Επανέρχομαι όμως στο θέμα μας... και διάβασε παρακάτω φίλε μου, για να καταλάβεις πως καθόλου δεν τον υποτιμώ ή προσβάλω το σκάρο με το χαρακτηρισμό μου αυτό και που τον συμπεραίνω από τον τρόπο του ψαρέματός του.
Αυτό το ψάρι παραδόξως μέχρι σήμερα δεν τo είχα δοκιμάσει, μιας και με τα ψαρικά -που τόσο αγαπώ- είμαι και λίγο περίεργη. Πρέπει εμφανισιακά (όψη, σχήμα, χρώμα) να με δελεάσει για να το φάω. Για να καταλάβεις, αυτός είναι και ο λόγος που δεν τρώω με τίποτε πεσκαντρίτσα.
Μιας λοιπόν που βρήκα την εκδοχή του ψαριού σε στιφάδο από τον καλό μας lambro, που ξαναγύρισε δυναμικά με τις ψαροφαγικές του συνταγές…. τον τσίμπησα με την πρώτη ευκαιρία ένα σκάρο από το ψαράδικο, έτσι για δοκιμή.
Αγοράζω και μικρά κρεμμυδάκια, ανασηκώνω τα μανίκια και ...έτοιμο το στιφάδο.
Να υπενθυμίσω πως είναι γνωστή η θέση, η γνώμη και η τακτική μου για τα βραβεία αυτά που ποτέ δεν ανήρτησα στο sidebar του blog μου, για το λόγο πως θεωρώ ΠΟΛΥΤΙΜΟΤΕΡΗ από τα παράσημα, τη μέσω σχολίων επικοινωνία μας.
...που άκουγα Facebook και αδιαφορούσα; που ήμουνα "παθητική";...
Mάααλιστα, όπως το ακούς, διότι αυτό υπονοεί ο Φατσαμπούκης όταν με χαρακτηρίζει ...μη ενεργή.
Sofia μου, δεν αισθάνομαι καθόλου οργισμένη,
όπως εσύ με το φέις, γιατί αφ' ενός δε βρήκα κανένα ενδιαφέρον με όλο αυτό το αλισβερίσι, αλλά και δεν είχα ασχοληθεί ποτέ στα σοβαρά μαζί του.
Διάβασε τώρα σε παρακαλώ, για να καταλάβεις τις ...ασυναρτησίες μου.
Φαγώθηκε ένα ξαδερφάκι μου, που λες, να μου στέλνει προσκλήσεις, για να εγγραφώ στο φέις. Πολύ θέλει ο άνθρωπος; Με δελέασε και η φωτογραφία που είχε με το γιο του (μωρά να βλέπω εγώ και τι στον κόσμο) και τον φτιάχνω το λογαριασμό...
΄Ομως ήθελε πολλή δουλειά. Φίλοι εδώ και φίλοι παραπέρα και δώσ' του προσκλήσεις από το πουθενά, που τους έβρισκε και τους πρότεινε ο ...φατσαμπούκης για λογαριασμό μου. ΄Ομως δεν έχω και χρόνο βρε παιδί μου... δεν έμπαινα τακτικά ή μάλλον ξεχνούσα εντελώς την ύπαρξή του.
Μα δε με άφηνε ήσυχη και ο ξάδελφος. "Μπήκες στο Facebook; διάβασες το μήνυμά μου;" Γιατί βρε παιδί μου, μια χαρά δεν είμαστε και έτσι; Πέραν του ότι πολύ τακτικά βλεπόμαστε, λέμε τα αστεία μας και με τη γυναίκα σου και με το Γλάρο μου, πίνουμε τα τσίπουρά μας, τρώμε τα μεζεδάκια μας, τσακίζουμε και τα γαλακτομπούρεκα από το "Κοσμικόν"... επικοινωνούμε και με τα mails, τι παραπάνω θα πούμε εκεί;
΄Αρχισαν να έρχονται προσκλήσεις και από άλλα ξαδερφάκια μου, τσουυυυπ και 2-3 από τα γλαρόπουλά μου στην παρέα και να κάτι προσκλήσεις για ανταλλαγή λέει δώρων και εικονιδίων ...και farm ...και χαριτωμενιές με ευχούλες και βιντεάκια.
Πράγματα και λειτουργίες δηλαδή, που ποτέ δεν με κάλυψαν, ώσπου μιαν ωραίαν εσπέραν βρίσκω στην αλληλογραφία μου το παρακάτω εκβιαστικό τρόπον τινα θα έλεγα μέϊλ.
Προς:
"Yianna T.
Θα διαγραφείς! Υπάρxουν πολλά μέλη που παραπονιούνται ότι το Facebook γίνεται πολύ αργό.Το αρχείο δείχνει ότι ο λόγος είναι επειδή υπάρχουν πάρα πολλά μη ενεργά μέλη Facebook και ακόμα πολλά νέα μέλη. Θα στέλνουμε αυτό το μήνυμα, για να δούμε εάν τα μέλη είναι ενεργά ή όχι, εάν εσύ είσαι ενεργός,παρακαλώ στείλε σε 15 άλλους χρήστες χρησιμοποιώντας την αντιγραφή-επικόλληση για να δείξεις ότι εσύ είσαι ενεργός.Εκείνοι που δεν στείλουν αυτό το μήνυμα μέσα σε 2 εβδομάδες,θα διαγραφούν χωρίς δισταγμό για να δημιουργηθεί περισσότερος χώρoς"
΄Ακου τώρα φίλε μου πώς δουλεύει το σύστημα. Μέσω ενός "ενεργού" κορόϊδου βρίσκουν άλλα 15... Γιαααα να συνέλθουμε παρακαλώ. Έτσι θα πάει μπροστά ο πλανήτης; Θα λύσουμε μέσω Facebook το πρόβλημα των κλιματικών αλλαγών, των κοινωνικών προβλημάτων, της φτώχειας, της πείνας, της ανεργίας και της πολιτικής εξαθλίωσης και ασυδοσίας; Επεδίωξε η πανούργα Δύση, έφτιαξε προφανέστατα βάσει προμελετημένου σχεδίου και έφερε στα μέτρα της έναν πλανήτη ...κατευθυνόμενο, που αποχαυνώνεται με σαχλαμάρες. Τον κρατάει συνεχώς υπό κοντρόλ....με ένα κοντρόλ ή ποντίκι στο χέρι και με διάφορα κουϊζάκια τύπου..." βρείτε το IQ σας", "με ποιά σταρ του Χόλλυγουντ μοιάζεις", μέχρι το τελευταίο που είδα "ποιό γυναικείο cartoon είσαι;" Και μπαίνω η έξυπνη κάποια στιγμή, για να χαζέψω λιγάκι. Απαντώ στο κατεβατό με τις ερωτήσεις και τι μου ζητάει ο τύπος... να του υποδείξω 12 φίλους για να πάρω την απάντηση.Μα πού να τους βρω δώδεκα ολάκερους αφού δεν το λειτουργώ; Υποδεικνύω που λες τους 2-3 που τυχαίνει να είναι τα ξαδερφάκια μου και τσαααακ, έστω και έτσι... έτοιμη η συνέχεια:
Τι σκέφτεστε;
(Πρέπει ρε φίλε μου να μάθεις ντε και καλά, τι σκέφτομαι εγώ τώρα; Τι μπορεί να σε ενδιαφέρει η έγνοια μου να ξεφορτωθώ το αυτοκίνητο του '95, που οδηγεί ο Γλάρος μου και ...γράφει τ' όνομά μου, γιατί το μοσχοπλήρωσα για να πάρω το σηματάκι, εκεί που τα έφτασαν για να μαζέψουν χρήμα; ΄Η το δώρο του Πάσχα και το επίδομα αδείας που δεν πρόκειται να πάρω, κατά πως λένε;)
Και εδώ η απαντησούλα που πήρα, για να μάθεις κι' εσύ φίλε μου, ποιό cartoon είμαι.
"Yianna took the Ποιό γυναικείο cartoon είσαι; quiz and the result is Η Χιονάτη!
Μικρή (χαχα.... πιο μικρή δε γίνεται...), αθώα και με λιτή ομορφιά (δεν το σχολιάζω... δεν το συζητώ...). Πρόσεχε τους γύρω σου γιατί από την πολλή σου καλοσύνη, μπορεί να σε εκμεταλλεύονται (βρε, λες;....). Είσαι νοικοκοιρούλα και χαμηλών τόνων (Εντάαααξει..αυτό να λέεεεγεται...). Άξιο κορίτσι!!! (δε μπορεί... ο Γλάρος μου το μαρτύρησε)
(Τούτο το τελευταίο δεν το κατάλαβα, αλλά και δε με ενδιαφέρει...)
Πέραν όμως (και για να επανέλθω), από έμμεσα εκβιαστικό το βρήκα και εξαιρετικά υβριστικό το μεϊλάκι.΄Ακου ..."ενεργός"Δηλαδή εγώ είμαι "Παθητική"Αλλά με ποιόν να θυμώσω, πέρα από τον εαυτό μου, που διέθεσα χρόνο για ανοησίες...
Το άλλο που το βάζεις; Παρά το ότι δεν ξαναμπήκα στο φέις, δε με έχει διαγράψει ακόμη και σύμφωνα με την απειλητική προειδοποίηση .
Τσάμπα οι απειλές δηλαδή.
Αυτά είναι λοιπόν τα διαδικτυακά κόλπα ή άλλως ...αγγούρια κατάσταση...Ναι, όπως το διαβάζεις και μην κουνάς το κεφάλι σου γελώντας....
Διάβαζε επίσης, για να καταλάβεις και πάλι.
Μόλις δημοσιοποιώ που λες την προ-προ-προηγούμενη ανάρτησή μου, πηγαίνω όπως και κάθε φορά για ένα τελευταίο έλεγχο των links.
Στο προτελευταίο λινκ ακριβώς και στη λέξη «Χάινε» με βγάζει όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο στη διεύθυνση της Καθημερινής με τις πληροφορίες για τον ποιητή. Εκεί ακριβώς και στη δεξιά πλευρά, μου κινεί το ενδιαφέρον ένα εικονίδιο που έγραφε "ΗENDRICK’S – Σώσε το αγγούρι…"
Φιλότιμη, αλληλλέγγυος και ευαισθητοποιημένη οικολόγος ….τρέχω η γυναίκα να σώσω το αγγούρι, γιατί φίλε μου πώς θα φτιάχνουμε τζατζίκι;
Εδώ βλέπω ένα χέρι να κραδαίνει απειλητικά ένα αγγούρι και ένα ανθρωποειδές έντομο (;) που πετούσε γύρωθέ του.
Και διαβάζω:
"Πλήκτρισε την ημερομηνία της γέννησής σου"
Καλά σκέφτηκα τι σχέση όμως μπορεί να έχει αυτό με το δροσιστικό αλλά και καλλωπιστικό λαχανικό;
Παρεμπιπτόντως, άσχετο αλλά και χρήσιμο ίσως… η μαμά μου ξέρεις όταν τα έστυβε για το τζατζίκι, έφτιαχνε μάσκα ομορφιάς, με το χυμό τους ή με δροσερές φέτες.
Και συνεχίζοντας, που λες, να το και το ENTER
Εδώ που φτάσαμε σκέφτομαι, ό,τι και να βγει ...δε βαριέσαι το πολύ πολύ να φύγω τρέχοντας. Πέφτω που λες σε τούτο το κατακόκκινο επαναστατικό πανώ
Και αφού απαντώ σε όλες τις ερωτήσεις, τι μου είπε νομίζεις…
"Αποτέλεσμα
Είσαι στον κόσμο σου.
Δεν υπάρχει τίποτα που να σου χαλάει τη ζαχαρένια. Τα βλέπεις όλα θετικά, με αποτέλεσμα να εκνευρίζεις αφάνταστα εμάς τους υπόλοιπους που τα βλέπουμε όλα αρνητικά. Σου αρέσει η Μενεγάκη. Όταν κόβεις αγγούρι για να βάλεις στο Hendrick's σου, το φτιάχνεις να μοιάζει με τριανταφυλλάκι.
Οτιδήποτε εκτός από κρέας kiki-τσα μας, αφού από την προηγούμενη εβδομάδα υποτίθεται πως νηστεύουμε και την προ-προηγούμενη παραδοσιακά, τρώγαμε γαλακτοκομικά
και φυσικά τυράκι
από εκείνο που μας έμαθες τις προάλλες.
Το περασμένο Σάββατο που λες, έτσι για να αλλάξω λίγο διάθεση, γιατί το παλιοσύννεφο με είχε κάνει ένα μάτσο χάλια, παίρνω κι΄εγώ, όχι δύο αλλά τρία λίτρα γάλα, το βράζω, του βάζω και τα λεμόνια του... και το 'φτιαξα το πανιρ-άκι μου.
Αν είχα και γάλα πρόβειο ή κατσικίσιο, που βρίσκω στη Γλαρούπολη, δε θα ήταν μόνο πολύ καλύτερο αλλά και περισσότερο σε ποσότητα, γιατί με το γάλα το παστεριωμένο το πανίρ μου βγήκε ίσα με δυο γροθιές, αφού στραγγίζοντας μου έμεινε λιγότερο από το 1/3.
της είπα, και έριξα την ιδέα που κατέβασα εκείνη τη στιγμή,
για παραλλαγή σε γλυκό.
Και δεν το άφησα σαν ιδέα μόνο, αλλά και το έφτιαξα, γιατί τρελαίνομαι για μελιτίνια. Φυσικά ήταν αδύνατον να τυλιχτούν σε μπαλίτσες όπως και οι τυρομεζέδες της, γιατί ούτε χρόνο είχα αλλά ούτε τη δεξιοτεχνία και την ταχύτητα στο "κέντημα" της βάσης. Στα τρία μελιτίνια άρχισα να βαριέμαι, στα τέσσερα να νευριάζω και στα πέντε θυμήθηκα το ...blogging.
΄Εστρωσα κι' εγώ την ταρτιέρα μου με σφολιάτα, έβαλα επάνω τη γέμιση για μελιτίνια, πρόσθεσα κανέλα και όταν βγήκε από το φούρνο, περιττό να σου πω, πως τη μισή την τσάκισα εγώ, παρ' ότι θα το προτιμούσα με λιγότερη ζάχαρη, από τη συνταγή που βρήκα στο διαδίκτυο.
Και επειδή elen μου ούτε φωτογραφία δεν πρόλαβα (αλλά ούτε μυαλό είχα για να βγάλω), το μόνο που βρισκόταν βολικό, χαρούμενο, χρωματιστό και εύκαιρο για φωτογράφιση στον πάγκο της κουζίνας μου, ήταν οι τουλίπες μου...
και τα πολύ μεγάλα λεμόνια
που μαζί με φρέζιες, περγαμόντα για γλυκό που μου αρέσει (το 'φτιαξα κι' αυτό) και άλλα καλούδια έφερε ο παππούς μας
(ο πατέρας μου δηλαδή), κάτω από τη Γλαρούπολη.
Αχ....αθάνατη ελληνική επαρχία και πότε θα μπορέσω να σου 'ρθω μόνιμα. Δεν αντέχεται η τσιμεντούπολη πλέον...
Και την Καθαρά Δευτέρα που είχα κόσμο στο σαρακοστιανό τραπέζι, έφτιαξα φυσικά όπως κάθε χρόνο δική μου σπιτική λαγάνα, με τη διαφορά πως φέτος την έφτιαξα ...μεθυσμένη.
΄Εγινε πολύ εύκολα και γρήγορα, με ιδέα που πήρα από το ψωμί με μπύρα που έχω και έχουμε μάθει από τις Συνταγές της καρδιάς και την kiki. Είναι που οι αγοραστές δεν μου αρέσουν και αυτή ήταν αριστούργημα.
Τώρα ξέρω σου άνοιξα την όρεξη μ' όλα τα παραπάνω...
Κι' αν δεν σου βρίσκεται το κάτι τις
για να ξελιγουριάσεις, ΔΟΚΙΜΑΣΕ και θα με θυμηθείς,
τι είχες, τί θα χάσεις...
ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!!
... και τα δυο το πρόσωπο, έλεγε η μανούλα μου και πόσο δίκιο είχε.
Εκεί έξω στην καθημερινότητά μας ερχόμαστε αντιμέτωποι με δυσκολίες , που μερικές φορές λύση δε μπορούμε να βρούμε και να δώσουμε από μόνοι μας.
Και δεν είναι λίγες οι φορές, που κάποιο χέρι είτε συγγενικό είτε φιλικό απλώνεται και βρίσκουμε τα ίσια μας.
Στο χώρο τούτο έχω πάμπολλες φορές ζαλίσει φίλους, αχ b|a|s|n\i/a μου, η ψυχή σου το ξέρει τι έχεις περάσει μ' εμένα και το ...μπλογκόσπιτό μου...
Εδώ και αρκετό καιρό λοιπόν, αντιμετώπιζα ένα πρόβλημα με τις φωτογραφίες της κεφαλίδας, ειδικότερα το τελευταίο διάστημα και από τότε που "στολίστηκα" σα δέντρο χριστουγεννιάτικο. Μεγάλων διαστάσεων οι φωτογραφίες που ανέβαζα, το έβλεπα, δε μου κάθονταν καλά στο μάτι, αλλά τις άφηνα μιας και από όλους και σας ευχαριστώ, άκουσα ή μάλλον διάβασα για τις διακοσμητικές μου χριστουγεννιάτικες επιλογές την καλή την κουβέντα.
Εμένα όμως δε με ικανοποιούσε απόλυτα το όλο αποτέλεσμα, γιατί οι εικόνες της αρεσκείας μου, ακόμη και τούτη η τελευταία με το εορταστικό και "φορτωμένο" μαγαζάκι, είχαν τέτοιες διαστάσεις που φάνταζαν σα ... στραβοκαμωμένος λουκουμάς. Περίσσευε η εικόνα πολύ έξω από τα πλαίσια της κεφαλίδας.
Δε με κάλυπτε όμως διακοσμητικά και κάτι διαφορετικό για να την αλλάξω, αλλά ούτε ήθελα να ενοχλήσω για μια ακόμη φορά, μέρες που είναι, τους φίλους.
΄Ωσπου τυχαία έκανα μια επίσκεψη που με έβγαλε από το αδιέξοδο τούτο και όχι μόνο. Είναι τόσες πολλές οι χρηστικές πληροφορίες αυτού του μπλογκ, με λόγια απλά και κατανοητά από όλους, που κάθε φορά εκπλήσσομαι, αλλά και δεν προφταίνω να πειραματιστώ με όλες.
Πρόκειται το johnpatrablog,
που θαρρείς και ήξερε τι ζητούσε η Γλάρισσα , είχε τις πληροφορίες που ήθελα και στην κατάλληλη στιγμή.Τώρα να με δεις... λάμπω σα μικρό παιδί από τη χαρά μου για το όλο αποτέλεσμα.
Γιάννη από την Πάτρα, σ ' ευχαριστώ και περίμενε να κεραστείς παρακάτω...
Εξ' αρχής μου φάνηκε ωραία η πρόταση για το απογευματινό καφεδάκι και όχι μόνο.΄Ελα όμως που το αλεύρι μου φάνηκε λίγο... Η απάντηση όμως ήταν καθησυχαστική: "...τόσο χρειάζεται. Κάντο άφοβα. Περιμένω εντυπώσεις"Το έφτιαξα λοιπόν με την εξής παραλλαγή. Αφού πρόσθεσα βανίλια, έβαλα τη ζύμη στο δίσκο με τα φορμάκια για cupcakes και έγιναν πολύ όμορφα ατομικά κεκάκια, που άχνισα με ζάχαρη όπως έγραφε η συνταγή. Κερνάω σήμερα λοιπόν "ασπρούλες"για τον καφέ σας ή το τσάϊ.
Πολυ ωραία η συνταγή σου Ασπρούλαμου,
θα τη φτιάχνω τακτικά, γιατί αφ' ενός εδώ μέσα στο Γλαραίϊκο με τόσο κόσμο, δεν προφταινόμαστε από γλυκά και αφετέρου έχω να κεράσω και όλους τους μπλογκο-φίλους.
... άστατος και διπρόσωπος... ο μήνας που υποδεχόμαστε και που ποτέ δε λείπει από τη Σαρακοστή.
Γδάρτης και παλουκοκαύτης και που "...αν τύχει και θυμώσει μες στο χιόνι θα μας χώσει..." καρβουνιάρης αλλά και ...λιοπυριάρης.
Ελάφια κυνηγούσε αυτή την εποχή η ΄Αρτεμις, "Ελαφηβολιών"
λοιπόν, ονομαζόταν από τους αρχαίους ο μήνας τούτος.
"Πολεμική' η ονομασία για τους Ρωμαίους, αφιερωμένη στο θεό ΄Αρη (Mars) του πολέμου, "πολεμική"¨και η ατμόσφαιρα στα καρναβάλια του κόσμου.
Αφουγκραστείτε το διπλό μήνυμα του Ευαγγελισμού, τα χελιδόνια που έρχονται και προστατευθείτε από τον .... απρόβλεπτο χαρακτήρα του μήνα, φορώντας την ασπρο-κόκκινη κλωστή,
το "μάρτη"....!
"Έθιμα το μήνα Μάρτιο
Ο Μάρτης είναι ο πρώτος μήνας της Άνοιξης. Οι μητέρες έδεναν στα χέρια των παιδιών τους ένα βραχιόλι από άσπρο-κόκκινες κλωστές, που το λένε «μάρτη», για να μην τα «μαυρίσει» ο ήλιος. Είναι ένα μαγικό προφύλαγμα για τη νέα εποχική περίοδο. Το περίδεμα αυτό το φορούσαν τα παιδιά ως τη Ανάσταση ή ώσπου να πρωτοδούν χελιδόνι.
Το τέλος του Χειμώνα και τον ερχομό των χελιδονιών γιόρταζαν τα παιδιά από την αρχαιότητα με τα "χελιδονίσματα", τα ανοιξιάτικα κάλαντα.. Ο συγγραφέας Αθηναίος (2ος αιώνας μ.Χ.) έχει διασώσει ένα "χελιδόνισμα" που τραγουδούσαν τα παιδιά στη Ρόδο. Κρατώντας ένα ομοίωμα χελιδονιού, τριγύριζαν στην πόλη και ζητούσαν φιλέματα. Στα πρώτα βυζαντινά χρόνια, το "ελληνικό" έθιμο της χελιδόνας θεωρήθηκε ειδωλολατρικό και στην αρχή απαγορεύτηκε από την εκκλησία. Παρ' όλα αυτά όμως τα παιδιά συνέχιζαν να τραγουδούν τον ερχομό της Άνοιξης και έτσι το έθιμο διατηρήθηκε όπως ακριβώς και στην αρχαιότητα. Σε κάθε μεριά της Ελλάδας, την 1η του Μαρτη τα παιδιά ξεχύνονταν στους δρόμους για να καλωσορίσουν τα χελιδόνια τους, τους αγγελιοφόρους της Άνοιξης. Κρατούσαν στα χέρια τους ένα ξύλινο χελιδόνι και του κρεμούσαν στο λαιμό κουδουνάκια . Πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι και έλεγαν τα"χελιδονίσματα" ενώ τα κουδουνάκια συνόδευαν το τραγούδι τους.
Ήρθε ήρθε χελιδόνα ήρθε και άλλη μεληδόνα κάθησε και λάλησε και γλυκά κελάηδησε: "Μάρτη, Μάρτη μου καλέ, και Φλεβάρη φοβερέ κι αν φλεβίσεις κι αν τσικνίσεις καλοκαίρι θα μυρίσεις Κι αν χιονίσεις κι αν κακίσεις πάλιν άνοιξη θ' ανθίσεις.
Σε άλλα μερη λένε:
"Του Μάρτη χελιδονίσματα"
Χελιδόνα έρχεται από μαύρη θάλασσα θάλασσα επέρασε τη φωλιά δε ξέχασε εν δυο, εν δυο.
Μάρτη, Μάρτη βροχερέ και Απρίλη δροσερέ τα πουλάκια κελαηδούν τα δεντράκια φύλλα ανθούν τα πουλάκια αυγά γεννούν κι αρχινούν να τα κλωσούν.
Χαρακτηριστικό είναι ένα άλλο ανοιξιάτικο έθιμο της βροχής, που σχετίζεται με την ανησυχία του αγροτικού κόσμου για τη βροχή και γίνεται συνήθως λίγο πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα. Μαζεύονταν λοιπόν παιδιά μέχρι δεκαοκτώ χρονών και ορίζονταν με κλήρωση ένα από αυτά που το έντυναν με χόρτα. Έπειτα έπαιρναν ένα παγούρι και ένα ποτήρι και γύριζαν από σπίτι σε σπίτι. Στο κάθε σπίτι έριχναν στο ντυμένο με χόρτα παιδί ένα ποτήρι νερό, το οποίοκουνιόταν με αποτέλεσμα να στάζει κάτω το νερό. Κάθε φορά έλεγαν την παρακάτω προσευχή: «να βρέξει αγαπημένε Θεέ να μεγαλώσουν τα σπαρτά».
Στις 9 του Μάρτη (των 40 Μαρτύρων) η μητέρα μου, θυμάμαι, έσπερνε κάθε χρόνο τους σπόρους για τα καλοκαιρινά της λουλούδια. Αναγεννάται η φύση,
αναγεννώνται και οι ψυχές μας.
ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ!!!
΄Ετσι για να τον γλυκάνουμε το μήνα και να μην αρχίσει τα τρελά του, να κεράσω μανταρινότρουφες.
kiki μου,
πολύ εύγευστα τόσο τα νηστίσιμα τρουφάκια σου, όσο και το λικέρ μανταρίνι.
ΚΑΛΑ ΚΟΥΛΟΥΜΑ σε ΟΛΟΥΣ ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ, και του χρόνου με υγεία!!!
Κέντρο διερχομένων το Γλαροπουλέϊκο χθες, τι να σου λέω και από πού ν΄αρχίσω....
Από νωρίς το πρωί στο μαγερειό κι' εγώ και ο Γλάρος. Ποιός θα καθάριζε καλέ μου.. μισό τόνο πατάτες; Μάλιστα και ο Γλάρος μου μαζί, το δεξί μου χέρι που λένε. Ανέκαθεν του άρεσε να ανακατεύεται στην κουζίνα. Για να καταλάβεις, όταν ήρθε στο σπίτι ως "γαμβρός" πλέον, το πρώτο φαγητό που μας μαγείρεψε... πώς θα 'δειχνε τις ιδιαίτερες ικανότητές του, ήταν η ινδική σπεσιαλιτέ curry and rice. Και να τα στολίσματα για την παρουσίαση του πιάτου και δώσ' του chutney, συνοδευτική γλυκαντική σάλτσα για το κάρρυ, που το φτιάχνει και καίει σαν τα καζάνια του.. ."ξαποδού", αλλά μ' αρέσει... ΄Ο,τι φτιάχνει, βρε παιδί μου, καλά και άριστα καμωμένα τα έχει... Ψήσαμε και το αρνάκι, βάλαμε και μπόλικες πατατούλες που μας παρήγγειλε ο... παιδεμένος και ταλαίπωρος υποτιθέσθω....μετεκπαιδευθείς. Τί λες; να μην το ευχαριστήσουμε το παιδί... άσε, και κοιμήθηκε δυο ολόκληρες νύχτες στο σκηνάκι και του κακοφάνηκε...
Το φαγητό που λες, το φτιάξαμε με δυο διαφορετικούς τρόπους. Ο ένας ήταν με την ήδη από ημερών δοκιμασμένη και πολύ επιτυχημένη συνταγή της cook μας, που άρεσε σε όλους και το είχαν ξαναζητήσει και ο άλλος ήταν μια ναυπλιώτικη συνταγή που, όλως περιέργως, δεν ήξερα μέχρι πέρυσι και ψήνεται στη γάστρα. Μπουγάνα ή μπογάνα μου το είπανε. Αρνάκι, πατάτες, μπόλικο λεμόνι, αρκετά σκόρδα, 1 pummaro και αλατοπίπερο έλεγε η συνταγή, εγώ έβαλα και λίγη ρίγανη, γιατί το θεώρησα φτωχό από μυρωδικό... Και τα δυο φαγητά μοιάζουν στα βασικά, γι' αυτό μιας που ανάβει ο φούρνος, τα φτιάχνω πάντα και τα δυό. Η διαφορά τους βρίσκεται στα μυρωδικά. αλλά το αποτέλεσμα είναι εξ΄ ίσου γευστικό με μια υπεροχή, για το δικό μου γούστο, προς της cook τη συνταγή)
Τελικά και τα δυο ήταν .... δώσε κι' εμένα μάνα μου...
Και κατά το μεσημέρι άρχισαν που λες, να καταφθάνουν οι ορδές των μυρίων... Πρώτος ο παραπάνω αναφερόμενος υιός μετά της Εβελίνας ... και το μαγνητάκι ανά χείρας ΄Υστερα ο άλλος μετά της δικής του και ο "μικρός" μετά της "μικρής" του... Καταφθάνουν και οι κοπέλες μας μετά των αγοριών τους.... τράβα καρέκλες από δω... φωνές, κουβέντες, γέλια, συζητήσεις απ' εκεί κι' εγώ να τα έχω παρατήσει όλα και να ξεσκίζω στην κυριολεξία το περιτύλιγμα για το δωράκι μου.
Και σερβίρουμε... και τρώμε και πίνουμε και μετά τα γλυκά... "να βοηθήσουμε στο συμμάζεμα του τραπεζιού" είπανε τα παιδιά... ΄Οχι, είπα εγώ... Ναι λέει ο Γλάρος, έτσι πρέπει, η μάνα σας κοψομεσιάστηκε (πειραχτήριο αυτός ο άνθρωπος τέλος πάντων).... ΄Οχι ξαναφωνάζω εγώ... φύγετε να ξεκουραστείτε...
Κι έφευγαν οι "μύριοι" και καμάρωνα εγώ, που τα άκουγα ευχαριστημένα και χαρούμενα.
΄Ετσι που λες, έληξε η φετινή και 30η επέτειος της γνωριμίας μας, κάτι σαν το ετήσιο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης....
UPDATE Σήμερα γυρνώντας από το γραφείο, και μη έχοντας από χθες κάτι έτοιμο, μαγείρεψα μια συνταγή που προ ημερών βρήκα εντελώς τυχαία. Αφού λοιπόν φάγαμε.... ...και το φαγητό ΤΕΛΕΙΟ!!!!! κορίτσια μου και αγόρια μου.
΄Αν δεν έχετε πρόβλημα με τη φέτα, δοκιμάστε το εγγυημένα.... Αφού ήπιαμε..... παρατρίχα και να μεθύσουμε φίλε μου.... και φταίς εσύ, που με έκανες να ζηλέψω με τις μπυροδοκιμές σου, αλλά.... ΧΑΛΑΛΙ ΣΟΥ!
Tα φέρνεις στον κόσμο και γεμίζει η ζωή σου. Δίνουν γεύση, ουσία και νόημα στην καθημερινότητά σου. Συγκεκριμένο προορισμό και σκοπό στη ζωή και την ύπαρξή σου.
Ξενυχτάς για να τα "αναστήσεις", κάθεσαι μαζί τους στα θρανία, από την αρχή και μέχρι να τα κάνεις να σταθούν στα πόδια τους δε φεύγεις στιγμή από το πλευρό τους. Μα ακόμη και τότε, δεν παύεις να υποφέρεις και να "ιδρώνεις", ακόμη και όταν βρουν και ακολουθήσουν το δικό τους δρόμο.
Τελικά, πολύ μ' αρέσει όλο τούτο...
Διότι, για πες μου, χωρίς αυτά γιατί να σκοτώνεσαι μια ζωή για να τα μεγαλώσεις...
Γιατί να ανέχεσαι τον κάθε ανεγκέφαλο στο γραφείο, πάνω από το κεφάλι σου ένα ολόκληρο 8ωρο και επί σειρά ετών....
Γιατί να στερηθείς εκείνες τις διακοπές που ονειρευόσουν μια ζωή….
-->στην από 8/10/2007 ανάρτηση με τίτλο "Tου Γλάρου η μάνα κάθονταν...") μιαν ωραίαν μεσημβρίαν, ό,τι έχεις γυρίσει …χώμα… σκόνη και θρύψαλα από το γραφείο και σου πετάει το εξής απρόσμενο, ανήκουστο και ανέλπιστο....
Θα φέρω ένα πύθωνα
Πώς σου ήρθε και τούτο πάλι; Τις προάλλες με το ιγκουάνα είδα και έπαθα μέχρι να το ξεφορτωθούμε, αλλά να φέρεις και φίιιιδι…
Εγώ θα το φέρω
Πάς καλά παιδί μου, έλα εδώ να διαβάσεις για τον «Πυθούλη» της αλληνής από τη Λεμεσό …
«….Επειδή τα φίδια για να φάνε κάτι ή κάποιον πρώτα από όλα μετρούν το μέγεθος του και αν μπορούν να το χωνέψουν τότε το τρώνε. Και περίμενε μέχρι να φτάσει στο μάκρος που πρέπει για να φάει τον μικρό. Η μάνα μόλις το άκουσε, έπαθε ψυχολογικά. Απίστευτο κι όμως αληθινό!!...»
Ούτε να το ξαναπείς….μα και ούτε να το σκεφτείς ξανά… βγάλτο από το ξερό σου το κεφάλι…
Και ύστερα από δυο-τρεις μέρες που έρχεται ο μεγάλος για να μας δει, ακούω το άαααλλο νέο, που μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι
Μα καλά… μ@@@@@@@νο είναι ο μικρός σου ο γιος και έχει φέρει φίδι στο διαμέρισμά του; Καλά έκανα εγώ και έφυγα…(βλ. την από 12/5/2008και με τίτλο "Σίγουρα, δε θα άντεχα...")
Και καλά ο μεγάλος μου έφυγε.... Εγώ πού να πάω astropeleki μου; Και αναρωτιέσαι ύστερα πότε τα «…έπαθε τα ψυχολογικά η μάνα»
Και να σκεφτείς πως δεν αγόρασα εγώ τον πύθωνα του γιου μου για κατοικίδιο….
Αλλά ΜΙΑ …ΚΡΙΣΗ, που τραγουδάει και ο άλλος… και ΤΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥ ΤΡΑΛΑΛΑ, ΤΑ ΕΧΩ ΠΑΘΕΙ....
Φοβάμαι να κυκλοφορήσω μέσα στο σπίτι μου, κάθομαι να δουλέψω στον "ΠΙ-ΣΗ" μου και μου φαίνεται πως κάτι αναδεύεται στα πόδια μου. Η τροχήλατη πάει πέρα δώθε από την τρομάρα μου.... Ασυναίθητα και χωρίς να μπορώ να ελέγξω τις αντιδράσεις μου, όλο ψάχνω κάτω από το γραφείο μου.
΄Εχω και το Γλάρο μου που ξελιγωμένος στα γέλια...έλα μωρέ μου λέει, τί θα σου κάνει ένα φιδάκι... ένα μέτρο είναι μοναχά...μικρούλης είναι....
Και συν τοις άλλοις, έπεσε και ο έμμεσος εκβιασμός, χθες βράδυ, όταν ζήτησα του "μικρού" φωτογραφία του "διαμαντή" για την ανάρτηση.
Μικρέ, στείλε μου μια φωτο γιατί εγώ στο σπίτι σου δε μπαίνω. Τη θέλω για το ποστ μου. Ααα... για να σου τη στείλω θα τον κρατήσω σπίτι...
Να χαθείς, βλαμμένο... και δεν κατεβάζω από το Flickr.... δε σ' έχω ανάγκη.
Προ ολίγου ήρθανε με την κοπέλα του. Τελικά, θα τον περιμαζέψει τον ...φίδη (Update 1/6 - μου άρεσε ο χαρακτηρισμός του dodos), η Αλίκη στο σπίτι της. Γράφω με την ησυχία μου πλέον και δεν ψάχνομαι σαν την υστερική...
(Toγεγονός είναι πέρα για πέρα αληθινό, ποτέ εξάλλου στο μπλογκ, δεν έχω γράψει φανταστικές ιστορίες)
UPDATE: 20/6
Στη φωτο και σε αντικατάσταση αυτής του Flickr, ποζάρει ο αυθεντικός "διαμαντής"
.... καρδιά να σου μιλήσω....
Ζουζουνιάρα μου καλή,
΄Ενα μήνα σε έχω αφήσει με την υπόσχεση να σου δείξω τον εργασιακό χώρο, που λειτουργώ.
Σου 'πα...
Μου 'πες....
και καταλήξαμε μόνο στα του οίκου...
Εδώ λοιπόν και επειδή ποτέ μα ποτέ δεν είχα την αυτονομία μου, δηλαδή το δικό μου χώρο...οι λόγοι ευνόητοι, να μην επαναλαμβάνομαι... έφτιαξα στο γλαρο-υπνοδωμάτιο ένα γραφείο "το καλό", όπως συνήθιζε να λέει η μαμά μου. Το καλό φόρεμα, τα καλά παπούτσια και δε συμμαζευόταν...
Στον τοίχο απέναντι από το κεφαλάρι του κρεββατιού (όπου υπάρχει τούτο το έργο των χειρών μου)
και για το οποίο τελευταία προβληματίζομαι γιατί σε περίπτωση σεισμού, αν δε με ξανακούσετε...θα με έχει σίγουρα αποκεφαλίσει... δημιούργησα τη γωνιά μου.
Το γραφείο δημιουργήθηκε όταν τα παιδιά μεγάλωσαν πλέον και δεν ασχολούνταν με τα δικά μου και αγαπημένα αντικείμενα.
Επάνω έχω ελεφαντόδοντα σκαλισμένα με μορφές αφρικάνικες και στον τοίχο μάσκες που είχε φτιάξει παλαιότερα η "μικρή" μου (δεν ασχολήθηκε ξανά), ένα παλαιό ακροκέραμο, το αλφαβητάρι μου με τη Λόλα, το Μίμη και ...τα μήλα σε νέα φυσικά έκδοση, κ.α. Ψηλότερα λοιπόν και σε θέση που ίσως δεν ταιριάζει, αλλά για να κρύψω το καρφί-άγκιστρο για τον πίνακα που τώρα βρίσκεται πάνω από το κρεββάτι μου ....μέχρι να τον μετακομίσω κι' αυτόν από τούτη την πλευρά, υπάρχει το μικρό σπιτάκι που βλέπεις και φιλοξενεί μινιατούρες αγαπημένες, επίσης από ελεφαντόδοντο.
Το γραφείο που επάνω του βρίσκεται ο...ΠΙ-ΣΗΣ ΜΟΥ
και αντίζηλος του Γλάρου μου, είναι σε άλλο δωμάτιο και το φουκαριάρικο δεν έχει μόνιμη θέση.
Το έχω τρελάνει, όπως και όλα τα έπιπλα εξάλλου, που δεν μπορώ να τα βλέπω για πολύ στην ίδια θέση. Τη...μούρλια μου τη γνωρίζεις, μου αρέσει να αλλάζω κατά διαστήματα τη διακόσμηση στο σπίτι.
Εδώ λοιπόν, δε σου λέω τίποτε, επικρατεί ο...κακός χαμός.... Παρ' όλα αυτά, ξέρω ανά πάσα στιγμή τί και πού βρίσκεται... Παρά το φοβερό μίσος λοιπόν, που τρέφει ο Γλάρος μου για τον ΠΙ-ΣΗ μου, καθημερινά βρίσκω ένα φρέσκο λουλουδάκι, στο ράφι ....πάνωθέ του.
Τέλος, να και το γραφείο του Γλάρου, όπου επίσης δε γίνεται να φέρω σε λογαριασμό.
Επάνω του η μικρή βιτρινίτσα (παλαιό εικονοστάσι) φιλοξενεί αγαπημένα μικροαντικείμενα, όπως τα πολύ ωραία στέφανα γάμου των γονέων μου, πορσελάνες, 2 πετσετάκια στρογγυλά ασπροκέντια της γιαγιάς του Γλάρου, που συνόδευαν στο κέρασμα το πιατάκι του γλυκού, δώρα συναδέλφων που έχουν μεγάλη συναισθηματική αξία για μένα κ.α.
Από τα πιο αγαπημένα μου της βιτρινίτσας όμως, είναι τούτο το παλαιό εγγλέζικο ψαλιδάκι
Ααα... το καλώδιο επάνω στη βιτρινίτσα είναι της σύνδεσης και μέχρι να τη μετατρέψω σε ασύρματη, για να νοικοκυρευτούμε, εκεί θα κρέμεται για να μας το υπενθυμίζει...
Τώρα που ξαναδιαβάζω την ανάρτησή μου, βλέπω πως ξέφυγα κατά πολύ από το θέμα μας, αλλά έτσι καλύπτω και το νέο μπλογκοπαίχνιδο "Τι έχεις στους τοίχους του σπιτιού σου"
Με τα παιδιά μου έχουμε περάσει όμορφες και αλησμόνητες στιγμές.
Τι να πρωτοθυμηθώ..
Πολύ μικρά με τα δύο πρώτα, μόνιμα ένα καροτσάκι έσπρωχνα. Καθιστός ο μεγάλος και ξαπλωμένη ανάμεσα στα ανοιχτά ποδαράκια του η μεγάλη μου, μωρό τότε... Αργότερα ήρθαν και τ' άλλα, άλλαξαν ...οι φιλοξενούμενοι του καροτσιού...αλήθεια, πόσα παιδικά καροτσάκια είχαμε αλλάξει, καλοί πελάτες ήμασταν, οι φίλοι καταστηματάρχες μας υποδέχονταν με εγκάρδιο χαμόγελο... τί καλά και όμορφα παιδάκια, ελάτε έχουμε και καραμελίτσες... και τα χρόνια πέρασαν...
Από ένα ποδήλατο ο καθένας τους τα τρία μεγάλα, στο καλάθι το στερεωμένο στο τιμόνι του δικού μου, λιλά ήταν το χρώμα του.. με κρεμασμένα τα ποδαράκια της η δίχρονη μικρήκαι ο μικρός (προτελευταίος), στου Γλάρου το ποδήλατο, σε τρελές διαδρομές στην Κάντια, στο αγαπημένο μας Ναύπλιο.
Και βόλτες κυριακάτικες στον Εθνικό μας Κήπο.
Εδώ λειτουργούσε η δική μου εσωτερική ανάγκη και επιθυμία, να γυρίσω πίσω στο χρόνο και να ξαναβιώσω, με διαφορά δεκαετιών, τις αλλοτινές βόλτες με τη μαμά, τεσσάρων ετών εγώ τότε....ναι, το θυμάμαι πολύ καλά, στο χέρι τη μπανάνα μου, "η δύναμή σου" έλεγε η συγχωρεμένη... και κουλουράκι για να ταϊσουμε τις πάπιες.... Και αργότερα, που τα μεγαλύτερα καταλάβαιναν, σε παιδικές θεατρικές παραστάσεις στον Πειραιά, στο Πασαλιμάνι, σε Μουσεία, σε εκδρομές..και... και... Τελευταία φορά, προ 8ετίας, ήταν που κατάφερα και τους μάζεψα με το ζόρι όλους. Τους "δεξιώθηκα" ένα βράδυ στο IDEAL στην Πανεπιστημίου. Με το ζόρι σου λέω...τσίνισαν οι μεγαλύτεροι άντρες. ΄Ομως και εδώ επίσης, λειτούργησε η ενδόμυχη δική μου επιθυμία, να θυμηθώ εκείνες τις "καλές" εποχές, που με τη μαμά μετά τις αγορές μας στο κέντρο της Αθήνας, πηγαίναμε εκεί και τρώγαμε τη μεγάλη ποικιλία με μπυρίτσα, κανελόνια και μήλο ψητό με καρύδια και μέλι... Μπήκαμε που λες στο IDEAL... θα έχεις δει την πάπια που πάει μπροστά και πίσω τα παπάκια, ε;... και κατά τη γλαρο-είσοδο, μέτραγε ο κόσμος κεφάλια... Από εκεί και ύστερα ...αλλάξανε τα πλάνα μας και η σύσταση της ομάδας διαφοροποιήθηκε. Τα αγόρια, στον ελεύθερο χρόνο τους, ασχολήθηκαν ερασιτεχνικά με τον αθλητισμό... με τον ποδόγυρο... με τα net-στέκια και έμεινα με τις κοπέλες....
Είδες τα κορίτσια; καλά τα έλεγε η μάνα μου "της καλομάνας το παιδί το πρώτο να 'ν κορίτσι"... Πού εγώ.... αν ήταν δυνατόν και τα πέντε να ήσαν αγόρια...τέτοια αρρώστια με τα σερνικά, σου λέω. ΄Οταν όμως εκείνα "αραίωναν" στην εφηβεία τους, με τα κορίτσια μου έμεινα. Δεν αφήναμε θεατρική παράσταση, κινηματογραφική προβολή και έκθεση να μας ξεφύγει, μέχρι που και εκείνες άνοιξαν τα φτεράκια τους και μείναμε με το Γλάρο... να στραβοκοιμόμαστε... και να μετράμε τις ώρες και τα λεπτά... Πού γυρίζει τέτοια ώρα "αυτή".... τί λες καλέ; όταν γύριζε "αυτός" δε μίλαγες καθόλου, φούσκωνες από καμάρι ....σα γάλος ... Με τούτα και με κείνα λοιπόν, φτάσαμε στη φάση που ο μεγάλος αποφάσισε να μείνουν με την κοπέλα του μαζί. Να συμβιώσουν. Σεβαστό και με χαροποίησε ιδιαίτερα, γιατί αποφάσισε να πάρει τη ζωή του στα χέρια του...
Πού θα πάει "αυτός", έχει ιδέα πόσο δύσκολο θα είναι να τα φέρει πέρα μόνος του; Δεν ήταν ο Γλάρος μου έτσι, βρε παιδί μου...τρώγεται με τις σάρκες του στο θέμα "παιδιά"...
Τστστστς, τέλος πάντων...τα ξέχασε τα δικά μας, που τους παρατήσαμε όλους και μείναμε για ένα διάστημα στο Καβούρι μόνοι, ελεύθεροι και ωραίοι... και το 'χει ρίξει στην αυστηρότητα.
Πάλι εγώ στη μέση, να προσπαθώ να φέρω την ισορροπία... Ευτυχώς.... συνέρχεται έγκαιρα...
΄Εψαξαν που λες τα παιδιά και βρήκαν μια ωραία μονοκατοικία, την έβαψαν με χρώματα της αρεσκείας τους... ο δικός μου έβαφε και η Εβελίνα "έκοβε" ρίγες στο κομμάτι του τοίχου που ήθελαν τα σχέδια. Το νοικοκύρεψαν και προχθές καμαρώναμε όλοι τα έργα των χειρών τους και κάναμε σχέδια με την Εβελίνα τί και πού θα τοποθετηθεί.... να πάρουμε τούτο.... να πάρουμε το άλλο...
Φόρτωσαν λοιπόν, χθες βράδυ τα πράγματά τους στη μπαγκαζιέρα και θα τα πήγαιναν σήμερα με του Γλάρου το αυτοκίνητο που διαθέτει κοτσαδόρο. ΄Ολα καλά και όλα ωραία....
Ξημέρωσε ο θεός τη μέρα σήμερα κι' εγώ είχα ένα βάρος στο στομάχι... θα είναι από τους χθεσινοβραδυνούς λουκουμάδες σκέφτηκα. Φέρνει και δάκρυα βρε παιδιά, το βάρος στο στομάχι...όχι πείτε μου ή μήπως να κάνω με χαμομηλάκι ένα οφθαλμόλουτρο...
και ένα κόμπο στο λαιμό...και λίγη μελαγχολία;...
Το μεσημέρι που γύρισα, μπήκα στο άδειο του δωμάτιο.
Δε σου λέω...ούτε και πρόκειται να σου πω... το φαντάζεσαι ή καλύτερα φαντάσου ό,τι θέλεις...
Πάντως τούτο μόνο θα σου πω... ήμουνα ψύχραιμη... μόνο που δεν έβλεπα καλά βρε παιδί μου...
Θα φταίει η ανοιξιάτικη αλλεργία, ως φαίνεται...
Τελικά, καλύτερα που δεν ήμουν στο σπίτι,
όταν έφευγαν....
Επειδή ΜΑΝΑ δεν είναι ΜΟΝΟ, όποια τα έφερε στο κόσμο....
ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ!!!!
Update:Σιγά, που θα σας άφηνα εγώ έτσι.... Λουκουμάδες με ανθότυρο, με ό,τι υλικά είχα:
2 φλυτζάνια μεγάλα αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 φακελάκι μαγιά ξηρή
150 γρ. ανθότυρο
1 πρέζα αλάτι και 1 1/2 φλυτζάνι νερό χλιαρό
Τηγάνισμα, κανέλα, μπόλικη ζάχαρη και ...όρεξη να τρώτε.
Ο πατέρας μου, που ούτε θέλει να ακούει για ανθότυρο.......ξετρελάθηκε....
Παίρνω σκυτάλη από το νατασσάκι ΜΑΣ, το astropeleki ΜΑΣ, τον e-γιό μου (update 20:25 την ....σήμερον ημέραν) και τον e-αδελφούλη μου (update 18:25 της 8/5), αφού προηγουμένως τους ευχαριστήσω, για το νέο παιχνίδι του οποίου εμπνευστής ήταν ο AfMarx, καλώς σε βρίσκω καλέ μου.... και του οποίου οι οδηγίες ήταν σαφείς:
5. Προσκάλεσε άλλους 5 ή και περισσότερους blogger να συμμετέχουν. (επίσης απαραίτητα, για να μαζευτούν όσο περισσότερα χειρόγραφα γίνεται)»
΄Εχουμε και λέμε λοιπόν:
Τα γραπτά μου νατασσάκι μου, γραμμένα, σκαναρισμένα και ποσταρισμένα , είναι ήδη γνωστά τοις πάσι,,, και εις την ελληνικήν αλλά και εις την …"σανσκριτικήν».
Kοντολογίς, δεν αποκλείεται μερικές.... μεγαλο-κοπελιές (κι' εγώ μικρή ήμουνα τότε 2-3 χρόνια διαφορά είχαμε...), να υπήρξατε μαθήτριές μου....κοίτα κάτι πράγματα που σου επιφυλάσσει η ζωή....
Ναι σου λέω... ΄Εχω αρχίσει και το πιστεύω τελευταία... Ποτέ δεν υπήρξα μοιρολάτρης ή προληπτική. Ανέκαθεν πίστευα πως αυτές οι τακτικές στη ζωή, σε καθηλώνουν, σε υποτάσσουν, σε αποδιοργανώνουν... Πέρυσι είχα αναρωτηθεί αν τα τραγούδια μιλάνε. Αν μιλάνε λέει... μου είχατε πει όλοι με ένα στόμα μια φωνή και εγώ βεβαίως συμφώνησα, γιατί πάντα μου μιλάνε, χρόνια τώρα. Με συντρόφεψαν σε χαρές, σε λύπες, σε απώλειες αγαπημένων προσώπων. Με συντροφεύουν σε ρομαντικές στιγμές... ακόμη και στο γραφείο μου, με τα ακουστικά θα με βρεις "γειωμένη".... Προχθές που λες, με την αναρρωτική άδεια που χρειάστηκα, ύστερα από ....το πάθημά μου, βλέπεις αργία .....τέχνας κατεργάζεται... καταπιάστηκα με το download τραγουδιών από μια νέα διεύθυνση που μου είπε ο "μικρός" μου. Επειδή με τη θεωρία δεν τα πηγαίνω καλά, είμαι πρακτική, έκανα διάφορες δοκιμές μέχρι να μπορώ να τα καταφέρνω μόνη μου. Στην τύχη λοιπόν από Greek music κάνω κλικ στο Νότη Μαυρουδή.... και όταν το τραγούδι "κατέβηκε" σκοντάφτω στην "Ωραία Ανδριάνα".
Συνοφρυώθηκα με απορία, γιατί ομολογώ πως ο τίτλος δε μου ήταν γνώριμος. Και ξεκινάω από περιέργεια να ακούσω το τραγούδι... Και απλώνεται που λες, στο δωμάτιο μια απαλή...θεϊκή μουσική από μαντολίνο, σαν αυτή που ακούς κι' εσύ τώρα, που μου θύμισε μελωδίες αλλοτινών εποχών, με επτανησιακές μαντολινάτες. Εποχές που ασφαλώς δεν έζησα, αλλά γνώρισα στην εφηβεία μου από την κινηματογραφική μεταφορά "Επαναστάτης Ποπολάρος" , του έργου του Γρ. Ξενόπουλου. Γνώρισα όμως από κοντά στη Μπόχαλη σε ταβερνάκια με μουσική, κατά την επίσκεψή μου στο Φιόρο του Λεβάντε. Μου προέκυψε το ερώτημα λοιπόν, τί εστί Αντριάνα.... Η λύση μια... ο Γκούγκλης.... Και ώ του θαύματος... "πέφτω" σε τούτο το ανοιξιάτικο, πολύχρωμο και ευωδιαστό μπαλκόνι, από αυτά που μετριούνται στα δάχτυλα... και μαθαίνω πως ναι....τα τραγούδια "μιλάνε", "δείχνουν" "φωνάζουν" δρόμους "καινούς".... σε γνώση, συναισθήματα, ρομαντική και ευχάριστη διάθεση, αγγίγματα ψυχής.
Και πως επίσης, τίποτε δε γίνεται τυχαία.
Διότι εάν εγώ δεν πάθαινα την οσφυοϊσχυαλγία μου, για να αναγκαστώ να μείνω στο σπίτι, ίσως να μη γνώριζα το Δυοσμαράκι και το εκπληκτικό της μπλογκ και να μη μάθαινα ποτέ, με στοιχεία λεπτομερή, πως η ωραία Ανδριάνα ήταν πρόσωπο υπαρκτό της παλαιάς Αθήνας και πως υπάρχει έργο του Θεόφιλου του λαϊκού μας ζωγράφου, με την ωραία κόρη ....στο παγκάκι της. Αφιερωμένη η σημερινή αναρτηση, με αγάπη και εκτίμηση στους φίλους: π.κ., oneiromageiremata, mareld,lockheart, faraona, nefeli,paranoia, καθώς και σε όλους τους Επτανήσιους φίλους μας.
.....έστω και καθυστερημένα....
αλλά, όχι βεβαίως και σαν τον δικό μου....
Γιατί τούτη η Πρωτομαγιά θα μου μείνει αξέχαστη...
Λουλούδια ήθελα...λουλούδια είχα. ΄Ηλιο πόθησα... κι' αυτόν τον είχα. Με τον καλό μου ήθελα να υποδεχτούμε το Μάη... δίπλα μου πάντα. Να κάνω πράγματα που εγώ ήθελα...έτσι και έγινε. Τί παράπονο μπορώ να έχω τώρα;..'Οχι, πες μου....
Από την παραμονή το είχαμε συζητήσει και καταλήξει στην απόφαση να μη μετακινηθούμε. Δε θέλαμε να κάνουμε Πρωτομαγιά μέσα σε ένα ...κάρο, ακινητοποιημένοι σε ατέλειωτες και κουραστικές ουρές αυτοκινήτων.
Αποφασίσαμε λοιπόν, να εκμεταλλευτούμε την αργία και να ασχοληθούμε με τί άλλο από αυτό που η μέρα προστάζει.
Τα λουλούδια μας.
Πολλά ήθελαν ανανέωση, ο κήπος ξεβοτάνισμα, σκάλισμα και γενικότερα φρεσκάρισμα.
Είχαμε αγοράσει και νέα φυτά, γιατί πολλά γεράνια και μαστιχούλες "κάηκαν" από τη φετινή επιδρομή του χιονιά.
Σκάψιμο ο Γλάρος μου κι΄εγώ να μεταφυτεύω τα φρέσκα φυτά στις ζαρντινιέρες ..
΄Εχω φτάσει στο παράθυρο του υπνοδωματίου της "μικρής" μου. Κατέβασα τη ζαρντινιέρα ....ανάποδα το χώμα να το ανακατέψω με φρέσκο, φυτεύω και δυο ωραία γεράνια και πάω η γυναίκα να ανεβάσω τη ζαρντινιέρα στο περβάζι....
Εκεί και έμεινα, με ένα ..."Αχχχχ"!!!!!....
Γλάρε γρήγοραααα, ααχ.... ετοίμασε τη Voltaren...
Πρόθυμος, η ψυχούλα μου. ΄Οταν πρόκειται γιατρέ μου για injection.. τί να σου λέω... θυμάται τα darts που έπαιζε στην Αφρική...
΄Ελα, έτοιμη την έχω...
Παίρνω θέση η καλή σου....
Πάρε βαθιά ανάσα, μου λέει...
΄Ελα τελείωνε... η βαθιά ανάσα με μάρανε, εδώ σφάζομαι από τον πόνο...
Αριστερά μου λέει....σημαδεύω, μην τρομάξεις...
Και εκεί ΑΚΡΙΒΩΣ, ΜΑ...ΑΚΡΙΒΩΣ σου λέω...."λύνομαι" στα γέλια... Τρανταζόμουνα η γυναίκα... μιλάμε για γέλια ασυγκράτητα. Ανάσα δεν έπαιρνα από το σφάχτη στη μέση, σε συνδυασμό με το μπάλανς του γέλωτος..., στο άκουσμα του ρεφρέν του νέου άσματος του Νότη...
που η καλή μου η γειτόνισσα θυμήθηκε να γιορτάσει στη διαπασών τη δική της Πρωτομαγιά....
Αυτός είναι και ο λόγος που δεν απήντησα στα σχόλιά σας και που δε σας επισκέφθηκα για ευχές.
΄Ασε, που γράφω με πόνους αλλά και στα κλεφτά, γιατί ωρύεται:
"Αναρρωτική.....και αγκαλιά με τον Πι-Ση, δε γίνεται, κυρία μου"....
