ΑΣΠΑΣΤΌΣ: προσωπικά

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα προσωπικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 2012

Φυλλορροές

"...πώς γίνεται κάθε χρόνο ο Οκτώβρης... φυλλορροεί από παντού...

τέλος πάντων..."

Είμαι και πάλι κοντά σας και είμαι καλά, που τα ξαναλέμε ύστερα από ένα 20ήμερο περίπου δοκιμασίας....

ΝΕΟΣ ΜΗΝΑΣ

και

εύχομαι να είναι ΚΑΛΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2011

΄Ενας κλείνει... άλλος ανοίγει...

Εκεί γύρω στα οκτώ μου χρόνια, στο παιδικό μου μυαλό, ο χρόνος είχε για μένα μια κυκλική έννοια. Να... κάπως έτσι....

(εικόνα)

Επηρεασμένη προφανώς από το μεγάλο χάρτη στην αίθουσα της Β' τάξης του δημοτικού σχολείου στο Ναύπλιο. Εκείνη την αίθουσα που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το άγαλμα του Καποδίστρια.

Αυτή την εικόνα αλλά και τη χρονο-αντίληψη κουβαλάω ακόμη ...ούτε απόγονος των Μάγια να ήμουν...

"Οι Μάγια, είχαν κυκλική αντίληψη του χρόνου και το ημερολόγιό τους δεν θα μπορούσε παρά να είναι και αυτό κυκλικό..."

Κύκλος λοιπόν ο χρόνος κι η ζωή μας...

Κυλάει ο χρόνος χωρίς βοήθεια... μόνος και κανένα δε ρωτάει... αμείλικτα.... αθόρυβα...

Χρόνος και χρόνοι που περνούν, αφήνοντας στα κορμιά και τις ψυχές μας σημάδια ανεξίτηλα...

Χρώματα ανακατεμένα... και χαράς και θλίψης...

Πνέει τα λοίσθια η "άτιμη χρονιά" και μαζί της ταλαιπωρείται
η ψυχή και οι αντοχές μας...

Πήρε με χέρι αρπακτικού από τον ελληνικό λαό και για τους γνωστούς λόγους, υλικά αγαθά αλλά και μέρος της καλής μας διαθέσεως και αισιοδοξίας.

Από το γιό μου στέρησε σε τροχαίο ατύχημα, για ικανό χρόνο την αγαπημένη του (όχι και σ' εμένα βεβαίως... η αλήθεια να λέγεται...) μηχανή. Ευτυχώς "λυπήθηκε" όλη τη γλαρο-οικογένεια και έχουμε το Λιόντα μας σώο και αβλαβή. Λαχταρήσαμε οικογενειακώς τόσο... όσο δεν εύχομαι σε κανένα γονέα παρόμοια εμπειρία....

Σε άλλους και αυτό είναι ανεπανόρθωτο, στέρησε ανθρώπινες παρουσίες και εύχομαι τί άλλο από δύναμη και κουράγιο.

Από αρχές Οκτωβρίου ταλαιπωρείται με τη υγεία του ο πατέρας μου κι εμείς, τί άλλο μπορούμε να κάνουμε, από το να είμαστε ...γλαρο-σύσσωμοι στο πλευρό του.

Προσπαθούμε να μη του δείχνουμε υποψίες ανησυχίας. Απλά να είμαστε καθημερινοί, όσο το απαιτούν η περίσταση και η δεδομένη χρονική περίοδος. Ευτυχώς η ασθένειά του με τον πολύ χαμηλό αιματοκρίτη (μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο) αντιμετωπίζεται μέχρι στιγμής υποφερτά και ο ίδιος βρίσκεται, εμφανισιακά αλλά και ψυχολογικά, σε πολύ καλή κατάσταση.

Πρόσφατα και συγκεκριμένα από τις 12/12 ο λατρεμένος μας Κανέλος δεν είναι πια κοντά μας. Τον αντίκρυσα εκείνο το πρωινό ξαπλωμένο χάμω και δίπλα στο γραφείο μου. Κατάλαβα... το αναπνευστικό του πρόβλημα ήταν η αιτία. ΄Εμεινα άφωνη με τον καφέ στο χέρι...

Εκ των υστέρων εξήγησα τις ιδιαίτερες περιποιήσεις που είχε καθημερινά από τη Ρόζα μου.

΄Εχουν διαίσθηση τα ζώα... είναι πιο τρυφερά από τη χάρη μας... και εντελώς ανυστερόβουλα.

Ο χρόνος λοιπόν, που σταθμούς δεν έχει και ούτε αλλάζει πορεία. Προς τί λοιπόν η αλλαγή του χρόνου ή τί πρόκειται από το ένα κλάσμα του δευτερολέπτου στο άλλο να αλλάξει;

"Δεν υπάρχει νέος χρόνος, ούτε παλιός υπάρχει. Αληθινή είναι μόνο η ματιά, το σκίρτημα της καρδιάς, η αιώνια ζωή."

ΚΑΛΗ ΜΑΣ εύχομαι ΧΡΟΝΙΑ

κι' ας μην υπάρχει μία...

ο ΄Ελληνας ΠΑΝΤΑ θα ΖΕΙ,

σου 'χω και ...ΚΑΖΑΜΙΑ

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΗ

για τη χρονιά που έρχεται και που τόσα ακούγονται πως θα φέρει...

Δευτέρα 9 Μαΐου 2011

Εκεί φυσά..

Δεν περιορίζονται μόνο στο αγαπημένο μου τ' Ανάπλι

οι παιδιόθεν αναμνήσεις μου.

΄Εχουν και λιγωτικές γεύσεις, που ευτυχώς ίδιες ακόμη παραμένουν

Μεθυστικά χρώματα κι' αρώματα από τις Πρωτομαγιές στις εκθέσεις λουλουδιών

Πενηνταράκια κα δραχμές στη λίμνη του Κεφαλαρίου και μια ευχή για καλή τύχη

Δροσερές και ευχάριστες καλοκαιρινές βραδιές στον κήπο του Απέργη και βόλτες

με τα πόδια ή πότε-πότε με αμαξάκια,

στους ήσυχους δρόμους με τα παλαιά αρχοντικά.

ΚΗΦΙΣΙΑ

"Η Κηφισιά, τής Κηφισιάς, εις τήν αρχαίαν καί τήν νέαν ελληνικήν.

Συνεπώς τό λέγειν "Λεωφόρος Κηφισίας", μέ πρόθεσι τόν αρχαϊσμό ή τήν επιση-μότητα, είναι σολοικισμός..."

Ύστερα από αυτό το δημοσίευμα:

Το είχα ένα πρόβλημα με την ονομασία

μα όταν διάβασα ΕΔΩ,

μου ελύθη η απορία

Και για την ιστορία…

Παλιά δεν… ήταν Κηφισιά,

λεγόταν Κηφισία.

"Κηφισιά (πρώην Κηφισία) είναι προαστιακός Δήμος των Αθηνών. Βρίσκεται 15 χλμ. ΒΑ. της Αθήνας στους πρόποδες του Όρους Πεντελικόν σε υψόμετρο 280 μ. σε κατάφυτη και πλούσια αρδευόμενη έκταση. Η μεγάλη λεωφόρος Κηφισίας η οποία αρχίζει από τη συμβολή των λεωφόρων Αλεξάνδρας και Βασιλίσσης Σοφίας στους Αμπελόκηπους (Αθήνα), καταλήγει στην Κηφισιά. Στην Κηφισιά βρίσκεται το γενικό νοσοκομειο Αττικής Κ.Α.Τ., και ο τερματικός Σταθμός Κηφισιάς. Επίσης η Κηφισιά έχει πρόσβαση στην εθνική όδο Αθηνών-Λαμίας.
Το όνομά της, Κηφισία, που προέρχεται από τον Κηφισό ποταμό, είναι αρχαιότατη, ήταν μια από τις αρχαίες 12 πόλεις της Αττικής. Από δε της εποχής του Kλεισθένη αποτελούσε τον δήμο της Ερεχθηίδας φυλής. Λαογραφικό λογοπαίγνιο της νεοελληνικής, θεωρεί πως το όνομα Κηφισιά προέρχεται από την έκφραση:

"Εκεί φυσά" - "Κεί Φυσά" - "Κηφισά" - "Κηφισιά"!

Μαμά το ήξερες πως λάτρευα και ακόμη αγαπώ τη συγκεκριμένη έκθεση. Αυτό που δε θα μάθεις ποτέ είναι πως για μένα δεν έχει τώρα πια το ίδιο ενδιαφέρον, γιατί τίποτε δεν είναι όπως τότε, αφού λείπει η ζωντάνια και ο ενθουσιασμός σου.

Ο νους μου πάντα εκεί και τότε θα φυσά...

Η γιορτή της μάνας χθες... και χαράς τον που την έχει... σε θυμήθηκα πάλι...

΄Ανθισαν ο κάκτος μου

και το ροδόδενδρο

Κυριακή 26 Δεκεμβρίου 2010

Τέτοιες μέρες... τέτοια λόγια...

XΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΑΣ και ΚΑΛΑ!!!!

Θα σκεφτείς τώρα, τι βρήκα και θυμήθηκα...

Όμως δεν επρόκειτο μόνο για τη χαρά των παιδιών αλλά και των γονιών, που καμάρωναν τα βλαστάρια τους μέσα στον εορταστικό πανζουρλισμό.

Οι κυλιόμενες σκάλες ανεβοκατέβαζαν ασταμάτητα λαίμαργα ματάκια,

συνωμοτικά χαμογελάκια και λαμπερά προσωπάκια.

΄Ελαμπαν οι παιδικές ψυχούλες από την προσμονή του εορταστικού πανoράματος και των γονιών από ευχαρίστηση.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μπορεί έτσι να το έβλεπα εγώ. ΄Oμως κοντά στα μικρά μου ξαναγινόμουν η τετράχρονη παιδούλα που ποτέ δεν ξεχνά κάποιον αγιο-Βασίλη, που τέτοιες μέρες καλή ώρα… τω καιρώ εκείνω… αναπαυόταν στο κρεββάτι του σε μια βιτρίνα (κοντά στου Στρογγυλού) στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Δίπλα του μια κουνιστή πολυθρόνα όπου βρίσκονταν απλωμένη επάνω της η κόκκινη φορεσιά του και κάτω στο δάπεδο οι μαύρες του μπότες.

Τέτοιες μέρες δε γινόταν να μη νοσταλγήσω τις εποχές που με τραβολογούσαν τα δύο αρχικά, τρία αργότερα και φτάσαμε αισίως …στα πέντε, με ένα στόμα μια φωνή «Μαμά, πότε θα πάμε στο Mινιόν για τα δώρα μας»…

Κι’ εγώ βαράτε με κι’ ας κλαίω ήμουνα. Πολύ πριν από τα μικρά μου προετοίμαζα τη γλαρο-επιδρομή στο ιστορικό πολυκατάστημα. Tις λίστες για να καταθέσουμε στα ταμεία του τα χρηματικά δώρα από τον παππού και τη γιαγιά τους και να...παραλάβουμε Playmobil ( κάστρα, φρούρια και σπίτια)

Και μεταξύ μας, τα playmobil άρεσαν πολύ και σε μένα...

Μαζί τους στο πάτωμα κι εγώ να συναρμολογούμε κομμάτια...τι να λέμε τώρα...

τηλεκατευθυνόμενα, ράγες, βαγόνια, μηχανές και ...σιδηροδρομικούς σταθμούς,

τη Bibibo με τη προίκα της και τον …αγαπητικό της John-John...

΄Αλλοτε ...θέλαμε και από μια Barbie κάθε φορά με το νοικοκυριό της...

Λιώνανε τα πόδια μου να τρέχουμε από όροφο σε όροφο, αν και το ζητούμενό τους ήταν ο όροφος με τα παιχνίδια και τον ευτραφή "άγιο", που στην αγκαλιά του απαθανατίζονταν χαρούμενα και παραμυθένια στιγμιότυπα.

Και ύστερα στον τελευταίο όροφο για φαγητό και λουκουμάδες. Από ένα δίσκο το καθένα τους και ανασηκώνοντας τα ποδαράκια τους στις μύτες των παπουτσιών τους, διάλεγαν με λαιμαργία...θαρρείς και τα είχα νηστικά... διάφορες λιχουδιές.

Αυτά συνέβαιναν τέτοιες μέρες στο λαμπερό και πολύχρωμο εορταστικό ΜΙΝΙΟΝ.

΄Ενα πολυκατάστημα που ξεκίνησε από ...περίπτερο

που εξελίχθηκε σε κολοσσό όπου απασχολούνταν πολλοί εργαζόμενοι και το οποίο

καθιέρωσε καινοτομίες που ακολούθησαν και άλλα πολυκαταστήματα:

1) Καθιέρωσε τις ετήσιες εκπτώσεις.
2) Κατάργησε τα παζάρια, που ίσχυαν μέχρι τότε, και όρισε συγκεκριμένες τιμές.
3) Έβαλε στα κτίριά του κυλιόμενες σκάλες.
4) Καθιέρωσε τη λίστα αγορών και τη λίστα γάμου.
5) Λειτούργησε εστιατόριο καφετέρια-μπαρ.
6) Καθιέρωσε καλλιτεχνικές εκδηλώσεις στους χώρους του.

Με αφορμή λοιπόν τούτες τις αναμνήσεις, που με έζωσαν χρονιάρες μέρες, αναζήτησα στο Γκούγκλη πληροφορίες για το Μινιόν και μαθαίνω πως σύντομα ανακαινίζεται και θα επαναλειτουργήσει.