Με δόσεις...

Είμαι «παιδί» της γενιάς που δεν έζησε πόλεμο, κατοχή, εμφύλιο και δύσκολες καταστάσεις.

Με πατέρα που είχε σίγουρη δουλειά και δικό μας σπιτικό ευάερο και ευήλιο (ένα παιδί εξάλλου με είχαν), έζησα αρκετά καλά για τα δεδομένα της εποχής. Κοντολογίς δεν γνώρισα πείνα και ιδιαίτερες δυσκολίες.

Πρόλαβα βεβαίως τον τσαγκάρη και το σόλιασμα των παπουτσιών, πλην όμως οι γονείς μου πάντα φρόντιζαν για  μένα.  Από το  προσεγμένο φαγητό μου μέχρι  τα  καθημερινά  μου αλλά και τα «καλά» μου. Τα «καλά» μας για τους νεότερους που δεν γνωρίζουν,  ήταν το πατούμενο, η φορεσιά και οι κάλτσες που φορούσαμε στις γιορτές και στις σχόλες…

Είχα γράψει, μεταξύ άλλων (3/2/2008 με τίτλο "Παιγ(χ)νίδια"

) στην κερασο-ζουζούνα συμμετέχοντας σε ένα μπλογκο-παίχνιδο σχετικά με τα παιδικά μας παιχνίδια:

"μπορεί να μη μου έλειψε το ρούχο και το καλό φαγητό... ο μπαμπάς μου να σκεφτείς έτρεχε χιλιόμετρα για να μου βρεί γάλα Nutricia...μάλιστα, με τέτοιο μεγάλωσα, αλλά τα παιχνίδια ήταν πολυτέλεια..."

 Στα επτά μου απέκτησα την εξ' Αμερικής γαλανομάτα και ξανθομαλλούσα κούκλα, που μου έφερε η αδελφή του παππού μου. 

"Αυτή την κούκλα λοιπόν, εγώ.... όταν έπρεπε ΔΕΝ τη χάρηκα.
Μόνιμα ανεβασμένη στην οροφή της ντουλάπας για να μη τη φτάνω... Θαρρείς και θα αβγάτευε τη φύλαγε η συγχωρεμένη. Μα καλά...για μένα την έφεραν ή για κείνη;...

' Εμεινε εκεί πάνω για χρόνια. Τιμωρία εκείνη...τιμωρία κι' εγώ.....

Ακούνητη, αμίλητη και...χαμογελαστή η έρμη, μέχρι που τρίφτηκε το μαλλί της στο σημείο που ακουμπούσε στον τοίχο...."

Αχ...η θεία η Ειρήνη...  αιωνία της η μνήμη...
Και όχι μόνο κούκλα αλλά και φόρεμα καταπληκτικό και βραχιολάκι με καρδούλα.

Επιτρεπόταν να το φοράω μόνο τις
Κυριακές στον καθιερωμένο εκκλησιασμό... σε καμιά επίσκεψη,  γιορτές, γάμους και 
βαπτίσεις, με τα ρούχα "ΤΑ ΚΑΛΑ ΜΟΥ"....

Tα χρόνια περνούσαν και μαζί με μένα  μεγάλωνε και το άγχος της μαμάς για  την προίκα "του κοριτσιού". 




(εικόνα)

Το οποίον άγχος  μεταφράστηκε σε σεντόνια, κουβέρτες και άλλα σχετικά,   αγορασμένα τμηματικά (πού να βρεθεί χρήμα για μαζικές αγορές τότε)  με διατακτικές. Αγορές δηλαδή  μέσω μηνιαίων κρατήσεων από τη μισθοδοσία του πατέρα μου.

Νοοτροπία και τακτική που με έβρισκε κάθετα αντίθετη, μιας και στην εποχή μου είχε ήδη αρχίσει ο εμπορο-βιομηχανικός ανταγωνισμός με ποικιλία εισαγόμενων εμπορευμάτων αλλά  και ιδεών-προτάσεων  από τον περιοδικό Τύπο,  όμως ...άλλα εβούλετο η μαμά...

Athénée  λεγόταν λοιπόν  και ήταν  ένα από  τα μεγάλα καταστήματα της εποχής στη Σταδίου. 

Εκεί  συνήθως με τραβολογούσαν γι' αυτές τις αγορές, από τις οποίες ελάχιστα πράγματα χρησιμοποίησα, γιατί εν τω μεταξύ προέκυψαν τα  εισαγόμενα λευκά είδη, αρχικά από Αμερική με ωραιότατα σχέδια και ένας σοβαρός νομίζω λόγος για το μετέπειτα κλείσιμο της  Πειραϊκής Πατραϊκής  και όχι μόνο...

 ΄Εφτιαξα αργότερα τη δική μου (πολυμελή) οικογένεια και φροντίσαμε με τον καλό μου Γλάρο, κατά το δυνατόν, να μη λείψει τίποτε από τα γλαρόπουλά μας, όπως και οι δικοί σας γονείς που σίγουρα το ίδιο έκαναν και αναφέρομαι φυσικά στους νέους κάτω των 30 ετών.

Όμως κάποιοι έκριναν, αποφάσισαν και έπραξαν διαφορετικά και ανατρεπτικά.
Ενοχοποίησαν την εύλογη αγωνία μας αλλά και τον έντιμο αγώνα μας, αν θες, 

να μη φορέσουν τα παιδιά μας σολιασμένο υπόδημα και να  μην παίζουν με δανεική κούκλα,  όπως και η χάρη μου τότε…

Και μας έφεραν εκεί ακριβώς που τους εξυπηρετούσε...

Βρισκόμαστε στην εξαιρετικά δύσκολη θέση να κοιτάζουμε τα παιδιά μας με δόση ενοχής για τις ό,ποιες πολιτικές επιλογές μας, που μας έφτασαν σε τούτο το αβάσταχτο οικονομικό αδιέξοδο. Στο σήμερα που όλοι ζούμε, με το αβέβαιο μέλλον που την εξέλιξή του ίσως, ούτε μπορούμε να φανταστούμε...

Λες να φτάσουμε να τους αγοράζουμε προίκες με δόσεις;...

 Στη despoina αφιερωμένη τούτη η ανάρτηση η οποία σε σχόλιό της κάποτε, αναφέρθηκε  στις προίκες που με περισσή αγάπη, φροντίδα και μέσα από δύσκολες οικονομικά  περιόδους  μάζευαν οι  μανούλες μας.

Και φυσικά, όπως και κάθε χρόνο, στη μνήμη της δικής μου μανούλας.

Οι καμπανούλες

Μικρό παιδί σαν ήμουνα και έβγαινα στον κήπο, μικρό παιδί

μαδούσα τα  γεράνια της κι' όλες τις καμπανούλες,   μικρό παιδί...

Και όταν έκανε να βγεί τον κήπο να απολαύσει 
τα πάνω κάτω έφερνα κι' έτρεχε να με φτάσει...
                                                               

Διότι  γνώριζε  από πρώτο χέρι,  πως  ο ... δράστης που είχε φέρει τα πάνω κάτω ή αν θέλεις τα ίσια ανάποδα, ήταν η αφεντιά μου...

Τώρα εδώ που τα  λέμε και σε  σύγκριση με τον  παιδεμό των  κοραλλιών  της,  οι καμπανούλες της  

 έχω ακόμη την εντύπωση πως γίνονταν καλλιτέχνημα και δεν υπερβάλλω...

Τα καυτά καλοκαιρινά μεσημέρια  λοιπόν,  που ύπνος δε μ' έπιανε,  χωνόμουν και ...χανόμουν μέσα στον κήπο  μας. Εκτός από τα κοράλλια της,  τις  διακοσμητικές  ανησυχίες μου (τώρα που το σκέφτομαι διαπιστώνω πως το 'χα από μικρή...), πλήρωναν και τα πολύχρωμα γεράνια, που αφού τους μαδουσα τα πέταλα,  "έβαφα"  τα παιδικά μου νυχάκια σε ό,τι χρώματα διέθετε η ανθοσυλλογή της ταλαίπωρης μάνας. 
΄Υστερα  ερχόταν η σειρά του πλούσιου σε φύλλωμα και άνθη  θάμνου.  Κάθε πέταλο  άλλαζε σχήμα και μορφή.   Από κλειστή καμπανούλα  τα έφτιαχνα και έμοιαζαν  με τα άνθη του  ιβίσκου,  αφού γύριζα όοοολα τα πέταλά τους προς τα έξω.  

Μα όοοολα...

Και όταν έβγαινε την έπιανε  θυμός μεγάλος, ανακατεμένος όμως με παράπονο...

Πάλι  με τα λουλούδια μου πάλευες όλο το μεσημέρι, γι' αυτό δεν ακουγόσουνα;

Πέρασαν τα χρόνια και  το θάμνο εκείνο,  που σαν καμπανούλα τον ήξερα, ποτέ δεν έτυχε να ξαναδώ.

΄Ωσπου προ μηνών  περιοδεύοντας στο διαδίκτυο, βρήκα  εντελώς  τυχαία   τη σελίδα του καθηγητή φυσικής και φίλου  συμπλόκερ T. N. Καραμήτσου  και πολύ το χάρηκα.  ΄Οοοχχι...  μη φανταστείς πως το ενδιαφέρον μου κέντρισαν τα  ηλεκτρόνια και τα ποζιτρόνια,  αφού εγώ με τη φυσική δεν τα πηγαίναμε καλά.

Κοντοστάθηκα στις ωραίες φωτογrαφίες του, αλλά 

ΜΙΑ με καθήλωσε... 

και την e-κλεψα...

(εικόνα)

Η τόσο  όμορφη και φυσική  φωτογραφία στάθηκε ίσως η ευκαιρία να μάθω  τη ονομασία της καμπανούλας. 

Αβούτιλο - Aboutilon Striatum
ή 
"κινέζικα φαναράκια"

του οποίου τα φύλλα, πέραν από  τις θεραπευτικές  ιδιότητες που διαθέτουν, χρησιμοποιούνται για την παρασκευή σκοινιού και χαρτιού.




Είναι αρκετός καιρός που κρατούσα αυτή τη φωτογραφία στα πρόχειρα,  γι' αυτήν ακριβώς την ημέρα,  σαν και σήμερα... πριν από 17 χρόνια... μήπως και εξιλεωθώ για τις ζημιές στα λουλούδια της...

Εκεί φυσά..

Δεν περιορίζονται μόνο στο αγαπημένο μου τ' Ανάπλι

 οι παιδιόθεν αναμνήσεις μου.

΄Εχουν και   λιγωτικές  γεύσεις,   που ευτυχώς ίδιες ακόμη  παραμένουν

 Μεθυστικά χρώματα κι' αρώματα από τις Πρωτομαγιές στις εκθέσεις λουλουδιών

Πενηνταράκια κα δραχμές στη  λίμνη του Κεφαλαρίου  και μια ευχή για καλή τύχη

Δροσερές  και ευχάριστες  καλοκαιρινές βραδιές στον κήπο του Απέργη και  βόλτες 

 με τα πόδια ή πότε-πότε με  αμαξάκια,

στους ήσυχους δρόμους με τα παλαιά αρχοντικά.

ΚΗΦΙΣΙΑ

"Η Κηφισιά, τής Κηφισιάς, εις τήν αρχαίαν καί τήν νέαν ελληνικήν. 

Συνεπώς τό λέγειν "Λεωφόρος Κηφισίας", μέ πρόθεσι τόν αρχαϊσμό ή τήν επιση-μότητα, είναι σολοικισμός..."

Ύστερα από αυτό το δημοσίευμα:

Το είχα ένα πρόβλημα με την ονομασία

μα όταν διάβασα ΕΔΩ,

μου ελύθη η απορία

Και για την ιστορία…

Παλιά δεν… ήταν Κηφισιά,

λεγόταν Κηφισία.

"Κηφισιά (πρώην Κηφισία) είναι προαστιακός Δήμος των Αθηνών. Βρίσκεται 15 χλμ. ΒΑ. της Αθήνας στους πρόποδες του Όρους Πεντελικόν σε υψόμετρο 280 μ. σε κατάφυτη και πλούσια αρδευόμενη έκταση. Η μεγάλη λεωφόρος Κηφισίας η οποία αρχίζει από τη συμβολή των λεωφόρων Αλεξάνδρας και Βασιλίσσης Σοφίας στους Αμπελόκηπους (Αθήνα), καταλήγει στην Κηφισιά. Στην Κηφισιά βρίσκεται το γενικό νοσοκομειο Αττικής Κ.Α.Τ., και ο τερματικός Σταθμός Κηφισιάς. Επίσης η Κηφισιά έχει πρόσβαση στην εθνική όδο Αθηνών-Λαμίας.
Το όνομά της, Κηφισία, που προέρχεται από τον Κηφισό ποταμό, είναι αρχαιότατη, ήταν μια από τις αρχαίες 12 πόλεις της Αττικής. Από δε της εποχής του Kλεισθένη αποτελούσε τον δήμο της Ερεχθηίδας φυλής. Λαογραφικό λογοπαίγνιο της νεοελληνικής, θεωρεί πως το όνομα Κηφισιά προέρχεται από την έκφραση:

"Εκεί φυσά" - "Κεί Φυσά" - "Κηφισά" - "Κηφισιά"!

Μαμά το ήξερες πως λάτρευα και ακόμη αγαπώ τη συγκεκριμένη έκθεση. Αυτό που δε θα μάθεις ποτέ είναι  πως για μένα δεν έχει τώρα πια το ίδιο ενδιαφέρον,  γιατί τίποτε δεν είναι όπως τότε, αφού λείπει η ζωντάνια και ο ενθουσιασμός σου.

Ο νους μου πάντα εκεί και τότε θα φυσά...

Η γιορτή της μάνας χθες... και χαράς τον που την έχει...  σε θυμήθηκα πάλι...

   ΄Ανθισαν ο κάκτος μου

και το ροδόδενδρο                      

Εικόνες, ακούσματα και αναμνήσεις...

΄Ηξερε πρακτικό και άριστο λίπασμα για τη χάρη τους...
Κάθε 15 μέρες τα ενίσχυε με σαπουνάδα...
Μάλιστα, πολύ καλά διάβασες φίλε μου συμπλόγκερ.
Σαπούνι ...πράσινο αρκάδι δηλαδή, τριμμένο και αραιωμένο σε νερό.
Με αυτό το βοήθημα, του οποίου την αναλογία δε θυμάμαι, η μαμά μου είχε τα ωραιότερα κοράλια της γειτονιάς.


Κάθε απόγευμα που λες, πήγαινα η γλαρίτσα στα πλουμιστά της κοράλια με τα αμέτρητα, σαν πύρινες φλογίτσες, κατακόκκινα λουλούδια και σφίγγοντας με τα δαχτυλάκια μου την άκρη του κάθε άνθους που ακόμη δεν είχε ανοίξει, περιόριζα ασφυκτικά τον αέρα μέσα στο μπουμπούκι, που δραπέτευε ανακουφιστικά με ένα τρισχαριτωμένο θόρυβο...
κλιτς...κλιτς...κλιτς...κλιτς...
να, σαν να το ακούω τώρα...

Κι' όταν μεγάλωσα, πάντα είχα κοράλι, μα την κακή συνήθεια ...ουδέποτε έκοψα.
Με κάθε ευκαιρία, δυο-τρία ...κλιτς...κλιτς...κλιτς δεν τα γλίτωναν.
Φέτος που ξέμεινα γιατί ξεράθηκε, πολύ μου λείπει.
Και... μην κακοβάλεις με το νου.... ξεράθηκε όχι από τις σαπουνάδες... αλλά επειδή αμέλησα σαπούνι να το ποτίζω.

Κλιτς... κλιτς... κλιτς...

Ακόμη θυμάμαι την απόγνωσή της στο θέαμα των ...κουρελιασμένων από τις μικροεκρήξεις πετάλων.

΄Εστηνε αυτί λοιπόν κάθε τόσο, καλά να είναι εκεί που ...βρίσκεται, για να προλάβει καταστάσεις...

Γλαρένιαααα... πάλι στα κοράλια μου είσαι;....

Υάκινθοι και κρίνα...

"Μαμά ήρθα", της ψιθύρισα.
Μόλις είχαμε φτάσει με την ψυχή στο στόμα από το τρέξιμο στου Μπακάκου. Ο Γλάρος να με περιμένει μέσα στο παράνομα σταθμευμένο και πάνω στην Ομόνοια αυτοκίνητο κι' εγώ στην τρεχάλα για το πολύ ακριβό φάρμακο που θα βοηθούσε τον ...τελειωμένο της αιματοκρίτη.
Τη βρήκα στην ίδια, όπως και 2 μήνες τώρα, θέση. Γυρισμένη στο αριστερό πλευρό σε κατάσταση λήθαργου. Γύρισε με δυσκολία το κεφάλι, με κοίταξε σαν χαμένη με το βασιλεμένο βλέμμα της και με θλίψη ψέλλισε τρεις όλες κι' όλες λέξεις που με κάρφωσαν:
"Τώωωωωρα που ήρθες...."

Πού να της εξηγείς...
Τέτοιες ώρες οι λέξεις παγώνουν...
Το φάρμακο δεν της χρειάστηκε, γιατί την επομένη κατά τη διαδικασία της αιμοκάθαρσης έφραξε η φίστουλα στο χέρι της και μπήκε εσπευσμένα στο χειρουργείο, απ' όπου βγήκε με ρόγχο πλέον, για να καταλήξει ύστερα από δυο ώρες. Τόσο άντεξε ο ταλαιπωρημένος της οργανισμός και το χιλιοτρυπημένο της κορμί από το σακχαρώδη διαβήτη που ΔΕΝ πρόσεξε. Αντιδρούσε πεισματικά στην ιδέα της ινσουλίνης.

Πώς γίνεται να μη τη θυμάμαι τέτοια μέρα, ακόμη και ύστερα από δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια...

"... Υάκινθοι και κρίνα

της κλέψαν τ' άρωμα και το φοράνε
κι' οι έρωτες πετώντας σαϊτιές, την περιγελούν..."

Χθες βράδυ το άκουσα και τη θυμήθηκα πάλι...

Tο ζευγάρι των εφήβων με αέρινες κινήσεις λικνίζονταν υπό τους ήχους της

απαλής και αέρινης μουσικής των μελοποιημένων από τη Loreena Mac

Kennit, στίχων της Χαρούλας.

Κι' εγώ μακριά από τους θεατές (γονείς, αδελφάκια, παππούδες και γιαγιάδες των μικρών κατασκηνωτών), που είχαν συγκεντρωθεί για την τελετή λήξης της 3ης κατασκηνωτικής περιόδου εκείνης της χρονιάς.

Καθισμένη σε ένα ξύλινο παγκάκι στο ύψωμα, κρύβοντας την οδύνη μου πίσω από σκούρα γυαλιά, το βασανιστικό κόμπο στο λαιμό να με πνίγει, τον ώμο του πρόθυμο ...δια παν ενδεχόμενον και το χέρι του να σφίγγει το δικό μου.

Την προηγούμενη μέρα την είχαμε "αποχαιρετήσει"...
Δε φόρεσα μαύρα, εκτός από εκείνη την ημέρα. Το μαύρο είναι το χρώμα μου, όχι όμως ως ένδειξη πένθους. Το μισώ σ' αυτή τη μορφή του. Τη θλίψη την κρύβεις μέσα σου ....δεν την επιδεικνύεις.
Σ' εμένα, έλειπε εξάλλου η μάνα...

΄Ηταν η πρώτη χρονιά που και τα πέντε (5) τους έλειπαν στην κατασκήνωση, πρώτη φορά για την 6χρονη τότε μικρή μου, ως η μικρότερη κατασκηνώτρια και πρώτη που θα μέναμε μόνοι στο σπίτι για 21 ολόκληρες ημέρες....
Τρείς ημέρες πριν τελειώσει η κατασκήνωση, τους πήραμε άρον-άρον. ΄Επρεπε να την αποχαιρετήσουν...

Τη γιαγιά τους τη θρήνησαν, γιατί τα κανάκεψε, όπως και κάθε γιαγιά εξάλλου, μα τούτη είχε πολλή αγάπη για τα παιδιά. ΄Ισως γιατί δεν αξιώθηκε για ένα δεύτερο παιδί μετά από μένα, εξαιτίας της πεισματικής άρνησης του πατέρα μου...στην τρομάρα του να μη δει κι' άλλο κορίτσι...
΄Υστερα από 10 ολόκληρα χρόνια μάθαινε πως θα ξαναγίνει μητέρα...
Ανηφόριζε το δρόμο μας γυρνώντας από τη μικροβιολόγο με ένα χαμόγελο σαν ήλιος, εγώ λαχταρώντας τη μάνα έτρεξα κατηφορίζοντας, για να χωθώ στην αγκαλιά τη διάπλατη από τη χαρά της και να ακούσω το χαρμόσυνη είδηση: "Θα σου κάνω αδελφάκι".
Δεν προλάβαμε να χαρούμε ούτε εκείνη, ούτε κι' εγώ.... ο γιατρός αποφάσισε διακοπή της κύησης... λόγω σακχαρώδους διαβήτου.
Δε δέχτηκε την ολική νάρκωση.. και όταν γύρισε μου είπε: "Ευχή και κατάρα σου δίνω να μην κάνεις τέτοιο έγκλημα"...
Το κουβάλησε για πολλά χρόνια το μαρτύριο τούτο, μα την αποζημίωσα...της γέμισα την αγκαλιά....

΄Ηταν όμορφη γυναίκα και παρά τα 67 της χρόνια το δέρμα της "ατσάκιγο".
"Κοίτα γιαγιά που χάνεις" είπα της μεγάλης μου (13 χρόνων τότε).

Την επομένη της θλιβερής τελετής ήταν η... άλλη τελετή στην κατασκήνωση. ΄Ετσι είναι η ζωή, σε θέλει, απαιτητικά, ενεργό συμμέτοχο σε κάθε της εκδήλωση.

Τα παιδιά μου είχαν κάνει μεγάλες προετοιμασίες για κείνη την ημέρα, πολλές πρόβες και δεν ήθελα με τίποτε να τους στερήσω τη χαρά. Δεν είχα το δικαίωμα εξάλλου....

Είδαν τους φίλους τους, έπαιξαν, χάρηκαν, αντάλλαξαν τηλέφωνα και διευθύνσεις και έδωσαν αμοιβαίες υποσχέσεις για την επόμενη χρονιά...

(Εικόνα από Flickr, χρήστης: maketouch)

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2007

Tuesday, August 28, 2007

ΠΕΝΘΟΥΜΕ...

...και ΘΡΗΝΟΥΜΕ....




ΓΙΑΤΙ;;;;;

Posted by ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ at 10:05 AM 93 comments

Friday, August 24, 2007

(...........)

EΘΝΙΚΗ

ΤΡΑΓΩΔΙΑ!

ΘΡΗΝΟΣ!!!

Posted by ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ at 11:10 PM 88 comments

Wednesday, August 22, 2007

Το "αυτί της θάλασσας"

Αλιώτις (Haliotis
Midae)

"Οι Αλιώτιδες ή "αυτιά της θάλασσας" ανήκουν στην οικογένεια των γαστρόποδων και ευδοκιμούν κυρίως στις θάλασσες της Νότιας Αφρικής.

Mπορεί να φθάσουν τα 2 κιλά βάρος και η ηλικία τους τα 30 χρόνια. Ζουν σε ρηχούς ύφαλους και σε δάση από φύκια.

Για περισσότερα από 125.000 χρόνια οι αλιώτιδες του γένους Haliotis Midae αποτελούν τροφή για τον άνθρωπο.










Η ανεξέλεγκτη εκμετάλλευσή τους όμως, οδήγησε στη μείωση του είδους, εξαιτίας του ότι οι νότιες ακτές της Αφρικής αποτελούν τον παράδεισο των λαθροθηρών.

Γενικότερα οι λαθροθήρες και οι λαθρέμποροι ενδιαφέρονται για τη σάρκα των αλιωτίδων πολύ περισσότερο από τα ελεφαντόδοντα και τα κέρατα ρινόκερου. (*)

Οι καλοφαγάδες Ασιάτες αγαπούν τη σάρκα τους, που τη θεωρούν εξαιρετική λιχουδιά και αφροδισιακό μεζέ, ενώ τα εστιατόρια του Χονγκ Κονγκ αγοράζουν την αλιώτιδα περίπου 120 δολάρια το κιλό."

Πριν χρόνια είχα βρει αλιώτιδες σε βραχάκια της παραλίας στο αγαπημένο μου Ναύπλιο,

(σαν "Μπανιέρες" την ήξερα τότε),

χωρίς να γνωρίζω βεβαίως περί τίνος ακριβώς επρόκειτο.

Με ενθουσίασε το ιριδίζον εσωτερικό μέρος του όστρακου, που είναι σα φίλντισι, σαν ένα κόσμημα...

(*) Η πεποίθηση ότι το κέρατο του ρινόκερου μπορεί να αυξάνει τις σεξουαλικές επιδόσεις των ανδρών, είχε οδηγήσει πριν περίπου 15 χρόνια, σχεδόν σε πλήρη εξαφάνιση του ρινόκερου. Τότε οι διεθνείς οργ ανισμοί για την προστασία των ζώων εισηγήθηκαν σαν εναλλακτική λύση τη σκόνη από το κέρατο μια αρσενικής αντιλόπης που ευδοκιμούσε ιδιαίτερα στην Κεντρική Ασία.


(Στοιχεία από ΓΕΩ-τρόπιο, φωτογραφίες από Flickr: Emalynden,Biomimetica, Dan Neal)

Posted by ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ at 1:10 PM 53 comments

Sunday, August 19, 2007

Πάντα τη θυμάμαι...

"... Υάκινθοι και κρίνα
της κλέψαν τ' άρωμα και το φοράνε
κι' οι έρωτες πετώντας σαϊτιές την περιγελούν..."

Χθες βράδυ το άκουσα και τη θυμήθηκα πάλι...


Το ζευγάρι των εφήβων με αέρινες κινήσεις λικνίζονταν υπό τους ήχους της απαλής και αέρινης μουσικής των μελοποιημένων από τη Loreena Mac Kennit, στίχων της Χαρούλας.

Κι' εγώ, μακριά από το συγκεντρωμένο πλήθος... γονείς, αδέλφάκια, παππούδες και γιαγιάδες των μικρών κατασκηνωτών, που είχαν συγκεντρωθεί για την τελετή λήξης της 3ης κατασκηνωτικής περιόδου εκείνης της χρονιάς.

Καθισμένη σε ένα ξύλινο παγκάκι στο ύψωμα, κρύβοντας την οδύνη μου πίσω από σκούρα γυαλιά, το βασανιστικό κόμπο στο λαιμό να με πνίγει, τον ώμο του πρόθυμο ...δια παν ενδεχόμενον και το χέρι του να σφίγγει το δικό μου.


Την προηγούμενη μέρα την είχαμε "αποχαιρετήσει". ...
Δε φόρεσα μαύρα, εκτός από εκείνη την ημέρα. Το μαύρο είναι το χρώμα μου, όχι όμως ως ένδειξη πένθους. Το μισώ σ' αυτή τη μορφή του. Τη θλίψη την κρύβεις μέσα σου ....δεν την επιδεικνύεις.
Σ' εμένα, έλειπε εξάλλου η μάνα...


΄Ηταν η πρώτη χρονιά που και τα πέντε (5) τους έλειπαν στην κατασκήνωση, πρώτη φορά για την 6χρονη τότε μικρή μου, ως η μικρότερη κατασκηνώτρια και πρώτη που θα μέναμε μόνοι στο σπίτι για 21 ολόκληρες ημέρες....
Τρείς ημέρες πριν τελειώσει η κατασκήνωση, τους πήραμε άρον-άρον. ΄Επρεπε να την αποχαιρετήσουν...


Τη γιαγιά τους τη θρήνησαν, γιατί τα κανάκεψε, όπως και κάθε γιαγιά εξάλλου, μα τούτη είχε πολλή αγάπη για τα παιδιά. ΄Ισως γιατί δεν αξιώθηκε για ένα δεύτερο παιδί μετά από μένα, εξαιτίας της πεισματικής άρνησης του πατέρα μου...στην τρομάρα του να μη δει κι' άλλο κορίτσι...
΄Υστερα από 10 ολόκληρα χρόνια μάθαινε πως θα ξαναγίνει μητέρα...
Ανηφόριζε το δρόμο μας γυρνώντας από τη μικροβιολόγο με ένα χαμόγελο σαν ήλιος, εγώ λαχταρώντας τη μάνα έτρεξα κατηφορίζοντας, για να χωθώ στην αγκαλιά τη διάπλατη από τη χαρά της και να ακούσω το χαρμόσυνη είδηση: "Θα σου κάνω αδελφάκι".
Δεν προλάβαμε να χαρούμε ούτε εκείνη, ούτε κι' εγώ.... ο γιατρός αποφάσισε διακοπή της κύησης... λόγω σακχαρώδους διαβήτου.
Δε δέχτηκε την ολική νάρκωση.. και όταν γύρισε μου είπε: "Ευχή και κατάρα σου δίνω να μην κάνεις τέτοιο έγκλημα"...
Το κουβάλησε για πολλά χρόνια το μαρτύριο τούτο, μα την αποζημίωσα...της γέμισα την αγκαλιά....


΄Ηταν όμορφη γυναίκα και παρά τα 67 της χρόνια το δέρμα της "ατσάκιγο".
"Κοίτα γιαγιά που χάνεις" είπα της μεγάλης μου (13 χρόνων τότε).


Την επομένη της θλιβερής τελετής ήταν η... άλλη τελετή στην κατασκήνωση. ΄Ετσι είναι η ζωή, σε θέλει, απαιτητικά, ενεργό συμμέτοχο σε κάθε της εκδήλωση.


Τα παιδιά μου είχαν κάνει μεγάλες προετοιμασίες για κείνη την ημέρα, πολλές πρόβες και δεν ήθελα με τίποτε να τους στερήσω τη χαρά. Δεν είχα το δικαίωμα εξάλλου....
Είδαν τους φίλους τους, έπαιξαν, χάρηκαν, αντάλλαξαν τηλέφωνα και διευθύνσεις και έδωσαν αμοιβαίες υποσχέσεις για την επόμενη χρονιά...


(Εικόνα από Flickr, χρήστης: maketouch)

Posted by ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ at 1:01 PM 83 comments

Friday, August 17, 2007

Θήρα ή ...θηριωδία;

Και καλά, για το τετράποδο της φωτογραφίας είναι το μόνο μέσο επιβίωσης.

Για όλους αυτούς όμως, που εντός ολίγων ημερών με το χαμόγελο του κατακτητή, του εξολοθρευτή και του κυρίαρχου θα ενδυθούν το.... χιτώνα της παραλλαγής, θ' αρματωθούν τις καραμπίνες τους και θα ξεκινήσουν για τον Αρμαγεδ(δ)ώνα του παραλόγου, τί να πεί κανείς...

Πού πας άνθρωπε (;) για τη θανάσιμη μάχη ανάμεσα στο καλό και στο κακό....στην τάξη και στην αταξία ;...

΄Οχι... ξεκινάς για να απο

δεκατίσεις ό,τι διεσώθη από το μένος των πυρομανών...

ΕΛΕΟΣ!!!!

Αφορμή για τη σημερινή ανάρτηση, στάθηκαν δύο φίλες που επισκέφτηκα χθες:

an-lu και ellinida

(Φωτογραφία από Flickr)

Wednesday, August 15, 2007

Στη Μαρία τη Μαιρούλα, το Μαράκι, τη Μαριώ,
Στην Παναγιώτα, τη Γιώτα, και τη Νότα....


Σ τον Παναγιώτη, το Γιώτη, το Μάριο και το Νότη......


Δηλαδή τη μισή Ελλάδα, γιατί κοντά σας γιορτάζουμε κι' εμείς...


ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΣ ΠΟΛΛΑ!!!!

Saturday, August 11, 2007

"΄Ελααα φεύγουμε"....

"ΠΟΡΤΟΚΑΛΗΣ ΗΛΙΟΣ" "... "ΑΦΑΙΑ"... "ΚΑΜΕΛΙΑ"

' Ελαααα, έλα για Αίγινααα.... φεύγει σε 10 λεπτααααά"

Το μοναδικό σημείο του λιμανιού που κινείται στους πλέον πυρετώδεις ρυθμούς. Καθημερινά και σε κάθε εποχή του χρόνου.


Θυμάμαι το πρώτο μου ταξίδι (σε ηλικία 9 ετών) στο νησί που αγάπησα και υπήρξε για πολλά και συνεχή χρόνια μετά, ο αγαπημένος κοντινός προορισμός για ημερήσιες εκδρομές .

Μέσα στο πλοίο, να περιφέρεται και ο γραφικός τύπος με το ψαθάκι και το καλάθι περασμένο στον ένα βραχίονα, γεμάτο με (τί άλλο;...) φυστίκια Αιγίνης, να μοιράζει χαρτάκια με νούμερα για την κλήρωση, με έπαθλο το περιεχόμενο του καλαθιού...

Και από τα μεγάφωνα να ακούγεται η φωνή του τότε πιτσιρικά, να τραγουδάει πως... ήτανε μικρό παιδάκι...και τον λέγαν Νικολάκη.... και αργότερα γνωστού τραγουδιστή Νίκου Νομικού, που τυχαίνει να είναι πατέρας της φετινής Σταρ Ελλάς.

Και φτάναμε στο ενοικιαζόμενο δωμάτιο (πολυτέλεια για τότε) της κοντής και στρογγυλής μα σβέλτης κυρα-Βούλας, με κοινόχρηστη κουζίνα και W.C....και το πίσω παράθυρο του οποίου έβλεπε σε φυτεία με φιστικιές...

΄Απλωνες το χέρι και γέμιζες τις χούφτες..
΄Ισως αυτός να είναι και ο λόγος που η Γλαρένια τρελαίνεται για φιστίκια Αιγίνης...

Αιγινίτη φυστικέμπορο έπρεπε να είχες πάρει...

μου λέει χαριτολογώντας ο Γλάρος μου, που ξέρει την αδυναμία που τους έχω και τα κουβαλάει ....με τα κιλά.

Και χταποδάκι στα κάρβουνα τα βράδια στην παραλία

Μπούληηηη ένα όοοζο στο " τρία"...

Ψάρεμα με την πετονιά τα βραδάκια στο μώλο, όπου ένα βράδυ το αγκίστρι βάρυνε τ όσ ο, που ο μπαμπάς ζήτησε τη βοήθεια ενός ψαρά, που εκείνη την ώρα ήταν στη βάρκα του.

Μεγάλο ψάρι είναι, άφηνε...άφηνε και τράβα γρήγορα...ξαναάφηνε και ξανατράβα την πετονιά...
είπε εκείνος, μέχρι που το έβγαλαν.

΄Ενα πολύ μεγάλο μουγκρί που αναδευόταν σα φίδι. Την επομένη η μαμά το μαγείρεψε, δεν αγγίξαμε όπως ήταν φυσικό μπρος στην εικόνα της προηγούμενης νύχτας και το παρέλαβε περιχαρής η ...κοντή και στρογγυλή κυρά-Βούλα, με όλη την κατσαρόλα.


Απογευματινοί περίπατοι αριστερά της παραλίας προς τον ΄Αγιο Χριστόφορο, προσκυνήματα στον αγαπημένο Άγιο...γονυπετείς κι' οι τρείς μας, να ακούσουμε τη ράβδο του που χτυπούσε...


Μου άρεσε πολύ η επίσκεψη στο μοναστήρι, μέχρι και τα παιδιά μου αργότερα, κατά καιρούς τραβολογούσα. ΄Εφτιαξαν και μεγαλοπρεπή ναό στη χάρη του που ποτέ δεν επισκέφτηκα, με το σκεπτικό πως ο θεός δε μετριέται με καντάρια ....τα ασήμια και τα χρυσάφια.
Αγαπούσα την ηρεμία του παλαιομοδίτικου ησυχαστήριου.


Τελευταία φορά ήταν το '92 με όοολο το τσούρμο και τη μαμά μου μαζί μας, στην Αγία Μαρίνα, που εν τω μεταξύ είχε αλλάξει τόσο, που σε τίποτε δε μου θύμιζε την εικόνα των 9 μου χρόνων...


Αφιερωμένο στη φίλη που μόλις χθες γνώρισα και διαπιστώσαμε πως μας συνδέουν κοινές χρονικές περίοδοι.


Σ΄ευχαριστώ με ένα χαμόγελο σαν ....Πορτοκαλής ΄Ηλιος!

Tuesday, August 7, 2007

Γίνεται;...

Ο καλός φίλος και σπουδαίος καλλιτέχνης της ανθοδετικής Σταύρος Κάτσαρης, είχε προ μηνός συλλάβει μια πολύ ωραία και ενδιαφέρουσα ιδέα:

"Πάρτε μαρκαδόρους, ακουαρέλες, τελάρα, μουσαμάδες, λάδια και ό,τι άλλο θέλετε και φτιάξτε τη δική σας ζωγραφιά με θέμα τα λουλούδια!

Περιμένω τις ζωγραφιές όλων σας."

΄Εχοντας, λοιπόν, κατα νού δυο δημιουργίες μου με θέμα τα λουλούδια, επικοινώνησα τότε μαζί του και είπε πως αρχικά θα χρειαστούν αντίγραφα....

Και πρόσθεσε:








...Μην ξεχνάτε πως τα πρωτότυπα θα χρειαστούν οπωσδήποτε...

Γίνεται Σταύρο μου, να αδειάσω τους τοίχους μου;


Δε γίνεται....

΄Ασχετο με το θέμα, αλλά επειδή παλαιότερα και ο άλλος καλός φίλος είχε εκφράσει την επιθυμία του να δει πώς δουλεύω.....

Δάσκαλε(*),


Να ένα έργο μου με νησιώτικο θέμα, για σένα.

(*) είναι e-δάσκαλός μου στη χαϊκού ποίηση, μαζί με τον επίσης πολύ καλό φίλο Τάσο Καραμήτσο

Saturday, August 4, 2007

Tα παιδία παίζει .....τε και εορτάζει

Προσκλήθηκα προ πολλών ημερών, από τρείς καλούς φίλους: lockheart, melomenos και elenitheof, για το καινούριο bloggo-παιχνίδι των φράσεων.
Χθες ήρθε και η τέταρτη πρόσκληση

Καλοί μου φίλοι, με τιμήσατε με την πρόσκλησή σας αυτή και οι κανόνες ευγενείας, μου υπαγορεύουν πως πρέπει και οφείλω να ανταποκριθώ.

Πολλά και δύσκολα όμως μου βάλατε...

΄Ολες οι φράσεις είναι εκφρασμένες από πνευματικούς ανθρώπους, είτε αυτοί είναι συγγραφείς, είτε επιστήμονες, είτε απλοί καθημερινοί άνθρωποι.

Αυτό όμως κατ΄εμέ, δε σημαίνει πως οι διατυπωθείσες απόψεις είναι και κανόνας στη ζωή καθενός από εμάς, ούτε πως η ερμηνεία καλύπτει απαραίτητα ή απόλυτα τις ανάγκες και τις προτεραιότητες όλων μας.

Και για να γίνω πιο σαφής, φέρνοντας ένα παράδειγμα, θα αναφερθώ στο Μ. Βουράκη και στο βιβλίο του "ΦΑΔΕΡ ΗΜΩΝ":

"...όταν πιάνουμε πάτο, συνήθως ανεβαίνουμε. Εσείς έχετε κάνει γεώτρηση και συνεχίζετε"

Ο αναγνώστης που μπορεί να είναι ένας απροβλημάτιστος νέος, ένας άλλος οικονομικά εξασφαλισμένος, ωραίος και υγιής, το πρώτο είναι να χαμογελάσει και να σκεφτεί "έξυπνη ατάκα" ή ακόμη και να επιδοθεί στη, μέσω sms και e-mails, "διανομή" της.

O φουκαράς όμως, που του κάηκε το σπίτι τούτο το "μαύρο" καλοκαίρι, η χήρα, το ορφανό του άλλου, που λαμπάδιασε ολοζώντανος από την ασυνειδησία μερικών, θα θρηνήσουν.

Ο χρεωκοπημένος, ο άνεργος που δε μπορεί να αντεπεξέλθει σε βασικές του ανάγκες και ο άρρωστος θα πονέσουν και θα δακρύσουν.

Η ερμηνεία, προσέγγιση και κατανόηση δηλαδή, εξαρτώνται από πολλά και διαμετρικά αντίθετα πράγματα, καταστάσεις, χρονικές στιγμές, ακόμη και την ψυχολογική κατάσταση του δημιουργού πρωτίστως, αλλά και του αποδέκτη/αναγνώστη.

Το συγκεκριμένο επομένως, σε καμία περίπτωση, δε μπορεί να θεωρηθεί παιχνίδι, γιατί την απάντηση δεν την ....πετάς αβασάνιστα.

Απαιτεί ιδιαίτερες γνώσεις προκειμένου να γίνει μια σωστή, αντικειμενική και τεκμηριωμένη ερμηνεία και ανάλυση, παρακάμπτοντας τις ό,ποιες προσωπικές αδυναμίες.

Προϋποθέτει μελέτη πολλών χρόνων, πολλών....τόμων βιβλίων και ποικιλία αναγνωσμάτων.

Χρειάζεται ιδιαίτερη και προσεκτική προσέγγιση και ερμηνεία, που σε καμία περίπτωση δεν είναι ο κανόνας και για τον άλλον.

Και επειδή προσωπικά "΄Εν οίδα ότι ουδέν οίδα", δε θα συνεχίσω, ούτε τη σκυτάλη, όπως είναι αντιληπτό, θα δώσω.

Και πάλι σας ευχαριστώ που επιλέξατε ΚΑΙ εμένα, αλλά μου είναι αδύνατον να αναμετρήσω τη γνώμη, τοποθέτηση, ερμηνεία και ανάλυσή μου επί των προταθέντων φράσεων, με τους έχοντες φιλολογικές, φιλοσοφικές και άλλης μορφής επιστημονικές γνώσεις.

Από μια μεγααάλη Γλαρένια αγκαλιά στον καθένα σας

Για σέν' ανθίζουν οι αγροί
για σε και τα περβόλια,
για τη γιορτή σου σήμερα
σου στέλνω μια ..μανόλια!


ΝΑ ΤΑ 100 σεις!!!!!!!!!

Την έστησα σε κλάσμα δευτερολέπτου τη μαντινάδα (και να σκεφτείς πως δεν κατάγομαι από την Κρήτη), για τη μικρή μου γλαρένια και τελευταίο μου παιδί, που έχει γενέθλια σήμερα.

Για μια της μίλησα, άντε...χαλάλι της και το δέντρο ολάκερο...

Wednesday, August 1, 2007

ΕΓΚΛΗΜΑΑΑΑΑ!!!

ΓΛΥΣΙΝΑ ΠΟΛΥΑΝΘΗΣ

και η επιστημονική της ονομασία

WISTERIA FLORIBUNDA

ή

ΣΑΛΚΙΜΙ (Μικρασιατική ονομασία)

Δέντρο ηλικίας 200! ετών, σκεπάζει δυο δρόμους στην αγορά του Μολύβου στη Μυτιλήνη

Κάποιοι όμως, αποφάσισαν διαφορετικά.....

Γιατί σε τούτη τη χώρα ότι είναι ωραίο το καταστρέφουμε;

ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ!!!

Αφήσαμε τα δάση και ...τα βάλαμε με τους κήπους μας;





ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΦΕΥΓΟΥΝ!
ΚΑΙ

ΜΗΝ ΤΡΕΧΕΤΕ!!!!
"Κάλλιο αργά παρά ποτέ..."

Posted by ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ at 5:45 PM 68 comments