Οι εκ μητρός σχέσεις μου με την "Πρώτη Πρωτεύουσα της Ελλάδος" (έτσι ακριβώς την έλεγε η συγχωρεμένη), είναι στενότατες και ....καλά κρατούν μέχρι σήμερα.
Αυτή την πόλη που τιμά και διατηρεί την πολιτισμική μας παράδοση, την έζησα από τότε που το φως του μάταιου τούτου κόσμου εισχώρησε στους κερατοειδείς μου χιτώνες και άρχισε να ερμηνεύεται σε μορφές και χρώματα....
Πού ήμασταν; Μάλιστα, τότε που τα παλαιά σπίτια μύριζαν περίεργα, τότε που παντού αιωρούταν μια αίσθηση κλεισούρας και μούχλας. Μυρωδιά που τότε απεχθανόμουν, μα τώρα, κοίτα να δεις περίεργα πράγματα, αναπολώ συχνά. Τί να πρωτοθυμηθώ...
Το παλαιό διόροφο σπίτι της γιαγιάς με τη σοφίτα (τον κενό χώρο κάτω από τις επικλινείς πλευρές της στέγης), που έκανε χρέη αποθήκης.Ανάμεσα στ' άλλα, υπήρχε ένα μπαούλο με ρουχισμό που έστελναν από την Αμερική οι γονείς του παππού.
Και τί δεν έβρισκα εκεί μέσα... Μακριά φορέματα (τουαλέτες, από εκείνες που φοράνε στους γάμους οι παράνυμφοι).΄Ο,τι χρώμα ήθελες, ό,τι σχέδιο μπορεί να φανταστεί ο γυναικείος νους, εκεί μέσα βρισκόταν.
Κι' εγώ εκεί πάνω την έβγαζα όλη μέρα, μπροστά σε ένα μισοσπασμένο καθέφτη να αλλάζω τις τουαλέτες ....σαν τα πουκάμισα.
Τις καλοκαιρινές μας βόλτες στην παραλία και το χωνάκι με το χειροποίητο παγωτό από το μηχάνημα. Ο ζαχαροπλάστης περιέστρεφε με δεξιοτεχνία το άδειο χωνάκι, που γέμιζε από την παγωμένη κρέμα κάνοντας σχέδια. Και πάνω έριχνε βυσσινάδα....
Και απέναντι το Μπούρτζι φωταγωγημένο, όχι για αισθητικούς λόγους όπως τώρα, αλλά από το εστιατόριο που λειτουργούσε εκεί για την ελίτ της εποχής.
Και τα μηχανοκίνητα βαρκάκια πηγαινοέρχονταν, μεταφέροντας από το λιμάνι τους υψηλούς επισκέπτες, που είχαν καταφθάσει με τα..... κότερα.
Από την παραλία έβλεπες ψηλά, δίπλα-δίπλα το φωταγωγημένο ρολόϊ και το Αυγουστιάτικο φεγγάρι.
- Γιαγιά μου, δύο φεγγαάκια έχετε εσείς εδώ;
Το (ρ) το "έτρωγα", μικρό παιδάκι ήμουν....
Και τις άλλες βόλτες μας εκεί κάτω από το Παλ
αμήδι, στο πάρκο με τον Κολοκοτρώνη (ξέρεις εσύ Ναυαγούλη μου), με τα λουλούδια, τα χρώματα και τ΄αρώματα. Και δίπλα το νεόκτιστο τότε κτίριο του ΟΤΕ, που υπάρχει και σήμερα.
- Ποιανού είναι αυτό το μεγάλο σπίτι γιαγιά μου;.....
- Δικό μου, εδώ θα μένουμε.......
Λίγο μεγαλύτερη, τα χειμωνιάτικα ηλιόλουστα μεσημέρια, περίπατοι στην Αρβανιτιά με τη γιαγιά (πολύ νέα και όμορφη), τη μαμά και τις αδελφές της, εκεί στα πεζούλια τα χτιστά που μερικά σώζονται από τότε, να μαθαίνω σταυροβελονιά.Παρεμπιπτόντως, όσο εγώ είχα ασχοληθεί με όλα αυτά, η πρώτη μου Γλαρένια, πολλά χρόνια αργότερα, υπήρξε ανεπίδεκτη σταυροβελονο-μαθήσεως, βλέπεις εν τω μεταξύ είχε εισβάλει για τα καλά στην καθημερινότητά μας η τηλεόραση. Με τη δεύτερη γλαρένια δεν ασχολήθηκα καν, η κατάσταση είχε ξεφύγει πλέον....
Τα μπάνια μας στην Αρβανιτιά και τη "Γλώσσα" ή "Μπανιέρες" (είχε τότε εκεί ιαματικά λουτρά, δεν μπορώ να ξέρω πόσο ιαματικά ήταν...), δίπλα από το Ναυτικό ΄Ομιλο εκεί που τώρα έχουν ομπρέλλες και "τραπεζάκια έξω".
Και τη γιαγιά να με περιμένει πάνω στα βραχάκια, με ανασηκωμένη τη φούστα μέχρι τα γόνατα και το κολατσιό στο χέρι (ψωμί, τομάτα και αυγό βραστό ).
-Γλαρένια, ακόμα να βγείς; τέρμα οι βουτιές, εγώ φεύγω....
Και εδώ δεξιά από το Ναυτικό ΄Ομιλο, ψηλά επάνω στην πλαγιά της Ακροναυπλίας, με τα ασβεστωμένα σκαλοπάτια, στην Παναγίτσα, όπου των Αγίων Αποστόλων, τέλος Ιουνίου, γινόταν η λειτουργία των ψαράδων. Είχε προηγηθεί ολονυκτία, για τους άλλους, γιατί εμένα με έβρισκε το ξημέρωμα να κοιμάμαι στα στασίδια.....
΄Ετσι ήταν όλα τότε, μέσα από την απλότητα, πήγαζε μια αρχοντιά. ΄Ηταν αυθεντικά, δεν είχαν τα φτιασίδια του σήμερα.
Τα ωραιοποίησε η παιδική μου φαντασία ή ειναι η αναπόφευκτη και έντονη ανάγκη της ψυχής, να πισωγυρίζει το χρόνο; Αυτή η νοερή επιστροφή και η νοσταλγία των παιδικών μας χρόνων.
Μ΄ολα τούτα, θυμήθηκα το post (29/5/2006), του πολύ καλού φίλου ioanni, με τίτλο "Quiero volver a la infancia" (Να επιστρέψω στην παιδική ηλικία επιθυμώ)...
Αγαπημένος τόπος!
