλοπάτια του Μαιευτηρίου αγκαλιασμένοι, με δάκρυα στα μάτια και δε νοιαζόμασταν για τον κόσμο που μπαινό-βγαινε...
Με τί δέος σε κοιτάζαμε μέσα στη θερμοκοιτίδα, με χεράκια και ποδαράκια χιλιοτρυπημένα, με μία μεγάλη σύριγγα φυτεμένη ψηλά στο μέτωπό σου και σωληνάκι περασμένο στο ένα σου ρουθούνι, απ' όπου περνούσε το γάλα στο στομαχάκι σου(*).
Πόση συγκίνηση αισθανθήκαμε, όταν ύστερα από ένα μήνα άνοιξαν το πορτάκι της θερμοκοιτίδας και σου αγγίξαμε τα μικροσκοπικά δαχτυλάκια για πρώτη φορά.
Πώς αντέδρασαν τα αδέλφια σου, όταν ύστερα από 1 1/2 μήνα σε φέραμε στο σπίτι. Περίμεναν στην είσοδο και μόλις σε είδαν μέσα στο καλάθι φώναζαν: "΄Αχ! έχει και χεραααάκια, έχει και ποδαραααάκια.." (γύρευε πώς σε είχαν φανταστεί...)
Πόσο σε καμαρώνω, που είσαι σήμερα ένα ψηλό και ωραίο παλληκάρι..... το νιώθεις... έτσι δεν είναι;
ΘΕΛΩ ΟΜΩΣ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ:
Πως όταν σε φέραμε, επιτέλους στο σπίτι, (πότε πέρασαν αλήθεια 24! χρόνια;) από τη λαχτάρα μου σε κρατούσα αγκαλιά, ακουμπούσα το μάγουλό μου στο τρυφερό σου προσωπάκι, γύριζα όλο το σπίτι και σου μιλούσα....σου μιλούσα....και σου υποσχόμουν πως "δε θα σε μαλώσω ποτεεεέ", "ποτέ δε θ' απλώσω το χέρι μου επάνω σου όοοο,τι και να μου κάνεις" ...
΄Οτι σε λατρεύω και θα είμαι δίπλα σου όταν, για ό,σο και ό,ποτε με χρειαστείς.
Γερός να είναι κι’ ό,τι να 'ναι, λέγαμε με το Γλάρο μου όταν, εγκυμονούσα το δεύτερο παιδί μου και δεχόμασταν τις ευχές γνωστών και φίλων.Εκείνος βέβαια συμφωνούσε μαζί μου χαριτολογώντας για να μη μου χαλάσει την καρδιά, μα εγώ παρά το ότι το πρώτο μας ήταν γιος, αγόρι επιθυμούσα να είναι και πάλι. Να σκεφτείς πως όταν ήμουν ελεύθερη, ένα μυστήριο πράμα, μόνο τα παιδάκια αρσενικού γένους με τραβούσαν σα μαγνήτης. Για τέτοια τρέλα μιλάμε…
Και οι μήνες της εγκυμοσύνης κύλησαν ομαλά, όμορφα κι' ωραία όπως και την προηγούμενη φορά . ΄Αλλο περίεργο να δεις τώρα, εσύ που με διαβάζεις. Σε κάθε εγκυμοσύνη μου έλαμπα περισσότερο και από τη Βίσση, που ....λάμπει απ' τη χαρά της στο γνωστό άσμα.... Εγώ έλαμπα από ευτυχία.
΄Ωσπουμια γλυκιά και ήσυχη νύχτα παραμονής Χριστουγέννων, πριν από 27 χρόνια που αν και καταχείμωνο ούτε κρύο έκανε, το τελειόμηνο έμβρυο αποφάσισε πεισματωδώς, πως έπρεπε να μας πει πρώτο απ' όλους τα κάλαντα.
Φύγαμε κρυφά κατεβαίνοντας τις σκάλες στις μύτες των παπουτσιών μας με το Γλάρο μου, για να μην ανησυχήσουμε τους δικούς μου , που εκείνες τις ημέρες κρατούσαν μαζί τους τις νύχτες το «μεγάλο» μας (1,5 έτους) δια παν ενδεχόμενον.
Και στο άκουσμα της λέξης "κοριτσάκι", η ώρα 5 το πρωϊ, που ακόμη ούτε και οι πτσιρικάδες δεν είχαν βγεί για τα κάλαντα, εγώ η ...όμορφη κακούργα... δάκρυσα απογοητευμένη και του είπα με παράπονο, καθώς με είχε πνίξει στα φιλιά..."Σε γέλασα"....
Κι’ εκείνος, με αγκάλιασε και φώναξε κατασυγκινημένος μέσα στο χειρουργείο Τι λες....με τέτοια μπούκλα;… μια κούκλα είναι!!!
Γιατί ναι, ίσως το έχω πει μέσα από κάποια σχόλια, πάντα …«μαζί γεννούσαμε», εκτός από το ( 4ο κατά σειρά), προτελευταίο μας παιδί και τρίτο γιο μας, που επειδή γεννήθηκε πρόωρα (μόλις 6,5 μηνών)
ο γιατρός και φίλος μας, προς αποφυγή εκπλήξεων, του πρότεινε να μείνει έξω περιμένοντας.
Και τι δεν της φόρεσα που λες, μιας και τότε την είχα μια… Γκαρνταρόμπα από τα καλύτερα καταστήματα των Αθηνών και του Γιοχάννεσμπουργκ είχε…..Και δώσ’ του χωριστρούλες, κοτσιδάκια και κοκαλάκια μαργαριτούλες, που τα αγόραζα με τις καρτέλες. Ναι, μαργαριτούλες μου άρεσαν.
Η δε βάφτισή της έγινε σε εκκλησιά παραλιακή με φόντο το Σαρωνικό και έξω στο προαύλιο.
Απίθανη βάφτιση και αυτό το άτιμο μες την τρελή χαρά...δεν είχε από πού να μοιάσει βλέπεις...
Ωραία και τα αγοράκια, για να επανέλθω στο θέμα μας, δε λέω,....αλλά τα κοριτσάκια άλλο πράμα. ΄Αργησα να το καταλάβω βλέπεις....αλλά τα αγόρια τα έχεις κοντά σου μέχρι μια ορισμένη ηλικία. Το κορίτσι μένει πιο πολλά χρόνια κοντά στη μάνα, γιατί υπάρχει ταύτιση φύλου και ενδιαφερόντων και η Χριστίνα μου είναι για μένα το "ψυχοπόνιο" μου, όπως θα έλεγε και η μαμά μου.
Πέρασαν χρόνια και της το είπα όμως, γιατί το είχα βάρος στη συνείδησή μου, για τότε που αντί να χαρώ δάκρυσα.... Θαήταν στα 22 της όταν, καλή ώρα στα γενέθλιά της σαν σήμερα, της ζήτησα μια μεγάλη συγγνώμη. ΄Ελα βρε μαμά,μου είπε ... κι’ εγώ μια αδυναμία στα αγοράκια την έχω, πώς να το κάνουμε….
Είχαμε γενέθλια λοιπόν σήμερα, γι' αυτό και χάθηκα... Μαζεύτηκαν όλα τα παιδιά και περάσαμε τόσο, μα τόσο όμορφα!!!
Και για να μη σε ζαλίζω μεθαύριο πάλι με τα γεννοβολήματά μου και τα γενέθλια του γιού μου, θα αναφερθώ σήμερα και σε αυτό, το ύστερα από ένα χρόνο ακριβώς, ευτυχές γεγονός...
΄Ητανε τριών μηνών μωράκι, που λες η Χριστίνα μας, όταν εγώ η προκομένη Γλάρισσα, τσουυυυυπ, μένω έγκυος ξαναααά. Τώρα ξέρω τι λες εσύ από μέσα σου... anyway... ΄Ομως η υπόθεση παιδιά και με ό,τι αυτό συνεπάγεται, για μας τους δυο ήταν και είναι γλέντι.
Και αναφέρομαι φυσικά στο μεγάλωμα των παιδιών χωρίς ιδιαίτερα και αξεπέραστα προβλήματα υγείας, πέρα από τα συνηθισμένα και κλασικά, με παιδικές ασθένειες και μικροατυχήματα ...
Με ΠΗΤ λοιπόν: 26/12, που σημαίνει για
σένα που ίσως δε γνωρίζεις, φίλε και γένους αρσενικού αναγνώστα μου, Πιθανή Ημερομηνία Τοκετού. Αν μέχρι τότε ...δεν, είχε πει ο μαιευτήρας μου, άφησε να περάσουν δυο μέρες και εφ' όσον και πάλι δεν... τηλεφώνησέ μου στις 28/12. Και αφού λοιπόν ΔΕΝ μέχρι τις 26, του τηλεφωνώ στις 28/12, όπως μου είχε πει..
΄Ελα από το ιατρείο, λέει. Και πάμεεεε... Πρόσεξε μου λέει, υπάρχει μία ελαχίστη διαστολή, και πιθανόν να μας προκύψει τοκετός Πρωτοχρονιάτικα. Αν όμως έρθεις απόψε, σε μια ώρα θα τον κρατάς αγκαλιά και παραμονή Πρωτοχρονιάς θα είσαστε στο σπίτι...
Πάλι πίσω στο σπίτι οι Γλάροι που λες, παίρνουμε τα ήδη από ημερών έτοιμα απαραίτητα και κατ' ευθείαν στο μαιευτήριο. ΄Οπως το είπε βρε παιδί μου, σε μία ώρα "αγοράκι"
Kαι εκεί μέσα στο χειρουργείο ο Γλάρος μου, με την ιατρική ρόμπα, το σκουφί και αφού πέταξε τη μάσκα, με αγκάλιαζε και με φιλούσε. Τρελοί για τρελοί και οι δυό μας σου λέω, γλέντι οι τοκετοί...
΄Υστερα από τρείς ημέρες παραμονή Πρωτοχρονιάς πρωί, ντυμένη στην πένα εγώ, βρίσκομαι κολλημένη στη τζαμαρία του μεγάλου παράθυρου, να απολαμβάνω τρισευτυχισμένη το χιόνι που έχει καλύψει απ' άκρου εις άκρον το Λεκανοπέδιο. Τον περιμένω να φανεί για να μας πάρει και ο Γλάρος πουθενά,. Η ώρα περνάει και αρχίζω να ανησυχώ....
Καταφθάνει με 1 1/2 ώρα καθυστέρηση... Τί συνέβη, τον ρωτάω... Θα σου τα πω στο αυτοκίνητο μου λέει, απόψε πάντως θα έχουμε στο οικογενειακό ρεβεγιόν το Γενικό Γραμματέα της Ιαπωνικής Πρεσβείας με τη γυναίκα του και το μωρό τους...
Τζίζας Κράιστ...αναφώνησα ανηφορίζοντας με το αυτοκίνητο τη Λ. Κηφισιάς (Κηφισίας ντε... άλλη φορά φίλε συμπλόγκερ θα σου πω πώς έμαθα κι' αυτό, είναι κάτι σχετικό με τις ονομασίες που λανθασμένα επικράτησε έτσι να λέγονται, κάτι όπως Γουδί-Γουδή) .
- Πόθεν μας προέκυψεν ο Ιάπων;
- Χα... είπε ο Γλάρος περίμενε επί ματαίω ο ταλαίπωρος για ταξί , διπλωμένος στα δύο από την παγωνιά, στην έρημη από το πολύ χιόνι Λεωφ. Κηφισίας
- Μπορώ να σας εξυπηρετήσω;
- Ευχαριστώ, ψάχνω για ταξί και δεν περνάει κανένα. Πάω σπίτι μου στη Φιλοθέη.
- Είσαι τυχερός, στο δρόμο μου είσαι. Σήμερα παίρνω από το μαιευτήριο τη γυναίκα μου με το γιο μου. Σε πηγαίνω στο σπίτι σου και πάω σ' αυτούς ύστερα . Δίπλα είναι εξάλλου.
Το βράδυ λοιπόν (αξέχαστα όμορφο ρεβεγιόν), κατέφθασαν οι Γιαπωνέζοι με γλυκά χειροποίητα, χειροφιλήματα ο Γιαπωνέζος... υποκλίσεις η Γιαπωνέζα.... και ένα κουτί μεταλλικό τσάϊ γιασεμί, μιλάμε για ΤΟ άρωμα, που ακόμη και όταν τελείωσε , μοσχοβολούσε γιασεμί για πολύ καιρό ακόμη....
Πάντοτε λοιπόν μοιράζαμε τη διαφορά των τεσσάρων ημερών και κάναμε επίσημα γενέθλια και στους δυο την ίδια μέρα, σβήνοντας κεράκια στην ίδια τούρτα. ΄Ετσι και σήμερα είχε έρθει με την Εβελίνα του και εκείνος.
Να είναι καλά τα παιδιά, τα φετινά γενέθλιά τους θα μας μείνουν αξέχαστα.
ΑΝΘΗΡΗ Ευχές σε όσους απόψε διασκεδάσουν με παρέα...(photo byConstantin-D)
όσους το γιορτάσουν ΔΥΟ...ΔΥΟ...τους μοναχικούς... τα ορφανά.... τους άστεγους... τους νοσούντες... τους εργαζόμενους...τους έγκλειστους... και όσους εξ' αμελείας παρέλειψα, ΕΥΧΟΜΑΙ το 2008 ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΑΓΑΠΗ, ΓAΛΗΝΗ, ΥΓΕΙΑ, ΠΡΟΟΔΟ και Ο,ΤΙ ΚΑΘΕΝΑΣ ΕΠΙΘΥΜΕΙ
Δεν προφταίνω η μεσήλιξ...από παιχνίδι σε παιχνίδι πηγαίνω. Αλλά τα θέλω κι' εγώ.. δε λέω όχι σε κανένα.. Η χρυσοχέρα του Βορά λοιπόν, με προσκάλεσε στο τελευταίο παιχνίδι για τούτη τη χρονιά.
Επτά (7) γεγονότα "σταθμούς" λέει, που με σημάδεψαν τη χρονιά τούτη, που ....πνέει τα λοίσθια.
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ: Πρώτο και σημαντικότερο ξεκίνησα επιτέλους , ύστερα από πολλές και πολύωρες και πολυήμερες προσπάθειες, το δικό μου μπλόγκ. (βλ. 12/1/2008 ανάρτηση "Blogo-γενέθλια)
Tα υπόλοιπα, εκτός ενός, δε θα τα χαρακτήριζα με τίποτε "σταθμούς", για το λόγο πως τα βρίσκω πολύ φυσικές καταστάσεις, που μπορεί να συμβούν στην οποιαδήποτε οικογένεια.
ΜΑΡΤΙΟΣ: Εισαγωγή της Γλαρένιας σε κλινική με λουμπάγκο.... καιρός φέρνει τα λάχανα καιρός τις παραπούλες... (βλ. 6/3//2007 ανάρτηση)
MΑΪΟΣ: Ξανά λουμπάγκο.. παρά τρίχα τη γλίτωσα την επέμβαση (βλ. 1/5/2008 ανάρτηση "Πούυυυ... σας σημάδεψε ο Μάης;)
Τώρα μια χαρά...ξαναπαντρεύομαι που λένε, μέχρι το επόμενο...
Χα, είναι να μη γίνει η αρχή...
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ - 67 νεκροί
΄Οσο για τις περιουσίες ... αυτές ξαναγίνονται...
Δε θέλω να θυμάμαι... αλλά ούτε και να ξανασυμβεί...
ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ: Υπεβλήθη σε επέμβαση καταρράκτη ο "παππούς" μας. ΄Ετσι λέμε όλοι μας τον πατέρα μου. Μη φανταστείτε γεροντάκι...αυτός ξαναπαντρεύεται άμα του λάχει... (βλ. 3/10/2007 ανάρτηση "Πολύ δύσκολο περιστατικό")
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ: Ξανά επέμβαση ο παππούς μας. Τίποτε σπουδαίο...δεν το είχα αναφέρει καν. ΄Ενα λιπωματάκι (οζίδιο) ήταν στη μύτη.
Και πες μου τώρα.. μπροστά στον ΚΟΚΚΙΝΟ ΑΥΓΟΥΣΤΟ τα υπόλοιπα δεν είναι ασήμαντα;
΄Ανευ λόγου και σημασίας... ΕΚΤΟΣ....
ΕΚΤΟΣ από το γεγονός του Ιανουαρίου, που μου έχει προσφέρει τις 2000+7 χαρές της επικεφαλίδας μου.
Ο Νεραϊδολατρεμένος της παρέας μας με προσκάλεσε (αχ, αυτό το μάτι!...είπε) , στο άλλο παιχνίδι, που "τρέχει" κάτι μέρες τώρα στις ιστοσελίδες.
Καλούμαι δηλαδή, να " του" και "σας" περιγράψω, πως προέκυψε το avatar μου και το nickname μου.
΄Ακου λοιπόν, καλέ μου Μελωμένε.
Στο χώρο ..."ίπταμαι" από τον Ιούλιο του 2006, δηλαδή πέντε μήνες πριν δημιουργήσω το δικό μου μπλογκ το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, τον επόμενο μήνα συμπληρώνει ένα χρόνο "ζωής".
Παρεμπιπτόντως, ετοιμάζω και.... επετειακή ανάρτηση... Στις αρχές λοιπόν, δήλωνα ανώνυμη όχι για κανένα ιδιαίτερο λόγο, αλλά αφ' ενός δεν ήξερα τις λειτουργίες κλειδιά και αφ' ετέρου (...και δικαιολογημένα) δεν καταλάβαινα καν τί έβλεπα ούτε και ποιόν διάβαζα....
Σα χαμένο ήμουνα...
Α, μου είπε μια χαμογελαστή φίλη Βορειο-Ελλαδίτισσα, μπορείς να κάνεις χρήση ψευδώνυμου..
Πώς καλή μου; εγώ δεν ξέρω που πατώ..
Μου εξήγησε, καλή της ώρα και τη μια ήμουν ...κύμα δροσερό, την άλλη ..λουλουδάκι, ώσπου σκόνταψα σε ένα ποστ με θέμα τη Ν. Αφρική και συγκεκριμένα το Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδος. Εκεί κάτω όπου συναντώνται οι δύο ωκεανοί και τα διερχόμενα πλοία αγκομαχούν να βγάλουν τη διαδρομή από το κράτημα των ρευμάτων τους.
΄Οσο ετοίμαζα την ανάρτηση, ζήτησα τη συνδρομή του Καπετάνιου μας του θαλασσόλυκου, o οποίος πολύ πρόθυμα και τον ευχαριστώ, μου εξήγησε τους λόγους αυτής της καθυστέρησης στην πορεία των καραβιών:
"Πράγματι είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα λόγω των ρευμάτων και της νότιας αποθαλασσίας, φουσκοθαλασσιάς που έρχεται από τον νοτιά, ενώ το ρεύμα, το πολύ ισχυρό, το Αγκούλχας έρχεται από τον βοριά, μετακινώντας τεράστια θαλάσσια μάζα με ταχύτητα και συγκρούεται στο Κέηπ Πόιντ με τα δυο ρεύματα του Ατλαντικού και του Ινδικού και δημιουργεί πολλές φορές τεράστια κύματα που δυσκολεύουν την ναυσιπλοία".
Σ' εκείνες τις παραλίες, Sea Point) πηγαίναμε τη μεγάλη μας κόρη για να φάει...
Δύυυυυυσκολη στο φαγητό (ευτυχώς μόνο σ' αυτό), τίποτε δεν της άρεσε και προσπαθούσαμε ...καλώντας τάχα τους γλάρους... να την καταφέρουμε να φάει μια μπουκιά.
Πέταγα στον αέρα μια κουταλιά ..μα δεν προλάβαινε να πέσει στην άμμο... 10-20 γλαρομάχοι έπιαναν όχι πουλιά, αλλά ...κοτόπουλο βραστό στον αέρα....
Τους λάτρεψα πραγματικά και για τη συντροφιά που μας έκαναν, αλλά και για την ....εξυπηρέτηση...
Εκεί λοιπόν, οι παραλίες ήταν γεμάτες από εκβρασμένα όστρακα, με τα φύκια κολλημένα επάνω τους. ΄Εχουν διαφορετικό σχήμα από αυτά που εγώ τουλάχιστον γνώριζα μέχρι τότε.
Αρκετά μεγαλύτερα, στενόμακρα και πολύ κυρτά.
Σώζονται ακόμη... τα ξεπλένω με νερό και μυρίζει θάλασσα... λες να μου φαίνεται;... Αυτή ήταν και η αιτία που θυμήθηκα την άλλη μου λατρεία τους γλάρους....
΄Ετσι λοιπόν προέκυψε ο Γλάρος, που τον καλοδεχτήκατε όταν έφτιαξα το δικό μου μπλογκ και ύστερα από τις πρώτες " αγκαλιές", του προέκυψε η Γλαρένια.
Γλαρένια εσείς με βαφτίσατε μέσα από τα σχόλιά σας ...μου άρεσε πολύ και σας ευχαριστώ!!!
Η επιλογή τώρα του αβατάρ άργησε αρκετά. Μου πήρε 2,5-3 μήνες μέχρι να καταλάβω, πως χρειαζόταν κωδικός. Προσπαθούσα στην αρχή να το ανεβάσω από μικρές αποθηκευμένες φωτογραφίες. Πάλευα χωρίς όμως αποτέλεσμα.
΄Οταν βρήκα το "μάτι μου".... καταχάρηκα, γιατί είναι ένα από τα "δελφινάκια του", όπως τα λέει ο Γλάρος μου και συν τοις άλλοις.... είναι το βλέμμα μου.
Ε.... όταν τελικά κατάφερα να το περάσω.. πανηγύρισα...
Μελωμένε μου ελπίζω να σε κάλυψα, ευχαριστώ για την πρό(σ)κληση και θα προτείνω, αν και δεν το συνηθίζω, αλλά μια απορία την έχω... τους lockheart, Ωσηέ, kalynama, talisker, mist να μας περιγράψουν την προέλευση των δικών τους παρωνυμίων και ειδώλων, όπως πολύ σωστά λέει ο kaveiros.
Παλαιότερα έφτιαχνα την παραδοσιακή Χριστοκουλούρα με το σταυρό και το καρύδι στη μέση.
Τα τελευταία χρόνια προτιμώ τη μικρότερη αλλά "κεντημένη" όπως οι κρητικές διακοσμητικές, που ετοιμάζουν απαραίτητα στους γάμους.
Λατρεύω τη διαδικασία να ετοιμάζω τα φυλλαράκια και τα λουλουδάκια της διακόσμησης. Τα συγκεντρώνω όλα μαζί και ύστερα αρχίζω το στόλισμα. ΄Οπου βρίσκω κενά ...χώνω και από ένα μέχρι να πάρει την τελική της μορφή.
Αυτή δεν την τρώμε, την κρατάω έτσι για διακόσμηση στην κουζίνα μου.
Φέτος την έφτιαξα για ΣΑΣ, έτσι για το καλό!
ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΔΙΑΚΟΣΜΗΤΙΚΑ ΦΥΤΑ
H Iστορία του Γκι
Λέγεται ότι οι Χριστουγεννιάτικες διακοσμήσεις προέρχονται από ένα έθιμο των Ρωμαίων, οι οποίοι συνήθιζαν να στέλνουν κλαδιά δέντρων μαζί με άλλα δώρα στους φίλους τους, κατά τη διάρκεια του εορτασμού της Saturnalia. Αυτό το έθιμο το υιοθέτησαν και οι πρώτοι Χριστιανοί. Η άποψη αυτή επιβεβαιώνεται και από ένα διάταγμα της εκκλησίας της Bracara που εκδόθηκε αργότερα και απαγόρευε στους Χριστιανούς να διακοσμούν τα σπίτια τους με κλαδιά δέντρων την ίδια εποχή με τους ειδωλολάτρες, καθώς η Saturnalia ξεκινούσε περίπου μία εβδομάδα πριν από τα Χριστούγεννα. Η προέλευση των διακοσμήσεων φαίνεται να συνδέεται και με τους Δρυίδες οι οποίοι διακοσμούσαν τις καλύβες τους με αειθαλή δέντρα κατά τη διάρκεια του χειμώνα, για να τα χρησιμοποιούν σαν κατοικία τους τα πνεύματα του δάσους. Σε πολλά εκκλησιαστικά ημερολόγια, βρίσκουμε
την παραμονή των Χριστουγέννων να αναφέρεται ως η ημέρα που οι εκκλησίες είναι δαφνοστόλιστες και το έθιμο είναι ριζωμένο το ίδιο βαθιά στη σύγχρονη εποχή όπως και στους ειδωλολάτρες ή τους πρώτους Χριστιανούς.
Ενας παλιός μύθος λέει ότι το γκι φύτρωσε για πρώτη φορά στις πατημασιές του Χριστού, όταν αυτός βάδιζε στη γη και τα αγκαθωτά φύλλα του αλλά και οι κόκκινοι καρποί του, συμβολίζουν τα μαρτύρια του Σωτήρα, λόγος για τον οποίο το γκι λέγεται και το «αγκάθι του Χριστού» σε πολλές γλώσσες της Βόρειας Ευρώπης. Πιθανότητα η σχέση με αυτούς τους μύθους ήταν ο λόγος που το γκι ονομάστηκε το «Αγιο Δέντρο», όπως αναφέρεται γενικότερα από τους παλιότερους συγγραφείς.
Ο Πλίνιος το περιγράφει με το όνομα Ακουϊφόλιους Aquifolius(λατινική ονομασία) και πρόκειται για το ίδιο δέντρο που ο Θεόφραστος αποκαλούσε Κράταιγο,Crataegus (λατινική ονομασία) αλλά οι μεταγενέστεροι σχολιαστές διαφωνούν. Ο Πλίνιος αναφέρει ότι αν το γκι φυτευτεί κοντά σε ένα σπίτι ή αγρόκτημα, διώχνει μακριά το δηλητήριο, το προστατεύει από τους κεραυνούς και τη μαγεία, ότι τα λουλούδια του κάνουν το νερό να παγώνει και το ξύλο του/ο κορμός του, αν το πετάξεις σε οποιοδήποτε ζώο ακόμα και χωρίς να το αγγίξει, έχει την ιδιότητα να κάνει τα ζώα να γυρίσουν πίσω και να ξαπλώσουν δίπλα του.
Η Ιστορία του Ιξού
O ιξός είναι μία από τις Χριστιανικές παραδόσεις που όμως είναι ειδωλολατρικής προέλευσης και δεν έχει κανένα Χριστιανικό συμβολισμό. Ο ιξός ανήκει στην οικογένεια των Βισκοειδών Viscaceae . Όλα τα είδη της οικογένειας αυτής είναι είτε παρασιτικά είτε ημι-παρασιτικά. Η λατινική λέξη viscus όπως και η ελληνική λέξη Ιξός αναφέρονται στο σπερματική γλοιώδη υφή των καρπών του. Αυτές οι λέξεις συνδέονται με τις λέξεις vis και ισχύς, που σημαίνουν δύναμη. Όλα τα είδη Χριστουγεννιάτικου Ιξού είναι ημι-παρασιτικά, που σημαίνει ότι είναι μόνο εν μέρει παρασιτικά. Λαμβάνουν ένα μέρος των θρεπτικών συστατικών που χρειάζονται για την ανάπτυξή τους απομυζώντας με τις ρίζες τους τους χυμούς από τα κλαδιά ή τους κορμούς των δέντρων-«ξενιστών» στα οποία προσκολούνται και αναπτύσσονται, αλλά περιέχουν επίσης χλωροφύλλη και μπορούν να κάνουν φωτοσύνθεση για να παράγουν την τροφή τους.
Οι παραδόσεις με το φιλί κάτω από τον ιξό προέρχονται από το Ρωμαϊκό εορτασμό της Saturnalia και πιστευόταν ότι το φιλί κάτω από τον ιξό προήγαγε τη γονιμότητα. Σε πολλούς άλλους πολιτισμούς, όπως οι Κέλτες και οι Σκανδιναβοί, πίστευαν ότι ο ιξός είχε μαγικές ιδιότητες. Κάτι που πιθανότατα προσέθετε στην γοητεία και το μυστήριο του φυτού είναι ο τρόπος εξάπλωσης/πολλαπλασιασμού του. Οι καρποί που μοιάζουν με κερασάκια τρώγονται από τα πουλιά και οι σπόροι τους μπορούν να γονιμοποιηθούν μόνο αφού περάσουν από το πεπτικό σύστημα των πουλιών. Κάποιοι αναφέρουν ότι το αγγλικό όνομα του φυτού «mistletoe» προέρχεται από δύο παλιές Αγγλικές λέξεις "mistel" που σημαίνει κοπριά/κόπρανα ζώου και "tan" που σημαίνει κλαράκι. Στην πραγματικότητα όμως η προέλευση της λέξης mistel παραμένει μυστήριο.
Ο αυθεντικός χριστουγεννιάτικος ιξός είναι ο Viscum album, ένα είδος που απαντάται στην Ευρώπη και ζει παρασιτικά σε έναν μεγάλο αριθμό διαφορετικών ειδών δέντρων. Οι καρποί του είναι τα παραδοσιακά λευκά μπαλάκια που χαρακτηρίζουν τον ιξό και μπορεί να αναπτυχθεί σε ενός μεσαίου μεγέθους θάμνο. Ο Luther Burbank το έφερε πρώτος στην Καλιφόρνια αλλά ευδοκιμεί και σε άλλα μέρη των ΗΠΑ. Τα πιο δημοφιλή είδη ιξού στις ΗΠΑ ανήκουν όλα στο γένος Phoradendron. Ένα είδος, το P. tomentosum, απαντάται συχνά στο Τέξας και πωλείται σε όλες τις ΗΠΑ τα Χριστούγεννα. Αλλα είδη, όπως το P. villosum που αναπτύσσεται πάνω στις βελανιδιές, αποτελούν σημαντικό τμήμα της τοπικής χλωρίδας. Οι καρποί όλων των ειδών Phoradendron είναι συνήθως λευκοί, αλλά μπορεί να είναι επίσης κιτρινωποί ή ακόμη και ροζ.
Η σωστή ερμηνεία
Στη χώρα μας με την ονομασία γκι χαρακτηρίζουμε συνήθως όλα τα διακοσμητικά κλαδιά θάμνων και δέντρων που περιέχουν χρωματιστούς καρπούς και χρησιμοποιούνται στη χριστουγεννιάτικη διακόσμηση. Αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς θα πρέπει να διευκρινίσουμε τα εξής:
Το διακοσμητικό φυτό "ilex aquifolius" γνωστό και με την λαϊκή ονομασία αρκουδοπούρναρο, με τους σφαιρικούς κόκκινους καρπούς, στην πραγματικότητα είναι το "ΟΥ" (houx). Το φυτό "Viscum album" ο γνωστός ιξός είναι το πραγματικό "ΓΚΙ" (gui). Τα κλαδιά αυτών των φυτών μαζί με κλαδιά κουμαριάς (Arbutus unedo) και ρούσκου (Ruscus aculeatus και Ruscus hypoglossum ) συγκαταλέγονται στα λεγόμενα γκι διακοσμητικά κλαδιά.
ΤΟ ΕΛΑΤΟ
Το έθιμο ξεκίνησε την περίοδο του Μεσαίωνα από τη Γερμανία και τις Σκανδιναβικές χώρες.Ως σύμβολο χριστιανικό καθιερώθηκε από τον Άγιο Βονιφάκιο τον 7ο αιώνα. Αυτός το διέδωσε στην Αγγλία, Γαλλία και Γερμανία, γιατί θεωρούσε ότι είναι ένα καλό σύμβολο της Αγίας Τριάδας λόγω τριγωνικού σχήματος. Όταν τελικά τα κατέβασαν από τα ταβάνια, οι άνθρωποι, θέλοντας να δηλώσουν τη βαθιά προσμονή τους για τον ερχομό της άνοιξης, έβαζαν μέσα στο σπίτι ή στην εξώπορτα ένα καταπράσινο δέντρο με τις ρίζες του, σύμβολο της αναγέννησης της φύσης. Στα κλαδιά του κρεμούσαν «καρπούς», όπως μήλα, καρύδια, αμύγδαλα αλλά και μικρά καλαθάκια με ζαχαρωτά. Πρακτικά, όμως το δέντρο με τις ρίζες δεν εξυπηρετούσε.Παράλληλα, το έλατο, λόγω σχήματος, ήταν ιδανικό για να στολίζονται τα κλαδιά του με τα δώρα της φύσης και, έτσι προέκυψε το χριστουγεννιάτικο δέντρο με τη μορφή που διασώζεται στις μέρες μας. Βέβαια, η συνήθεια να χρησιμοποιούνται πράσινα κλαδιά στις γιορτές απαντάται και στους αρχαίους ΈλληνεςΕπίσης, οι Ρωμαίοι στις καλένδες κρεμούσαν στις πόρτες και στα παράθυρα κλαδιά δέντρων, τα οποία στόλιζαν με γιορτινά φαναράκια! Λέγεται, όμως, ότι τον 16ο αιώνα ο Μαρτίνος Λούθηρος μια παραμονή Χριστουγέννων εντυπωσιάστηκε από τη θέα ενός δέντρου κάτω από τον έναστρο ουρανό και προσπάθησε κι αυτός να φωτίσει το δέντρο που είχε τοποθετήσει στο σπίτι του. Βρήκε τη λύση τοποθετώντας αναμμένα κεριά στα κλαριά του και με αυτό τον τρόπο γεννήθηκε ο πρόγονος του γνωστού μας χριστουγεννιάτικου δέντρου! Στη Μεγάλη Βρετανία το πρώτο χριστουγεννιάτικο δέντρο στήθηκε το1839, από το βασιλικό σύζυγο της Βικτορίας. Ο Αλβέρτος έφερε το δέντρο από τη Γερμανία και ήταν τόσο εντυπωσιακό με τα χειροποίητα γυάλινα στολίδια του που δημιούργησε «μόδα». Σιγά σιγά, η συνήθεια του δέντρου έγινε πανευρωπαϊκή και, τελικά, πέρασε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Χρονολογία ορόσημο στην ιστορία του χριστουγεννιάτικου δέντρου είναι το 1882, όταν στο σπίτι του Έντουαρντ Τζόνσον, στη Νέα Υόρκη, στολίζεται το πρώτο δέντρο με ηλεκτρικά φωτάκια. Από τότε, μια νέα, άκρως φωτεινή εποχή ξεκινάει για το μεγάλο πρωταγωνιστή των Χριστουγέννων. Υπολογίζεται ότι περισσότερα από 70 εκατομμύρια δέντρα, φυσικά και ψεύτικα, στολίζονται σε ολόκληρο τον πλανήτη για την υποδοχή της γιορτής.
Κρεμμύδα για Γούρι
Το σκυλοκρέμμυδο ή κρεμμύδα (Scilla maritima) είναι συνηθισμένο φυτό στην Κρήτη. Φυτρώνει άγριο και μοιάζει με μεγάλο κρεμμύδι. Τα ζώα δεν το τρώνε γιατί έχει δηλητήριο, που μπορεί να προκαλέσει δερματικό ερεθισμό από επαφή. Ακόμα και να το βγάλεις απ' τη γη και να το κρεμάσεις, δεν παύει να βγάζει νέα φύλλα και άνθη. Ο λαός πιστεύει ότι αυτή τη μεγάλη ζωτική του δύναμη μπορεί να τη μεταδώσει σε έμψυχα και άψυχα, γι' αυτό την πρωτοχρονιά κρεμούν σκυλοκρέμμυδο στα σπίτια τους.
Πρόκειται για αρχαίο έθιμο καλοτυχίας που αναφέρεται ήδη από τον 6 ο αιώνα π.Χ. Σήμερα τείνει να εγκαταλειφθεί.
Ανυπομονούσε.. δεν έβλεπε την ώρα να ξεπορτίσει, για να πει εκείνη, πρώτη τα κάλαντα.
Από τα άγρια χαράματα στριφογύριζε στο ζεστό της κρεββατάκι ανήσυχη... βιαζόταν...
Δεν άντεξε άλλο και...
Χριστού τη θεία γέννηση να μπει ...στ' αρχοντικό μας;
Και μπήκε...
Η φύση αναπαυόταν και... 5 η ώρα το πρωϊ...
24/12/1981
άκουσα τα ωραιότερα μέχρι τότε κάλαντα,
από τη μεγάλη μου τη γλαροπούλα...
Μια τσιρίδααααα, τί να σου λέω... βούηξε το "ΜΗΤΕΡΑ"...
΄Ηταν γουρλίδικη όμως...Τώρα εσύ θα σκεφτείς... αυτή σου έφερε γούρι ή εσύ ...δεν κοίταζες τη δουλειά σου κυρία μου;....Είχες ήδη δυο παιδιά να μεγαλώνεις΄Ετσι...
Και η επόμενη χρονιά είχε χαρούμενα Πρωτοχρονιάτικα κάλαντα...
28/12/1982, στις 10 το βράδυ,
ήρθε στη ζωή μας ο 2ος γλαράκος μου..
Κι' εσύ θα ξανασκεφτείς, γιατί το λέω από τώρα;
Γιατί από τότε και κάθε χρόνο τους γιορτάζαμε μαζί.
Μια τούρτα και για τους δυο...
Και φέτος πάλι έτσι θα γίνει...
Τα πρώτα χρόνια τις έφτιαχνα μόνη μου γιατί μου άρεσε.
Αγόραζα ζαχαρωτά λουλούδια, σπιτάκια, ζωάκια, χάρτινες ομπρελίτσες και τις στόλιζα...
αργότερα... έπεσε πολύ παιδομάνι, πού χρόνος για τέτοια... και αγοράζαμε έτοιμες...
Και επειδή τούτες τις μέρες θα ...ψιλοχαθούμε με τις προετοιμασίες,
ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΟΛΟΘΕΡΜΑ
ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ,
ΑΓΑΠΗ, ΑΡΜΟΝΙΑ, ΕΥΤΥΧΙΑ!!!!
ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ ΤΙΣ ΥΠΕΡΒΟΛΕΣ ΣΕ ΦΑΓΗΤΟ ΚΑΙ ΠΟΤΑ...
ΚΑΙ ΠΡΟ ΠΑΝΤΩΝ ΝΑ ΜΗΝ ΤΡΕΧΕΤΕ!!! Το τελευταίο ισχύει και δι' ημάς, που τα ...πατάμε τα γκάζια μας, από πατέρα..μέχρι γιους...
Kαλέ μoυ φίλε riva athena, oι εκ του πρωτοτύπου εικόνες που σου είχα υποσχεθεί, χάρισμά σου!!!
Αναζητώντας λοιπόν στο διαδίκτυο πληροφορίες για τους ξακουστούς αγελαδάρηδες της Αργεντινής, μου έκανε μεγάλη εντύπωση και τούτη η πληροφορία:
"Επάγγελμα passeaperro
Μπορεί να είναι ακόμη δύσκολες οι συνθήκες διαβίωσης για τους περισσότερους κατοίκους της πόλης μετά την οικονομική κατάρρευση του 2001, όμως στο Μπουένος Αϊρες μάλλον οι σκύλοι απολαμβάνουν τις περισσότερες ανέσεις. Και επειδή τα αφεντικά τις καθημερινές είναι απασχολημένα με τις επιχειρήσεις τους, οι νεαροί passeaperros (σε ελεύθερη μετάφραση «βολταδόροι σκύλων»)
αναλαμβάνουν να βγάλουν έξω τα σκυλιά. Ετσι, το αγαπημένο τετράποδο δεν θα στερηθεί την καθημερινή του βόλτα, αλλά και την ανάγκη του για επικοινωνία με άλλα σκυλιά. Η δουλειά αυτή θεωρείται από τα καλύτερα επαγγέλματα. Κατ' αρχάς ο βολταδόρος πληρώνεται με τουλάχιστον 100 δολάρια το μήνα ανά σκυλί, χρήματα για τα οποία δεν φορολογείται, αφού δεν δηλώνεται ως επάγγελμα στην εφορία. Το εισόδημα γίνεται σεβαστό όταν ο κάθε passeaperro κρατάει τουλάχιστον 15 - 20 λουριά, μοιρασμένα στο κάθε του χέρι!"
Α, και για σας τους ποδοσφαιρόφιλους (σας νοιάζομαι ...παλιόπαιδα) και μια πληροφορία που ίσως σας ενδιαφέρει:
"Μπόκα Τζούνιορς: η θρυλική ομάδα της πόλης
Ολα άρχισαν όταν μια μέρα του Απρίλη του 1905 πέντε φίλοι που ζούσαν στη συνοικία Λα Μπόκα, οι Alfredo Scarpatti, Santiago Pedro Sana, Esteban Baglietto, Teodoro και Juan Antonio Farenga, αποφάσισαν να φτιάξουν μια ποδοσφαιρική ομάδα. Σκέφτηκαν πολύ τι όνομα να της δώσουν, αφού ήδη υπήρχαν ομάδες στη γειτονιά με το όνομα Μπόκα και έτσι πρόσθεσαν και το Τζούνιορς για να ξεχωρίζουν. Μετά την ίδρυσή της, η παρέα διαφώνησε στα χρώματα που θα αποτελούσαν τα σύμβολά της. Ο θρύλος λέει ότι, μετά πολλές διαφωνίες, αποφάσισαν να της δώσουν τα χρώματα της σημαίας του πρώτου καραβιού που θα μπει στο λιμάνι. Το καράβι αυτό έτυχε να έχει σουηδική σημαία, και έτσι χρώματα της ομάδας έγιναν το μπλε και το κίτρινο. Εννέα χρόνια μετά την ίδρυσή της κατέλαβε την τέταρτη θέση στο τοπικό πρωτάθλημα, ώσπου το κατέκτησε το 1919. Αιώνια αντίπαλός της η Ρίβερ Πλέιτ, η οποία, αν και έχει κερδίσει περισσότερα πρωταθλήματα, δεν έχει καταφέρει να την εκθρονίσει από τις καρδιές του κόσμου.
«El amor por Boca es mi eterno compromiso», «η αγάπη για την Μπόκα είναι η αιώνιά μου δέσμευση», είναι μία από τις μνημειώδεις φράσεις του πιο ξεχωριστού και αγαπητού προέδρου της Μπόκα Τζούνιορς (για πάνω από δύο δεκαετίες) Alberto J. Armando, του οποίου το όνομα δόθηκε τιμητικά στο γήπεδο της οδού Brandsen 805, στην καρδιά της συνοικίας. Ομως, οι περισσότεροι το αποκαλούν χαϊδευτικά «La Bombonera». Το παρατσούκλι δόθηκε από τον μηχανικό του, Juan Carlos Del Pini, ο οποίος, όταν στα εγκαίνια του γηπέδου στις 25 Μαΐου 1940 έλαβε δώρο από τους εργάτες του ένα κουτί με σοκολάτες, είπε: «Νομίζω πως το γήπεδο μοιάζει με αυτό το κουτί σοκολατάκια!» Το γήπεδο - θρύλος έχει χωρητικότητα 60.245 θεατών. Ο ποδοσφαιριστής - ζωντανός θρύλος Ντιέγκο Μαραντόνα βγήκε από τα δικά της σπλάχνα: έπαιξε για πρώτη φορά με την Μπόκα στις 19 Φεβρουαρίου 1981 και στις 22 του ίδιου μήνα έδωσε τη νίκη στην ομάδα του, σκοράροντας τα 2 από τα 4 γκολ στον αγώνα με την Talleres de Cordoba, ενώ λίγο αργότερα κέρδισε το πρωτάθλημα. Τον Ιούνιο του '82 πήγε στην Μπαρτσελόνα, ξεκινώντας μια καταπληκτική πορεία, με κορυφαίες στιγμές στη Νάπολη, αλλά και στην Εθνική Αργεντινής. Στην Μπόκα επέστρεψε στις 7 Οκτωβρίου 1995 για να αποθεωθεί σε μια ανεπανάληπτη τελετή με πυροτεχνήματα στο Bombonera.
Ενας αγώνας με την αιώνια αντίπαλό της Ρίβερ Πλέιτ είναι συγκλονιστική εμπειρία, ένα κορυφαίο ποδοσφαιρικό γεγονός που αξίζει, αν μπορέσετε, να παρακολουθήσετε ακόμη κι αν δεν είστε φανατικοί φίλαθλοι"
Ύστερα λοιπόν, από όλες αυτές τις πληροφορίες για τη μακρινή χώρα, αλλά βλέποντας και τις εξαιρετικές φωτογραφίες του Αργεντίνουφίλου μας, τί να σας πω.... αν δε φοβόμουν τ' αεροπλάνα..... θα το αποφάσιζα το ταξίδι.
"Κατά τον 19ο αιώνα οι μετανάστες χαμηλών, ως επί το πλείστον, τάξεων που κατέφθαναν από την Ευρώπη για να αναζητήσουν την τύχη τους στην Αργεντινή, είχαν τόπο συνάντησης και κοινωνικής συναναστροφής τα σαλόνια στα μπορντέλα του Μπουένος Αϊρες.
Εκεί, η έντονη νοσταλγία για την πατρίδα εκφραζόταν μέσα από πονεμένα τραγούδια της κάθε χώρας, μαζί με συνοδεία οργάνων όπως φλάουτο, κιθάρα, βιολί και μπαντονεόν (ένα είδος μικρού ακορντεόν που έφεραν μαζί τους οι Γερμανοί μετανάστες). Ετσι διαμορφώθηκε σιγά σιγά ένα καινούργιο είδος μουσικής, το τάνγκο, που περιελάμβανε στοιχεία ευρωπαϊκής, νοτιοαμερικάνικης και αφρικανικής μουσικής.
-->
Περιμένοντας τη σειρά τους, διασκέδαζαν παίζοντας μουσική και χορεύοντας μεταξύ τους έναν αυτοσχέδιο χορό, συνδυασμό επιθετικότητας και ερωτικής επιθυμίας, σαν ένας αγώνας επικράτησης ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα.
Τόσο η μουσική που αναπτύχθηκε όσο και ο γεμάτος ένταση χορός περιφρονήθηκαν, ως συνδεδεμένα με τα πορνεία της πόλης.
-->
΄Οταν όμως ο διάσημος Ροδόλφο Βαλεντίνο υιοθέτησε τη μουσική και τον αισθησιακό αυτό χορό στις ταινίες του, έγινε μόδα τόσο στα σαλόνια της Ευρώπης όσο και στην Αμερική. Ετσι, αποκτώντας φήμη σε όλο τον κόσμο, άρχισε να βγαίνει από τις κακόφημες συνοικίες και να ακούγεται και στα σαλόνια του Μπουένος Αϊρες. Το 1916 ο περίφημος Κάρλος Γκαρντέλ αποφάσισε να τραγουδήσει τάνγκο για πρώτη φορά δημόσια. Ο πρόδρομος της Χρυσής Εποχής του μουσικού αυτού είδους ανέπτυξε το tango cancion (το τραγούδι του τάνγκο), αναγάγοντάς το σε υψηλή τέχνη, ενώ το τραγούδι του «Mi noche triste» έγινε η μεγαλύτερη επιτυχία σε όλη τη Λατινική Αμερική. Ο θάνατός του σε αεροπορικό δυστύχημα το 1935 στην Κολομβία, προκάλεσε απέραντη θλίψη σε εκατομμύρια γυναίκες, έως και αυτοκτονίες.
Κάθε χρόνο στις 11 Δεκεμβρίου (ημέρα των γενεθλίων του Γκαρντέλ) γιορτάζεται η Μέρα του Τάνγκο, με παραστάσεις, υπαίθριες εκδηλώσεις και χιλιάδες προσκυνητές στο μνήμα του, στο νεκροταφείο της Τσακαρίτα - το δεύτερο πιο αριστοκρατικό(!) της πόλης."
Χορεύετε παρακαλώ;.....
(Στοιχεία από kathimerini.gr Εικόνες από Flicr, by Johannera)
Τον 16ο αιώνα, επιστρέφοντας οι Ισπανοί από την ενδοχώρα στην εκβολή του ποταμού ντε λα Πλάτα, παρατήρησαν ότι τα βοοειδή και τα άλογα που ζούσαν ελεύθερα εκεί, είχαν πολλαπλασιαστεί εντυπωσιακά. Η ύπαρξη αυτών των κοπαδιών δημιούργησε το επάγγελμα του «αγελαδάρη» που φροντίζει τα βοοειδή και τα άλογα.
΄Ετσι δημιουργήθηκαν οι γκαούτσο.
Στις εύφορες πάμπας, τα λιβάδια της Αργεντινής, υπάρχουν αρκετές «estancias» (ράντσα).
(Πάμπα λέγεται η περιοχή που έχει μόνο ποώδη βλάστηση, γιατί οι κλιματολογικές συνθήκες δεν επιτρέπουν την ανάπτυξη των δέντρων. Η προέλευση της πάμπας οφείλεται στην καταστροφή των δασών απ' τον άνθρωπο ή σ' εδαφικές αλλαγές, που προκαλούν αποξήρανση του εδάφους.
Η πιο γνωστή και μεγάλη πάμπα βρίσκεται στην Αργεντινή. Αυτή παρουσιάζει τα βασικά χαρακτηριστικά των στεπών της Ρωσίας και της Ασίας. Ίσως παλιότερα η πάμπα αυτή να ήταν πυθμένας θάλασσας, γιατί το έδαφος διατηρεί μια κάποια αλμυρότητα. Το πιο γόνιμο τμήμα της είναι το ανατολικό, όπου κυριαρχεί πολλή υγρασία και συνεπώς μεγάλη βλάστηση.)
Οι σκληροί, άξεστοι αγελαδάρηδες γκάουτσο , ανέβηκαν στην εκτίμηση του λαού με την ενεργό συμμετοχή τους στον επαναστατικό αγώνα για την ανεξαρτησία από την Ισπανία και τα κατορθώματά τους έμειναν θρυλικά.
Παραδοσιακοί αναβολείς με τις αρτάνες
Η ζώνη τους η διακοσμημένη με νομίσματα ήταν ένδειξη της οικονομικής τους κατάστασης.
Περιζήτητοι γαμπροί ήταν όσοι είχαν φορτωμένες τις ζώνες τους με νομίσματα.
Η ζωή των «Γκαούτσο», στις πάμπας, οι συνήθειες και οι παραδόσεις έμειναν θρυλικές.
Triunfo=ένας από τους δημοφιλείς επικο-παραδοσιακούς χορός των γκαούτσο μαζί με το "Cielito" και το "conditiόn"
Σήμερα τα ράντσα έχουν μετατραπεί σε λαογραφικά μουσεία με εκθέματα από τη σκληρή ζωή των γκάουτσο και οι επισκέπτες, αφού ξεναγηθούν στους χώρους, παρακολουθούν παράσταση με χορούς και τραγούδια, που κορυφώνεται με το γεύμα σε παραδοσιακή parilla.
The ring race (corriga de Sortija)
Το πλέον δημοφιλές παιχνίδι των γκαούτσο. Η επιτυχία του στηριζόταν στην επιδεξιότητα των αναβατών και την ευκινησία του αλόγου. Ο αναβάτης προσπαθούσε να τοποθετήσει μια μικρή ράβδο σε ένα μεταλλικό κρίκο που ήταν περασμένος σε ένα καλάμι. Το καλάμι ήταν στερεωμένο ψηλά, σε μια βάση από ξύλινες δοκούς
Οι γκαούτσο, έχουν εξαφανιστεί πλέον. Οι γκραβούρες είναι του Arbio, έτσι γράφει το βιβλίο που αγόρασε ο Γλάρος μου προ 30 ετών, σε ένα ταξίδι του στην Αργεντινή. Οι αναζητήσεις μου στο Google δε με βοήθησαν καθόλου. Θα με ευχαριστούσε αν κάποιος γνωρίζει περισσότερα περί των γκαούτσο.
Η σημερινή ανάρτηση αφιερωμένη στον καλό φίλο Μηθυμναίο με τις θερμότερες ευχές μου για τα γενέθλιά του.
Νικόλαος: Ιδιαίτερα καλόκαρδος ο Νικόλαος, μπορεί να χαρίσει και τα ρούχα που φοράει.
Γλυκομίλητος, είναι η αδυναμία της μητέρας του. Το μόνο του ελάττωμα ειναι ότι δε θέλει να στενοχωρεί αυτούς που αγαπάει και συχνά αναγκάζεται να λέει ψέματα
Νικολέτα: Πιο θαρραλέα, δε διστάζει να πει καθαρά τη γνώμη της. Αγαπάει τις σπουδές. Δεν είνα καθόλου φιλάρεσκη.
"΄Οσμιο δυστυχώς υπάρχει σε αρκετές περιοχές της Ελλάδας. Και λέγω δυστυχώς, γιατί αν μάθουν πού βρίσκεται θα μας διαλύσουν, θα μας κάνουν κρατίδια κρατίδια για να το πάρουν. Αυτό είναι κάτι που το γνωρίζουν πολύ καλά και οι Τούρκοι, οι οποίοι δεν διστάζουν να το διαλαλούν δημόσια σε έντυπα και τηλεοράσεις.,,,
΄Οταν ρώτησα...διαπίστωσα ότιη τιμή του ήταν 60 χιλιάδες δολάρια για ένα γραμμάριο. Δηλαδή, το ένα κιλό κοστίζει 60 εκατομμύρια δολάρια..." Απόσπασμα από τη συνέντευξη με τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις του στρατηγού ε.α. Γιώργου Αϋφαντή, στη χθεσινή "Αυριανή της Κυριακής"
Αντιγράφω από άλλο σημείο:
" Ο κ. Αϋφαντής υποστηριίζει ότι, το επεισόδιο στα ΄Ιμια έγινε γιατί κάτω από τη βραχονησίδα υπάρχει όσμιο, πολύς χρυσός αλλά και κόκκινος υδράργυρος, που είναι το δεύτερο κατά σειρά ακριβότερο μέταλλο. Δηλαδή ένα κιλό όσμιο, κοστίζει όσο 8 τόνοι χρυσού και ένα κιλό κόκκινος υδράργυρος αγοράζεται με 2 τόνους χρυσό.
Γι' αυτό, προσθετει, τα ΄Ιμια ειναι στις γκρίζες ζωνες..."
"...Το 1995 είχε εντοπιστεί όσμιο από τις αρχές των Σκοπίων σε περιοχή κοντά στα ελληνικά σύνορα.
Μωρέ λες;..........
Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται, πως δεν είναι ο κόσμος μας. τόσο ......ηθικός κι' αγγελικά πλασμένος....
Ενημερωτικά από "BΗΜΑonline" της 9/3/1997: Το ιρίδιο, το όσμιο και ο κόκκινος υδράργυρος, μέταλλα στοιχεία, χρησιμοποιούνται στη βιομηχανία των πυρηνικών για τις χημικές ιδιότητές τους. Τα έτη 1992-1994, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης, άνθησε το εμπόριο του κόκκινου υδράργυρου, ουσίας με εκρηκτικές ιδιότητες. Κάπου 300.000 λίρες Αγγλίας ή 400.000 δολάρια ΗΠΑ το κιλό. Υπόθεση - μυστήριο με λαθρεμπόρους πυρηνικών απασχόλησε τις διωκτικές αρχές της χώρας μας τον Νοέμβριο του 1991, οπότε και έλαβε χώρα η σύλληψη Ούγγρου στην Ελλάδα που επιχειρούσε να πουλήσει κόκκινο υδράργυρο στην Αθήνα. Για παρόμοια υπόθεση, έξι χρόνια αργότερα, κατηγορείται και ο Σαλιόνικ: ότι μετείχε σε κύκλωμα που διακινούσε κόκκινο υδράργυρο. Στα μέσα Νοεμβρίου 1995 οι αρχές των Σκοπίων κατέσχεσαν ποσότητα οσμίου πολύ κοντά στα σύνορά μας με τη χώρα αυτή. Η αξία του οσμίου στις ΗΠΑ ανέρχεται στα 150.000 δολάρια ανά γραμμάριο, ενώ στην Ευρώπη στα 100.000 δολάρια ανά γραμμάριο. Στα Βαλκάνια η τιμή του είναι πιο χαμηλή (43.000 δολάρια ανά γραμμάριο). Η αξία του οσμίου είναι υψηλή γιατί είναι δυσεύρετο στη φύση, ενώ είναι γνωστό ότι μεταλλουργία οσμίου υπήρχε εδώ και χρόνια στην τέως Σοβιετική Ενωση.
Αν κάνετε μια βόλτα στις λαϊκές, όπου πραματευτές από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης εκθέτουν την πραμάτεια τους, υπάρχει περίπτωση να πιάσουν τα αφτιά σας συζητήσεις για όσμιο, ιρίδιο και κόκκινο υδράργυρο. Και αν πλησιάσετε δείχνοντας ενδιαφέρον, μπορεί να σας ρωτήσουν αν ενδιαφέρεστε όχι μόνο να μάθετε τι είναι αυτά (τα ξέρουν πολύ καλά, λόγω της υψηλής αξίας τους, ιδίως στη μαύρη αγορά), αλλά θα σας ρωτήσουν μήπως γνωρίζετε πρόσωπα που θα ενδιαφέρονταν να τα αγοράσουν. Πλουτίζετε, πράγματι, έτσι τις γνώσεις σας για υλικά που έχουν σχέση με πυρηνικά.
Η διάλυση της τέως Σοβιετικής Ενωσης, πέρα από τα όσα προβλήματα δημιούργησε στον πλανήτη, προκάλεσε μεγάλη αναταραχή ώς πανικό στις χώρες της Δύσης για την αδυναμία στη φύλαξη των πυρηνικών οπλοστασίων και των μονάδων παραγωγής πυρηνικών. Ετσι, οι πολλές βάσεις των πυρηνικών (περίπου 28 τον αριθμό) φαίνεται να είναι σήμερα εκτός ελέγχου, κάτι που παραδέχθηκε και ο υπουργός ΄Αμυνας της σημερινής Ρωσίας Ιγκόρ Ροντιόνοφ. Το πλουτώνιο βγαίνει στο σφυρί και μάλιστα φαίνεται να εμπλέκονται και πυρηνικοί φυσικοί - επιστήμονες που το πωλούν όσο - όσο. Πολλοί από αυτούς, όταν εγκατέλειψαν την πατρίδα τους σε αναζήτηση καλύτερης τύχης, κατέφυγαν σε χώρες της Δύσης, κατά κυριότητα στις ΗΠΑ, και πήραν μαζί τους και «λίγο» πλουτώνιο ή ουράνιο εμπλουτισμένο, για «να βγάλουν τα έξοδά τους» ή καλύτερα «να κάνουν την καλή» στη νέα πατρίδα τους. Ως και ρώσος υπουργός κατηγορήθηκε ότι ήταν μπλεγμένος σε σκάνδαλο πλουτωνίου.
Η κλοπή των ραδιενεργών υλικών, που προσλαμβάνει γιγαντιαίες διαστάσεις, είναι η πιο μεγάλη και εγκληματική απειλή όμοια της οποίας δεν υπάρχει άλλη. Δεν μπορείς να ξέρεις σε τι χέρια είναι δυνατόν να πέσουν. Υπάρχει μεγάλος κίνδυνος τα χέρια αυτά να είναι τρομοκρατών. Και τότε... "
