"Με τον κρίνο"...

"...Η αλήθεια είναι οτι ενα κοπάδι δελφίνια... έσπρωξαν τα ψάρια επάνω μας 
αλλά και αυτό πρέπει να ξέρεις να το εκμεταλλευτείς."

έγραψες φίλε Thalassokratοra και σου υποσχέθηκα ανάρτηση.
΄Οσα λοιπόν θα περιγράψω παρακάτω,  είναι γεγονός που μου θύμισε τη γνωστή και παλαιότερη διαφήμιση: "...κι' αν σου κάτσει...."

Με πήρε ο ύπνος κι ἐγειρα στης βάρκας μου την πρύμνη

το ψάρι τζάμπα τσίμπαγε ... βαρέθηκε κι'εκείνη...
το 'ριξε στα σταυρόλεξα κι'εγώ βαθιά στον ύπνο
να μη με βασανίζουνε  τα όσα και στον ξύπνιο




Γενικό συμπέρασμα:


"Σαν τη γυναίκα γεννά η θάλασσα'"
αλλά ενίοτε ..."με τον κρίνο", χωρίς γνώση δηλαδή ή τεχνική.

Thalassokratora μου, πού ξεστραβώθηκε η έρμη η τσιπούρα και έπεσε στο αγκίστρι τους;
Το μοναδικό μεγάλο ψάρι που έφεραν τα γλαρόπουλα, μιας και τα υπόλοιπα ήταν μικρούλικα.

Μεταξύ μας.... τη λυπήθηκα... ΄Ασε που γεμίσαμε απόχες, καλάμια και αγκίστρια, γιατί θεωρούν πως είναι καλοί "ψαράδες"...


Καλό σου καλοκαίρι και καλές ψαριές!!!

Τέτοιες μέρες... τέτοια λόγια...

XΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΑΣ και ΚΑΛΑ!!!!

Θα σκεφτείς τώρα, τι βρήκα και θυμήθηκα...

Όμως δεν επρόκειτο μόνο για τη χαρά των παιδιών αλλά και των γονιών, που καμάρωναν τα βλαστάρια τους μέσα στον εορταστικό πανζουρλισμό.

Οι κυλιόμενες σκάλες ανεβοκατέβαζαν ασταμάτητα λαίμαργα ματάκια,

συνωμοτικά χαμογελάκια και λαμπερά προσωπάκια.

΄Ελαμπαν οι παιδικές ψυχούλες από την προσμονή του εορταστικού πανoράματος και των γονιών  από ευχαρίστηση.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μπορεί έτσι να το έβλεπα εγώ. ΄Oμως κοντά στα μικρά μου ξαναγινόμουν η τετράχρονη παιδούλα που ποτέ δεν ξεχνά  κάποιον αγιο-Βασίλη, που τέτοιες μέρες καλή ώρα… τω καιρώ εκείνω… αναπαυόταν στο κρεββάτι του σε μια βιτρίνα (κοντά στου Στρογγυλού) στην Πλατεία  Κλαυθμώνος. Δίπλα του μια κουνιστή πολυθρόνα όπου βρίσκονταν απλωμένη επάνω της η κόκκινη φορεσιά του και κάτω  στο δάπεδο οι μαύρες του μπότες.

Τέτοιες μέρες δε γινόταν να μη νοσταλγήσω τις εποχές που με τραβολογούσαν τα δύο αρχικά, τρία αργότερα και φτάσαμε αισίως …στα πέντε, με ένα στόμα μια φωνή «Μαμά, πότε θα πάμε στο Mινιόν για τα δώρα μας»…

Κι’ εγώ βαράτε με κι’ ας κλαίω ήμουνα. Πολύ πριν από τα μικρά μου προετοίμαζα τη γλαρο-επιδρομή στο  ιστορικό πολυκατάστημα. Tις λίστες για να καταθέσουμε στα ταμεία του τα χρηματικά δώρα από τον παππού και  τη γιαγιά τους και να...παραλάβουμε Playmobil ( κάστρα, φρούρια και σπίτια)

Και μεταξύ μας, τα playmobil  άρεσαν πολύ και σε μένα...

Μαζί τους στο πάτωμα κι εγώ να συναρμολογούμε κομμάτια...τι να λέμε τώρα... 

τηλεκατευθυνόμενα, ράγες, βαγόνια, μηχανές και ...σιδηροδρομικούς σταθμούς,

τη Bibibo με τη προίκα της και τον …αγαπητικό της John-John...

΄Αλλοτε  ...θέλαμε και από μια Barbie κάθε φορά με το νοικοκυριό της...

Λιώνανε τα πόδια μου να τρέχουμε από όροφο σε όροφο, αν και το ζητούμενό τους ήταν ο όροφος με τα παιχνίδια και τον ευτραφή "άγιο",  που στην αγκαλιά του απαθανατίζονταν χαρούμενα και παραμυθένια στιγμιότυπα.

Και ύστερα στον τελευταίο όροφο για φαγητό και λουκουμάδες. Από ένα δίσκο το καθένα τους και ανασηκώνοντας τα ποδαράκια τους στις μύτες των παπουτσιών τους, διάλεγαν με λαιμαργία...θαρρείς και τα είχα νηστικά... διάφορες λιχουδιές.

Αυτά συνέβαιναν τέτοιες μέρες στο λαμπερό και πολύχρωμο εορταστικό ΜΙΝΙΟΝ.

΄Ενα πολυκατάστημα που ξεκίνησε από ...περίπτερο

που εξελίχθηκε σε κολοσσό όπου απασχολούνταν πολλοί εργαζόμενοι και το οποίο

καθιέρωσε καινοτομίες που ακολούθησαν και άλλα πολυκαταστήματα:

1) Καθιέρωσε τις ετήσιες εκπτώσεις.
2) Κατάργησε τα παζάρια, που ίσχυαν μέχρι τότε, και όρισε συγκεκριμένες τιμές.
3) Έβαλε στα κτίριά του κυλιόμενες σκάλες.
4) Καθιέρωσε τη λίστα αγορών και τη λίστα γάμου.
5) Λειτούργησε εστιατόριο καφετέρια-μπαρ.
6) Καθιέρωσε καλλιτεχνικές εκδηλώσεις στους χώρους του.

Με αφορμή λοιπόν τούτες τις αναμνήσεις, που με έζωσαν χρονιάρες μέρες, αναζήτησα στο Γκούγκλη πληροφορίες για το Μινιόν και μαθαίνω πως σύντομα ανακαινίζεται και θα επαναλειτουργήσει.

΄Ητανε λέει να παραδοθεί την Άνοιξη του 2011

αλλά με την οικονομική κρίση ...φρενάρησαν

"Έχουν παγώσει οι εργασίες ανακατασκευής του θρυλικού πολυκαταστήματος

λόγω της κρίσης.

Οι παλαιότεροι θα το θυμούνται στις δόξες του.

Συνεργάστηκα με το ΜΙΝΙΟΝ όταν μεσουρανούσε επί Γεωργακά

και πραγματικά θαύμασα τον επιχειρηματία.

Το πώς έφθασε εκεί που έφθασε στο τέλος το ΜΙΝΙΟΝ

είναι γνωστό αλλά θα προσθέσω

και τους συνδικαλιστές που δεν βοήθησαν όταν έπρεπε.

Μακάρι ο Κοτσολιούτσος να πάρει σύντομα την απόφαση

να το επαναλειτουργήσει.

Νέες θέσεις εργασίας θα δημιουργηθούν αλλά θα αναβαθμιστεί

και η περιοχή."

Πληροφορήθηκα και όλo το βιογραφικό του τότε και αυτοδημιούργητου ιδιοκτήτη του Γιάννη Γεωργακά, ο οποίος

«…έφυγε το 2002 στα 90 του. Αλλά αν το Μινιόν ανοίξει ξανά, δεν μπορεί, θα είναι κάπου εκεί…»

http://www.inout.gr/archive/index.php/t-32891.html

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12334&subid=2&pubid=1375104

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=102531&ct=3&dt=30/08/1998

http://www.gossip-tv.gr/story/20870/t-koutsolioutsos-mas-phernei-noritera-minion

Τα καπέλα που φορώ...

...και πόσα χρόνια τα κρατώ…

Ναι, όπως το ακούς καλή μου φίλη, γιατί μερικά από αυτά δεν τα αγαπάς, αλλά είσαι υποχρεωμένος να τα φοράς, όπως την υπηρεσιακή ταυτότητα στο πέτο.

΄Ηρθαμε Βιέννη και δε θα αγοράσεις καπέλο; μου είπε.

 

Είχα σταθεί μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη του βιεννέζικου καταστήματος και μου αράδιαζαν ένα σωρό καπέλα. Αυτό, θαρρείς από τη στιγμή που το στερέωσα στο πλούσιο μαλλί μου πως είχε φτιαχτεί για μένα. Τόσο πολύ δέσαμε εκείνο και ...το προφίλ μου.

Δε χρειάστηκε δεύτερη σκέψη λοιπόν, για να επιλέξω το
καπέλο της συντρόφου.

Τόσο το λάτρεψα, που σήμερα να σκεφτείς,

πως συμπληρώνει στο κεφάλι μου

...30 ολόκληρα χρόνια.

Οι μπόρες που το μούσκεψαν δε στάθηκαν ικανές να του αλλοιώσουν τη φόρμα, την τσόχα ή τα φτερά. Ποτέ δε μου ήταν βάρος, γιατί μαζί μ' Αυτόν το διαλέξαμε.

Και ύστερα ήρθε αυτό των υποχρεώσεων

Τούτο ήταν το πιο φορτωμένο.

Λουλουδικό να δεις επάνω του...

 

Το διαλέξαμε επίσης μαζί, γι’ αυτό και είναι ...unisex.

Ακόμη και όταν βαρύ μας έπεφτε σε ζέστη ή σε κρύο... σε μπόρα και χαλάζι, είχαμε τον τρόπο και την καλή τη θέληση να μοιραζόμαστε το βάρος του.

Είναι και το άλλο μου της εργαζόμενης, που έχω ...μονοφόρι 32 ολόκληρα χρόνια.

Ποτέ δεν του επέτρεψα να μου χαλάσει το μαλλί, να μου στραβώσει το τσουλούφι... όμως δε βλέπω την ώρα να απαλλαγώ από δαύτο.

Ναι βρε παιδί μου, με κούρασε, το βαρέθηκα ετούτο το καπέλο και φέτος αποφάσισα πως σύντομα θα τελειώνουμε οριστικά...

Αυτό της νοικοκυράς ήταν πάντα υπό έλεγχο και ποτέ βάρος.

Το καπέλο της φίλης το προστατεύω όσο μπορώ, γιατί είναι πολύ ευαίσθητο.

Δε θέλω να φοριέται σε ακατάλληλες ώρες και περιστάσεις, ούτε να το χαλάσουν οι καιροί...

Τελευταίο μου απόκτημα αυτό του μπλόγκερ,

που για περισσότερο από 2,5 χρόνια, είναι από αυτά που προς το παρόν, δε θέλω με τίποτε να ξεφορτωθώ.

Σε γενικές γραμμές καλή μου φίλη από το Σουλτανάτο του Ομάν, τα καπέλα μου ποτέ δε συγκρούσθηκαν, ούτε αλληλοφαγώθηκαν.

΄Ηταν πάντα under control...

Hello my friend...

Για αρκετό διάστημα τα τελευταία χρόνια, ο ρόλος τους (όσοι βέβαια γλίτωσαν από τα χέρια ...των γλαρόπουλων), ήταν απλά διακοσμητικός. Κρεμασμένοι από ψηλά σε μια βιτρίνα. Kάτω ανάμεσα στις κούκλες ένα τραπεζάκι με το πικάπ και πάνω του ένας ...33άρης περίμενε υπομονετικά.

΄Ηρθε καιρός που η βιτρίνα ερήμωσε από τους "παρευρισκόμενους" και αυτοί από ψηλά κρέμονταν μοναχοί τους σαν αποστεωμένα και γυμνά κορμιά, θαρρείς.

Δεν ξέρω για τους άλλους, αλλά σε μένα φάνταζαν όμορφα, όταν η "παρέα" στη βιτρίνα βρισκόταν σε απαρτία. Περνούσα και τους καμάρωνα. Μνήμες βλέπεις άλλων εποχών...

Και όταν ο κύκλος του καταστήματος έκλεισε, πάρ' τους μου λέει προχθές ο "μικρός" μου, το άδειασαν το μαγαζί τα παιδιά.


Τους άπλωσα πάνω στο τραπέζι τους ....ταλαιπωρημένους και
χαμογέλασα καλωσορίζοντας, τις μνήμες που ξεχύθηκαν σαν τον ....τυφώνα "Κατρίν".


Διότι καλέ μου φίλε, πρόκειται βεβαίως
για τους λατρεμένους μας (για εμάς τους λιγάαααακι μεγαλύτερους.... "ναιιι καλά....όσο πατάει η γάτα", ειρωνεύεται ο Γλάρος μου, να 'ναι καλά) δίσκους βινυλίου.

Ακούσματα όμορφα πέρα από τις πολύτιμες στιγμές: το συναίσθημα, το άγγιγμα, το δάκρυ ή το χαμόγελο.

Αλήθεια, πόσο όμορφα, εύηχα, αέρινα και παραμυθένια ακούγεται....


...βι-νύ-λι-ο...

"Τρία λεπτά και τριανταεπτά δευτερόλεπτα. Τόσο κρατάει το ταξίδι. Μέχρι η βελόνα να κάνει ξανά μια βόλτα στο κενό...",
έγραφε ο φίλος μας από τη Στεριανή Ζάλη του .


Και πόσο μυστηριακή ήταν η κίνηση από τη θήκη του μέχρι το πικάπ.
Σωστή ιεροτελεστία ή έτσι μου υπαγορεύουν οι θύμησες....
Κάτι ήξεραν αυτοί που είπαν πως...

"Tα διαμάντια είναι παντοτινά"

Γύρισα πίσω το χρόνο.

• Τότε, που μεθούσα

με την απίθανη φωνή της Shirley Bassey.

• Τότε ακριβώς, που στην ταινία και στον ομώνυμο δίσκο
  

Jazz Singer,



ανακάλυψα το Neal Diamond.




Βλέπεις, μέχρι τότε τα μουσικά μου ενδιαφέροντα κινούνταν σε άλλο μήκος κύματος. Πολύ δάκρυ η ταινία φίλε μου και να 'χεις το Γλάρο από την άλλη και δώσ' του να με πειράζει...

• Τότε, που με πλήρη εξάρτηση (κορμάκια, κάλτσες και κορδέλες) και υπό τους ήχους του Fame και του Da da da.... και με τα παραγγέλματα της Αλεξάνδρας Τσουκαλά, κάναΜΕ aerobic....

΄Αλλο πάλι και τούτο.
Ναι, κάναΜΕ σου λέω, διότι
ζήλευε και η "μεγάλη" μου (η "μικρή" ήρθε πέντε χρόνια αργότερα)....


Για να επιδίδομαι, που λες, απερίσπαστη στις υπό του δίσκου γυμναστικές υποδείξεις, της φορούσα την απαραίτητη εξάρτηση και κυλιόμασταν στα πατώματα.


Αμ δε, που θα μέναμε ήσυχες.... Στην πλάτες και τις κοιλιές μας σαν τους τριβόλους γατζώνονταν και τα δυο μου (ο "μικρός" ήρθε και αυτός αργότερα) μέχρι τότε αγόρια.
Κάνε παιδιά να δεις καλό...

• Τότε, που στο σπίτι "σκόνταφτες" πάνω σε αρκουδάκια

και παιδικά τραγουδάκια...

• Τότε που μας συνεπήρε ο "ΝΟΝΟΣ".....

και

• ο Γλάρος μου με την αδυναμία του, το βιολί.

Τον πέτυχε στα "παλιά"... και δώσ' του βιολί κάθε μέρα... εγώ τον έκρυβα για να ξεχνιόμαστε...


....μέχρι που άρχισε να μ' αρέσει (σύνελθε, για βιολί μιλάμε...)
αλλά ...
"όσο πατάει η γάτα"...

μην τρελαθούμε κιόλας....

Hello my friend,
πώς είπες,
μας κούρασαν τα ίδια και τα ίδια;
Με τόσα όμορφα, δε γίνεται να το πεις.
I'm alive , σου λέω...


Η σημερινή ανάρτηση είναι αφιερωμένη γι' αυτά όχι μόνο που αγαπάμε, αλλά και για όσα αγαπήσαμε, ημέρα της αγάπης και του έρωτα που είναι σήμερα, αν και προσωπικά πιστεύω πως η αγάπη γιορτάζει κάθε μέρα.


Iφιγένειά μου, σου το είχα έμμεσα υποσχεθεί:


"Γι΄αυτά λοιπόν που αγαπήσαμε",
για όσα αγαπάμε και....
Να μην ξεχνάμε να αγαπάμε.