Κούνια που μας κούναγε...

 

(εικόνα)

Αν ο προηγούμενος μας "κοίμιζε" πως χρήματα υπήρχαν, 

ο τωρινός "κόβει φλέβες", πως ΤΕΛΟΣ οι περικοπές...

(εικόνα)

Αλλά δε λέει... τέλος για φέτος...

(εικόνα)

γιατί από του χρόνου -σε τρεις  μήνες δηλαδή-

ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΑΛΛΑ.

Αν πέρυσι ήταν η χρονιά των απωλειών.... 

τη φετινή  χρονιά... και δεν γνωρίζω πόσες ακόμη...

 σαν πως να τις χαρακτηρίσουμε;

"Αντέχετε;; 

Ε, πάρτε και το 2013 

Βλέπετε τι λέει; 

ΜΗ ΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΑ ΜΕΤΡΑ 4200 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ, δηλαδή το 2013, θα πάρουνε μέτρα που θα πρέπει να αποδώσουν όσο ΟΛΕΣ οι περικοπές του 2010!!! 

Ακόμα αναπνέετε, και δεν σας έχουν φορολογήσει; 

Δεν πειράζει. 

Υπομονή. 

Εσείς οι 500.000 Έλληνες που έχετε καταφέρει να ζείτε, θα δείτε τα βάσανα σας να τελειώνουν το .... 2015, γιατί ακόμα υπάρχει το 2014, που έχει και αυτό μέτρα. Πάρτε και το 2014. 

Προσέξτε τώρα. 

Το 2014, και μόνο τότε θα σταματήσει τη φορολογία των κερδοφόρων επιχειρήσεων, χάνοντας 600 εκατομμύρια, αλλά προβλέπει εξοικονόμηση από μη καθορισμένα ακόμα μέτρα 4700 εκατομμυρίων!!! 

ΜΕ ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ. 

ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2014 ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΗΘΟΥΝ 30 ΔΙς ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΟΥΝΤΑΙ 5,8!!! 

Οι δημοσιογράφοι καλύπτουν τα πάντα. Το κάθε σκάνδαλο παίρνει διαστάσεις μεγαλύτερες από αυτές που πρέπει για αποπροσανατολισμό.

Ο νόμος είναι ο δήμιος!!!

Κι ενώ ο νόμος γράφει όλα αυτά και οι δημοσιογράφοι "κρύβουν" λες και δεν θα τους πιάσουν τα μέτρα. Κούνια που τους κούναγε...

Δείτε ολόκληρο το νόμο εδώ "

Δες λοιπόν serenata μου, το τι μας  έχουν για μετά...

Γιατί τους ανεχόμαστε ακόμα;

Επίκαιρα και καυτά

Επίκαιρο κι  εσκέφτηκα και πάλι για να κλέψω

μιας κι ευκαιρία έψαχνα στο παρελθόν να τρέξω"

Τότε που στου πατέρα μου το πατρικό το "χτήμα"

έζησα σ' άλλες εποχές που μοιάζουνε με ποίημα...

"Λύχνους θ’ αρχίσω να πουλώ σπίρτα, κεριά, γκαζιέρες

τα θέλουν τα νοικοκυριά ετούτεσας τσι μέρες.

Ούλοι χρωστούμε στη ΔΕΗ για κείνο και θα φτάσει

μια μέρα που το γενικό θα τονε κατεβάσει.

(εικόνα)

Ήλιο, αέρα και νερό αν εκμεταλλευτούμε

περίσσιο ρεύμα θα ‘χουμε και σ’ άλλους να πουλούμε.

Που ‘ναι τα δυνατά μυαλά, που ‘ναι οι 
εφευρέτες

δε θέλουμε πολιτικούς των ξένων 
υπηρέτες!"

Πηγή και ευχαριστώ: sevntas

Στης Ελλάδας τον κόρφο ως πότε;............   

Θα τρώμε μόνο μια φορά...

Πώς περνάει  ο χρόνος;

Πέρασαν τα Χριστούγεννα και βρισκόμαστε  ακόμη στην καρδιά ενός παγωμένου αλλά και παγερού χειμώνα  και μιας Αποκριάς χλιαρής έως αδιάφορης...

Απόκριες,  λέει....

Κάθε χρόνο τούτη η  αποκριάτικη περίοδος σήμαινε θυμάμαι  την απόλυτη ξεγνοιασιά

Φέτος όμως...

Μα πώς;  λέω εγώ... και με τί ψυχή;

Με τόσα που  συμβαίνουν και  με όσα μέλλουν να συμβούν...


Κουράστηκα να ακούω ορολογίες οικονομικές (CDS, PSI κλπ...κλπ), και άγνωστες για όλους μας, τους πολλούς εννοώ, τους απλούς και καθημερινούς πολίτες. Να  μετράω κρίσιμα Σαββατο-Κύριακα και ώρες....
Κάτι σαν επιθανάτιος εθνικός  ρόγχος δηλαδή.

Ο οικονομικός όλεθρος που κρέμεται σαν λαιμητόμος πάνω από τις κεφαλές μας δεν αφήνει ελεύθερη τη διάθεση να λειτουργήσει ψυχαγωγικά. 

΄Οχι πως θα μας λείψει το κέφι, αν βρεθεί η κατάλληλη  παρέα για να ξεδώσουμε...
να εξηγούμαστε....

Τέτοιες μέρες θυμάμαι τις αλλοτινές αποκριές. Εκείνες που  στα αποκριάτικα  πάρτυ  διασκεδάζαμε λικνιζόμενοι ξέγνοιαστα, υπό τους ήχους ρυθμικών σουξέ της εποχής, όπως του Αλαλούμ  

Πέρασαν πολλά χρόνια ...μας βρήκαν τα χειρότερα...

 για να  ανοίξουμε τα μάτια μας  και με πίκρα να  αντιληφθούμε, 

 πως τόσες δεκαετίες απλά προσπερνούσαμε  το ΑΛΑΛΟΥΜ, που από τότε επικρατούσε στη χώρα. Είχαμε παρωπίδες πολύχρωμες... πράσινες, κόκκινες, μπλε και  τραβούσαμε κατευθείαν στο γκρεμό που μας κατηύθυναν όλοι οι πολιτικοί εγκέφαλοι, για να  φτάσουμε εδώ που βρισκόμαστε σήμερα.
.  

Αναζητώντας, που λες και έτσι για να αλλάξω διάθεση -μιας  και με κούρασαν τα CDS,  τα PSI και δε συμμαζεύεται-  κάποιο αποκριάτικο τραγούδι, που να μην βουίξουν  τ' αυτιά μου από τα  ...λατινικά....  όπως τότε.... που κατέληξα στο Μ'λαρ, 
βρήκα τούτο το  εξαιρετικά επίκαιρο,

 από τον Αιγινίτη  βραβευμένο ταλαντούχο ηθοποιό και συγγραφέα Γιώργο Μαρίνο 

Πηγή βίντεο


Την παλαβή Αποκριά όλοι  χορέψτε,
έτσι για να μην  τρελαθούμε οι άνθρωποι, λέω...
διότι όπως εξελίσσονται τα πράγματα...
Θα τρώμε μόνο μια φορά και βράδυ παρά βράδυ...

Αλλάξανε τα πλάνα μας...

“μη με ρωτάς… ”

και καλή της ώρα, μου είχε πει.

“…ό, τι ωραίο, σαν τους στίχους…ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΧΕΕΤΑΙ.”

  

Με  συγκλόνισαν λοιπόν,  τα παρακάτω “παραπονεμένα  λόγια… για το άδικο που ζούμε…”,  και που τυχαία βρήκα  με τίτλο :

“Ο ΠΌΛΕΜΟΣ ΆΛΛΑΞΕ”

Θυμάμαι τα πάντα. Με το ζόρι να ξεπερνούσα το 1 μέτρο σε ύψος. Φορούσα μπλε φούστα με λευκό πουκάμισο και τα μαλλιά μου ήταν μαζεμένα πίσω για να φαίνεται καλά το πρόσωπό μου.

Πρώτη Δημοτικού. Παραμονή 28ης Οκτωβρίου. Η κυρία Νατάσσα – η αγαπημένη μου δασκάλα – έχει βάλει τα καλά της, γιατί έχουμε γιορτή, και με προλογίζει: «Η Σταυρούλα μας είναι μια Ελληνοπούλα».

«Είμαι!» φώναξα και πετάχτηκα στη σκηνή να πω το πιο ωραίο από όλα τα ποιήματα των παιδιών:

Είμαι εγώ μια Ελληνοπούλα
Που σαν μια Σουλιωτοπούλα
Αγαπώ με την καρδιά μου
Την πατρίδα τη γλυκιά μου
Κι αν ο εχθρός μας έρθει πάλι
Με σκοπό να μας προσβάλει
ΟΧΙ δεν θα τον αφήσω
 (είπα με όλη μου τη φωνή!)

Και θα του φωνάξω «Πίσω!»

Δεν ξέρετε πόσες μέρες έκανα πρόβες… Τόσο δυνατά αυτό το «Όχι» μόνο εκείνη τη στιγμή το είπα. Κι ένιωθα τόσο περήφανη, τόσο γεμάτη που ήμουν μια μικρή Ελληνοπούλα, σαν να μου ανήκε όλη η Γη.Το σκηνικό άλλαξε.

1993 και με μάθαιναν τι θα πει ανδρεία, γενναιότητα, ηρωισμός. 2010 τα πράγματα άλλαξαν. Ανδρεία λέμε τη θρασύτητα, γενναιότητα τον …αξιοπρεπή ευτελισμό, ήρωα, όχι αυτόν που τολμά, αλλά αυτόν που απλά αντέχει.

Μου έλεγαν πως μεγαλώνω σε μια χώρα ελεύθερη, μα αυτή ήταν ασύδοτη. Ως άνθρωπος ανεξάρτητος, μα είμαι δούλος υπό όρους. Με ειρήνη και συνεργασία, μα αποδείχθηκαν μνημόνια.

Η γνώμη μου άλλαξε, η πατρίδα μου άλλαξε και η γλώσσα μου άλλαξε. Μιλάμε με νέους όρους. Οικονομική κρίση, σπρεντ, μνημονιολογία, πράσινη ανάπτυξη, ΔΝΤ… Βαριέμαι. Πώς τα κάναμε έτσι… Και, κυρίως, γιατί.

Ο πόλεμος άλλαξε. 

Κι ας μη βροντά ο Όλυμπος, ας μην αστράφτει η Γκιώνα, ας μη μουγκρίζουν τα’ άρματα, ας μην σειέται η Στεριά, που έλεγε το ποίημα της τότε 7χρονης διπλανής μου. Είναι όλα επικίνδυνα βουβά.

Ο εχθρός είναι, λέει, για να σου δείχνει πόσο σημαντικός είσαι. Όμως εσύ διαλέγεις. Ο “σημαντικός”. Παραδίνεσαι; 

Σου έχουν στήσει κάτι σαν μια τεράστια παγίδα μεθανίου, που αν πέσεις μέσα ξέρεις πως εξαϋλώνεσαι. Δεν προλαβαίνεις καν να λαβωθείς. Εξατμίζεσαι. Και αυτό θα σε κάνει να νιώσεις μια πιο σύγχρονη, πιο «ευρωπαϊκή» φρίκη, κι ας έγινε αργά, ήρεμα, ύπουλα, σαν το χάδι που νιώθεις στο αυτί ακούγοντας τα λόγια όσων ζουν με την ψευδαίσθηση του αρχηγού. Όλων αυτών που δεν είναι τίποτα παραπάνω από καμουφλαρισμένοι αλήτες με κουστούμια. Ξεκίνησαν τον πόλεμο, φίλοι μου, και τον μετέφρασαν σε κρίση.

Αν όμως βγούμε ποτέ από αυτή την κρίση, ήρωες δε θα ‘ναι αυτοί. Θα είστε εσείς. 

Μόνο να θυμάστε, όποια κι αν είναι η έξοδος, θα πρέπει να είναι μεγαλόπρεπη…

ΠΗΓΗ: MEDIA SOUP

Διεμερίσαντο τα ιμάτιά ΜΑΣ εαυτοίς...

“Η Ελλάδα όπως την φαντάστηκαν οι εχθροί της”

  

Μας ψαλιδίζουν τη ζωή

ή αν θες την τσεκουρώνουν

και στην ψυχή μπήγουν καρφιά

και δυνατά καρφώνουν

 Δεν είναι τότε όπως παλιά

που  έκαιγε   ο “γύψος”
τώρα σε τάφους  χώνουνε
τον ΄Ελληνα  από μίσος 


Τους διαφεύγει ή ξεχνούν ,
δεν πήρανε χαμπάρι,
πως σαν ξυπνήσει ο΄Ελληνας

ο διάολος θα τους πάρει…

Αυτός ο τόπος δεν είναι η Ελλάδα ΜΑΣ...

Αυτές οι ψυχές όμως,  ΕΙΝΑΙ!!!

«Σαλπάρω ήρεμος για τον άλλο κόσμο. 

Αυτόν που αφήνω πίσω μου σίγουρα δεν είναι πια η Ελλάδα μου. 

Αυτός είναι άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής. 

Δεν με αφορούν. 

Τι θέλω εγώ ανάμεσά τους; 

Να 'στε όλοι καλά.

Στον τάφο μου να γράψετε: 

"Αντιστάθηκε το 1941-1944 στη ναζιστική κατοχή, το 1967-1974 στη στρατιωτική δικτατορία και το 1989-1996 στην ηθική σήψη. Μετά, στην πλημμύρα του άνοου, δεν υπάρχει αντίσταση και το μετά από την πλημμύρα αυτή δεν υπάρχει πια». 
Το τελευταίο ιδιόχειρο σημείωμα του Γεώργιου - Αλέξανδρου Μαγκάκη με τίτλο «Η ζωή πάνω στο νήμα», λίγες ημέρες πριν φύγει από τη ζωή. Σε κίτρινο χαρτί με διορθώσεις και σημειώσεις, αφήνει τις τελευταίες του σκέψεις, παρά τα....σοβαρά προβλήματα της υγείας του. 

πηγή: eglimatikotita.gr

Δεν είναι βόας...

...δεν είναι κροταλίας,

είναι ο "φίδης" (*) ο πολύχρωμος

της παιδικής μου ηλικίας...

Τι κακό κι' αυτό μ' εμένα καλέ μου φίλε και συμπλόγκερ...
και δε σου κρύβω πως μου συμβαίνει συχνά.
Για να καταλάβεις, κάθε που κοντοστέκομαι σε αναρτήσεις φίλων, μια λέξη ή μια εικόνα και άσχετα από τη θεματολογία τους με προκαλούν και ανασύρω μνήμες οικείες και αγαπημένες.

Φίδι είδα τις προάλλες
και από τη μια ξαναθυμήθηκα το χουνέρι του "μικρού" μου
με τον ...φίδη το "διαμαντή" που μου είχε κουβαλήσει στο σπίτι (ανάρτηση 31/5/2008),
και που η ιδέα και μόνο κάθε άλλο παρά ευχάριστη μου ήταν...
αλλά και από την άλλη τον έτερο "φίδη",


που στιγμάτισε -όμορφα όμως- τις παιδικές μου εικόνες με πολύχρωμες χαντρίτσες όπως και αυτές που κοσμούν ακόμη το ...λειψό του κορμί.



Ο "φίδης" που λες, από τότε που με θυμάμαι, φιγουράριζε ...αραχτός και λάιτ πάνω στο μάρμαρο του αρχοντικού κομό της γιαγιούλας μου στ' Ανάπλι. Τότε δεν με εντυπωσίαζε ιδιαίτερα, γιατί το ενδιαφέρον μου μονοπωλούσε το πρώτο συρτάρι του κομό, όπου έβρισκα σκουλαρίκια και κολιέ από τις θειάδες μου και χάζευα με τις ώρες. Εκείνος ο καθρέφτης από πάνω είχε στενάξει από τις πόζες και τα χαμόγελα... με νιώθεις τώρα...


Τα χρόνια πέρασαν η γιαγιούλα μου "έφυγε" κι' εγώ έχω δυο δικά της πράγματα και πολύ αγαπημένα μου, που ξαναγυρίζουν νοσταλγικά το χρόνο με τις τότε δικές του αλλά και πολύτιμες ομορφιές, που η σπουδαιότερη ήταν η αυθεντική και ανεπιτήδευτη αγάπη.


Το πλεκτό της σάλι και το φίδι που τότε ήταν αρτιμελές και τώρα λόγω της φθοράς από το χρόνο έμεινε κολοβό και κάθε άλλο παρά επικίνδυνο, όπως τούτο,
που από 'ΔΩ και ΠΕΡΑ θα καταδυναστεύει τις ζωές μας...


Στ' αστεία... στ' αστεία... ας αρχίσουμε τις οικονομίες για πετρέλαιο... ο Νοέμβρης κοντά είναι και προμηνύεται δύσκολος.
Βρε λες... να έχει δίκιο ο φίλος συμπλόγκερ που σατυρίζει και διακωμωδεί τα χάλια μας,
βρίσκοντας σωστή την απόφαση του διπλασιασμού της τιμής του πετρελαίου.




Μια νυσταγμένη καλημέρα και ευχές για καλό Σ/Κ


από τη Ροζαλία μου, που από τέτοια δε ...νογάει...


(ο χαρακτηρισμός "φίδης", που πολύ μου άρεσε, είναι από σχόλιο του φίλου dodos στο προηγούμενο "ΑΣΠΑΣΤΌΣ" του οποίου και τα σχόλια έχασα από άγνοια κατά τη μεταφορά τους σε τούτο)