Με δόσεις...

Είμαι «παιδί» της γενιάς που δεν έζησε πόλεμο, κατοχή, εμφύλιο και δύσκολες καταστάσεις.

Με πατέρα που είχε σίγουρη δουλειά και δικό μας σπιτικό ευάερο και ευήλιο (ένα παιδί εξάλλου με είχαν), έζησα αρκετά καλά για τα δεδομένα της εποχής. Κοντολογίς δεν γνώρισα πείνα και ιδιαίτερες δυσκολίες.

Πρόλαβα βεβαίως τον τσαγκάρη και το σόλιασμα των παπουτσιών, πλην όμως οι γονείς μου πάντα φρόντιζαν για  μένα.  Από το  προσεγμένο φαγητό μου μέχρι  τα  καθημερινά  μου αλλά και τα «καλά» μου. Τα «καλά» μας για τους νεότερους που δεν γνωρίζουν,  ήταν το πατούμενο, η φορεσιά και οι κάλτσες που φορούσαμε στις γιορτές και στις σχόλες…

Είχα γράψει, μεταξύ άλλων (3/2/2008 με τίτλο "Παιγ(χ)νίδια"

) στην κερασο-ζουζούνα συμμετέχοντας σε ένα μπλογκο-παίχνιδο σχετικά με τα παιδικά μας παιχνίδια:

"μπορεί να μη μου έλειψε το ρούχο και το καλό φαγητό... ο μπαμπάς μου να σκεφτείς έτρεχε χιλιόμετρα για να μου βρεί γάλα Nutricia...μάλιστα, με τέτοιο μεγάλωσα, αλλά τα παιχνίδια ήταν πολυτέλεια..."

 Στα επτά μου απέκτησα την εξ' Αμερικής γαλανομάτα και ξανθομαλλούσα κούκλα, που μου έφερε η αδελφή του παππού μου. 

"Αυτή την κούκλα λοιπόν, εγώ.... όταν έπρεπε ΔΕΝ τη χάρηκα.
Μόνιμα ανεβασμένη στην οροφή της ντουλάπας για να μη τη φτάνω... Θαρρείς και θα αβγάτευε τη φύλαγε η συγχωρεμένη. Μα καλά...για μένα την έφεραν ή για κείνη;...

' Εμεινε εκεί πάνω για χρόνια. Τιμωρία εκείνη...τιμωρία κι' εγώ.....

Ακούνητη, αμίλητη και...χαμογελαστή η έρμη, μέχρι που τρίφτηκε το μαλλί της στο σημείο που ακουμπούσε στον τοίχο...."

Αχ...η θεία η Ειρήνη...  αιωνία της η μνήμη...
Και όχι μόνο κούκλα αλλά και φόρεμα καταπληκτικό και βραχιολάκι με καρδούλα.

Επιτρεπόταν να το φοράω μόνο τις
Κυριακές στον καθιερωμένο εκκλησιασμό... σε καμιά επίσκεψη,  γιορτές, γάμους και 
βαπτίσεις, με τα ρούχα "ΤΑ ΚΑΛΑ ΜΟΥ"....

Tα χρόνια περνούσαν και μαζί με μένα  μεγάλωνε και το άγχος της μαμάς για  την προίκα "του κοριτσιού". 




(εικόνα)

Το οποίον άγχος  μεταφράστηκε σε σεντόνια, κουβέρτες και άλλα σχετικά,   αγορασμένα τμηματικά (πού να βρεθεί χρήμα για μαζικές αγορές τότε)  με διατακτικές. Αγορές δηλαδή  μέσω μηνιαίων κρατήσεων από τη μισθοδοσία του πατέρα μου.

Νοοτροπία και τακτική που με έβρισκε κάθετα αντίθετη, μιας και στην εποχή μου είχε ήδη αρχίσει ο εμπορο-βιομηχανικός ανταγωνισμός με ποικιλία εισαγόμενων εμπορευμάτων αλλά  και ιδεών-προτάσεων  από τον περιοδικό Τύπο,  όμως ...άλλα εβούλετο η μαμά...

Athénée  λεγόταν λοιπόν  και ήταν  ένα από  τα μεγάλα καταστήματα της εποχής στη Σταδίου. 

Εκεί  συνήθως με τραβολογούσαν γι' αυτές τις αγορές, από τις οποίες ελάχιστα πράγματα χρησιμοποίησα, γιατί εν τω μεταξύ προέκυψαν τα  εισαγόμενα λευκά είδη, αρχικά από Αμερική με ωραιότατα σχέδια και ένας σοβαρός νομίζω λόγος για το μετέπειτα κλείσιμο της  Πειραϊκής Πατραϊκής  και όχι μόνο...

 ΄Εφτιαξα αργότερα τη δική μου (πολυμελή) οικογένεια και φροντίσαμε με τον καλό μου Γλάρο, κατά το δυνατόν, να μη λείψει τίποτε από τα γλαρόπουλά μας, όπως και οι δικοί σας γονείς που σίγουρα το ίδιο έκαναν και αναφέρομαι φυσικά στους νέους κάτω των 30 ετών.

Όμως κάποιοι έκριναν, αποφάσισαν και έπραξαν διαφορετικά και ανατρεπτικά.
Ενοχοποίησαν την εύλογη αγωνία μας αλλά και τον έντιμο αγώνα μας, αν θες, 

να μη φορέσουν τα παιδιά μας σολιασμένο υπόδημα και να  μην παίζουν με δανεική κούκλα,  όπως και η χάρη μου τότε…

Και μας έφεραν εκεί ακριβώς που τους εξυπηρετούσε...

Βρισκόμαστε στην εξαιρετικά δύσκολη θέση να κοιτάζουμε τα παιδιά μας με δόση ενοχής για τις ό,ποιες πολιτικές επιλογές μας, που μας έφτασαν σε τούτο το αβάσταχτο οικονομικό αδιέξοδο. Στο σήμερα που όλοι ζούμε, με το αβέβαιο μέλλον που την εξέλιξή του ίσως, ούτε μπορούμε να φανταστούμε...

Λες να φτάσουμε να τους αγοράζουμε προίκες με δόσεις;...

 Στη despoina αφιερωμένη τούτη η ανάρτηση η οποία σε σχόλιό της κάποτε, αναφέρθηκε  στις προίκες που με περισσή αγάπη, φροντίδα και μέσα από δύσκολες οικονομικά  περιόδους  μάζευαν οι  μανούλες μας.

Και φυσικά, όπως και κάθε χρόνο, στη μνήμη της δικής μου μανούλας.

΄Ηρθες, καλώς ήρθες...

Να 'ξερες πόσο χαίρομαι που είσαι εδώ πάλι

να βγάζουμε τα σώψυχα για το κακό μας χάλι

Του οποίου σαν μοιράζεται μειώνεται το βάρος

και λίγο ανασαίνουμε και ανακτούμε θάρρος

Ν' αντέξουμε από κοινού όλας τας συνεπείας

της πολλής απραγίας μας ...τόσας δεκαετίας

Μαζί λέει τα φάγαμε το κρέας το παχύ

που απ' τον παρά εξέχασε πως τρώνε ...και φακή

Και στις πλατείες τρέξαμε με βήμα πιο ταχύ

μιας και εξαντλήθηκε κάθε μας ανοχή

Μουντζώνοντας προς τη Βουλή και τους τριακοσίους

που βγάζαμε στις εκλογές ωσάν τους ηλιθίους

αντί ΑΥΤΟ-ραπίσματος για όλους τους αχρήστους

όταν άφθονες κι' αλόγιστα  μοιράζαμε τις ψήφους

Στην άκρη τα πικρόχολα   αφήνω όμως τώρα

και τις Γλαρένιες μου αγκαλιές σου δίνω ωσάν δώρα

για μια καλή πρωτομηνιά κι' έναν ωραίο μήνα

μαζί και εκτός εποχής  το πρώτο μου απ' τα κρίνα (*)

Χωρίς άλλα δυσάρεστα να έχεις στη ζωή

 και κάτσε εδώ δίπλα μας να παίζουμε μαζί

όπως ωραία ξέρουμε εδώ και τόσα χρόνια

με αγάπη, με χαμόγελα και πάντα με ομόνοια.

Το φτωχό κομπολόι μας μαζί να τραγουδάμε

παρέα να χαιρόμαστε και να χαμογελάμε

το χρόνο να ξοδεύουμε με κέφι για ζωή

κι' ελάτε όλοι οι "πένητες"  να παίξουμε μαζί.

(*)  Μη βιαστείτε να με πυροβολήσετε...

Δεν τρελάθηκα εγώ αλλά μάλλον το άγριο κυκλάμινό μου ("κρίνο" το έγραψα δίκην ρίμας), 
 που από τις 7 Ιου-Ν-ίου...μάλιστα... σωστά διάβασατε... μου έκανε την τρελή έκπληξη...

Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει ούτε καταλάβαμε για πότε πιάσαμε Ιού-Λ-ιο, ο οποίος 

το όνομά του το πήρε από το Γαίο Ιούλιο Καίσαρα, δημιουργό της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Οι Έλληνες τον λένε και Αλωνάρη, Γυάλινο, Φουσκόμηνα. Το μήνα αυτόν αρχίζει το αλώνισμα. Οι γιορτές των Αγίων Αναργύρων και του Αι-Λια είναι οι πιο σημαντικές.

Και μερικές ...Ιουλιανές παροιμίες:

 α) Ο Θεριστής θερίζει , ο Αλωνάρης αλωνίζει κι ο Αύγουστος ξεχωρίζει.

(δεν την είχα ξανακούσει)

β) Από τ' Αι-Λιος ο καιρός γυρίζει αλλιώς.

(σαν πώς δηλαδή... δεν το κατάλαβα τί εννοεί)

γ) Κότα χήνα το Γενάρη και παπί τον Αλωνάρη

(δεν το τρώω το παπί...ας είναι και Πεκίνου...)

δ) Αλωνάρη με τ’ αλώνια και με τα χρυσά πεπόνια

(κάποτε... γιατί τώρα τρώμε πεπόνια και μεσ' το καταχείμωνο)

Χρυσά λοιπόν κατά την παροιμία τα πεπόνια,  σαν το νοστιμότατο μίνι δικό μας,  που το περσινό καλοκαίρι ανακαλύψαμε στον κήπο μας, περί το μήνα Σεπτέμβριο.  Μόνο του φύτρωσε,  μόνο του και χωρίς βοήθεια μεγάλωσε κρυμμένο ανάμεσα σε άλλες περικοκλάδες.

ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΜΗΝΑ 

και όλα να έρθουν...

e-γγραφές

΄Ολο αυτό το διάστημα που έχω τα σχόλια απενεργοποιημένα (έλλειψη χρόνου η αιτία, δεν έπαψα όμως και όσο προλαβαίνω τις e-πισκέψεις), ξέρεις πώς ξοδεύω τον ελεύθερο χρόνο μου;

e-αλητεύω...

Μάλιστα φίλε μου, σαν τους γλάρους τους τρελούς αλήτες...

Μπαίνω σε ένα γνωστό ιστολόγιο και κολλάω.... Bρίσκω δηλαδή σ' αυτό πάρα πολλά άλλα ενδιαφέροντα και αξιόλογα ιστολόγια, που δε γνώριζα και εντυπωσιασμένη μένω να διαβάζω με τις ώρες. Δε σου κρύβω πως η μικρότητά μου διστάζει να δηλώσει ακόμη και "παρακολούθηση"... Και μα την πίστη μου... αναρωτιέμαι ύστερα τι γυρεύω η γλάρισσα στο μπλογκο-χώρο...

Κι' εκεί επάνω στη συστολή, τις αναστολές και στον προβληματισμό μου, επικροτώ την απόφασή μου να παραμένουν τα σχόλιά μου "κλειδωμένα".

΄Ασε με να παραμιλάω γράφοντας σαν σε ημερολόγιο... τι παραπάνω εξάλλου έχω να πω...

Χαζεύοντας λοιπόν και πάλι σήμερα, κατά την τελευταίως προσφιλή μου συνήθεια,μαθαίνω πως στη Σλοβακία διενεργήθηκαν χθες Σάββατο δημοτικές εκλογές , καλή ώρα όπως και σε μας πρόσφατα.

Δεν τη γνώριζα την εν λόγω κυρία, η οποία μεταξύ μας... δεν βρίσκω να σκέφτεται ανορθόδοξα

Τι δηλαδή, σκέφτηκε, κλέβετε εσείς... θα σας πληρώνουμε εμείς;...

Ανεξάρτητα όμως από την πολιτική της τοποθέτηση βρίσκω πως οι Σλοβάκοι είναι και πολύ προχωρημένοι... σούπερ η πρωθυπουργίνα...

΄Υστερα αναρωτιέσαι kitsosmitsos μου, κατά πώς μου προκύπτουν οι αναρτήσεις...

Καλέ μου φίλε...έτσι ξαφνικά σαν τους πόνους ενός εύκολου τοκετού...

διότι αφ΄ενός τα ερεθίσματα είναι πολλά και αφ΄ετέρου έχουμε και τα τυχερά μας...από φίλους εκλεκτούς, όπως:

• ο Greenjohn μας,

Η συνταγή σου και Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ "μικρέ" μου

κανελόνια με ανθότυρο και σπανάκι

ΘΑΥΜΑΣΙΑ!!!!

Δεν έχεις λοιπόν μόνο εσύ μικρέ μου κέφια αλλά είχε ...και ο θεός όταν σε έφτιαχνε...

• Ο εξ Αργολίδος συμπατριώτης και νέος φίλος ο οποίος με αιφνιδίασε ευχάριστα με την ανάρτησή του.

Παρεμπιπτόντως, εδώ, "πατρίδα" μου, η γλαροπούλα στην στοργική αγκαλιά του παππού, που σου ανέφερα στο σχόλιό μου. Εισέπραξα πολλή αγάπη καθώς ήμουν το πρώτο τους εγγόνι και όπως χαρακτηριστικά έλεγαν η "πρώτη τους χαρά"

Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για την e-γνωριμία αλλά και για τις μνήμες που ανέσυρα!!!!!!!!!!!!

• Ο συμφτερωτός μου tsalapeteinos, (άααλλη έκπληξη κι' αυτή... ύστερα αναρωτιούνται, μέσω του παιχνιδιού που τελευταία κυκλοφορεί, αν γενικώς αρέσει το blogging...)

"Οι Estrada Brothers παίζουν για τη ΦΥΡΔΗΝ ΜΙΓΔΗΝ που ελπίζω να της αρέσει το ξυλόφωνο.."

Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΩΩΩ!!!!!!!!!

Και εδώ, επειδή σας ζάλισα με το ...σεντόνι που κατέβασα πάλι αλλά και με ευχαριστίες για τον πολύτιμο χρόνο που αφιερώνετε για τη χάρη μου, σας χαρίζω με αγάπη ένα αγαπημένο μου τραγούδι

το βίντεο του οποίου είναι δικό της δημιούργημα.

Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ xristina μου και... να το ξέρεις... θα "κλέβω" από τα βιντεάκια σου.

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ...

Ξέρω... Δευτέρα...

αλλά θα περάσει...

(ούτε που κατάλαβα πώς τα ανακάτεψα πάλι...πολιτική, μαγειρέματα, εγκυμοσύνες και μουσική...)

Αγάπες δίχως τέλος

Δεν τελειώσαμε με όσα αγαπώ και για μια ακόμη φορά θα μου επιτρέψεις καλέ μου φίλε, να ανατρέψω (το συνηθίζω εξάλλου) το blog-o-παιχνίδι και να αναφερθώ σε 2-3 ακόμη αγάπες μου.
Σου το έχω ήδη πει πως δεν είναι μόνο δέκα...Είναι λοιπόν, που επίσης πολύ το αγαπώ (γίνεται να μην το αναφέρω;...) τούτο το φαινομενικά εύθραυστο, ταπεινό και πανέμορφο αναρριχητικό φυτό.


που φυτρώνει όπου δεν το σπέρνεις...
Απρόσκλητος μουσαφίρης ένα πράμα...΄Ομως κι' εγώ ποτέ μου δεν το εμπόδισα να κυριαρχήσει στο χώρο.

Το φετινό καλοκαίρι ήταν πολύ βιαστικό, δεν το πρόφταινα...
Δεν προλάβαινε να φυτρώσει ανάμεσα στους άλλους καλοκαιρινούς μου σπόρους και από μικρούλι φυτώριο... έτοιμο μου το είχε το λουλουδικό...


Μέχρι στο δυόσμο μου ...ξεφύτρωσε,


ακόμη και στην ομπρέλλα στον κήπο σκαρφάλωσε


και είναι το άτιμο χάρμα οφθαλμών.


Τώρα μάλιστα που έφυγαν οι μεγάλες ζέστες, είναι ένα αριστούργημα



Σαν τον κισσό (άλλη ιστορία μ' αυτόν...) που και αυτόν πολύ αγαπώ.


Μ' αρέσει τρελά, που στο εξοχικό της Γλαρούπολης ελίσσεται ασφυκτικά και προκλητικά, "λατρευτικά" και "ερωτικά" θαρρείς στους κορμούς των ελαιοδένδρων.


Πανέμορφο το θέαμα σαν φυσική καλλιτεχνική σύνθεση και δε σου κρύβω πως μου σφίγγεται η καρδιά όταν αρπάζει την ψαλίδα ο Γλάρος μου και ...του δίνει και καταλαβαίνει...
Είναι όμως που πρέπει οι ελιές να αναπνεύσουν και που φέτος είναι φορτωμένες.


΄Ομως δεν αγαπάω μόνο εγώ... με αγαπάει και η καλή μου η γειτόνισσα στο εξοχικό, που και φέτος μου έφερε από τα καλούδια της άσπρες μελιτζάνες,



συν ένα ιδίου χρώματος πεπόνι,



που εντάξει...
γλυκό και νόστιμο, όπως τα άλλα που γνωρίζουμε μπορεί να μην ήταν, εντυπωσίασε όμως με το χρώμα του.


ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!






UPDATE: 28/9


Η ανάρτηση αφιερωμένη στην αγαπημένη από παλιά  κυκλάμινο του βουνού  ή Ελπίδα (έτσι προ 4ετίας την e-γνώρισα)  ή  ANASA  ή  ΧΝΑΡΙΑ γιατί εκείνης της "μίλησαν" τα λουλούδια μου κι' εμένα ΠΑΝΤΑ η ψυχή της...

Διαλέγεις και παίρνεις...

Βεβαίως και κάνουμε τις επιλογές μας

(εκτός πολιτικής αναφέρομαι... με κούρασαν τα ίδια και τα ίδια...)

για οτιδήποτε μας ενδιαφέρει.

Φρούτα και φρούτα..

σχήματα, χρώματα

κι' αρώματα μας δώρισε η φύση από τη μια.

Πράματα και θάματα όμως έχει επινοήσει και ανακαλύψει το δαιμόνιο μυαλό του ανθρώπου.

Και δεν παραλογίζομαι καθόλου, αλλά θα καταλάβεις παρακάτω τι εννοώ.

Πριν από δεκαπέντε χρόνια ακριβώς, που λες φίλε μου καλέ, βρεθήκαμε με το Γλάρο μου και όλο το γλαρο-τσούρμο στη Λευκάδα για διακοπές. ΄Ασχετο, αλλά πουθενά δε μέναμε ήσυχοι, ούτε ευχαριστιόμασταν αν δεν τα είχαμε μαζί μας... ήταν και είναι το γλέντι μας, βρε παιδί μου...

Εκτός από Πόρτο Κατσίκι και για λόγους ευνοήτους, τη γυρίσαμε όλη. Στη Βασιλική λοιπόν όταν βρεθήκαμε πέρα από την ομορφιά του τοπίου, μας περίμενε και μια ευχάριστη έκπληξη.

Στον κήπο ενός παραθαλάσσιου σπιτιού και από μια περικοκλάδα που έφτανε μέχρι την ταράτσα του δευτέρου ορόφου κρέμονταν καταπράσινοι καρποί,

στους οποίους αναγνώρισα άλλο αγαπημένο μου εξωτικό φρούτο.

Και να σου, ο ιδιοκτήτης (΄Ελληνας) που έτυχε να ζει μόνιμα στη Νότια Αφρική, ο οποίος μόλις γνωρίστηκε με τον εκ Νοτίου Αφρικής Γλάρο μου, άνοιξε πόρτες κι' αγκαλιές και μας καλοδέχτηκε στο σπιτικό του. Εντυπωσιάστηκε με τα γλαρόπουλά μας (μέτραγε κεφάλια ο άνθρωπος...) και υποσχέθηκε πως όταν θα ωρίμαζαν τα φρούτα θα μου έφερνε στην Αθήνα, όπερ και έπραξε καλή του ώρα να' ναι, γιατί από αυτούς τους σπόρους απέκτησα και το δικό μου, που τρύγησα περί τον 15Αύγουστο τα τελευταία για φέτος ..."πάθη" του.

Με τα κιλά τα φρούτα που κάθε φορά μαζεύουμε,

το δε φυτό κάνει θαυμάσια σκιά στην πέργκολα από κάτω.

Kαι όooοχι... δεν τα γνώριζα όλα τούτα που έμαθα σήμερα μέσα από τις αναζητήσεις μου για το αγαπημένο μου "πάθος" που δε σου κρύβω πως τα βρήκα εντυπωσιακά ενδιαφέροντα.

Διότι δεν γνώριζα πως απαντάται σε δυο ποικιλίες. Το δικό μας ανήκει στη δεύτερη και πιο διαδεδομένη με τους μωβ καρπούς,

γιατί υπάρχει και η άλλη και πιο σπάνια με τους κίτρινους.

Δεν γνώριζα πως το ξύλο του με τη ονομασία Blackwood ή Μελανόξυλον

(όνομα και πράμα)

χρησιμοποιείται για την κατασκευή μουσικών οργάνων.

Tα καλύτερα κλαρίνα είναι από το ξύλο του κατασκευασμένα, γιατί είναι ξύλο

με ιδιαίτερες ιδιότητες που προτιμάται για την κατασκευή κλαρίνων

για καλύτερο ήχο

Κλαρίνα και κλαρίνα… που λένε, όχι μόνο γιατί προσφέρει καλύτερο

ήχο αλλά είναι πιο εύκολο στην επεξεργασία του

και για άλλα ξύλινα πνευστά

και όχι μόνο....

Μέχρι για την κατασκευή κονδυλοφόρων (στυλό) χρησιμοποιείται

Άλλες χρήσεις με αυτό το όμορφο ξύλο είναι: λαβές μαχαιριών κομμάτια σκακιού, ξύλινα γλυπτά κ.α.

΄Ηχος claves από ξύλο grenadilla ΕΔΩ

Ούτε επίσης γνώριζα πως μπορώ να φτιάξω

όμορφα γλυκίσματα.

Τα φετινά μου φυτώρια

΄Οπου πέσει σπόρος φυτρώνει... τόσο εύκολο είναι το φυτό.

Και από άρωμα...δε σου λέω τίποτε...

H σημερινή ανάρτηση αφιερωμένη στον εξαίρετο συμπλόγκερ

navarino-s για τη μοναδικά υπέροχη και ανθρώπινη απάντηση-ανάρτηση

στη συμμετοχή του στο μπλογκο-παιχνίδι ,

που τούτον τον καιρό "τρέχει" στο διαδίκτυο.