΄Οσο υπάρχουν άνθρωποι (β΄)

Κάθε φορά που κατεβάζει ο κυνηγός ένα πουλί

κάτι επαναλαμβάνεται στο χρόνο

Δεν είναι μόνο η ηχώ της τουφεκιάς

(το αίμα ράβει σαν κλωστή την ένδυση του αέρα),

μα και η πτώση της ζωής

που κάνει κύκλους.

Που κάνει κύκλους, κύκλους, κύκλους,

κύκλους, κύκλους,

τ’ άβατο ξετυλίγει τ’ ουρανού,

τυλίγοντας του εωθινού τα μετακόσμια ξόρκια.

Κάθε φορά που κατεβάζει ένα πουλί ο κυνηγός,

μες στον καθρέπτη του πρωινού

αποτραβιέται ο χρόνος.

Έξω αφήνει μόνο μια στιγμή

μετέωρη, σαν κόκκινο φτερό,

πάνω απ’ το σώμα.

Μια ολομόναχη στιγμή,

ν’ αντανακλά το θάνατο στο σώμα.

Σταύρος Ζαφειρίου, Εωθινόν

΄Ερμα φτερωτά....

Kαι κλείνω με την ευχή προς τους φίλους κυνηγούς...

Γεια και χαρά σας κυνηγοί

κι’ αέρα στα πανιά σας,

Ούτε πουλί πετούμενο

μη βρίσκεται  μπροστά σας !

Δε ζητώ να μου συγχωρήσετε τούτη μου την έκρηξη, όμως να θυμάστε πως των μικρών παιδιών η συνείδηση  σημαδεύεται από εικόνες,  που χαρακτηρίζουν τις λειτουργίες των μεγάλων.

Στην παιδική μου μνήμη  λοιπόν, έχει ...σκαλώσει η εικόνα του πατέρα μου,  όταν γυρίζοντας μια φορά από το κυνήγι,  είχε στο στήθος του απλωμένη ωσάν ...τον εσταυρωμένο, μια άμοιρη κουκουβάγια, που η κακή της τύχη την οδήγησε στο δέντρο που εκείνος σημάδευε συκοφάγους.

Τελικά πρέπει κατά βάθος να είμαι πολύ "μαυρόψυχη",
αφού τρελαίνομαι να βλέπω τέτοιες απείρου κάλλους σκηνές ...

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!!

Πάλι και φέτος

(εικόνα)


Ταξίδευα που λες, μ' ένα σκαρί ψηλό, όπως πάντα.
στους αιθέρες. Κύματα ανέμου πουθενά, άπνοια γύρω και γαλήνη.
Και ξάφνου, σ'ένα σύννεφο εκεί δα, ένα μπουκάλι,  
με φελλό και σπάγγο γύρω-γύρω, μου γνέφει λες -και
πάω να δω.
Βγάζω το σπάγκο,το φελλό και παίρνω από μέσα ένα χαρτί
-ποιός τάχα, λέω ναυαγός ν' άφησε μήνυμα εδώ
πάνω...
Ανοίγω το χαρτί, λέξη, αράδα πουθενά, μόνο ένα SOS σε
μια γωνιά και μια μουντζούρα κάτω δεξιά -λες να 'ναι
υπογραφή; -με γράμματα όλα κι όλα ένα ή δύο.
΄Ησουν εσύ;



(εικόνα)

Και  τι δεν είδα με τα μάτια μου κλειστά.

Τις Πανεπιστημίου είδα, θάλασσες

να' χουν  γενεί και το μπετόν τους αμμουδιά.

Την άσφαλτο γεμάτη μπουκαμβίλιες και τα

αυτοκίνητα, είδα, τραπέζια του καφέ. Σ'ένα 

απ' αυτά είδα κι'εσένα να προσμένεις κι είχες

-είδα καλά;- λουσμένη με αγάπη τη ματιά.

Και τι δεν είδα, αλήθεια, πριν αφήσω των

Φολεγάνδρων τα στενά. 

(εικόνα)

Ντύσου ελαφρά απόψε, μη φοβάσαι,

ας έχει τόση  παγωνιά.

Μπορεί κιόλας να βρέξει, άκουσα τώρα στις ειδήσεις, μα εσύ μη μου τρομάζεις,

σου λέω ντύσου ελαφρά.

Ούτε ομπρέλα να σκεφτείς να πάρεις,

σου λέω, μη φοβάσαι,

όλο το βράδυ θα σ'έχω αγκαλιά.

(εικόνα)

Τα δάχτυλά σου μ'ακουμπούν -τα νιώθω, να τα δίπλα.
Η ανάσα σου χοροπηδά, κομμένη, ξαναμμένη.
Η αγκαλιά σου ανοιχτή, απόχη πόθου ωρίμου
Στα μάτια σου αγωνιά για μια σταγόνα η δίψα...
Και ξαφνικά, πάω, χάνομαι, στο χάος ταξιδεύω.
Κι εσύ, ως Σίσυφος κατρακυλάς σε σκοτεινά κενά και
μύριες απορίες.
Όμως έτσι είμ' εγώ -το ξέρεις, δεν το ξέρεις;
Εκεί που φεύγω, αγαπώ -για σένα δραπετεύω.
Γιατί -ρώτα κι αλλού, θα δεις:
Πιο όμορφο είναι να ζεις όχι μαζί, αλλά για  μένα.

... το όνειρό σου

Στο "Δάσκαλο"


Τυχαία επιλογή από τα "Φαξ" του,
όπως και κάθε χρόνο τέτοια μέρα,
"Σελίδα 4, αριστερά κάτω... "


Ταξιδιώτη τ' ουρανού

θα σε θυμόμαστε πάντα...

Διπλή γιορτή

Είναι  που  μπαίνει η ΄Ανοιξη και τα λουλούδια ανθίζουν
Οι μέρες  που μας  προ(σ)καλούν  και τ' άνθια που μυρίζουν
Της  Ποίησης γιορτάζουμε  επίσημα τη μέρα
Στίχοι  πολλοί,  μελίρρυτοι σκορπίζουν στον αγέρα

 



Το μόνο που έχω είναι η ζωή μου

Και αυτή την μικρή ζωή

Την λίγη ζωή

Την λαθραία ζωή

Εγώ

Ναι εγώ ο Μετανάστης

Την βάζω ενέχυρο

Κι αυτό μου το ενέχυρο

Άλλοι το βαφτίζουν εκβιασμό

Και άλλοι αγώνα

Όμως εγώ

Ενέχυρο την έβαλα

Για μια σταγόνα ουρανό

Λίγο δανεικό χώμα

Μια μπουκιά χρόνο

Τίποτε άλλο

Εσύ λοιπόν που με κοίταξες στα μάτια

Και το είδες αυτό

Κι εσύ που δεν με κοίταξες

Και οι άλλοι

Πώς τολμάτε να παίζετε

Με το μόνο που έχω

Την ζωή μου;

"...πρόσφυγας και γηγενής και ικέτης και εξουσία στην αλήθεια...,"

 προσπαθεί,  όπως  είπε, να  είναι  η e-δική μας Ελένη Λιντζαροπούλου

(εικόνα)

«Οι Ήχοι, λέω, όταν πλαγιάσουν πολύ από τον άνεμο, παύουν να είναι ήχοι. Γίνονται μικρά κορδόνια να μπορούν τα παιδιά να κρατούν τα κόκκινα μπαλόνια στο Λούνα Παρκ. Να κρατούν το πλαστικό φορτηγάκι τους καθώς τρέχουν στον δρόμο… Να συγκρατούν ένα παπούτσι επάνω στο πόδι καθώς εκείνο βρίσκεται σε γρήγορο βηματισμό. Κι εγώ πλάγιασα….»

"Έμαθα ακόμα στα μάτια να κοιτάζω τους ανθρώπους,

να κάνω βουτιά στα εντός τους κρυμμένα λόγια.

Μου έμαθαν να μιλώ, και κάποιες που δεν κατάφερα φορές να μιλήσω,

έμαθα τον τρόπο να κλαίω.

Έκλαψα.Έμαθα να ονειρεύομαι.

Τα πιο μεγάλα όνειρα, τα κάνεις όταν νιώθεις πως όλα έχουν δυσκολέψει πολύ.

Έκανα όνειρα μεγάλα."

Ιωάννης ο  e-δικός ΜΑΣ.

Ο τρυφερός και ευαίσθητος ποιητής, ο μελαγχολικός και ανεπιτήδευτος,

ο ειλικρινής και αυθόρμητος.

"Από Μάρτη καλοκαίρι"...


και



ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΑΝΟΙΞΗ!!!

ΕΔΩ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ!!!

Θα μείνουμε εδώ

και δε θα πεθάνουμε,

στο αιμα, στις κραυγές

σε κατάρες, στα σφυριά

στα κόκαλα, σε βρισιές

στα πιό μεγάλα ψέματα,

εδώ θα μείνουμε

για να τους κόβουμε τον ύπνο

να τους ραγίζουμε τη χαρά

να ρίχνουμε τον ίσκιο μας

στα χαμηλά τους πρόσωπα,

η  αγάπη μας

θ’ ανθίζει πάνω στο γρανίτη,

μέχρι να έρθει η άνοιξη

έως να φτάσει

ο κατακλυσμός.

Θα μείνουμε εδώ

ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ Χ. ΜΑΡΚΟΓΛΟΥ

Σελίδα 4, αριστερά κάτω...

Κι' εκεί που ήμουν στην ακτή,

άκουσα γάργαρο ένα γέλιο απ' το κύμα

-ήσουν εσύ;

Κοίταξα πέρα μακριά κι ήρθε κοντά μου

ξαφνικά του ανέμου μια ριπή από χάδια

-ήσουν εσύ;

Κοίταξα ύστερα ψηλά κι είδα ολάνοιχτη 

αγκαλιά κάτασπρου γλάρου να καλεί

-ήσουν εσύ;

΄Εσκυψα τότε στο νερό, πήρα μια χούφτα,

 μα αυτό έλιωσε αμέσως στο  κενό

-ήμουν εγώ;

Αν, λέω αν,  αγγίζαμε με τη ματιά
 κι' ακούγαμε με την καρδιά...
Αν,  λέω αν, τα λόγια ήταν περιττά
κι' έφτανε μόνο η φωτιά...
Αν ήταν έγκλημα τα τάχα λογικά
κι' ακούγαμε μόνο τα κορμιά...
Σου λέω, αν... 






 Τί λες, το ρίχνουμε έξω απόψε;
΄Ακου ένα πρόγραμμα που έχω σκεφτεί:
Αρχίζουμε μ' ένα ποτό από λωτό έτσι,
για  να  ξεχάσουμε το χτες το βαρετό.  Μετά 
χορεύουμε μες τη βροχή  ένα τανγκό, δίπλα
στον Κέλι, τον Αστέρ κι' όταν περάσει
η ώρα γυρνάμε σπίτι να στεγνώσουμε τον
έρωτα που τα κορμιά θα 'χει ποτίσει.
Τί λες, το  ρίχνουμε έξω απόψε;






Τριγύρω σου είμαι, παντού στον ορίζοντα, δες με.
Εγχέομαι στην ψυχή σου, ενδύω στο βλέμμα σου.
Οι μύριες μορφές μου για σένα εναλλάσσονται 
και παρελαύνουν, δες με.  Εγώ είμαι κάθε μέρα μια
γιορτή, μια πανδαισία είμαι.  Πετάω, απλώνομαι,
φοριέμαι, κοσμώ, διακοσμώ ευφραίνω.  Δες με,
μην προσπερνάς  κοιτώντας με απλανώς,
 χωρίς να βλέπεις ότι υπάρχω.  Δεν είμαι ένα, είμαι πολλά
 και ένα είμαι πάλι. Δεν μ' έπλασες εσύ, η Φύση μ' έπλασε, 
μα εγώ για σένα υπάρχω -δες με

Από τον ταξιδιώτη τ' ουρανού

που

και φέτος είναι εδώ...

(εικόνα του καλού ΜΑΣ  ηλιογράφου) 

Στοιχειό αγέραστο (;)...

(εικόνα)

"Νερό, νερό, νερό

αγέραστο υγρό στοιχειό.

Από της Γης τα σπλάχνα αναβρύζεις

και σπλαχνικά ποτίζεις

-μυστήριο καρπερό-

της ίδιας γης, της μάνας σου την σάρκα.

Κρύσταλλο είσαι

μα το κρύσταλλο δεν το τρυπάς,

δεν το περνάς,

το σπας μονάχα,

το ραγίζεις,

το θρυμματίζεις,

χίλια διαμάνια κρύσταλλα,

μύρια μαργαριτάρια

-δροσιά σταγόνα, δάκρυα

με τη νυχτιά ανασταίνονται στου γρύλου το τραγούδι

κι' αστροφεγγίζει ο τόπος σα βλέμματα θεού.

Χίλια μαργαριτάρια

μύρια διαμάντια κρύσταλλα

με του ηλιού το χαϊδεμα, στου τζιτζικιού τον ύμνο

πριν μαραθούν πριν να σβυστούν, πριν να χαθούν και πάνε...

ασπροκαρφώνουνε τη γη

γλυκά την λαμπυρίζουν

κι' ακτινωτά την δένουνε σε χρώμα κι' αρμονία

όπου δεν τόλμησε κανείς

ποτέ να ζωγραφίσει, 

ποτέ να τραγουδήσει."

`

(άγνωστου  τροβαδούρου)

Πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο  η έλλειψή του στο μέλλον, αλλά η αλόγιστη χρήση του σήμερα και σαφέστατα η

κακοδιαχείρισή του,

που εύχομαι να μη φέρει τις μελλοντικές κοινωνίες σε τριτοκοσμικά επίπεδα.

Βλεφάρισμα

καθώς το μάτι σου κλείνει...

(αργά σαν τον ουρανό που χαμηλώνει πριν βρέξει,

ή σαν φτερούγα που μόλις αγγίζει το έδαφος,

αφήνοντας να κυλήσει ένα αδιόρατο, λεπτεπίλεπτο δάκρυ,

με τη μορφή κύματος, ενός αφρισμένου κύματος, που

χωρίς να σπάσει ταξιδεύει σε μια στρογγυλή θάλασσα, προς

κάποια ακτή, όπου στέκομαι εγώ, και, βλέποντας, βρίσκω

μέσα σου, ελπίζω, το είδωλό μου, αλάθευτα, στο βαρύ σαν πρες-

παπιέ βλέμμα σου, στο κλειστό σου

μάτι)

και ανοίγει...

MATTHEW HOLLIS

Τι γλυκιά και τι πικρή...

...Τρι και τρι και τρι και τρι...

Θεωρώ πως μόνο πικρή δεν

είναι η ζωή...όταν μπορείς στη σιγαλιά της θερινής νυχτιάς να απολαμβάνεις τα ...τριζονοτράγουδα.

Το τερέτισμα (*) των τριζονιών εκτός από γλυκιά ανάμνηση των παιδικών μου χρόνων στο χωριό του πατέρα μου, είναι σπάνια (σίγουρα ευθύνονται τα φυτοφάρμακα) και βραδινή συντροφιά στο εξοχικό της Γλαρούπολης.

Αναζητώντας λοιπόν φωτογραφίες για το έντομο με το συμπαθητικό τερέτισμα

και που σημειωτέον ποτέ δεν έχει τύχει να το δω πέρα από τούτες τις φωτογραφίες, βρήκα όχι μόνο ενδιαφέρουσες πληροφορίες αλλά και συνιστολόγο του οποίου και τα τέσσερα ιστολόγια αποδεικνύονται εξίσου ενδιαφέροντα.

Γράφει ο La Bastia:

"Στα μέρη μου, είναι καλός οιωνός να μπει στο σπίτι ένα τριζόνι. Είναι καλός μουσαφίρης, και φέρνει καλά μπερκέτια. Στη φωτογραφία ένας θηλυκός γρύλος από τους μεγαλόσωμους αγροτικούς Gryllus bimaculatus (οι οικιακοί είναι μικρότεροι και καφέ).
Τραγουδάνε μόνο οι αρσενικοί ως συνήθως (για να βρουν ταίρι ή για να τσακωθούν μεταξύ τους)"


Εκτός όμως από δεινοί εραστές, είναι και καλοί...μετεωρολογικοί παρατηρητές, όπως διάβασα
ΕΔΩ,
όπου βρήκα πάρα πολλές και ενδιαφέρουσες πληροφορίες.

"Μπορείτε να υπολογίσετε τη θερμοκρασία που βρίσκονται από τη συχνότητα τερετίσματος των αρσενικών γρύλων.

Η μέθοδος είναι η ακόλουθη. Στον αριθμό των τερετισμάτων που κάνει ένα γρύλος σε ένα λεπτό, προσθέστε 10 και διαιρείτε δια του 4. Το αποτέλεσμα που βγαίνει είναι η θερμοκρασία χώρου"
Ο παράγοντας άνθρωπος και σε αυτή την περίπτωση ...θαυματούργησε.
Το μικροσκοπικό αυτό νυχτερινό "τραγουδιστή" και έντομο της οικογένειας γρυλιδών

• Τον έφτιαξε ποίημα...

Το τριζόνι

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Κοιμήθηκα κοιμήθηκα
στου γιασεμιού την ευωδιά
Στων φύλλων το μουρμουρητό
στων άστρων τον χρυσό γιαλό
Οι άνθρωποι μ' αρνήθηκαν
κανείς δε μου σιμώνει
Μόνο μου κάνει συντροφιά
της νύχτας το τριζόνι:

-Έννοια σου λέει έννοια σου
κι εγώ είμαι δω κοντά σου
Για συντροφιά στην έγνοια σου
και για παρηγοριά σου

Τρι και τρι τρι και τρι
τι πικρή που 'ναι η ζωή
Τι γλυκιά και τι πικρή
τρι και τρι και τρι και τρι

Κοιμήθηκα κοιμήθηκα
στων Αρχαγγέλων τη σκιά
Στην ερημιά του φεγγαριού
στο κυματάκι του γιαλού
Τι να 'φταιξα της μοίρας μου
κι έτσι με φαρμακώνει
Μονάχα μου αποκρίνεται
της νύχτας το τριζόνι:

-Είμαι μικρό πολύ μικρό
μα 'ναι ο Θεός μεγάλος
Αυτό ποτέ δε θα σ' το πω
μήτε κανένας άλλος

Τρι και τρι τρι και τρι
τι πικρή που 'ναι η ζωή
Τι γλυκιά και τι πικρή
τρι και τρι και τρι και τρι.

• Τον έκανε τραγούδι...

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
ερμηνεία: Σούλα Μπιρμπίλη

(Το βίντεο είναι δημιουργία της καλής μας φίλης Μαργαρίτας Πάσχου)

• Τον έκανε λογοτεχνικό κείμενο...

Γρ. Ξενόπουλος

• Για να καταλήξει ...ηλεκτρονικό κατασκεύασμα

• Μέχρι και σε νησάκι του Κορινθιακού έδωσε το όνομα του: Τριζόνια"

Ένα μέρος όπου για κανένα Ι.Χ. δεν υπάρχει θέση.
΄Ενα μέρος όμως  που περνάει κανείς τη μέρα του κάνοντας αναζωογονητικούς περιπάτους, πίνοντας ουζάκι στα μικρά ταβερνάκια στο λιμάνι ή ψαρεύοντας.
Από το νησί μπορεί ο επισκέπτης να πραγματοποιήσει μικρές εξορμήσεις σε κοντινές περιοχές όπως: Δελφοί, Ναύπακτος, Γαλαξίδι, Μεσολόγγι.

Απολαύστε οι προνομιούχοι τα συμπαθητικά τερετίσματα και όσοι το αποφασίσετε, μια βολτούλα στο μικρό νησί τις καλές φθινοπωρινές μέρες άσχημα δε θα είναι.

(*) τρισμός σύμφωνα με την επόμενη ανάρτηση

Πέταλα και ήλιο βρέχει...

΄Αλλη ανάρτηση και με εντελώς διαφορετικό θέμα, όχι και τόσο ευχάριστο για μένα, είχα προγραμματίσει για σήμερα και ύστερα από σιωπή μερικών ημερών.


Προηγείται όμως η ΄Ανοιξη που και επίσημα μπαίνει σήμερα.

(εικόνα δώρο από ηλιογράφο)

Τον δικαιούται λοιπόν τον εορτασμό και τις τιμές φέτος η ΄Ανοιξη, μιας και για όλους τους ΄Ελληνες γενικότερα, ενέσκηψε ...βαρύς και ασήκωτος χειμών... και δεν ξέρω αν και πότε θα ξαστερώσει...
Ημέρα Ποίησης μεθαύριο και την υποδέχομαι με Λουντέμη που αγαπώ:






"Απόψε σκύψανε στ’ αφτί και κάτι μού 'παν σιγαλά

(Κάτω από την αστροφεγγιά, αποκοιμηθεί σα να 'χα…)

Με μια φωνή που την ακούν οι θεοί, κι’ οι νέοι μονάχα.

Ω, τ’ άκουσα καλά!

Θαρρώ μπουμπούκια μ’ άγγιξαν στις φούσκες του χεριού.

Θαρρώ το αίμα εμέθυσε στις φλέβες μου και τρέχει…

Θαρρώ από το φεγγίτη μου πέταλα κι’ ήλιο βρέχει.

Θαρρώ φτερά να μ΄έντυσαν περιστεριού.

Στο λόφο του καλοκαιριού τίναξαν την παντιέρα.

Και πάνω απ’ τις τριανταφυλλιές κυμάτισε φαρδειά.

Στου κήπου μας σκαλίσανε τη λεύκα μια καρδιά.

Κι’ οι σπίνοι γράφουνε τρελές μπαλάντες στον αγέρα.

Στη φυλλωσιά οι δροσοσταλιές αρχίσαν να γελάνε.

Και γιόμισε μοσκοβολιά της γης η ανασαιμιά.

Οι δυο καρδιές χτυπήσανε μαζί κι’ οι δυο –σα μια.

Σαν τα κουπιά που τη βαρκούλα του έρωτα κυλάνε.

Νιόνυφη η μέρα ανέβηκε απ’ το λόφο στολισμένη.

Και στην αλέα μια μέλισσα είπε το

«ανάστα η γη!»

(Κι ήταν γιορτάσι, η μυρωμένη αυτή της προσταγή)

«Ανάστα η γη!» και πρόβαλε η αγάπη φλογισμένη!

(ΑΝΟΙΞΗ- Μ.Λουντέμης)

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΑΝΟΙΞΗ!!!

"AN..."


΄Ετσι George και καλέ μου φίλε, είχα τιτλοφορήσει εδώ και ημέρες την ανάρτηση, που παραπάνω αναφέρω και που συνέπεσε με την ομότιτλη δική σου. Πολύ ευγενικά και σ' ευχαριστώ γι' αυτό, με παρότρυνες να τη δημοσιεύσω. Εγώ δεν έχω τον τρόπο που ειλικρινά θαυμάζω σε σένα αλλά και πάρα πολλούς φίλους να αποτυπώσω όμορφες σκέψεις, πέρα και το 'χω ξαναπεί, από την απλή καθημερινότητά μου. Το θέμα της κάθε άλλο παρά ευχάριστο ήταν, αλλά και ο λόγος που δεν απήντησα στα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης.

΄Εγραφα λοιπόν:

"ΑΝ...


...δεν είσαι φιλόζωος...
και
ΑΝ τα αθώα τετράποδα δεν αγαπάς,
τότε εδώ με τίποτα μη σταματάς.
Μη χάνεις δηλαδή το χρόνο σου σήμερα με τούτη την ανάρτηση.
Σαφώς και έχεις πολύ πιο ενδιαφέροντα πράγματα να κάνεις.

Ειλικρινά δε σε κακίζω, γιατί δε γνωρίζεις πως και αυτά τα μικρά τετράποδα κουβαλάνε το καθένα και από τη στιγμή που θα γεννηθούν τη δική τους ιστορία.

Αυτό το καημενούλικο έζησε όμορφα κοντά μας, παρέα με τη Ρόζα, τον Κανέλο, το Φοίβο και τον ...Τρεχαντήρη όπως εγώ τον λέω, γιατί είναι ζωηρό και θεότρελο και που από τον περασμένο Αύγουστο έχει θεριέψει...

Σπάνια έβγαινε στο δρόμο, αλλά η τελευταία φορά που ξεπόρτισε ήταν και η φαρμακερή. Τη βρήκανε βαριά τραυματισμένη και δυστυχώς δεν τα κατάφερε...




Βαριά η ατμόσφαιρα την επόμενη μέρα στο Γλαραίϊκο. Παγωμάρα διάχυτη παντού και από όλους μας.
Από πλευράς μου καμία διάθεση για blogging και για αρκετές μέρες τώρα.
Μουγκαμάρα και βαρυθυμία από όλους μας...


Μέχρι και η Ροζαλία μου από τη στιγμή που η ...φουντωτή ουρά (έτσι τη λέγαμε) "έφυγε" από το σπίτι, έβαλε το κεφάλι αλλά και το Γλάρο μου... κάτω... και δε θέλει να ξέρει.

Και ύστερα σου λένε πως τα ζώα δεν καταλαβαίνουν..."

Χωρίς ενοχές

Ανέκαθεν ο έρωτας

το ίδιο εκφραζόνταν

Από τα μάτια πιάνονταν

Στα χείλη παθιαζόνταν

Κι' από τα χείλη στην καρδιά

βαθιά ριζοβολιόνταν ...

(Γλαρένια)

"Aνίκατος, αλγεσίδωρος, λυσιμελής, πυρίδρομος"

είναι οι χαρακτηρισμοί που προσέδωσε η JamanFou, σχολιάζοντας προ καιρού στην ανάρτηση του habilis-habilis με θέμα τι άλλο από τον έρωτα .   
   
Τούτο ήταν το σχόλιο πολύ καλή μου φίλη,
  που τότε μ' εντυπωσίασε και το ' χα φυλαγμένο. 
  Θαρρώ ήρθε η ώρα του και φυσικά ΓΙΑ ΣΕΝΑ   
και το habilis το ποστ μου ΧΑΡΙΣΜΕΝΟ.

Και σίγουρα θα σκεφτείς καλέ/ή μου φίλε/η και συμπλόγκερ... "ακόμη με τον έρωτα εσύ θα ασχολείσαι;" Για να σου απαντήσω πως ναι, το προτιμώ από όλα τα τραγικά: βία, παραβατικότητα, εγκληματικότητα... ΄Ενα 25χρονο παιδί και συνάμα πατέρας χάθηκε κι' εμείς απλά παρακολουθούμε από τις μικρές μας οθόνες. Αύριο όμως...δεν ξέρω ποιού η ...ξώφαλτση θα διαλύσει το κορμί... - απαισιόδοξα και δυσοίωνα της κοινωνικο-πολιτικο-οικονομικής σκηνής (χούντα της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης), με ένα λαό που διαδήλωνε μέχρι τώρα για ψύλλου πήδημα, δηλαδή άνευ λόγου και σημασίας και τώρα που διακυβεύεται το "αύριο" των παιδιών μας ποιούμε την νήσσαν, σα να λέμε...δώσε κι' άλλο - και επιπλέον τα γλοιώδη με τα ...διακαναλικά διαζύγια και τους life and style έρωτες...

" Τι είναι αγάπη;

Δεν είναι συμπόνοια μήτε καλοσύνη.

Στη συμπόνοια είναι δύο, αυτός που πονά κι αυτός που συμπονάει.

Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται.

Μα στην αγάπη είναι ένα. Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα. Δεν ξεχωρίζουν.

Το εγώ και εσύ αφανίζονται.

Αγαπώ θα πει ΧΑΝΟΜΑΙ... "

(Ν. Καζαντζάκης)