Σήμερα επειδή πρόκειται πολύ να σας κουράσω
κι' έτσι ...για καλοπιάσματα
Μια αγκαλιά απ' τα κρίνα μου ΟΛΟΥΣ θα σας κεράσω,
φιλιά και αγκαλιάσματα
Να παίξω πάλι θελήσατε και άρνηση καμία.
Απαντώ ακριβώς με τη σειρά που προσκλήθηκα:
Τι να σου πω Νερένια μου για τις δικές μου αγάπες;
Δεν είναι λίγες. Χάνομαι μεσ’ τις πολλές αγκάλες.
Δέκα μονάχα απ’ αυτές βρίσκονται στο προφίλ μου
Να μην επαναλαμβάνομαι…δεν είναι και του στυλ μου…
Ψέμα θα είναι αν σου πω το Γλάρο δε λατρεύω!!!
Δεν είμαι κι’ εύκολο παιδί και …λίγο τον παιδεύω
Όμως εμένα θα ‘παιρνε και πάλι αν γινόταν
διατυμπανίζει συνεχώς ...μη ερωτώμενος …και όταν…
Μηδέ για τα γλαρόπουλα που είν’ το χαμόγελό μου,
τη μουσική και τις μπογιές κι’ ό,τι έχω στο μυαλό μου
όπως τώρα με σένανε που λες πως σου «μιλάω» (*)
Χα…θα ‘ναι που είσαι κι’ εσύ σκορπιός και …δεν το συζητάω…
Στιχάκια μου ζητήσανε (**)…προσπάθησα και τα ‘πα.
Τα παιδικά παιχνίδια μου, για τότε που …δεν τα ‘χα…
και της ζουζούνας μίλησα για κάποιες μου στιγμές
ανέμελες, υπέροχες μα και μοναδικές.
Δεν είναι ιδιαίτερα τα όσα αγαπάω
Μόνο είν’ οι αλήθειες μου γι’ αυτό και τα πονάω
Και έτσι οι αγάπες μου….δεν είναι μόνο ΔΕΚΑ…
Δε θα σου πω πως αγαπώ όλους στο ίδιο μέτρο.
Είναι αγάπες που …ΡΙΓ΄ΑΣ κι’ άλλες που ηρεμίζεις
Και κάποιες άλλες που πονάς ….
…και δεν τις συνεχίζεις…
αναμενόμενες οι αγάπες μου θα σκεφτείς και που βεβαίως δεν είναι μόνο αυτές.
Θα σου θυμίσω κάποια δική σου που τυχαίνει να είναι περίπου και δική μου. Πρόκειται για την ανάρτηση που εδώ και κάτι μήνες σου έχω υποσχεθεί και σύντομα θα το πράξω, αλλά τελευταία μου λείπει ο χρόνος. Αυτός εξάλλου είναι και ο λόγος (πέρα από το ατύχημα του Γλάρου μου ο οποίος ευτυχώς είναι τώρα μια χαρά) που έχω κλειστά τα σχόλια. Τούτον τον καιρό συμμαζεύω και τις αναρτήσεις στο μπλογκ μου (θυμήθηκα να βάλω ετικέτες ύστερα από τρισήμισυ χρόνια) που είναι δουλειά χρονοβόρα.
Δεν παραλείπω να σου πω πως μ’αρέσουν μερικά πραγματάκια πολύ ασήμαντα αλλά που εμένα όμως …εκτοξεύουν στα ουράνια.
Να… όπως η μυρωδιά του θυμαριού, αυτή του μούστου όταν ψήνεται, το χώμα το βρεγμένο από την ξαφνική μπόρα, τούτη ακριβώς η εποχή που αλλάζει και οι πρώτες ψύχρες της και κάτι άλλες πιο πεζές σαν την μυρωδιά της κόλας όταν παλιότερα μπαίναμε ή περνούσαμε έξω από τα τσαγκαράδικα… και είναι να μην ψάξω λίγο ακόμη γιατί θα γεμίσω σελίδες….
Τώρα σε σένα Ζάλη μου τί να απαριθμήσω
Πούθε ν’ αρχίσω ψάχνομαι ...και πού να σταματήσω...
Τα λάδια απ’ τις μηχανές κι’ ο ήχος που ασθμαίναν'
Μ’ αρέσει που δεν έχασα την πίστη μου στους μύθους
Τη βόλτα εκεί στ’ Ανάπλι μου επάνω στο βαρκάκι
Και τη γουλιά του ελληνικού την πρώτη με καϊμάκι,
Το αεράκι στο βουνό που ψύλιθρο μυρίζει
Κι’ ότι παλιά αγάπησα και δεν ξαναγυρίζει.
Πολύ αγαπώ να "κρέμομαι από τα δυό σου χείλη"
΄Οπερ σημαίνει χαίρομαι το στυλ και τη γραφίδα,
το χαρωπό κι' ανέμελο και ντόμπρο χαρακτήρα
και γρήγορα εδώ σταματώ, μην πιάσεις και.... σανίδα (****)
Ευχαριστώ σας φίλοι μου γι' αυτή την πρό(σ)κλησή σας
όπου με επιλέξατε να παίξω κι' εγώ μαζί σας
Κι ας είχα πει παλιότερα πως δεν θα ξαναπαίξω
Σαρανταδυό …τα μέτρησα κι ακόμη δεν το πιστεύω...
Aχ,.. πόσο το απόλαυσα και τούτο το παιχνίδι
Και δε με νοιάζει φίλοι μου για μένα τι θα πείτε
Τρελή και ανισόρροπη πως είμαι αν σκεφτείτε
Εάν σας πω ότι μεθώ τρελά κι’ απεγνωσμένα
(Ο karpouzokefalos που μόλις απόψε (21/9 ώρα 9:20 μμ) e-γνώρισα με νιώθει καλύτερα)
(*) "8) Φύρδην - Μίγδην .... γιατί έχει πάντα κάτι να πει στην καρδιά μου..."
(***) χαχα… χρυσά έχω πληρώσει τα spray στην εφηβεία του «μικρού» μου και ζωγράφιζε απίθανα το άτιμο…
(****) δεν είναι κoλακείες καλή μου Houlk, αλλά είναι που σε εκτιμώ αφάνταστα, έτσι χωρίς να σε γνωρίζω
