Την ώφειλα...

Του τη χρωστούσα δηλαδή μιαν αναφορά του Γιώργου...

Εύλογα τώρα εσύ θα αναρωτιέσαι, ποιός τάχα να 'ναι αυτός, που σήμερα απασχολεί τη σκέψη και το μπλογκ μου και σίγουρα η φαντασία σου θα ταξιδέψει σε άλλον γνωστό σου συνονόματό του.

΄Ελα όμως που από καιρό έχω που ασχολούμαι μαζί του, όχι για κανέναν άλλο λόγο...μα είναι που τακτικά στη νεανική ηλικία ξαναγυρνώ. Τότε που σκαρφιζόμασταν διάφορα, για να καταφέρουμε να απολαύσουμε την ομολογουμένως εκπληκτική σκηνική του παρουσία.

Το μίμο,

Τον ερωτικό,

Το θεατρίνο,

Το μελωδικό,

Το σατυρικό,

τον ειλικρινή,

Τον καλλιτέχνη,

το διασκεδαστή,

Το συγκλονιστικό,

Τον επιθωρησιακό,

το σκηνικό και χορευτικό,

τον άξιο και ρομαντικό ερμηνευτή,

που με ξαναγυρνά με το τραγούδι του στην παιδική και νεανική μου ηλικία...

που με τίποτε δε θεωρώ "...χαμένα όνειρα"

...τότε που την αγάπη είχαν ντροπή...

... Τον απόλυτο one man show

με όνομα και ταυτότητα,

και μοναδικό

ΓΙΩΡΓΟ ΜΑΡΙΝΟ!!!

΄Ετσι... για να μαθαίνουνε...

οι νεότεροι και να θυμόμαστε οι παλαιότεροι...

Τόσο ωραία... ήταν η εποχή μου..

Γειά σου κύριε μενεξέ...

Μακρόσυρτη σήμερα η ανάρτηση, μα θα σου πω το λόγο και πιστεύω θα με δικαιώσεις.

Ανήκω στη μερίδα αυτών που τους αρέσει η μουσική, αλλά το θέμα αυτό καθ’ αυτό σήμερα δεν είναι οι μουσικές μου προτιμήσεις. Είναι πως μένω ...και φυσικά για τα ακούσματα που θα με συγκινήσουν, μόνο στη φωνή του εκτελεστή.

Λέω …«παραδείγματος χάρη»

αυτή είναι η ανεπανάληπτη και μοναδική show woman Μαρινέλα

ή νοσταλγώ κάτι απόβραδα Σαββάτου, που ακούγαμε τη Χαρούλα ...κι' ας μην πρόλαβε η γενιά μου την ασετυλίνη,

αλλά παιδιόθεν λικνίστηκε στους ρυθμούς του σέικ με τον "Αλέξη" του...

διπλανού θρανίου.

Και μη με ρωτήσεις γιατί ποτέ δεν ενδιαφέρθηκα για τους δημιουργούς των τραγουδιών.

Σίγουρα γιατί μερικοί δημιουργοί δεν μιλάνε πολύ. Παραμένουν διακριτικά συνεπείς στην τέχνη, το ταλέντο και τις δημιουργίες τους.

Κι' εγώ δεν ήξερα τίποτε γι΄αυτόν, παρά μόνο το άκουσμα που με πάθος σιγοτραγούδησα και

...βύθιζα σε πέλαγα το νου...

Ο Τύπος ο Νυχτερινός είχε γράψει:

"...Τι να γράψω όταν χύνονται τόνοι μελάνια, ξοδεύονται τόνοι χαρτιού (ενίοτε ιλουστρασιόν), καταπονούνται τόσα δάχτυλα στα πληκτρολόγια, καταναλώνεται τόσος χρόνος στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο, πετάγονται ξαφνικά στα μούτρα μας έκτακτες, αποκλειστικές ειδήσεις για το που έκανε την πρώτη του βουτιά το εγχώριο celebrity, απλώνονται τόσα κιλά μέικ απ στις φάτσες για να δείχνουν νεότερες και λαμπερότερες, ξημεροβραδιάζονται τόσοι ρεπόρτερ στο κρύο, το αγιάζι, το λιοπύρι, την κάπνα των μαγαζιών και τα εκκωφαντικά ντεσιμπέλ για να πάρουν μια κουβεντούλα, μια σημαντική δήλωση απ' τα χείλη του/της star, λικνίζονται και σπάζονται τόσες μεσούλες για να εμπεδώσει ο λαός πως είναι καλό να χορεύει σ' όποιον του χτυπάει τον ταμπουρά;

...Η μορφή του Δημήτρη όμως έρχεται στο νου μου.

Οι μουσικές του το ίδιο. Τα "στιχάκια" του επίσης. Κι η σπαρακτική του φωνή να τραγουδά απόκοσμα σχεδόν τα τελευταία του τραγούδια."

Ο Γιώργος Νταλάρας που ερμήνευσε μοναδικά τα τραγούδια του, είχε χαρακτηριστικά δηλώσει:

"...ΘΑ ' ΤΑΝ ΠΙΟ ΚΑΛΑ αν δεν σε είχα ακούσει να τραγουδάς τα τελευταία σου τραγούδια με την σπαραχτική φωνή που δεν λέει να φύγει από τα αυτιά μου...."

(στο τέλος του βίντεο ακούγεται η φωνή του Δημήτρη Λάγιου)

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΑΓΙΟΣ

"Αισθάνομαι δόκιμος άνθρωπος και δόκιμος μουσικός.

Είναι εσωτερικές οι ανάγκες που με κάνουν να τραγουδώ, να γράφω στίχους και μουσικη.

Όσο και να διαβάζω, όσο και αν ψάχνομαι,

δεν έχω βρει ακόμα το δρόμο μου,

δεν έχω καλά καλά γνωρίσει τον εαυτό μου,

δεν έχω μεγαλώσει μέσα μου.

Με ενδιαφέρει το μονοπάτι κι ο δρόμος

που θα βρω σαν δημιουργός,

γι' αυτό ψάχνομαι συνεχώς..."

"Παρά τη λέξη «θάνατο» στον τίτλο,

η «Ερωτική Πρόβα» υπήρξε το έργο ζωής του Δημήτρη Λάγιου."

"Θέλω να δω την Υακίνθη 20 χρονώ....

Πόσο το θέλω!"

Ο θάνατός του πρόλαβε την κυκλοφορία της τελευταίας του συλλογής
"Ερωτική πρόβα"
το πρώτο της οποίας, το συγκλονιστικό τραγούδι "Μαρία ακόμα σ' αγαπώ" είναι αφιερωμένο στη μητέρα του που είχε χάσει νωρίς.

Μαρία ακόμα σ' αγαπώ
εκπέμπω sos και περιμένω
συνταξιδιώτης με το φως
ένα παιδί κυνηγημένο

Μαρία ακόμα σ' αγαπώ
φυλλορροεί ο καιρός περνάει
δραπέτης απ' το θάνατο ένα παιδί που σ' αγαπάει

Κλειστό παράθυρο η ζωή μου
σκόνη και άθροισμα λειψό
με πνίγει η ερημιά του ονείρου
κόβει το δρόμο μου στα δυο

Μαρία ακόμα σ' αγαπώ
εκπέμπω sos και περιμένω
συνταξιδιώτης με το φως
ένα παιδί κυνηγημένο

Μαρία ακόμα σ' αγαπώ
βυθίζομαι και τελειώνω
παράνομα στον κόσμο αυτό
ένα παιδί έξω απ' το χρόνο
Κλειστό παράθυρο η ζωή μου
σκόνη και άθροισμα λειψό
με πνίγει η ερημιά του ονείρου
κόβει το δρόμο μου στα δυο

Μαρία ακόμα σ' αγαπώ
Μαρία ακόμα σ' αγαπώ

19 χρόνια χωρίς τον αξιόλογο μουσικοσυνθέτη Δημήτρη Λάγιο,

για τον οποίο ο θεολόγος, ποιητής, δοκιμιογράφος και ιερέας

Παναγιώτης Καποδίστριας

έχει

διεξοδικά και επανειλημμένα αναφερθεί.

εδώ και αρκετόν καιρό λοιπόν

Είναι το "χρώμα" των τραγουδιών σου που με τρελαίνει

Κύριε μενεξέ...

Ευχαριστώ από καρδιάς τη Μαρία, που στη σελίδα της βρήκα τα σχετικά links και τη Μαργαρίτα Πάσχου, από την οποία δανείστηκα ΑΥΤΟ αλλά και το τελευταίο βίντεο

Στην τέχνη όλα επιτρέπονται

«Ενα σώμα γυμνό είναι η μοναδική προέκταση της νοητής γραμμής που μας ενώνει με το μυστήριο».

Οδυσσέας Ελύτης

Με τα "γυμνά" εμείς οι ΄Ελληνες ειδικότερα, είμαστε άριστα εξοικειωμένοι. ΄Εχουμε δει συγκλονιστικά αρχαιοελληνικά, όπως και πληθώρα μεταγενέστερων γλυπτών, εξαιρετικών ανά την υφήλιο δημιουργών, που καθόλου μα καθόλου δεν προκαλούν και για ποιο λόγο εξάλλου, εφ’ όσον το κίνητρο και η πρόθεση του δημιουργού ήταν η πιστή και ρεαλιστική απόδοση συγκεκριμένων μορφών.

Τον Ιανουάριο λοιπόν του 2006 στο Παρίσι, στο Fondantion Cartier pour l' Art Contemporain, εκτέθηκε για πρώτη φορά στη Γαλλία το έργο του Ron Mueck, Αυστραλού δημιουργού, που βρίσκεται εδώ και μια δεκαετία στην πρώτη γραμμή της σύγχρονης τέχνης.

Το έργο του κινείται ανάμεσα σε ανθρωπόμορφες και ρεαλιστικές φιγούρες, οι οποίες αποδίδονται με τα γλυπτά του, γυμνά και όχι μόνο.

-->

Οι ηλικιωμένες κυρίες στην παρακάτω εικόνα δεν είναι επισκέπτριες της έκθεσης

αλλά ...δύο από τα εκθέματα.

Περισσότερα και ιδιαίτερα ενδιαφέροντα υπάρχουν στο slide που ακολουθεί:

-->

γλυπτική [1].

View SlideShare presentation or Upload your own.

Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη στον ΄Αρη,

με την ευχή να πραγματοποιήσει στην Αγγλία το όνειρό του

και η βιολίστριά μας,

να βλέπει πάντα το πρόσωπό του,

"...ολόκληρο ένα χαμόγελο"