΄Ακουσμα γίναμε...

 Και λοιπόν;E allora? μου,

 JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟ μου,

  Τα χνάρια μου,

iLiA μου,

Αγγελικη Ν μου, 

 μυστήριο κορίτσι μου, 

 Hfaistiwnas μου,

ΓΙΑΝΝΑ μου,

b|a|s|n\i/a μου,

 χρυσάνθη μου, 

 VAD  μου,

  JamanFou μου,

BLUEPRINTS μου,

ΞΗΜΕΡΑΚΗ ΦΑΝΗ μου,

 Captain-Τζίμη μου,

  Μηθυμναίε μου,

 Φωτεινή μου,

 nikiplos μου,

 Εκείνε μου,

Δεν απήντησα στα σχόλιά σας της προηγούμενης ανάρτησης, γιατί το  αποκριάτικο τριήμερο ήταν η χαρά της νοικοκυράς...

 Τι να σας λέω...

Πούθε να αρχίσω και πού να τελειώνω... και ποιού το χατήρι να προλαβαίνω...

΄Ο,τι χειρότερο να βγαίνει στη σύνταξη ο άντρας και να μη λέει να βγαίνει και ...από την κουζίνα.

Εμείς οι γυναίκες τί είχαμε και τί πάθαμε, θα μου πεις. Και ως εργαζόμενες με την κουζίνα και το μαγείρεμα ανακατευόμασταν, αλλά και ως συνταξιούχοι δε λέμε να βγούμε,  στην προσπάθειά μας να αντιγράψουμε τους σεφ που κατακλύζουν τις οθόνες μας.

Είπα η γυναίκα να φτιάξω και φέτος τη λαγάνα, όπως το συνηθίζω, μιας και δεν μου αρέσουν οι αγοραστές.

Ξωπίσω μου κι' ο Γλάρος..."Να βοηθήσω;"

"΄Ελα μπράβο, ρίξε μου 5-6 στήμονες ζαφορά" εγώ

 "Βάλε καϋμένη λίγο παραπάνω, γιατί το τσιγκουνεύεσαι;" η απάντηση

  "Στόλισέ τη  και με ελίτσες" συνέχιζε....

"΄Οχι δα, δεν έχω ξαναδεί λαγάνες στολισμένες με ελιές"  εγώ

Του κεφαλιού του εκείνος... "Να κοίτα, έκανα και σχέδιο" 

"Μη μου χαλάς το σχήμα του, το θέλω ομοιόμορφο  και καλαίσθητο" εγώ

"Τί λες;...  έτσι είναι καλύτερα... πώς θα δείχνει ότι είναι χειροποίητη"... έτοιμη η  απάντηση

Μ' αυτά και μ' εκείνα κι εν μέσω αντιθέσεων, κοντραρισμάτων και νεύρων.... βγήκε η φετινή μου ζαφορο-μεθυσμένη

 (χρησιμοποιώ μπύρα, όπως έμαθα από ΕΔΩ, ΕΔΩ και ΕΔΩ),

Πιο νόστιμη και  πιο τραγανή από ό,τι  είχα φανταστεί. 

΄Εντάξει... εμφανισιακά δεν ήταν και ό,τι  καλύτερο,  όμως πώς θα φαινόταν ό,τι "είναι χειροποίητη"... μου λες;

 Και από γεύση ...ΤΕ-ΛΕΙ-Α!!!

΄Ασε δε, που τα κομμάτια ό,που ήταν στολισμένες  οι ελίτσες του Γλάρου μου ήταν και τα νοστιμότερα.

Κάπου κι' εσείς οι άντρες έχετε και ωραίες ιδέες.. αααα, τα καλά να λέγονται...

΄Αλλο πρόβλημα πάλι με τα σιμιγδαλένιο χαλβά , που δεν αρέσουν τα αμύγδαλα στα γλαρόπουλά μου. Για μένα όμως χωρίς αμύγδαλα,  δε λέει...

΄Εβαλα κι' εγώ στο καβούρντισμα αμύγδαλα φιλέ αντί για ολόκληρα ή μισά

   και ...μείναμε όλοι ευχαριστημένοι...

ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ σε ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!!!

 Επιτέλους... ΧΕΙΜΩΝΑΣ...

Το ψωμί ψωμάκι...

Κάθε που έρχεται έρχεται ο 84χρονος πατέρας μου από το γλαρο-εξοχικό, όπου και επέλεξε να μένει μόνιμα (μεταξύ μας τη διαδρομή την έχει για...Κολιάτσου-Παγκράτι...) και τι δε φέρνει.
Σ' αυτό το κτήμα, που κατά βάσιν είναι ελαιώνας, είχε ο Γλαρο-πατέρας και πεθερός μου φυτέψει περίεργες ποικιλίες δένδρων. Τούτη τη φορά ο πατέρας μου έφερε και τα τελευταία καλοκαιρινά μανταρίνια.


Ναι, καλά διαβάζεις... μανταρίνια που σε μέγεθος είναι ...4πλάσια και μερικά έως και ...6πλάσια από μια κλημεντίνη. ΄Οσο από γεύση ...αξεπέραστη.


΄Ασε που όποτε έρχεται δε βγαίνω από την κουζίνα...
Καταπιάνομαι με φαγητά που ξέρω πως του αρέσουν αλλά μόνος του δεν είναι εύκολο να φτιάξει.
Τούτη τη φορά προγραμμάτισα και του έφτιαξα ... και φυσικά η ορεξούλα του όχι δεν είπε... μοσχάρι στιφάδο, μουσακά, γεμιστά, χταπόδι με κοφτό μακαρονάκι, πέρα από τα γλυκά που απαραίτητα φτιάχνω κάθε φορά, γιατί χωρίς γλυκό ο μπαμπάς δε ζει...


Του ζύμωσα λοιπόν και από το μεθυσμένο ψωμάκι που έμαθα
από ΕΔΩ, ΕΔΩ και ΕΔΩ,
έστω και χωρίς πινακωτή...


που την πρόλαβα στα μικράτα μου, όταν τα καλοκαίρια στο "χτήμα" ζύμωνε η αδελφή του.


Σβήνω που λες το φούρνο, πιστεύω πως ψήθηκε... αλλά στη βιασύνη πολλά συμβαίνουν...

- Αχ, βρε μπαμπά μου, τί έπαθα... βιάστηκα νομίζω και μάλλον θα το ξαναψήσω λίγο για να πάρει χρώμα....

- Κι' εμένα έτσι μου φαίνεται, αλλά κάτσε βρε παιδί μου να δοκιμάσω μιαν ακρούλα να δούμε... Τί λες παιδάκι μου... νοστιμότατο είναι... στο χρώμα θα κολλήσουμε; Σε λίγο θα πούμε το ψωμί ψωμάκι...


Περιττό να σου πω, πως δεν έμεινε ψίχουλο. Στο τσακ πρόφτασα να φωτογραφίσω τη... μεθυσμένη μαργαρίτα που του έφτιαξα.

Ιστορία περί ψωμιού είστε βέβαιοι ότι θέλετε?! Ε, να λοιπόν:
“Δεν γνωρίζουμε ποτέ και πού οι άνθρωποι άρχισαν να τρώνε ψωμί. Λέγεται ότι 6 – 7 χιλιάδες χρόνια πριν εμφανίστηκαν τα πρώτα ψωμιά, αλλά η φράση «βγάζω το ψωμί μου» μάλλον κρατάει από την Αίγυπτο.
Όπως περιγράφει ο Ηρόδοτος, στην Αίγυπτο το ψωμί έλαβε για πρώτη φορά οικονομική και κοινωνική υπόσταση, αφού χρησιμοποιήθηκε ως νόμισμα, και μάλιστα για την κάλυψη των μισθών όχι μόνο απλών χωρικών αλλά και υψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων. Βέβαια, υπήρχε ταξική ειδοποιός διάφορά. Η κοινωνική πλέμπα έπαιρνε ψωμί από κριθάρι ενώ οι ευγενείς απολάμβαναν ψωμί από σιτάλευρο. Οι Αιγύπτιοι έθαβαν τους νεκρούς τους μαζί με ψωμί, ώστε να συμβάλουν στη μεταθανάτια…σίτιση του αγαπημένου τους προσώπου. Στο Βρετανικό Μουσείο φυλάσσεται μια φραντζόλα, η ηλικία της οποίας ξεπερνάν τα 4.000 χρόνια.





Οι Έλληνες προσέφεραν πολλά στην τέχνη της αρτοποιίας, τόσο γιατί βελτίωσαν τις κατασκευές των φούρνων όσο και ως προς τους τύπους ψωμιού που παρήγαγαν, με την προθήκη αρωματικών ακόμα και μπαχαρικών, σε σημείο τέτοιο που έφτασαν να φτιάχνουν 72 διαφορετικούς τύπους ψωμιού. Προσέθεταν γάλα, μέλι, ζάχαρη, δάφνη, ανάλογα με τον τελικό προορισμό του ψωμιού, κάτι που καθόριζε η θεότητα στην οποία επρόκειτο να προσφερθεί. Ήταν επίσης αυτοί που ίδρυσαν τους πρώτους δημόσιους φούρνους καθώς και τους πρώτους επαγγελματικούς συλλόγους αρτοποιών, θέτοντας επίσημους κανονισμούς για τη νυχτερινή εργασία τους. Το ωράριο των αρτοποιών ήταν αυτό όμως που τους προσέδωσε τη φήμη των επαναστατών, καθώς στα μαγαζιά τους τις νύχτες έβρισκαν εύκολα καταφύγιο και τα χρησιμοποιούσαν ως τόπο συνάντησης οι ιδεολογικοί εχθροί του κράτους.
Το ψωμί συνέδεε την Αθήνα με το Βόσπορο τον 4ο αι. π.Χ. Η ανάπτυξη των εμπορικών σχέσεων μεταξύ της Αθηναϊκής Δημοκρατίας και του Κιμμερίου Βοσπόρου (Βόρεια παράλια του Ευξείνου) αποτέλεσε το συνδετικό κρίκο της Αθήνας με την απόμακρη αυτή περιοχή του ελληνικού κόσμου. Υπάρχει ειδική μνεία σε ψήφισμα της εποχής, στο οποίο αναφέρεται ότι προσφέρονται προνόμια στην οικογένεια του κυβερνήτη του Πόντου από την Αθήνα λόγω της ανάπτυξης αυτής της εμπορικής δραστηριότητας. Επίσης, ο Δημοσθένης αναφέρει ότι οι Αθηναίοι εισάγουν 410.000 μεδίμνους σίτου από τον Πόντο, ποσότητα που αναλογεί στο ήμισυ των εισαγωγών τους από διάφορα κέντρα. Τα οφέλη που αποκόμισαν οι Αθηναίοι από το εμπόριο αυτό ήταν πολλά, αλλά και το κράτος του Κιμμερίου Βοσπόρου γνώριζε περίοδο μεγάλης ακμής την ίδια εποχή, λόγω των εμπορικών σχέσεων με την Αθήνα.
Υπήρχαν πολλές και κρίσιμες ιστορικές περίοδοι κατά τις οποίες το ψωμί συνδέθηκε με πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά κινήματα, όπως στην εξάπλωση και το χτίσιμο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ή στη Γαλλική Επανάσταση, όπου η τιμή του ρύθμιζε και τη σχέση των λαϊκών στρωμάτων με την εξουσία. Πώς είναι τώρα η τιμή του πετρελαίου; Κάτι τέτοιο. ”
Περισσότερα εδώ: http://dim-rizou.pel.sch.gr/ergasies/psomi/page02.html

Οίκοι επισκέψεις...

Οικουρούμεν...
...όπερ σημαίνει πως δε μπορούμε να κάνουμε βήμα (ρούπι το ΄λεγε η γιαγιούλα μου) προς το παρόν τουλάχιστον. Προχθές που δοκιμάσαμε τις πατερίτσες, ξεχαστήκαμε και το πατήσαμε, να ...όσο πατάει η γάτα δηλαδή και μας έγινε τούμπανο το έρμο...Στρίγγλιζα η Γλάρισσα, αλλά ποιός με ακούει...εμείς επιμένουμε σε... crash test.... πώς να το κάνουμε.


Πού να σου λέω και το άλλο.... ΄Εχουμε μια γαμπίτσαααααα.... μούρλια..... Φοράμε κατ' εντολήν του χειρουργού και κάλτσες ελαστικές, σαν αυτές που φοράνε οι κυριούλες για τη φλεβίτδα, για να μην πρήζεται το χειρουργημένο πόδι.
Τόσο καλά...Δε βρίσκω χρόνο να blog-άρω η Γλάρισσα (χαρά ο τραυματίας... τί να σου λέω...) από τους φίλους και τους γνωστούς που μας έχουν χάσει και καταφθάνουν για παρεϊστικα βραδάκια.
Επί της υποδοχής εγώ και με το χαμόγελο στα χείλη, ας κάνω και αλλιώς, φέτος που θάλασσα.... ούτε από μακριά θα δούμε.
Ευτυχώς που εδώ και κάτι μέρες μας επισκέφτηκαν κι' άλλοι μουσαφιραίοι.
Ευχάριστοι τραγουδιστάδες
και λησμονούμε τη γκαντεμιά μας...


Με τούτα και μ' εκείνα... μ' αυτά και με τα έτερα... ξεχάστηκα, έφτασαν οι πολυπόθητες διακοπές κι' εγώ δεν σας έχω ακόμη ευχηθεί.

Στο καλό να πάτε,
ΠΑΝΕΜΟΡΦΑ να περάσετε,
Να μου προσέχετε τις παραλίες, καθ' όσον εγώ για φέτος δε θα είμαι εκεί με τη σκούπα ανά χείρας...και
Να μου κάνετε τη χάρη να μην τρέχετε.-
(χωρίς αποσιωπητικά αλλά με τελεία και παύλα)


΄Οσο για μένα, εδώ και θα σας περιμένω.
Και για να μην ξεχνιόμαστε....

"θα με βρίσκετε μπροστά σας όπου και να βρεθείτε,
είτε το θέλετε είτε όχι..."

΄Ακου πράματα που συμβαίνουν...

Γειά χαρά είπα;

Σας φίλησα;...



Σας αγκάλιασα;...

Επεισοδιακό και τούτο το καλοκαίρι....
Δεν είναι να πεις δόξα τω Θεώ... ξανά στο Παναγιά μου βόηθα...


Μετά την ξεκούραση (και πόσο μας έλειπε...), τα χαμόγελα...έστω και χωρίς πρόκριση...γιατί για κύπελο δεν το σκεφτόμασταν (νομίζω;...), επανακάμψαμε και είπαμε να βάλουμε σε μια τάξη το σπίτι μας, που δε σου κρύβω είχαμε επιθυμήσει. ΄Αντε και ένας άνθρωπος του θεού να βοηθάει το Γλάρο μου στην περιποίηση του κήπου.
Και όταν πέφτουν μαζεμένες οι δουλειές σε συνδυασμό με τη βιασύνη... να σου και τα ατυχήματα...


Αυτό προκλήθηκε από ..πήδημα και μην πάει το μυαλό σου καθόλου στο πονηρό... ΄Ενα εμπόδιο στον κήπο πήγε να "πηδήξει" ο Γλάρος μου και από τις πολλές πιρουέτες... να το αμφισφύριο κάταγμα... η επέμβαση... η λάμα... οι 6 βιδ-ούλες για να μην πω -άρες...

(εικόνα 1 χρόνο αργότερα με την αφαίρεση των....εξαρτημάτων)


 Να και η ακινησία, αλλά όχι ευτυχώς οι παραξενιές.
Ατυχές συμβάν... δοκιμασία... όπως θέλεις το λες.
Εμείς πάντως το παλεύουμε με χαμόγελο, αλληλοκατανόηση και αγάπη.

Εδώ έρχομαι να πιστέψω, πως οι δυσκολίες άλλους χωρίζουν και άλλους φέρνουν ακόμη πιο κοντά...

Είναι όμως δυνατός χαρακτήρας και ψυχούλα ο Γλάρος μου, να μην τα ξαναλέμε...

Τα παράτησα λοιπόν όλα. Προτεραιότητα και αποκλειστικότητά μου ΑΥΤΟΣ!


Εν τω μεταξύ και ενώ εγώ άλλα είχα κατά νου και άλλα σας ετοίμαζα, λόγω ελλείψεως χρόνου κλειδώνω (όχι βέβαια αβασάνιστα) τα σχόλια.Tο θεωρώ ασέβεια στον παράγοντα φίλο που χάνει από το χρόνο του για να σου αφήσει μια του σκέψη και ευχή κι' εγώ να μην έχω διαθέσιμο χρόνο για να τα προλαβαίνω όλα.
΄Εχω και ένα Γλάρο ...μονοπόδαρο... που μέχρι να πατήσει ξανά το χειρουργημένο πόδι του θα μας πάρει κάτι μήνες...


Εδώ είμαι και πάλι λοιπόν,
γιατί μου λείψατε ΟΛΟΙ!!!

Τις Κυριακές τις φτιάχνουμε...

Τρίτη ήταν. Η ανοιξιάτικη η προχθεσινή. Το μεσημέρι αργά με βρήκε να μαγειρεύω φασολάδα. Τσολιαδίστικη τη λέει ο πατέρας μου.
Εγώ πάντως παρά το ότι δεν έριξα μέσα τσαρούχια,ήταν πολύ ωραία. ΄Εκανε το φασόλι εκείνο το "χύλωμα" που μου αρέσει στα όσπρια και στις σούπες γενικότερα. Τι να σου λέω...

Γυναίκα, πεινάω. Τι τρώμε σήμερα ή δε σε άφησε ΠΙ-ΣΗΣ να μαγειρέψεις; ...το πέταξε πάλι το υπονοούμενο ο Γλάρος μου.
Τι του λες τώρα... το συνήθισα πλέον, κάνω ότι δεν άκουσα και ξεχνιέται το πράμα...
Βάζω που λες και ελίτσες Καλαμών και από μια πολύ λεπτή φέτα από το ...μεθυσμένο ψωμάκι που φτιάχνω και έτοιμο το τραπέζι για δυο.
Ναι για δυο, όπως και κάθε μεσημέρι τα τελευταία χρόνια. Διότι καλά να είναι τα γλαρόπουλα, μόνο Σαββατο-Κύριακα τρώμε πλέον όλοι μαζί.

Παρήλθον οι χρόνοι εκείνοι που ήμασταν full table καθημερινά. Φουλ το τραπέζι... φούλ και τα νεύρα...΄Αλλο κι' αυτό, όταν το θυμόμαστε γελάμε τώρα, όμως τότε το φαγητό δεν μου πήγαινε στο στομάχι φίλε μου αλλά ...στην πλάτη, που έλεγε και η μαμά μου. Και αυτό γιατί στο τραπέζι εύρισκαν τα ευλογημένα να λύσουν όλες τους τις διαφορές.
Και να οι ...αγκωνιές και να η κλωτσοπατινάδα...Με τους αγκώνες σε θέση μάχης και το πιρούνι στο πιάτο ...κονταροχτυπιούνταν ή με τα πόδια κάτω από το τραπέζι...
Γκρρρρ... και γκρρρρ διαμαρτύρονταν οι καρέκλες, όσο κι' αν φώναζα "έλεοοοοος"...

Ανοίγει που λες ο Γλάρος μου και ένα εμφιαλωμένο κρασί, ανάβει και το κερί και έτοιμο το τραπέζι.
Α, δε σου το έχω πει... τριάντα χρόνια χωρίς αναμμένο κερί δεν τρώμε. ΄Οχι πως τα ξέραμε και από τη μάνα μας, αλλά την ατμόσφαιρα τη θέλουμε και την αποζητάμε.

Και καθόμαστε και δε μου λες τι φαγητό ήταν εκείνο;
΄Ηταν ωραίο και το κρασί.
Ούτε Κυριακή να ήταν σήμερα, του είπα.
Ναι Γλαρένια μου, γιατί τις Κυριακές εμείς τις φτιάχνουμε...
Τάδε έφη ο Γλάρος μου και το εισέπραξα πάλι το φιλί.

Ααα και επειδή σας νοιάζομαι, αγόρια φιλαράκια μου, ορίστε και το δωράκι που έχω για σας.
Κλωτσοπατινάδα για μένα και αυτό, αλλά ...έχε χάρη που γίνεται στη Νότιο Αφρική...


Το βρήκα ΕΔΩ.

Χαχα... skroutzako μου από το Facebook κλεμμένο...
Δε χρειάζεται να μείνεις πολύ εκεί μέσα, και κατακλύζεσαι από τις πληροφορίες.

΄Ακου ερώτηση...

"Τι φτιάχνουμε αυτό τον καιρό;"

Οτιδήποτε εκτός από κρέας kiki-τσα μας, αφού από την προηγούμενη εβδομάδα υποτίθεται πως νηστεύουμε και την προ-προηγούμενη παραδοσιακά, τρώγαμε γαλακτοκομικά
και φυσικά τυράκι

από εκείνο που μας έμαθες τις προάλλες.

Το περασμένο Σάββατο που λες, έτσι για να αλλάξω λίγο διάθεση, γιατί το παλιοσύννεφο με είχε κάνει ένα μάτσο χάλια, παίρνω κι΄εγώ, όχι δύο αλλά τρία λίτρα γάλα, το βράζω,
του βάζω και τα λεμόνια του...
και το 'φτιαξα το πανιρ-άκι μου.

Αν είχα και γάλα πρόβειο ή κατσικίσιο, που βρίσκω στη Γλαρούπολη, δε θα ήταν μόνο πολύ καλύτερο αλλά και περισσότερο σε ποσότητα, γιατί με το γάλα το παστεριωμένο το πανίρ μου βγήκε ίσα με δυο γροθιές, αφού στραγγίζοντας μου έμεινε λιγότερο από το 1/3.

Μα καλά, γάλα μας ποτίζουν ή ...νερό;

"Αααα.... εύκολα και ωραία!!!!

της είπα, και έριξα την ιδέα που κατέβασα εκείνη τη στιγμή,

για παραλλαγή σε γλυκό.

Και δεν το άφησα σαν ιδέα μόνο, αλλά και το έφτιαξα, γιατί τρελαίνομαι για μελιτίνια.
Φυσικά ήταν αδύνατον να τυλιχτούν σε μπαλίτσες όπως και οι τυρομεζέδες της, γιατί ούτε χρόνο είχα αλλά ούτε τη δεξιοτεχνία και την ταχύτητα στο "κέντημα" της βάσης. Στα τρία μελιτίνια άρχισα να βαριέμαι, στα τέσσερα να νευριάζω και στα πέντε θυμήθηκα το ...blogging.

΄Εστρωσα κι' εγώ την ταρτιέρα μου με σφολιάτα, έβαλα επάνω τη γέμιση για μελιτίνια, πρόσθεσα κανέλα και όταν βγήκε από το φούρνο, περιττό να σου πω, πως τη μισή την τσάκισα εγώ, παρ' ότι θα το προτιμούσα με λιγότερη ζάχαρη, από τη συνταγή που βρήκα στο διαδίκτυο.

Και επειδή elen μου ούτε φωτογραφία δεν πρόλαβα (αλλά ούτε μυαλό είχα για να βγάλω), το μόνο που βρισκόταν βολικό, χαρούμενο, χρωματιστό και εύκαιρο για φωτογράφιση στον πάγκο της κουζίνας μου, ήταν οι τουλίπες μου...



και τα πολύ μεγάλα λεμόνια



που μαζί με φρέζιες, περγαμόντα για γλυκό που μου αρέσει (το 'φτιαξα κι' αυτό) και άλλα καλούδια έφερε ο παππούς μας
(ο πατέρας μου δηλαδή), κάτω από τη Γλαρούπολη.
Αχ....αθάνατη ελληνική επαρχία και πότε θα μπορέσω να σου 'ρθω μόνιμα. Δεν αντέχεται η τσιμεντούπολη πλέον...

Και την Καθαρά Δευτέρα που είχα κόσμο στο σαρακοστιανό τραπέζι, έφτιαξα φυσικά όπως κάθε χρόνο δική μου σπιτική λαγάνα, με τη διαφορά πως φέτος την έφτιαξα ...μεθυσμένη.
΄Εγινε πολύ εύκολα και γρήγορα, με ιδέα που πήρα από το ψωμί με μπύρα που έχω και έχουμε μάθει από τις Συνταγές της καρδιάς και την kiki. Είναι που οι αγοραστές δεν μου αρέσουν και αυτή ήταν αριστούργημα.

Τώρα ξέρω σου άνοιξα την όρεξη μ' όλα τα παραπάνω...

Κι' αν δεν σου βρίσκεται το κάτι τις
για να ξελιγουριάσεις,
ΔΟΚΙΜΑΣΕ και θα με θυμηθείς,
τι είχες, τί θα χάσεις...

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!!

Φύλαγε τα ρούχα σου...

...για να' χεις τα μισά, δε λέει ο σοφός μας ο λαός;

Και να πεις πως τότε είχα μπλογκ;... Δικαιολογημένα θα σκεφτόσουν πως δεν έχει άδικο ο Γλάρος μου, που διαμαρτύρεται ότι μου πήρε τα μυαλά ο...."ΠΙ-ΣΗΣ".


Δεν έμεινε τίποτε, σου λέω. Για κείνο το χειμώνα μιλάω, με το χιόνι που "έχωσε" μέχρι και το Λεκανοπέδιο. Η ΄Ανοιξη μας βρήκε τότε στα φυτώρια σε μια εκ θεμελίων ανανέωση του κήπου μας.
΄Ολα τα 'καψε μέχρι και ...το κέρατό μου και ...μη γελάς τώρα, που εγώ μιλάω σοβαρά...

"Τα ...κέρατά μας"

τιτλοφόρησα την ανάρτησή μου της 7ης Φεβρουαρίου του 2008 την οποία..
για να μη σε βάζω σε μπελάδες να ανατρέχεις, αφού στα αρχεία με το προηγούμενο "ΑΣΠΑΣΤΌΣ" επικρατεί ο κακός χαμός...
...μεταφέρω αυτούσια:

"Προβληματίστηκα πολύ, μέχρι να καταλήξω στον τίτλο της σημερινής ανάρτησης.


Η επιλογή δεν έγινε αβασάνιστα.... Είναι γεγονός πως δίσταζα πάρα πολύ και το παίδεψα για αρκετό διάστημα το θέμα με την τόσο παρεξηγημένη λέξη, όπως συμβαίνει και με τόσες άλλες του ελληνικού λεξιλόγιου.
Μα, γιατί να ντραπώ για μια λέξη που γραμματικά είναι ουσιαστικό, συμπεριλαβάνεται ως λήμμα επίσημα στα λεξικά μας και κατά Μπαμπινιώτη: κέρατο=κάθε σκληρή οστεοειδής έκφυση στο κεφάλι ορισμένων ζώων.

Καλή μου φίλη, εσύ με της Αμάλθειας το κέρατο, σήμερα, σίγουρα θα ..."πήξουμε στο κέρατο"....

Τα κέρατά μας...λοιπόν, τίτλος της σημερινής ανάρτησης

Το συμπαθές τετράποδο με την περίπλοκη, πλην όμως πανέμορφη ..."περικεφαλαία", το γνωρίζουμε λίγο πολύ όλοι μας (ας είναι καλά οι Εγκυκλοπαίδειες, ο Γκούγκλης....)

Το ότι η φύση έχει χαρίσει την πολυπλοκότητα αυτή και στα φύλλα ενός άλλου οργανισμού, φυτικού αυτή τη φορά, ίσως δεν το γνωρίζετε.

Ονομάζεται Platycerium.

Υπάρχουν πολλά είδη. Η επιστημονική ονομασία αυτού της φωτογραφίας ονομάζεται Platycerium bifurcatum.

Στην Ελληνική του απόδοση Πλατυκέρατο ή Ελαφοκέρατο.
Και επειδή η λέξη ελάφι πονάει ακόμη, γι' αυτό κατέληξα στον περίφημο τίτλο..."

Εγώ το γνώρισα σε ένα ταξίδι στη Ν. Αφρική, στο σπίτι φίλου μας και επειδή εντυπωσιάστηκα, μου χάρισε ένα σε ειδική πήλινη γλάστρα, σε σχήμα στρογγυλό με επίπεδη βάση, για να στερεώνεται στον τοίχο.

Είναι σαν δυο μεγάλα πιάτα (ένα βαθύ και ένα ρηχό) ενωμένα, που στο εσωτερικό τους συγκρατούν το χώμα. Στο κέντρο του επάνω κοίλου μέρους υπάρχει τρύπα, όπου φυτεύεται το φυτό.

"Τα νέα φυτώρια στερεώνονται απευθείας και σε κορμούς δένδρων, κατ΄ αυτό τον τρόπο.

Κάθε φυτό έχει σαν βάση φύλλα φαρδιά σε σχήμα φωλιάς, στην εσωτερική πλευρά της οποίας βρίσκεται το ριζικό σύστημα του φυτού.


Εκεί επάνω φυτρώνουν τόσο τα φύλλα, όσο και τα νέα φυτώρια."

Τα φύλλα στην κάτω πλευρά τους, τη θερινή περίοδο, κάνουν καφετί κηλίδες σαν βελούδο (*), τις οποίες εγώ, νομίζοντας πως είναι ασθένεια του φυτού, απομάκρυνα ξύνοντάς τες απαλά. Εκεί όμως, όπως διάβασα στο Googgle βρίσκονται ...οι σπόροι του.

Ε.... δε γεννιέται κανείς γεωπόνος...γίνεται.

Τώρα, θα το προσπαθήσω και με σπόρους.

Το δικό μας Πλατυκέρατο ή Ελαφοκέρατο είχε μεγαλώσει πάρα πολύ. Με τις προ 5ετίας έντονες χιονοπτώσεις όμως, καταστράφηκε και ευτυχώς σώθηκε ένα φυτώριο τόσο μικρό, που μόνο ένα μικρό και υποτυπώδες φυλλαράκι προεξείχε.

Τελικά, καταφέραμε να το αναστήσουμε (διπλανή φωτογραφία)

Εδώ στην Ελλάδα, το είδα μόνο μια φορά, σε μια ΄Εκθεση Ανθέων προ 15ετίας περίπου στο Πεδίο του

΄Αρεως."


Τώρα βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση.

Στην κάτω φωτογραφία και στην πλαϊνή του πλευρά φαίνεται ένα νέο φυτώριο (κάτω δεξιά το μικρό φύλλο).

Από ένα τέτοιο φυλλαράκι έγινε πρόπερσι και το νέο μας ελαφοκερατάκι, που βάλαμε στην αρχική πήλινη γλάστρα που περιέγραψα παραπάνω.

[(*) οι καφετί χρώματος κηλίδες στο πίσω μέρος των φύλλων]

Τώρα και ύστερα από δυο χρόνια το νέο μας φυτό έχει αυτά τα τρία φύλλα. Η ανάπτυξή τους είναι πολύ αργή και μιας που τα έχουμε αναστήσει με πολλή περιποίηση ...ξαναμπήκαν μέσα, όπως και κάθε χειμώνα, μέχρι η ΄Ανοιξη να χαμογελάσει και πάλι.

Ντρεπόμουνα τα κέρατα τότε να αναρτήσω, καλέ μου φίλε b|a|s|n\i/a μου, να μη δυσαρεστήσω με τον καυτό τον τίτλο του το ποστ που είχα κάνει, για το φυτό που με χαρά δωρίσαν οι Αφρικάνοι, που το 'παθα νωρίτερα κι' έχασα  τα δικά μου... Καλή χειμωνιάτικη Κυριακή σε ΟΛΟΥΣ!!!  Με καλή παρέα, ζεστό ντύσιμο και ΧΑΜΟΓΕΛΟ. Επιτέλους, ΧΕΙΜΩΝΑΣ...