Tω μηνί Οκτωβρίω

Οκτώβριος: ο δεύτερος μήνας του φθινοπώρου. 

Έχει 31 ημέρες κι είναι ο πιο κατάλληλος για την καλλιέργεια και τη σπορά των χωραφιών. Ο ελληνικός λαός δίνει και τα ονόματα: Αϊ-Δημήτρης ή Αϊ-Δημητριάτης, Βροχάρης, Σποριάτης ή Σποριάς ή Σπαρτός, Μπρουμάρης (=ομιχλώδης, σκοτεινός) και Παχνιστής (από την πάχνη που πέφτει στους αγρούς). Τον θεωρεί έναν από τους μήνες κατά τους οποίους πρέπει κανείς να πίνει το κρασί ανέρωτο, γιατί τον συμπεριλαμβάνει στην παροιμία: «Όποιος μήνας έχει ΡΟ, δε θέλει στο κρασί νερό».

Κατά το ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν ο 8^ος μήνας, γι` αυτό κι ονομάστηκε Οκτόμπερ. Ήταν αφιερωμένος στον Άρη και τον παρίσταναν με μορφή κυνηγού, που έχει λαγό στα πόδια του, πουλιά πάνω απ` το κεφάλι του και ένα είδος κάδου κοντά του. Ο μήνας «των χειμαδιών» και ο γυρισμός των παραδοσιακών μαστόρων στις οικογενειακές εστίες.

Ο Οκτώβριος στην τέχνη,




("Mήνες" του Γιάννη Τσαρούχη)

Στη Φύση

"Μπήκε ο Οκτώβρης. Τα μολυβένια σύννεφα άρχισαν να συγκεντρώνονται απειλητικά στον ουρανό. Οι βροχές άρχισαν να πέφτουν δυνατές και απότομες. Τα κιτρινισμένα φύλλα, μετά τις δυνατές βροχές, άρχισαν να «ξεκολλούν» με το πρώτο φύσημα του αγέρα. Τα πράσινα χρώματα σιγά-σιγά σβήνουν. Η φύση ντύνεται στο κίτρινο-καφέ.

Όπως λέει μια παροιμία, «ο Οκτώβρης είναι οχτρός της γης». Οι πρώιμες βροχές κατά τον Οκτώβρη είναι κάτι που οι βοσκοί πάντα εύχονται, γιατί φυτρώνουν γρήγορα τα χόρτα και υπάρχει τροφή για τα ζώα τους, σε μια περίοδο που τίποτα σχεδόν δεν υπάρχει για βοσκή. Για τη γεωργία, όμως, οι πρώιμες βροχές δεν είναι πάντα για όλους επιθυμητές. Τα χωράφια γεμίζουν κάθε λογής χόρτα τα οποία τα εξαντλούν.

Οι πρώιμες βροχές συνοδεύονται όμως από καταστροφές, πλημμύρες, χαλάζι.

Ανάμεσα στη χαμηλή βλάστηση, έφθασαν απ’ τα βόρεια της χώρας ή απ’ τα ψηλά βουνά μας, σε μεγάλους αριθμούς, οι Κοκκινολαίμηδες (Erithacus rubecula). Άρχισαν να ψάχνουν για τη χειμερινή τους κατοικία. Αρχίζει η εγκατάσταση τους στους κήπους, στους θάμνους, στα πάρκα, στα μικρά δάση. Αυτό το μικρό στρουθιόμορφο, από τη στιγμή που θα βρει μια επικράτεια, γίνεται επιθετικό προς τα μέλη του είδους του. Προστατεύει την επικράτειά του με μεγάλο πάθος και δε διστάζει να επιτεθεί και να κυνηγήσει αυτούς που παραβίασαν το χώρο του. Έχει την αίσθηση της ιδιοκτησίας και αισθάνεται αφεντικό στο χώρο του. Πολλές φορές φθάνει λίγο βαμβάκι βαμμένο κόκκινο για να δούμε τις αντιδράσεις του Κοκκινολαίμη. Αν το βάλουμε σ’ ένα κλαδί, μέσα στην επικράτειά του, τότε θα γίνουμε μάρτυρες μιας μεγάλης επίθεσης. Το κελάηδημά του γίνεται νευρικό και επιθετικό, το στήθος του φουσκώνει, σα να ήθελε να γίνει διπλός και με το ράμφος του αρχίζει να χτυπάει με μανία το βαμβάκι, λες και είναι άτομο του είδους του.

Από τα πουλιά, οι καλοκαιρινοί επισκέπτες και τα αποδημητικά έχουν αναχωρήσει, ενώ οι χειμωνιάτικοι επισκέπτες άρχισαν να καταφθάνουν. Υπάρχουν όμως και τα πουλιά που είναι μόνιμοι κάτοικοι και που δεν έχουν καμιά όρεξη να μετακινηθούν. Ο πρώτος όμως κανόνας, για να μπορέσουν να επιβιώσουν και στις 4 εποχές, είναι να εκμεταλλεύονται σωστά τις τροφές τους και αυτά που τους προσφέρουν.

Έτσι οι Παπαδίτσες (Parus sp.), τα μικρά πουλιά που όλο κελαηδούν νευρικά, κάνουν τα ακροβατικά τους μέσα στους κήπους και στα δάση όλης της Ελλάδας. Άρχισαν να «ξεσκονίζουν» το φθινοπωριάτικο διαιτολόγιό τους. άφησαν την καλοκαιρινή τους δίαιτα, που ήταν πλούσια σε έντομα, για μία νέα που αποτελείται από σπόρους, φρούτα του δάσους και άλλα φυτικά στοιχεία.

Στο δάσος αυτή την εποχή παρατηρείται μια μεγάλη «έκρηξη» Μανιταριών. Αυτή την τόσο γευστική τροφή την εκμεταλλεύονται διάφορα είδη ζώων, μα πάνω απ’ όλους, εκείνος που είναι αχόρταγος για τα Μανιτάρια είναι ο Σκίουρος.

Οι Δασομυωξοί (Glis glis) άρχισαν πολύ γρήγορα, αυτή την εποχή, να διπλασιάζουν το βάρος τους. έπεσαν σε πολλή λαιμαργία  πάνω στους σπόρους και στα βελανίδια. Σε λίγο θα πέσουν σε λήθαργο, σε μια σίγουρη κρύπτη, 60 εκ. περίπου κάτω απ’ τη γη, ή στην κοιλότητα κάποιου δέντρου ή στη σχισμή κάποιου βράχου. Η κρύπτη αυτή φιλοξενεί πολλά άτομα που ανήκουν στην ίδια οικογένεια. Πριν πάνε όμως για «ύπνο», τη γεμίζουν με σπόρους και βελανίδια. Θα τους χρειαστούν την άνοιξη, όταν θα ξυπνήσουν, για να έχουν κάτι πρόχειρο να βάλουν στο στόμα τους, μια και κατά τη διάρκεια του χειμώνα θα έχει καταναλωθεί όλο το λίπος που έχουν συγκεντρώσει στους ιστούς τους.

Οι Σαλαμάνδρες μέσα στα δάση, ύστερα από μια σύντομη ερωτική συνάντηση, άρχισαν να αποτραβιούνται για να βρούνε το χώρο όπου θα ξεχειμωνιάσουν. Κρύβονται μέσα στις κοιλότητες των δέντρων, στους βράχους ή στο χώμα και ψάχνουν πάντοτε να βρουν τις σωστές συνθήκες (υγρασία, θερμοκρασία) που είναι απαραίτητες για τη ζωή τους.

Μέσα στην πόλη, πάνω στα μεγάλα αιωνόβια δέντρα, άρχισε ένα παράξενο πηγαινέλα. Έφτασαν τα Ψαρόνια (Sturnus vulgaris). Το μαρτυρεί ο μεγάλος θόρυβος που κάνουν αυτά τα πουλιά, αλλά και το γεγονός ότι δε «σέβονται» τις ταμπέλες που ζητούν απ’ τους πολίτες να κρατούν την πόλη καθαρή. Το πρωί, κάτω απ’ τα γυμνά δέντρα, τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα από κουτσουλιές.

Τα Ψαρόνια είναι τα πουλιά με τους μεγαλύτερους πληθυσμούς σ’ όλο τον κόσμο. Στη Μεγάλη Βρετανία, μετά από έρευνα που έκαναν οι Ορνιθολόγοι, έχει αποδειχθεί ότι υπάρχουν 10 εκατομμύρια άτομα και σ’ όλο τον κόσμο φθάνουν σχεδόν τον ανθρώπινο πληθυσμό.

Αυτή την εποχή αφήνουν τις εξοχές και τραβιούνται μέσα στην πόλη, για να κοιμηθούν τα βράδια. Η πόλη είναι πιο σίγουρη αλλά και πιο ζεστή. Τα πρωινά αφήνουν την πόλη και ψάχνουν για τροφή μέσα στα λιοστάσια ή στ’ αμπέλια. Στο χώρο όπου συγκεντρώνονται για να κοιμηθούν οι αριθμοί είναι πολύ μεγάλοι: πολλές φορές πάνω σε ένα δένδρο υπάρχουν δέκα έως δεκαπέντε χιλιάδες άτομα.

Μέσα στα δάση τα φύλλα κιτρινίζουν και το ταπέτο απ’ τα νεκρά φύλλα γίνεται όλο και πιο γλιστερό.

Τα μικρά θηλαστικά άρχισαν να κρύβονται για να περάσουν με σιγουριά το χειμώνα. Στο δάσος ήρθαν όμως νέοι επισκέπτες. Είναι οι Τσίχλες και οι Μπεκάτσες, που θα βρουν καταφύγιο ανάμεσα στα νεκρά φύλλα και στα γυμνά ξερά κλαδιά.

Κοντές στις όχθες στον Αχελώο και στα φρεσκοοργωμένα χωράφια, συνεχίζουν να καταφθάνουν οι Καστανοκέφαλοι Γλάροι. Σε μεγάλους αριθμούς γυροπετούν από όργωμα σε όργωμα οι Καλημάνες, ψάχνοντας για σκουλήκια, σπόρους και σαλιγκάρια.

Στη Σιθωνία ή στον Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας, από τα λιγοστά Ελάφια (Cervus elaphus) που απέμειναν, τα αρσενικά μαζεύονται στις περιοχές των θηλυκών με την ελπίδα να δημιουργήσουν το «χαρέμι» τους. Εκεί τα αρσενικά θα δώσουν τις μάχες τους και ο καλύτερος θα κερδίσει τις θηλυκές. Τα ενήλικα αρσενικά ζουν μόνα τους. Κατά την περίοδο των ερώτων όμως, μάχονται μεταξύ τους για το ποιος θα οδηγεί την ομάδα. Μετά την περίοδο των ερώτων, την ομάδα την οδηγεί πάντα μια πεπειραμένη θηλυκιά.

Τα υδρόβια πουλιά συνεχίζουν να καταφθάνουν. Άλλα σταματούν εδώ και άλλα συνεχίζουν πιο νότια. Οι υγρότοποι γεμίζουν από Φαλαρίδες, Κιρκίρια και Βουταλίδια.

Στη Μεσόγειο, σ’ όλα τα πελάγη, τα νερά άρχισαν να γίνονται όλο και πιο κρύα. Παρ’ όλα αυτά, την εποχή αυτή αρχίζει να ζευγαρώνει ο Σφαιροκέφαλος (Globicephala melaena), θηλαστικό που ανήκει στην οικογένεια Delphinidae.

Οι Μένουλες (Maena maena) είναι ψάρια που συγγενεύουν με τις Μαρίδες και τις Τσερούλες. Έχουν χρώμα μολυβί στη ράχη και κοιλιά σταχτόασπρη. Το κεφάλι τους είναι μεγάλο, με μεγάλα μάτια και δόντια πυκνά και μικρά. Οι Μένουλες είναι ερμαφρόδιτες, πρώτα θηλυκές. Όταν ζευγαρώνουν τον Οκτώβριο αλλάζουν περιβολή: παρουσιάζουν περισσότερες μακρουλές γαλάζιες γραμμές στα πλευρά και γαλάζια στίγματα στο κεφάλι και στα πτερύγια.

Αυτή την εποχή επίσης, ανάμεσα στους φυκιάδες και στους βράχους, γεννούν τ’ αυγά τους οι Τσιπούρες (Sparus auratus).

Στα ψηλά βουνά άρχισαν να ωριμάζουν τα φρούτα της Καστανιάς (Castanea sativa) και με το πρώτο κρύο θα τα βρίσκουμε σε πολλές γωνιές της πόλης μας, ζεστά από τους καστανάδες."

Στη σωστή διατροφή.

Σύμφωνα με τον σοφιστή Ιεροφίλο,  το μήνα τούτο πρέπει να καταναλώνουμε τροφές και φαγητά καυτερά όπως τα πιπέρια και με οξύτητα, τσουχτερά σαν τα σκόρδα (να μη μας πλησιάζει άνθρωπος που λένε...), ψητά και ωμά: 

"Αρμόζει δριμοφαγία πάση χράσθαι· προ πάντων δε πάντα εσθίειν εφθά και ωμά· και το ζέμα πίνειν σκόροδα εφθά, καρυκευτά, στάχος, πέπερι, κινάμωμον, και καρυόφυλλον, ταύτα δια των βρωμάτων εσθίειν και πίνειν. Εκ δε των κρεών πρόβεια, ορνίθια, περιστερόπουλα, χήνας, όρτυγας, ορτυγο-μήτρας, και λακτέντα εσθίειν· νησσαρίων δε και φασσών, και τρυγόνων, και πλατόνων, και συάγρων, και λαγωών απέχε-σθαι.

Εκ δε των ιχθύων, κεφάλων, αγραύλων, τριγλών, και πάντων των αλέπων και των παστών απέχεσθαι χρή· τα δε άλλα πάντα εσθίειν.

Εκ δε των οσπρίων, κυάμου και φακής, και λαθύρου απέχεσθαι· τα δε λοιπά εσθίειν. Των λαχάνων, κράμβης και γογ-γύλης απέχεσθαι, τάλλα δε εσθίειν. Ασπαράγους δε πάντας και αμανίτας λευκούς εσθίειν.

Από δε των οπωρών, σταφίδας λεύκας, απίδια άγρια ακμάζοντα, και μήλα γλυκέα, σύκα λευκά, μέσπιλα, ροδάκινα, φοίνικας, ροιάς, και μηλοκύδωνα, ταύτα πάντα εσθίειν.

Εκ δε των ξηρών οπωρών, κάρυα βασιλικά, πιστάκια, αμύγ-

δαλα, κοκκονάρια, και κάρυα ποντικά, κοκκοδάφνων δε απέχεσθαι.

Οίνον λευκόν και ελαιόχροον και αψινθοροσάτον πίνειν.

Σκοπείται δε και το άστρον του Ταύρου."




Αστρολογικά είναι ο μήνας του "ζυγού"...

(εικόνα)

...και βεβαίως εννοείται  εκείνου του ζωδιακού κύκλου

και όχι του άλλου του ζυγού, που αδειάζει  ταχυδακτυλουργικά τις τσέπες  μας 

και βαραίνει τις πλάτες και τις ψυχές ΟΛΩΝ ΜΑΣ.

Παρά τα όσα  μα συμβαίνουν  να προσπαθούμε ό,σο μπορούμε να χαμογελάμε.

ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ!!!

Τω μηνί Σεπτεμβρίω

Τον καινούριο και τον πιο δύσκολο για όλους μας μήνα των τελευταίων δεκαετιών,  ας τον υποδεχθούμε με τις ενδιαφέρουσες πληροφορίες που βρήκα στο διαδίκτυο, και έχουν σχέση:

Με την τέχνη,

(εικόνα "Σεπτέμβριος" ένα από 12 τα  πολυσυζητημένα πόστερς με τους  "Μήνες" του Γιάννη Τσαρούχη)

Με το τί συμβαίνει στη Φύση

"Έφθασε ο Σεπτέμβρης. Σε λίγο θα μπει το φθινοπώρι. Παρ’ όλα αυτά, στην αρχή του μήνα οι μέρες είναι ακόμη ζεστές, αλλά ευτυχώς υπάρχει και το αεράκι που κάθε τόσο μας δροσίζει.

Ο μέρες είναι πιο μικρές. Η αυγή αργεί να φανεί και το δειλινό βάφει με τα ρόδινα χρώματά του πιο γρήγορα τον ορίζοντα. Ο ουρανός άρχισε να συννεφιάζει και με την πρωινή βροχή, το θερμόμετρο αρχίζει να πέφτει.

Η βροχή ξεπλένει τα πάντα. Τα φύλα των δέντρων λάμπουν παράξενα, καθώς ο ήλιος απαλά τα σφιχταγκαλιάζει.

Ανάμεσα τους θάμνους, από τις 10 Σεπτέμβρη και μετά αρχίζουν να κάνουν την εμφάνιση τους τα πολύχρωμα φθινοπωρινά λουλούδια, όπως Κρόκοι, Στενμπεργκιες, Κολχικά. Σε σκιερά μέρη, κάτω απ’ τα σχίνα, άρχισαν να φυτρώνουν τα όμορφα ροζ Κυκλάμινα (Cyclamen hederifolium). Μέσα στα λιβάδια, κάτω από τα δέντρα σε περιοχές με υγρασία, άρχισαν να φυτρώνουν τα πρώτα φθινοπωρινά Μανιτάρια.

Αυτή την εποχή, φυτρώνει στα δάση μας το γνωστό στις περισσότερες περιοχές με το όνομα Κοκκινομανίταρο (Amanita caesarea). Ήταν γνωστό από την αρχαιότητα και υμνήθηκε από πολλούς συγγραφείς και ποιητές όπως τον Πλίνιο, τον Γαληνό, τον Κικέρωνα, τον Οράτιο και άλλους. Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι λάτρευαν το Κοκκινομανίταρο και το θεωρούσαν τροφή των θεών, ισάξιο με την αμβροσία που δίνει την αθανασία.

Το Κοκκινομανίταρο φυτρώνει μοναχικά ή ομαδικά μερικές φορές και σε μεγάλους κύκλους, που είναι γνωστοί σαν τα «δαχτυλίδια της μάγισσας», στα ξέφωτα από Δάση Βελανιδιάς, Καστανιάς, Ελάτου ή Πεύκου.

Αυτή την εποχή φυτρώνουν επίσης οι Αλεποπορδές ή Αλεπόφουσκες, διάφορα Μανιτάρια του γένους Lycoperdon sp. Είναι γνωστά σ’ όλη την Ελλάδα και έχουν σχήμα στρογγυλό ή αυγόμορφο. Ο λαός μας έδωσε το όνομα αυτό γιατί πιστεύει ότι φυτρώνει πάνω στα περιττώματα των αγριμιών, όπως της Αλεπούς και του Λύκου.

Στους ξηρότοπους της Κρήτης, της Πελοποννήσου, της Δ. Στερεάς Ελλάδας, της Ηπείρου, της Χαλκιδικής, της Λέσβου και της Κω, αυτή την εποχή η Ορχιδέα Spiranthes spiralis είναι η τελευταία που κάνει την εμφάνισή της στο φυσικό «στερέωμα». Έτσι κλείνει το Σεπτέμβριο ο κύκλος των Ορχεοειδών, που έχουν αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους για πρώτη φορά στις αρχές Φεβρουαρίου.

Αυτή την εποχή οι Βατομουριές είναι γεμάτες από ώριμα, γλυκά, ζουμερά μούρα. Έχουν χρώμα βιολετί, που δείχνει ότι έχουν «ψηθεί» πολύ καλά από τον ήλιο. Αυτά τα φρούτα προσελκύουν γύρω τους διάφορα είδη πουλιών που είναι δεμένα με τα πυκνά φυλλώματα των θάμνων, όπως Μαυροσκούφηδες, Μαυροτσιροβάκους και άλλα μικρά Στρουθιόμορφα που αποδημούν αυτή την εποχή.

Ένα μεγάλο πλήθος εντόμων επισκέπτεται τα Βατόμουρα από τους Χρυσομπάμπουρες (Cetonia aurata), τις Σφήκες και διάφορα είδη Διπτέρων. Επίσης η Αράχνη (Argiope) άπλωσε τα μαγικά δίχτυα της δίπλα απ’ τα φρούτα για να εκμεταλλευτεί το πηγαινέλα των εντόμων.

Στην Κρήτη, την Πελοπόννησο και σ’ άλλες περιοχές της χώρας αρχίζει ο τρυγητός του σταφυλιού. Οι αγρότισσες, μπουρμπουλωμένες με τα πολύχρωμα τσεμπέρια τους, τραγουδούν καθώς κόβουν το κεχριμπαρένιο καρπό. Αυτή την περίοδο, μέσα στα αμπέλια υπάρχει χαρά και επικρατεί το τραγούδι, γιατί ο τρυγητός δεν είναι τόσο κουραστική εργασία όπως οι άλλες χειμερινές ή καλοκαιρινές εργασίες.

Στα Φαράγγια της Κρήτης άρχισαν τα πρώτα φτερουγίσματα μαζί με τους γονείς τους οι νεαροί Γυπαετοί (Gypaetus barbatus). Στα Μετέωρα, πάνω από τους γρανιτένιους επιβλητικούς βράχους, γυροπετούν μαζί οι ενήλικοι και οι νεαροί Ασπροπάρηδες, δοκιμάζοντας τα φτερά τους. Προετοιμάζονται για το μεγάλο ταξίδι της αποδημίας.

Συνήθως μετά τις 14 του Σεπτέμβρη, ημέρα της Ύψωσης του Τίμιου Σταυρού, ο καιρός αρχίζει να μεταβάλλεται. Αυτή τη μεταβολή την αντιλαμβάνονται γρήγορα τα πουλιά, γι’ αυτό ξεκινούν για τα αφρικάνικα χειμωνιάτικα λημέρια τους. Από τα αποδημητικά, άλλα ταξιδεύουν την ημέρα, όπως οι Πελαργοί, τα Αρπακτικά, τα Χελιδόνια, τα Σταχτάρια. Ενώ άλλα ταξιδεύουν τη νύχτα, όπως οι Αγριόπαπιες, οι Κούκοι και οι Τσιροβάκοι.

Τα σποροφάγα Στρουθιόμορφα αποδημούν συνήθως την ημέρα, ενώ τα εντομοφάγα τη νύχτα. Οι Κούκοι, οι Γυδοβυζάστρες, οι Συκοφάγοι και αρκετά αρπακτικά ταξιδεύουν μεμονωμένα. Η Νανομουγκάνα (Ixobrychus minutus) και η Τρανομουγκάνα (Botaurus stellaris), που ζουν σε μεμονωμένα ζευγάρια κατά η διάρκεια της αναπαραγωγής, αποδημούν σε κοπάδια από 10 ως 100 άτομα. Οι Μαυροπελαργοί (Ciconia nigra), που ζουν επίσης μοναχικά, κατά την περίοδο της αποδημίας δημιουργούν κοπάδια 60 ως 70 άτομα. Οι Αγριόπαπιες και οι Αγριόχηνες πετούν ανά ζευγάρια ή οικογένειες, ενώ άλλες δημιουργούν πιο μεγάλα κοπάδια με τους χαρακτηριστικούς σχηματισμούς.

Η σημασία της αποδημίας είναι πάρα πολύ μεγάλη για την επιβίωση και τη διαιώνιση του είδους, αυτό το φαινόμενο προϋποθέτει την ικανότητα των πουλιών να προσανατολίζονται μέσα στο χώρο. Κατά τη διάρκεια της πτήσης τους βασίζονται στα «Landmarks», δηλαδή στα γνωστά γι’ αυτά σημεία, όπως λίμνες, ποτάμια, οροσειρές. Χρησιμοποιούν ανάλογα μια ηλιακή, αστρική ή μαγνητική «πυξίδα» και έχουν την ικανότητα να αναγνωρίζουν τα 4 σημεία του ορίζοντα και το ακριβές σημείο που βρίσκονται.

Αυτή την εποχή, οι ακτές γεμίζουν από Γλάρους, ειδικά από Καστανοκέφαλους (Larus ridibundus) και σε λίγο θα τους συναντάμε σχεδόν σε όλη τη διαδρομή των ποταμών και σ’ όλα τα νερά της ενδοχώρας.

Στους υγρότοπους, στις ακτές και στα λασποτόπια κάνουν την εμφάνισή τους οι Σκαλίδρες (Calidris sp.), τα Τούρλια (Limosa sp.), οι Τρύγγες (Tringa sp.), ενώ ψάχνουν για τροφή ανάμεσα στις λάσπες και τα νερά. Μερικά από αυτά θα ξεχειμωνιάσουν στη χώρα μας, ενώ άλλα, αφού ξεκουραστούν και τραφούν, θα συνεχίσουν το ταξίδι τους.

Αυτή ην εποχή ο Σκαντζόχοιρος (Erinaceus europaeus), κρυμμένος καλά ανάμεσα στα ξερά κλαδιά, στους κήπους ή στα αμπέλια, θηλάζει τα μικρά του, που ήρθαν στο φως κατά τη διάρκεια της δεύτερης γέννας του. Ο Σκαντζόχοιρος κάθε φορά γεννάει 2-10 μικρά, μετά από εγκυμοσύνη που διαρκεί 35-42 ημέρες. Τα μικρά έχουν τα μάτια τους κλειστά για 14-18 ημέρες και θηλάζουν για 18-20 ημέρες.

Επίσης ο Δασοποντικός (Apodemus sylvaticus), ο πιο κοινός ποντικός της Ευρώπης, που ζει στα δάση, στα πάρκα και στους κήπους και φτιάχνει τη φωλιά του στο χώμα, αυτή την εποχή γεννάει για τρίτη ή τέταρτη φορά μέσα σ’ ένα χρόνο. Κάθε φορά έρχονται στη ζωή 3-9 μικρά, με τα μάτια κλειστά για 14-15 ημέρες. Είναι αυτόνομα μετά από 21 ημέρες.

Στα Δάση με Καστανιές, Οξιές και κωνοφόρα της Ηπειρωτικής Ελλάδας, όπου ζει σε αποικίες ο Δασομυωξός (Glis glis), αυτή την εποχή γεννάει 3-4 μικρά που θα είναι αυτόνομα μετά από 60 ημέρες.

Στη Μεσόγειο και στα Ελληνικά Πελάγη αρχίζει αυτή την εποχή ο έρωτας των Δελφινιών (Delphinus delphis) και της Φώκαινας. Μετά από ένα διάστημα 10-11 μηνών εγκυμοσύνης, θα φέρουν στον κόσμο από 1 μικρό.

Στη θάλασσα εκεί που το μπλε είναι εκείνο της μελάνης, το Μουγγρί (Conger conger) τελειώνει την αναπαραγωγική του περίοδο. Ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας που τα θηλυκά που μοιάζουν με χέλια (ξεπερνούν τα 2 μέτρα και έχουν βάρος 40 κιλά), ανεβαίνουν απ’ τα βάθη για να γεννήσουν κοντά στις ακτές, σε κοιλότητες και σχισμές βράχων. Γεννάνε μόνο μία φορά στη ζωή τους, όταν γίνουν περίπου 5 χρονών, σχεδόν 1.000.000 αυγά, απ’ όπου βγαίνουν σχεδόν μικροσκοπικά ψαράκια που λέγονται Λεπτοκέφαλοι. Όταν γίνουν 0.15 μάκρος, πλησιάζουν τις ακτές και πολύ γρήγορα μεταμορφώνονται σε Μουγγριά."

Αλλά και τις συμβουλές από το άκρως ενδιαφέρον σύγγραμμα του σοφιστού Ιεροφίλου, περί  σωστής κατά μήνα διατροφής  
...

"ΜΗΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Αρμόζει γαλακτοτροφείν και γαλακτοποτείν, και πάντα τα γλυκέα και σεμιδαλάτα, οινομέλιτα, και δροσάτα λαμβάνειν.

Εκ δε των κρεών πρόβεια, ορνίθια, περιστεράς, νήττας, τρω-γλίτας, και λακτέντα οπτά συν οξομέλιτι εσθίειν απέχεσθαι δε βοών, λαγωών, ελάφων, δορκάδων και περδίκων, δια το κατά τον μήνα τούτον αυξάνεσθαι την μέλαιναν χολήν.

Εκ δε των ιχθύων λαμβάνειν πάντας τους τρυφεροσάρκους, και πετραίους, και μαλακοσάρκους· απέχεσθαι κεφάλων και πάντων των αλέπων.

Από δε των οσπρίων, κυάμου και φακής απέχεσθαι. Δριμο-φαγία δε πάση μερικώς χράσθαι, οίον ραφάνων, πεπέρεως,

σινάπεως, κιναμώμου, στάχους. Εκ δε των λαχάνων απέχε-σθαι της κράμβης.

Τας δε οπώρας εσθίειν καλώς, καθώς και εν τω αυγούστω είρηται. Και αψινθοροσάτα και αψινθάτα πίνειν.

Λουτρά η'· σμήγματα κεφαλής, κιμωλίου, ως προλέλεκται, μετά όξους και ελαίου ροδίνου, έως της κδ'· χρίσμα δε κοινόν ποιείν. Και αφροδισιάζειν.

Σκοπείται δε και άστρον έν των Σαλπίγγων.

Ακόμη  με γενικότερες και κατά περίπτωση πληροφορίες, όπως ο χαρακτηρσμός του μήνα αυτού ως αρχή της Ινδίκτου 

"Πρώτη του μήνα λοιπόν σήμερα και στον ημεροδείκτη μας σημειώνεται, εκτός των εορταζόντων αγίων, οσίων κ.λπ., ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ.

Πολλοί ίσως διαβάζοντας τη φράση αυτή θα διερωτηθούν τι σημαίνει η λέξη ίνδικτος και τι αρχίζει την συγκεκριμένη ημερομηνία.

Η λέξη ίνδικτος είναι λατινική ελληνοποιημένη και σημαίνει ορισμός, διάγγελμα διάταγμα

(Indictus, indictio= επαγγελία, κήρυξη, διάγγελμα. διάταγμα), το οποίον εκδιδόταν από τους αυτοκράτορες της Ρώμης με σκοπό να καθορίσουν το ύψος του φόρου επί της γεωργικής παραγωγής που θα πλήρωναν οι υπήκοοι της αυτοκρατορίας για τη συντήρηση και τη διατροφή των στρατιωτών.

Ήταν δηλαδή ένα φορολογικό διάταγμα το οποίον είχε διάρκεια 15 χρόνων, γιατί τόσα ήταν τα έτη που υπηρετούσαν οι στρατιώτες στο Ρωμαϊκό στρατό.

Με την απόλυση δε των παλαιών και με την κατάταξη των νέων άρχιζε νέα ίνδικτος, με ίσως μικρότερη ή μεγαλύτερη φορολογία, ανάλογα με τον αριθμό των νέων στρατιωτών.

Με την πάροδο του χρόνου η λέξις ίνδικτος έπαψε να σημαίνει μόνο διάταγμα και σήμαινε χρονική περίοδος 15 ετών. Έγινε δηλαδή η ίνδικτος «μονάδα μέτρησης του χρόνου»(μία ίνδικτος = 15 έτη ).

Η Ίνδικτος, δηλαδή η χρονική περίοδος 15 ετών, εισήχθη στο ρωμαϊκό ημερολόγιο κατά το πρώτο έτος του Ιουλίου Καίσαρος (100 πΧ-44 μ.Χ.) και ονομάστηκε ΚΑΙΣΑΡΙΚΗ.

Έτσι άρχισαν να μετρούν το χρόνο σε ινδίκτους (πρώτη ίνδικτος, β΄ίνδικτος κ.ο.κ.)

Στο Βυζάντιο υπολογισμό του χρόνου με ινδίκτους εισήγαγε ο Μέγας Κων/ντίνος το 312 μ.Χ. και η οποία ονομάστηκε Κωνσταντίνειος Iνδικτιών.

Ακόμη να πούμε ότι ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ιουστινιανός ο Α΄, το έτος 537 εισήγαγε τη μέτρηση κατά ινδικτιώνες στα κρατικά και δικαστικά έγγραφα. Έλεγαν δηλαδή 1ο έτος, ή 2ο έτος της τάδε ινδικτιώνος κ.ο.κ.

Τι αρχίζει τώρα την πρώτη του μήνα Σεπτεμβρίου, (στα λατινικά σημαίνει έβδομος), (εβδόμου μήνα από την δημιουργία του κόσμου από τον Θεό ,αρχής γενομένης από μήνα Μάρτιο):

Η ίνδικτος άρχιζε την πρώτη Σεπτεμβρίου γιατί κατά το μήνα αυτό η γη παύει να γεννά καρπούς και θεωρείτο αρχή του χρόνου διότι η γή οργώνεται και δέχεται τους σπόρους όλων των καρπών που θα παραχθούν ως τον μήνα Μάρτιο που θεωρείτο η αρχή γεννήσεως των καρπών.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο γνώριζαν οι Ρωμαίοι το ποσόν του φόρου που θα πλήρωναν.

Επίσης την 1ην Σεπτεμβρίου επήγε ο Ιησούς Χριστός στη συναγωγή της Ναζαρέτ και έκανε το πρώτο κήρυγμά του, όπως αναφέρεται στο ευαγγέλιο του Λουκά (4, 16-22) και το οποίον αναγιγνώσκεται την ημέρα αυτή.

Η 1η Σεπτεμβρίου καθορίστηκε ως αρχή της εκκλησιαστικής χρονιάς ως εξής:

Στην περιοχή της Ανατολής τα περισσότερα ημερολόγια είχαν ως πρωτοχρονιά την 24η Σεπτεμβρίου, ημέρα της φθινοπωρινής ισημερίας.

Επειδή όμως η 23η ήταν η γενέθλια ημέρα του αυτοκράτορα της Ρώμης Οκταβιανού (Γεννήθηκε στη Ρώμη στις 23 Σεπτεμβρίου του 63 π.Χ.) η πρωτοχρονιά μετατέθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου, η οποία και καθορίστηκε ως αρχή της Ινδίκτου, δηλαδή της περιόδου του ρωμαϊκού διατάγματος για τον φόρο που ίσχυε για 15 έτη.

Αυτή την Πρωτοχρονιά, δηλαδή 23 Σεπτεμβρίου, βρήκε η Εκκλησία και της έδωσε χριστιανικό περιεχόμενο, αφού τοποθέτησε σ’ αυτήν την εορτή της συλλήψεως του Προδρόμου, που αποτελεί και το πρώτο γεγονός της Ευαγγελικής Ιστορίας.

Αργότερα, το 462 μ.Χ., για πρακτικούς λόγους και για να συμπίπτει η πρώτη του έτους με την πρώτη του μηνός, η εκκλησιαστική πρωτοχρονιά μετατέθηκε την 1η Σεπτεμβρίου.

Διευκρινίζεται ότι η πρωτοχρονιά της 1ης Ιανουαρίου έχει Ρωμαϊκή προέλευση και ήρθε στην Ορθόδοξη Ανατολή κατά τα νεότερα χρόνια.

Η Εκκλησία υιοθέτησε αυτό το σύστημα μέτρησης του χρόνου και μετρούσε τα έτη με τίς Ινδικτους. Έτσι το Εκκλησιαστικό έτος άρχιζε την 1η Σεπτεμβρίου με Πατριαρχική Θεία Λειτουργία και ιδιαίτερη Iερά Παράκληση, ώστε να ευλογήσει ο Θεός τον καινούριο χρόνο.

Με τον καιρό ορίστηκαν δύο είδη Ινδίκτου:

Η Καισαρική, δηλαδή η παλαιά ρωμαϊκή πού άρχιζε την 1η Σεπτεμβρίου και την οποία συνέχισε τό Βυζάντιο, και η Παπική, η οποία άρχιζε στίς 25 Δεκεμβρίου και αργότερα την 1η Ιανουαρίου.

Στη Δύση σιγά-σιγά επικράτησε ως αρχή του νέου έτους η 1η Ιανουαρίου, ενώ στην Aνατολή είχε παραμείνει η 1η Σεπτεμβρίου.

Αυτός είναι και ο λόγος που η πρώτη Σεπτεμβρίου παρέμεινε μέχρι και σήμερα η αρχή του Εκκλησιαστικού έτους, δηλαδή: Η Εκκλησιαστική Πρωτοχρονιά.

Ας ευχηθούμε λοιπόν η νέα εκκλησιαστική χρονιά να είναι ευλογημένη και να πλημμυρίσει τις καρδιές των ανθρώπων από καρπούς της ειρήνης, της αγάπης, της αλληλεγγύης,της φιλαλληλίας, και γενικά από καρπούς ανθρωπιάς και πολιτισμού."

ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ 

και 
από 21/9

ΚΑΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ!!!

Δυο φεγγάρια ο Αύγουστος

Ο φετινός Αύγουστος έχει 2 φορές πανσέληνο. 


 Πέμπτη (χθες βράδυ) 2 Αυγούστου 2012
ΚΑΙ
Παρασκευή 31 Αυγούστου 2012


Το δεύτερο full moon στον ίδιο μήνα ονομάζεται blue moon και αυτό συμβαίνει κάθε 2,72 χρόνια!


Το φεγγάρι μπορεί να μας φαίνεται κάπως μπλε, μόνο αν υπάρχουν συγκεκριμένες ποσότητες σκόνης και ρύπανσης στον αέρα, γιατί κατά τα άλλα δεν διαφέρει από το ολόγιομο φεγγάρι οποιασδήποτε άλλης ημερομηνίας.

Η πανσέληνος στις 31 Αυγούστου 2012 θα είναι ιδιαίτερη λοιπόν, γι’ αυτό φροντίστε να την περάσετε όσο πιο όμορφα μπορείτε,
 αφού το επόμενο blue moon θα το συναντήσουμε ξανά στις 31 Ιουλίου του 2015!

Τώρα αν εγώ, ύστερα από το εκκαθαριστικό της εφορίας και με τρία από τα παιδιά μου άνεργα, βλέπω ...αστράκια...
είναι μια άλλη ιστορία που ξεφεύγει του θέματος,  αλλά να, έτσι... σε λόγια να βρισκόμαστε... είπα να το μοιραστώ, μπας και μου φύγει λίγο άγχος....




΄Εστω κι έτσι...
ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ!

Μπορεί ο Μεταγειτνιών (ο Αύγουστος των αρχαίων) να ήταν ο μήνας της μετακόμισης των κατοίκων από τους αγρούς στην πόλη, στις μέρες μας όμως συμβαίνει ακριβώς  το ανάποδο.

Μήνας "καυτός" και "ταξιδιάρης" απολαμβάνει αυτοκρατορικών (;) τιμών, χάρη στο "νονό" τον αυτοκράτορα Οκταβιανό Αύγουστο.

Τα ξαφνικά  μελτέμια του φέρνουν ...άλλον αέρα στις έστω ολιγοήμερες έως και ανύπαρκτες διακοπές μας!

           ΄Ομορφα να περνάτε, 


 με ακόμη πιο όμορφες τις πανσέληνες 


- και όχι μόνο- 


νύχτες


και 


Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού

Των Δωδεκαρίθμων

Τελευταία ημέρα του Ιούνη αλλά όχι και των παιδικών μου αναμνήσεων.

Των Αγίων Αποστόλων σήμερα και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ  σε όλους  όσους γιορτάζουν.

Εμένα  ζωντανεύει η ψυχή από παιδικές και όχι μόνο αναμνήσεις  σε τούτο το εκκλησάκι της Παναγίτσας στο Ναύπλιο.

 (εικόνα)

Είναι χωμένο στο βράχο και  τη θέση του προσδιορίζουν  

το  εικονοστάσι και τα ασβεστωμένα σκαλοπάτια ,

με τη μοναδική θέα.

που βρίσκεται λίγο πιο πέρα από το Ναυτικό  ΄Ομλο,

και η  σιδερένια πόρτα.

 Κρέμεται θαρρείς από τα  απόκρημνα βράχια της Ακροναυπλίας. Δε θα επεκταθώ στη μαγευτική θέα του ησυχαστηρίου γιατί δεν περιγράφεται με λόγια απλά  Την απόλυτη ησυχία του τοπίου μόνο  ο ήχος της μηχανής κάποιου διερχόμενου σκάφους μπορεί να διακόψει.  

Πολύ μικρή με θυμάμαι -σαν τη νύχτα που πέρασε- να κοιμάμαι στα στασίδια, μην αντέχοντας την ολονυχτία, που από την παραμονή ο παππούς και η γιαγιά μου πήγαιναν κάθε χρόνο. Ακολουθούσε σαν σήμερα θεία λειτουργία και οι πέντε άρτοι. Στο τέλος κέρασμα λουκουμάκι, δροσερό νερό και κατευθείαν στις  "μπανιέρες"  (αυτό περίμενα εγώ) για βουτιές, που τότε έσφυζαν από ζωή και χαρούμενες φωνές.

Αύριο Ιούλιος ... θα φτιάξουμε και βύσσινο

ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ με ΥΓΕΙΑ και όσο γίνεται ΧΑΡΑ!!!

Σημεία των καιρών...

Φοβέρες, τρόμος και πανικός  από τρόϊκα


(μα την πίστη μου.... θα κάψω τα φουλάρια μου που τόσο αγαπώ,   -βλ. την από  24/10/ 2007 ανάρτησή μου "Προσωπικά... εγώ τρελάθηκα..."- όσο βλέπω τη Λαγκάρντ να τα κρεμάει στον ώμο...)


και


Υποσχέσεις... υποσχέσεις... υποσχέσεις...
έσωθεν και εν όψει εκλογών (τι κάνει η καρέκλα.... η θέση και το βόλεμα...)


΄Εχω κουραστεί όσο δεν παίρνει, έχω  αηδιάσει.... είμαι έξω φρενών!!!

΄Ομως η ΄Ανοιξη είναι εδώ κι' αυτό δεν είναι ψέμα.

Αλλά ούτε βρίσκω αναλήθειες τα όσα ο Ασημώνης  σατυρίζει:

Ο παππούς μου έλεγε στον πατέρα μου…

“Ε, ρε κατοχή που σας χρειάζεται.”

Ο πατέρας μου έλεγε σε μένα.

 “Ε, ρε Χούντα που σας χρειάζεται…”

Εγώ πια. θα λέω στο παιδί μου..

“Ε, ρε ΠΑΣΟΚ που σας χρειάζεται!!!

Παρ' όλα αυτά και συνεχίζοντας να ζούμε όλοι μας  τη δύσκολη πραγματικότητα με τις κάθε άλλο παρά προβλέψιμες εξελίξεις, που καθημερινά φέρνουν νέες ανατροπές στη ζωή μας, οφείλουμε για το καλό το δικό μας αλλά και των παιδιών μας,  να μην πάψουμε να ελπίζουμε και να υποδεχτούμε το νέο μήνα με χαμόγελο.

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ και ΜΗΝΑ!!!

Περασμένες μου αγάπες...

Δανεική η ανάρτηση με την ευγενική  παραχώρηση 

και την ευχαριστώ,

μιας  πριγκιπέσσας που κάθε άλλο παρά τρελή είναι.


Είναι που συγκινήθηκα, γιατί όσα με χιούμορ αλλά και έκδηλη  νοσταλγική διάθεση περιγράφει τα έζησα.

Στις δύσκολες μέρες που ζούμε, 
πιστεύω ως είναι μια καλή ευκαιρία για νοσταλγικά,  από όσους  τα περιγραφόμενα γνώρισαν
 και γιατί όχι ανέμελα από όλους μας χαμόγελα.


Είναι και  που σαν "αστροναύτη" θυμάμαι την μαμά μου πάνω στην "ηλεκτρική καρέκλα"  
Είναι που γέλασα με το "τούβλο" βούτυρο γιατί έτσι ήταν, μιας και δεν υπήρχαν τα soft παλαιότερα
  και 
Είναι που όχι δε θα 'λεγα,  για μια φέτα ψωμί με τοματοπελτέ  (που ήταν όμως πελτές και όχι σάλτσα συμπυκνωμένη όπως σήμερα)  και  ελαιόλαδο,  όπως τότε, από το ντουλάπι  της γιαγιούλας μου στ' Ανάπλι.

(εικόνα)

ΚΑΛO  ΜΑΣ  ...γδάρτη ....
(με το συμπάθειο)...
 MHNΑ!!!

Τα πάνω κάτω...

ή τα ίσια ανάποδα...

ή όπως αλλιώς μπορείς να το πεις και άδικο δε θα 'χεις... 

Αν καταλαβαίνετε, τα πράγματα είναι ακριβώς όπως είναι...

Αν δεν καταλαβαίνετε, τα πράγματα είναι ακριβώς όπως είναι... 

΄Ομως,  έστω και έτσι....

ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ!!!

και 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ του τ' Αναπλιού

Θέλω να τα πω....

Αν ζούσαμε στην αρχαία Αθήνα, αυτόν τον μήνα μάλλον θα παντρευόμασταν, μιας και ο Γαμηλιών ήταν ο μήνας των γάμων...ενώ ατην Αθήνα του 2012 κοιτάζουμε  σαν τους αρχαίους  Ρωμαίους μαζί με το θεό Ιανό,  ταυτόχρονα, τον προηγούμενο και τον επόμενο χρόνο....

Και απλά διαπιστώνουμε (και μακάρι η κατάσταση να με διέψευδε), πως....κάθε πέρσι και καλύτερα... 

Δύο χιλιάδες χρόνια αργότερα "παντρευτήκαμε"  ένα ανυπόφορο παρόν με ένα πιο σκληρό και δυσβάσταχτο μέλλον. Βλέπουμε μόνο μπροστά στο "αύριο" των παιδιών μας, που άλλοι κατέστρεψαν κι' εμείς έχουμε χρέος  και πάλι με θυσίες και αγώνες, να αποκαταστήσουμε...

Δε λέω πως είναι το καλύτερο "ποδαρικό",  αλλά  θα παλαίψουμε με νύχια και με δόντια για τα καλύτερα και θα τα καταφέρουμε.

Απολαύστε αυτή την Πρωτοχρονιά, το Γενάρη, τους μήνες, τις μέρες, τις ώρες και τις στιγμές  αυτού του χρόνου, σαν να είναι  και τα τελευταία...

 

΄Οπως και να 'χει....

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ με ΥΓΕΙΑ και ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ!!!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στους εορτάζοντες!!!

΄Ηρθες, καλώς ήρθες...

Να 'ξερες πόσο χαίρομαι που είσαι εδώ πάλι

να βγάζουμε τα σώψυχα για το κακό μας χάλι

Του οποίου σαν μοιράζεται μειώνεται το βάρος

και λίγο ανασαίνουμε και ανακτούμε θάρρος

Ν' αντέξουμε από κοινού όλας τας συνεπείας

της πολλής απραγίας μας ...τόσας δεκαετίας

Μαζί λέει τα φάγαμε το κρέας το παχύ

που απ' τον παρά εξέχασε πως τρώνε ...και φακή

Και στις πλατείες τρέξαμε με βήμα πιο ταχύ

μιας και εξαντλήθηκε κάθε μας ανοχή

Μουντζώνοντας προς τη Βουλή και τους τριακοσίους

που βγάζαμε στις εκλογές ωσάν τους ηλιθίους

αντί ΑΥΤΟ-ραπίσματος για όλους τους αχρήστους

όταν άφθονες κι' αλόγιστα  μοιράζαμε τις ψήφους

Στην άκρη τα πικρόχολα   αφήνω όμως τώρα

και τις Γλαρένιες μου αγκαλιές σου δίνω ωσάν δώρα

για μια καλή πρωτομηνιά κι' έναν ωραίο μήνα

μαζί και εκτός εποχής  το πρώτο μου απ' τα κρίνα (*)

Χωρίς άλλα δυσάρεστα να έχεις στη ζωή

 και κάτσε εδώ δίπλα μας να παίζουμε μαζί

όπως ωραία ξέρουμε εδώ και τόσα χρόνια

με αγάπη, με χαμόγελα και πάντα με ομόνοια.

Το φτωχό κομπολόι μας μαζί να τραγουδάμε

παρέα να χαιρόμαστε και να χαμογελάμε

το χρόνο να ξοδεύουμε με κέφι για ζωή

κι' ελάτε όλοι οι "πένητες"  να παίξουμε μαζί.

(*)  Μη βιαστείτε να με πυροβολήσετε...

Δεν τρελάθηκα εγώ αλλά μάλλον το άγριο κυκλάμινό μου ("κρίνο" το έγραψα δίκην ρίμας), 
 που από τις 7 Ιου-Ν-ίου...μάλιστα... σωστά διάβασατε... μου έκανε την τρελή έκπληξη...

Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει ούτε καταλάβαμε για πότε πιάσαμε Ιού-Λ-ιο, ο οποίος 

το όνομά του το πήρε από το Γαίο Ιούλιο Καίσαρα, δημιουργό της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Οι Έλληνες τον λένε και Αλωνάρη, Γυάλινο, Φουσκόμηνα. Το μήνα αυτόν αρχίζει το αλώνισμα. Οι γιορτές των Αγίων Αναργύρων και του Αι-Λια είναι οι πιο σημαντικές.

Και μερικές ...Ιουλιανές παροιμίες:

 α) Ο Θεριστής θερίζει , ο Αλωνάρης αλωνίζει κι ο Αύγουστος ξεχωρίζει.

(δεν την είχα ξανακούσει)

β) Από τ' Αι-Λιος ο καιρός γυρίζει αλλιώς.

(σαν πώς δηλαδή... δεν το κατάλαβα τί εννοεί)

γ) Κότα χήνα το Γενάρη και παπί τον Αλωνάρη

(δεν το τρώω το παπί...ας είναι και Πεκίνου...)

δ) Αλωνάρη με τ’ αλώνια και με τα χρυσά πεπόνια

(κάποτε... γιατί τώρα τρώμε πεπόνια και μεσ' το καταχείμωνο)

Χρυσά λοιπόν κατά την παροιμία τα πεπόνια,  σαν το νοστιμότατο μίνι δικό μας,  που το περσινό καλοκαίρι ανακαλύψαμε στον κήπο μας, περί το μήνα Σεπτέμβριο.  Μόνο του φύτρωσε,  μόνο του και χωρίς βοήθεια μεγάλωσε κρυμμένο ανάμεσα σε άλλες περικοκλάδες.

ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΜΗΝΑ 

και όλα να έρθουν...