"ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΘΕΑΤΡΟΥ" σήμερα, και εγώ θα αναφερθώ, γιατί όχι, στο Ελληνικό Θέατρο και σ' "Εκείνη" , που το υπηρέτησε μοναδικά, και αξεπέραστα.
ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ
"Λείπει 24 χρόνια από κοντά μας αλλά δεν έχει φύγει από τη μνήμη μας. Πολυσυζητημένο πρόσωπο μιας ολόκληρης εποχής, γυναίκα με μεγάλη ακτινοβολία και συναρπαστική ηθοποιός. Η Έλλη Λαμπέτη – το Λαμπετάκι, όπως την πρωτοαποκάλεσε ο δάσκαλός της στη Δραματική Σχολή, Σπύρος Μελάς – είχε μια μαγευτική παρουσία. Ο Παύλος Μάτεσις έχει γράψει, χαρακτηριστικά, για εκείνη: «Αν ήμουν, θρήσκος, θα έλεγα πως, όποιος δεν έχει γοητευθεί από τη Λαμπέτη, θα πάει στην Κόλαση».
Η Έλλη Λούκου -όπως είναι το πραγματικό της όνομα- γεννήθηκε στα Βίλια Αττικής την 13η Απρίλη του 1926. Φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Κοτοπούλη και πραγματοποίησε πολύ σύντομα την πρώτη επίσημη θεατρική της εμφάνιση στο έργο "Η Χάννελε πάει στον Παράδεισο" του Χάουπτμαν, το 1942.
Τέσσερα χρόνια αργότερα καθιερώθηκε σαν ηθοποιός εξαιρετικής εσωτερικότητας, με τον "Γυάλινο Κόσμο" στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν. Ενώ η πιο λαμπρή περίοδος της ζωής της ήταν όταν συνεργάστηκε με τον Δημήτρη Χορν (1955-60) σε έργα όπως: "Ο βροχοποιός", "Νυφικό Κρεβάτι", "Το παιχνίδι της Μοναξιάς", κ.α. Η τελευταία θεατρική της εμφάνιση ήταν το 1981, στο έργο "Σάρα- Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού", όπου έπαιξε θαυμαστά τον ρόλο της κωφάλαλης Σάρας. Ο "θρύλος" της πάντα συναρπάζει. Μπορεί να δει κανείς, δείγματα της μεγάλης τέχνης της απαθανατισμένα στο σελουλόιντ ("Κάλπικη Λίρα", "Το κορίτσι με τα μαύρα", "Κυριακάτικο ξύπνημα", κ.ά.) όπου μας κάνει άλλοτε να γελάμε κι άλλοτε να συγκινούμαστε, γιατί είχε αυτό το πολύτιμο χάρισμα να είναι το ίδιο καλή τόσο στην κωμωδία όσο και στο δράμα.
Η ζωή και η τέχνη της έχει αποτελέσει θέμα για δύο βιβλία, έχουν κυκλοφορήσει δίσκοι με αποσπάσματα από τις παραστάσεις της, αποτέλεσε κι εξακολουθεί να αποτελεί θέμα για άρθρα και συζητήσεις, ακόμα και για τηλεοπτική σειρά. Αλλά, όπως κάθε σπουδαία προσωπικότητα, έτσι και η Έλλη Λαμπέτη απλώνεται πέρα και πάνω από λέξεις και ήχους που προσπαθούν να περικλείσουν ένα κομμάτι της λάμψης της. Το πρόωρο και τραγικό τέλος της -στις 3 Σεπτεμβρίου 1983- στέρησε την ελληνική σκηνή και οθόνη από τη φωτεινή παρουσία της."
Είμαι ευτυχής που πρόλαβα τη μεγάλη ΄Ελλη Λαμπέτη στη δεκαετία του ’80.
Την απήλαυσα στη «Φιλουμένα Μαρτουράνο» με συμπρωταγωνιστή τον αξέχαστο Δημήτρη Παπαμιχαήλ (σε ρόλο εντελώς διαφορετικό απ’ ότι τον είχα γνωρίσει στις παλαιές Ελληνικές ταινίες) και στα «6 μονόπρακτα». Χωρίς συμπρωταγωνιστές. ΕΝΤΕΛΩΣ ΜΟΝΗ.
ΓΗΤΕΥΤΡΑ ΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ!
ΜΙΑ, ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ!!!
Τέτοιες μέρες δε μπορώ να μη τον θυμηθώ.
΄Αρχοντας Ηπειρώτης ο πεθερός μου. Ψηλός, επιβλητικός όμορφος άνδρας, (του 'μοιασε ο Γλάρος μου στο παράστημα), γεροδεμένος,
κοινωνικότατος και γλωσσομαθής.... Τα γερμανικά τα έπαιζε στα δάχτυλα, γιατί είχε ζήσει πολλά χρόνια στη Γερμανία, που βρέθηκε εκεί σαν όμηρος κατά τη Γερμανική κατοχή.
Ο λόγος που τον θυμήθηκα το μπαρμπα-Γιάννη, είναι η σπεσιαλιτέ του, την Κυριακή των Βαϊων. Η πρώτη που φώναζε για να δοκιμάσει τα φαγητά του, έ, και να του πει και την καλή κουβέντα, ήμουν εγώ. Με περίμενε με την κουτάλα, όρθιος μπροστά στην κατσαρόλα ή το ταψί, έπαιρνε μεζέ και με φώναζε:
- Γλαρένια, έλα ΄δω. Για δοκίμασε και πες μου, έχεις ξαναφάει τέτοιο φαγητό;
Τα μάτια του σπινθήριζαν από ικανοποίηση με την απάντησή μου, που δεν ηταν απλά κολακευτική. Ο άνθρωπος ήξερε να μαγειρεύει και δεν επέτρεπε σε κανέναν άλλο να ανακατευτεί με το μαγείρεμα.
Το ίδιο γινόταν και τις Κυριακές, που ετοιμαζόταν για την εκκλησία (δεν πήγαινε για να ασκήσει τα θρησκευτικά του καθήκοντα αλλά τα ....κοινωνικά του. Να δείξει την ομορφάδα του ήθελε ο μπαρμπα-Γιάννης.
Φορούσε το ωραίο του κοστούμι, το απαραίτητο καπέλο, στεκόταν στον καθρέφτη μπροστά και ξανά τα ίδια:
-Γλαρένια, έλα εδώ. Πες μου τώρα, είμαι ο ίδιος, όπως κάθε μέρα;.... (καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, ένα πράμα...)
Κυριακή των Βαϊων, λοιπόν, ημέρα ψαροφαγίας:
ΜΠΑΚΑΛΙΑΡΟΣ ΜΕ ΚΟΥΚΙΑ ΚΑΙ ΣΚΟΡΔΑΛΙΑ ΣΤΟ ΦΟΥΡΝΟ
Υλικά:
Μπακαλιάρος παστός (ξαλμυρισμένος)
1 1/2 κιλό κουκιά φρέσκα (ξεσπινισμένα)
2 κιλά κρεμμυδάκια φρέσκα
΄Ανηθο και λίγο μάραθο
ΛάδιΣτο ταψί κάτω-κάτω έβαζε τα κρεμμυδάκια σε χοντροκομμένες φέτες, επάνω άπλωνε τα κουκιά, τον άνηθο, αλάτο-πίπερο, τα κομμάτια του μπακαλιάρου, και έψηνε στο φούρνο για 45 λεπτά.
΄Εβγαζε το ταψί, άπλωνε τη σκορδαλιά που είχε έτοιμη και έψηνε και πάλι μέχρις ότου ροδίσει, όπως η μπεσαμέλ.
Μπάρμπα-Γιάννη, εγώ δεν περιμένω τα Βάγια για να το μαγειρέψω. Αύριο Κυριακή, 25 Μαρτίου, πάλι ψάρι τρώμε....(Η φωτογραφία από Flickr)
Φίλε Τυχάρπασε,
Αποδέχτηκα με ενθουσιασμό την πρό(σ)κλησή σου για το νέο παιχνίδι Πυραμίδα, με θέμα το περιβάλλον.
Να γράψω, λες, πέντε πράγματα που κάνω στην προσωπική μου ζωή και τα οποία με ξεβολεύουν, για να προστατεύσω το περιβάλλον.
΄Εψαξα...σκέφτηκα.....ζόρισα το μυαλό μου κι' ύστερα.....
Τα μόνα που μπορώ να υποθέσω, πως ίσως θεωρηθεί ότι ανταποκρίνονται στο ζητούμενο της πυραμίδας είναι το ότι:
α) συγκεντρώνω άδειες μπαταρίες για ανακύκλωση. Δεν θεωρείται όμως ξεβόλεμα, μόνο απλή, μηδαμινή και αστεία προσπάθεια ΄Αρα στην άκρη .....
β) χρησιμοποιώ υγραέριο για τις ανάγκες του μαγειρέματος, μέχρις ότου η ΔΕΦΑ φιλοτιμηθεί να κάνει σύνδεση στην περιοχή μου.
Όπως καταλαβαίνεις, ΔΕΝ ΞΕΒΟΛΕΥΟΜΑΙ, όχι γιατί δε θέλω, μα δε βοηθάει και το σύστημα….
Να σου περιγράψω τώρα, τι ΔΕΝ κάνω:
1) Καταναλώνουμε, ως πολύτεκνη οικογένεια, χιλιάδες κιλοβατώρες, διότι το πλυντήριο δεν έχει σταματημό, ούτε το σίδερο βεβαίως. Θα μπορούσα, θα σκεφτείς τώρα, να πλένω στο χέρι και να χρησιμοποιώ «παπίτσα»
Μα γίνονται τέτοια πράγματα σήμερα; Ούτε η μάννα μου δεν τη χρησιμοποίησε…..
Εκτός βεβαίως, αν μένουμε άπλυτοι και ασιδέρωτοι, είναι μια λύση κι αυτή....
2) Το καλοριφέρ, ως κεντρική θέρμανση το χειμώνα και το air condition το καλοκαίρι, "προσφέρουν τις υπηρεσίες τους", μέχρις ότου, είπαμε, η ΔΕΦΑ φιλοτιμηθεί κλπ.
Θα μου πεις χρησιμοποίησε τζάκι. Κακά τα ψέματα καίγεσαι μπρος και ψύχεσαι πίσω…. Απλή παρεούλα είναι: ακούς «τον τριγμό των ξύλων στον πεθαμό τους», βλέπεις τις πύρινες φλόγες που γλύφουν τα πυρότουβλα, μυρίζεις το ρετσίνι του πευκόξυλου που καίγεται ....άντε και από κανένα κοψίδι. Η απόλαυση των αισθήσεων…
3) Και αφού πλένουμε ασταμάτητα και πλενόμαστε τόοοσα κορμιά, καταναλώνουμε εκατοντάδες κυβικά μέτρα από το πολύτιμο ΝΕΡΟ!
Παρεμπιπτόντως, αύριο 22/3 "Παγκόσμια ημέρα για το Νερό"
"SAVE WATER"!!!!!
ή
"ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ"
Πελάγωσα όμως….. άσε δε συνεχίζω, γιατί φλυαρώ για πράγματα που δεν κάνω και δε βοηθάνε στην προσπάθεια, όχι γιατί δεν το επιθυμώ, μα λείπει η υποδομή και ούτε ένας, ούτε πέντε κούκοι δε φέρνουν την άνοιξη…
΄Ανοιξη είπα; Καλέ μου, 21/3 σήμερα!
ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ!
Εαρινή Ισημερία και:
"Από Μάρτη Καλοκαίρι"........
Ούτε τη σκυτάλη, τολμώ να δώσω.
΄Οσοι οι …..εθελοντές, προσέλθετε!
(μπορεί, μέσω των δικών σας "5", να θυμηθώ και κάτι που λησμόνησα)
(Υ.Γ.1 Σ’ ευχαριστώ, Τυχάρπαστε, που μου έδωσες την ευκαιρία να απολογηθώ και αισθάνομαι μιαν ανακούφιση….)
(Υ.Γ.2 Οι φωτογραφίες από το Flicr, εκ των οποίων, η πρώτη: Η γη προς το...τέλος της και η δεύτερη: Ας τη χαρούμε όσο προλαβαίνουμε.....)
Χθες αργά το βράδυ, χαζεύοντας λίγο στην τηλεόραση, ανάμεσα σε άλλα, είδα και τη διαφήμιση μεγάλης γαλακτοβιομηχανίας, εκείνη με το μικρό το μοσχαράκι που ακολουθεί το δρόμο (όχι του μεταξιού), αλλά της βασικής και πρώτης του τροφής, που είναι το γάλα.
Και μετά την πολύ τρυφερή διαφήμιση, κάνοντας ζάπινγκ, είδα σε ένα από τα 2 Κρατικά μας κανάλια μια έρευνα σοκ.
Τον αποτρόπαιο βασανισμό των δύσμοιρων ζώων των εκτροφείων, είτε αυτά είναι βοοειδή είτε πουλερικά. είτε χοιροειδή, πριν ή και κατά τη μεταφορά τους στα σφαγεία.
Αρρώστησα.....
Αηδίασα......
Ντράπηκα που λέγομαι άνθρωπος (;)....
Φίλη "Κόκκινα Χείλη",(Πωπω δέσιμο, ταίριασμα....)
Μετά τη χθεσινή διαδικτυακή επικοινωνία μας (μέσω σχολίων), που ομολογουμένως πολύ χάρηκα, αργά το βράδυ ξεφυλλίζοντας εβδομαδιαίο περιοδικό (ένθετο σε Κυριακάτικη εφημερίδα), βρήκα άρθρο με τίτλο: "Το μενού της Αφροδίτης", που μιλούσε για αφροδισιακές τροφές, μεταξύ των οποίων και τα περί ων ο λόγος.....
Το μάτι μου κολλησε σα στρείδι στη συγκεκριμένη λέξη (κοίτα σύμπτωση τώρα), προφανώς, λόγω του άρτι αποκτηθέντος, κατά Αskard, προσωνυμίου (παρατσουκλίου) μου.
Αντιγράφω αποσπασματικά:
".....Τα στρείδια πιστεύεται ότι αυξάνουν κατακόρυφα την ερωτική επιθυμία, αφού ο ψευδάργυρος και η διμεθυλαμινοαιθανόλη που περιέχουν, εμπλέκονται σε πολλές ουσιαστικές μεταβολικές διεργασίες στον ανθρώπινο οργανισμό"......
".....έτσι ή αλλιώς προκαλούν την ερωτική επιθυμία.....)
Α, σκέφτηκα, γι' αυτό ο πονηρός μου ο Γλάρος, τα κουβαλούσε με τα κιλά.....
Με τα κιλά παιδί μου σου λέω.....
Είχε το σκοπό του....
Γι΄ αυτό το νού σου, αν σου προσφέρονται αφειδώς, "υπάρχει λόγος" που λέει και η Eurovision-ική μας σταρ, εγώ θα έλεγα υπάρχει δόλος.....
Φιλάκια και στα δυό σου μαγουλάκια
Στρείδι-μύδι
Aνέκαθεν πίστευα, πως η ζωή ειναι ρόδα και γυρίζει.
Πως η ζωή, δηλαδή, έχει τις καλές και τις άσχημες πλευρές της.
Και ενώ η δική μου ρόδα, για όσες δεκαετίες μετράω, κυλούσε μεσ' την τρελλή χαρά, πριν λίγα χρόνια "κόλλησε".
"΄Οταν πιάνουμε πάτο συνήθως ανεβαίνουμε". Τώρα εγώ, "έχω κάνει γεώτρηση και συνεχίζω... (εσύ μη γελάς ντροπαλούλι..... έτσι δε λέει ο φίλος μας στο "Φάδερ Hμών";)
Ε, νισάφι πια, αρκετά χαμογέλασαν "αυτός", "αυτή" και το μυστηριό τους, να εξακολουθούν να χαμογελάνε.
Παρεμπιπτόντως, κάποτε μια συνάδελφός, μου είχε πει χαρακτηριστικά: "Μ@@ή γαϊ@@@@α, απορώ πού τη βρίσκεις τη διάθεση και γελάς, και μας κουβαλάς και λιχουδιές, με τόσο λόχο... (Να 'ναι καλά....)
Σοβαρό πρόβλημα υγείας, λοιπόν, με κράτησε μακρυά από τη μεγάλη μου αγάπη (μετά τον Αρχιγλάρο, φυσικά, τα ευκόλως εννοούμενα να τα παραλείπουμε...)
Και φυσικά φαντάζεστε, τί περισσότερο απ' όλα μου έλειψε. Ο ...."Π.Σ" ο μεγάλος αντίζηλος του Αρχιγλάρου.
Η εισαγωγή μου στο νοσοκομείο ήταν προγραμματισμένη, απλά δεν σας ενημέρωσα φίλοι μου, γιατί δεν ήθελα να ταράξω τα ήσυχα νερά της πανέμορφης μπλογκο-λίμνης μας.
Είχα, λοιπόν, ξεκινήσει μέρες πριν, ολόκληρη επιχείρηση, για τα πράγματα που θα χρειαζόμουν, όσο θα έλειπα από τη βάση μου.
Εκτός του απαραίτητου ρουχισμού, καλλυντικών, μέχρι σκιές και μολύβια.... (μη γελάτε, μη βαράτε, δεν το κρύβω, πάντα ήμουν περιποιημένη), προϊόντων καθαρισμού και περιποίησης δέρματος (ούτε στα καλλιστεία να πήγαινα), σειρά είχαν ένα βιβλίο (το ντροπαλούλι υποψιάζεται τί πήρα, εξάλλου ήθελα κάτι ευχάριστο), μπλόκ σημειώσεων, στυλό, μαρκαδόροι υπογραμμίσεων και δε συμμαζεύεται.
΄Εκανα το δωμάτιο γραφείο. Ποιός θα με άντεχε και δεν ηταν δυνατόν να μείνω σε δωμάτιο με άλλη ασθενή (για άλλους δεν το συζητώ).
Είμαι δύσκολη, δε σας το είπα αυτό στα "5", γιατί θεώρησα πιο δυνατά σημεία μου όσα δήλωσα....
΄Ομως, για να μάθεις κάποιον, καλά λένε, πρέπει να τον ζήσεις από κοντά και για καιρό.
Το προσωπικό (νοσοκόμες, γιατροί), μετρούσαν "κεφάλια" οσάκις έρχονταν τα γλαρόπουλα να με επισκεφθούν.
Πλήρης ανατροπή στην οικογενειακή ισορροπία. Ο Αρχιγλάρος 5-6 φορές την ημέρα, εκεί δίπλα μου (όλα τα ...σοκολατοειδή μου κουβάλησε).
Η μεγάλη γλαροπούλα μετά τη δουλειά της, ερχόταν διακριτικά, όταν με έβλεπε ανήσυχη, αργά τη νύχτα, να μου κάνει συντροφιά, λέει, μιας και δεν είχα .... λαπιτόπι να απασχολούμαι.
Πού θα μου πάει, την πήρα την απόφαση, θα το αγοράσω....
Α, ήρθε και ο φαντάρος.
- Είναι άρρωστη η μάνα μου, κ. Διοικητά...μπλα...μπλα....μπλα...."
Χαρά εγώ, τί να λεμε τώρα, όμως άντρες της παρέας, σε σας απευθύνομαι, έχω μια απορία (να τη πάλι...., άλλο κουσούρι μου) ήρθε για τη μάνα ή για την ....άδεια;
Είχα όμως συντροφιά, πέραν από τους πολύ δικούς μου ανθρώπους (που δεν είναι και λίγοι), όλους εσάς και σας ευχαριστώ.
ΕΣΑΣ, που ΣΑΣ σκεφτόμουν όλη μέρα και όλα πέρασαν σαν ένα κακό όνειρο.
Τρεις όμως άνθρωποι, εν αγνοία τους, με συντρόφεψαν κάπως ιδιαίτερα...
Από τη μια οι διαφημίσεις της γλυκειάς σοκολάτας και των φετεινών καλλιστείων (ξέρεις εσύ, όμορφο και ασημο-σοκολατένιο).
Από την άλλη το άκουσμα της γλυκυτάτης φωνής της Τάμτα (ξέρεις κι' εσύ καλή μου φιλενάδα), που πολύ με λύπησε η στημένη αποτυχία της.
Και τέλος, οι διαφημίσεις του ΟΤΕ και η φωνή του Χατζηγιάννη με το "΄Ολα ή τίποτα",, που άκουγα το καλοκαίρι, πετώντας ως "Τλάρος", στο σπίτι της Giramondo.
Σας ευχαριστώ όλους και καθέναν ξεχωριστά, γιατί αισθανόμουν πως μου κρατούσατε το χέρι, εκείνο το πονεμένο από το φλεβοκαθετηράκι.......
Τώρα, κύριο μέλημά μου, είναι η προσπάθειά μου να σπρώξω τη ρόδα που λέγαμε, σε βατό μονοπάτι, μήπως και συνεχίσει να ....ρολάρει στρωτά.
Σήμερα, είναι μια άλλη μέρα.....
ΓΛΑΡΕΝΙΕΣ ΑΓΚΑΛΙΕΣ.
(Αν ήξερα να σας συντροφεύω.... ακουστικά, θα επέμενα στο "The Wall" - Pink Floyds)
"ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΣ ΠΟΛΛΑ!!!"
Μάθε το όνομά σου:
Θεοδώρα: ΄Εξυπνη και ικανή, έχει αρκετά δύσκολο χαρακτήρα. Ζητάει πολλά από τους άλλους, χωρίς η ίδια να είναι τέλεια στη συμπεριφορά της. Μαχητική, ξέρει να αγωνίζεται γι' αυτά που πιστεύει.
Θεόδωρος: Συναισθηματικός χαρακτήρας, είναι πιστός στους φίλους του και αφοσιωμένος στη δουλειά του. Πολύ αγχώδης, πρέπει να μάθει να εξωτερικεύει το άγχος του.
