Εκεί φυσά..

Δεν περιορίζονται μόνο στο αγαπημένο μου τ' Ανάπλι

 οι παιδιόθεν αναμνήσεις μου.

΄Εχουν και   λιγωτικές  γεύσεις,   που ευτυχώς ίδιες ακόμη  παραμένουν

 Μεθυστικά χρώματα κι' αρώματα από τις Πρωτομαγιές στις εκθέσεις λουλουδιών

Πενηνταράκια κα δραχμές στη  λίμνη του Κεφαλαρίου  και μια ευχή για καλή τύχη

Δροσερές  και ευχάριστες  καλοκαιρινές βραδιές στον κήπο του Απέργη και  βόλτες 

 με τα πόδια ή πότε-πότε με  αμαξάκια,

στους ήσυχους δρόμους με τα παλαιά αρχοντικά.

ΚΗΦΙΣΙΑ

"Η Κηφισιά, τής Κηφισιάς, εις τήν αρχαίαν καί τήν νέαν ελληνικήν. 

Συνεπώς τό λέγειν "Λεωφόρος Κηφισίας", μέ πρόθεσι τόν αρχαϊσμό ή τήν επιση-μότητα, είναι σολοικισμός..."

Ύστερα από αυτό το δημοσίευμα:

Το είχα ένα πρόβλημα με την ονομασία

μα όταν διάβασα ΕΔΩ,

μου ελύθη η απορία

Και για την ιστορία…

Παλιά δεν… ήταν Κηφισιά,

λεγόταν Κηφισία.

"Κηφισιά (πρώην Κηφισία) είναι προαστιακός Δήμος των Αθηνών. Βρίσκεται 15 χλμ. ΒΑ. της Αθήνας στους πρόποδες του Όρους Πεντελικόν σε υψόμετρο 280 μ. σε κατάφυτη και πλούσια αρδευόμενη έκταση. Η μεγάλη λεωφόρος Κηφισίας η οποία αρχίζει από τη συμβολή των λεωφόρων Αλεξάνδρας και Βασιλίσσης Σοφίας στους Αμπελόκηπους (Αθήνα), καταλήγει στην Κηφισιά. Στην Κηφισιά βρίσκεται το γενικό νοσοκομειο Αττικής Κ.Α.Τ., και ο τερματικός Σταθμός Κηφισιάς. Επίσης η Κηφισιά έχει πρόσβαση στην εθνική όδο Αθηνών-Λαμίας.
Το όνομά της, Κηφισία, που προέρχεται από τον Κηφισό ποταμό, είναι αρχαιότατη, ήταν μια από τις αρχαίες 12 πόλεις της Αττικής. Από δε της εποχής του Kλεισθένη αποτελούσε τον δήμο της Ερεχθηίδας φυλής. Λαογραφικό λογοπαίγνιο της νεοελληνικής, θεωρεί πως το όνομα Κηφισιά προέρχεται από την έκφραση:

"Εκεί φυσά" - "Κεί Φυσά" - "Κηφισά" - "Κηφισιά"!

Μαμά το ήξερες πως λάτρευα και ακόμη αγαπώ τη συγκεκριμένη έκθεση. Αυτό που δε θα μάθεις ποτέ είναι  πως για μένα δεν έχει τώρα πια το ίδιο ενδιαφέρον,  γιατί τίποτε δεν είναι όπως τότε, αφού λείπει η ζωντάνια και ο ενθουσιασμός σου.

Ο νους μου πάντα εκεί και τότε θα φυσά...

Η γιορτή της μάνας χθες... και χαράς τον που την έχει...  σε θυμήθηκα πάλι...

   ΄Ανθισαν ο κάκτος μου

και το ροδόδενδρο                      

Δεν ξεχνιέστε....

Την έχουν αγαπήσει...

Την έχουν τραγουδήσει...

Την έχουν ζωγραφίσει

Δεν έχανε την ευκαρία, τέτοιαν εποχή (κοντά ήσαν και οι Απόκριες, όπου συνηθίζονταν οι μελωδικές παρεϊστικες βραδιές), για να γεμίσει το χώρο με τη μελωδική και κελαρυστή φωνούλα της....


Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά (δις)
με τα χεράκια της
κι εγέμισ' από άνθη η πλάτη
η αγκαλιά και τα μαλλάκια της.
Κι εγέμισ' από άνθη...


Αχ, σαν την είδα χιονισμένη την τρελή (δις)
γλυκά τη φίλησα
της τίναξα όλα τ' άνθη από την κεφαλή
κι έτσι της μίλησα:
Της τίναξα όλα τ' άνθη...


"Τρελή, να φέρεις στα μαλλιά σου τη χιονιά (δις)
τι τόσο βιάζεσαι;
Μονάχη της θε να 'ρθει η βαρυχειμωνιά,
δεν το στοχάζεσαι;
Μονάχη της θε να 'ρθει...


Του κάκου τότε θα θυμάσαι τα παλιά (δις)
τα παιχνιδάκια σου,
σκυφτή γριούλα με τα κάτασπρα μαλλιά
και τα γυαλάκια σου.
Σκυφτή γριούλα..."




Κόρη της δεν ήταν και η μαμά μου; Τα ίδια νοσταλγικά τραγούδια θυμόταν κάθε τέτοια εποχή. Τότε που λίγο να απομακρυνόσουν από το κέντρο της Αθήνας, ξεχυνόσουν στους αγρούς. Και είχε πάρα πολλούς το Λεκανοπέδιο τότε.
Από αγρούς ήταν γεμάτο, πέρα από το κέντρο του και το Μαρούσι. Δεν ήταν ανάγκη να φεύγουμε πιο πέρα, αλλά ήταν βλέπεις και το καινούριο αυτοκίνητο και έπρεπε λέει να του κάνει τα χιλιόμετρά του. Μας πήγαινε λοιπόν ο πατέρας μου πολύ συχνά βολτίτσες στις πέριξ του Λεκανοπεδίου περιοχές, που τα τότε....αμπελοχώραφα, έχουν μετατραπεί σήμερα σε ασφυκτικά πυκνοκατοικημένες συνοικίες...

-->Και όταν τύχαινε να τις δει ανθισμένες δεν έχανε την ευκαιρία. ΄Ανοιγε τα χέρια της, θαρρείς και η αμυγδαλιά είχε μάτια και την έβλεπε, αυτιά και άκουγε....και την τραγουδούσε και της μιλούσε με αγάπη...


Μικρό κορίτσι εγώ τότε, δεν ήθελα να πολυπηγαίνω μαζί τους. Με γκρίνιες με έπαιρναν (το μοναχοπαίδι τους βλέπεις), αλλά τολμούσα να κάνω και διαφορετικά;
΄Ηθελα βρε αδερφέ, να καθίσω με τη φίλη μου να ακούσουμε από το μαγνητόφωνο τον Πασχάλη.... και πόσο του άρεσε ο τρόπος που τον αγαπούσε... και που όταν καθότανε στο διπλανό θρανίο...
Και με έπιανε, που λες μια μελαγχολία.... και όλο τα έκλεινα τα βιβλία...
και ναααα το δάκρυ...


Καλά σου κάνανε, μου λέει ο Γλάρος μου, που δε χάνει ευκαιρία να με πειράξει....έβλεπαν οι άνθρωποι ότι πέταγε το μάτι σου.
Τί του λες, τώρα...


Τις έχω συνδυάσει όμως και με το γάμο της αδελφής της μαμάς μου. Είχαν στολίσει το αυτοκίνητο με αμυγδαλιές μόνο.


Με αυτήν τη θεία μου λοιπόν, μόλις 10 χρόνια μεγαλύτερή μου, βρεθήκαμε πριν πολλά χρόνια, στο Λύκειο των Ελληνίδων σε μια βραδιά αφιερωμένη στον εμπνευστή και δημιουργό της Ανθισμένης αμυγδαλιάς, το Γεώργιο Δροσίνη.


Παρά το νεαρό της ηλικίας μου (όλο μεγαλο...κοπέλες ήσαν μαζεμένες), εντυπωσιάστηκα από το ρομαντισμό μιας εποχής που μπορεί να μην έζησα, αλλά έτυχε εκείνο το βράδυ να γνωρίσω, ανάμεσα σε τσάι και μαντολινάτες.

Και η, κατά τη μυθολογία, ιστορία της:

-->

-->

Εμένα τώρα, γιατί μου φαίνεται πως η ιστοριούλα με τη Φυλλίδα έχει κενά…

Για ποια ελπίδα και για ποια αγάπη μιλάει;

Η κοπελίτσα πέθανε λέμε, περιμένοντας τον όμορφο…

Μην τρελαθούμε τώρα….

Και μιας και περί τρέλας η κουβέντα, εύλογα αναρωτιόμαατε, μα είναι

«τρελές που ανθίζουν μέσα στον χιονιά»;

Η αμυγδαλιά, από τη στιγμή που παράγει μύγδαλα (τα οποία είναι τα σπέρματα με τα οποία δίνουν ζωή στο νέο φυταράκι) εκπληροί τον προορισμό της με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Σύμφωνα μάλιστα με πρόσφατες μελέτες που έγιναν στο Ισραήλ, αν άνθιζε αργότερα θα είχε τον κίνδυνο να εξαφανιστεί. Τούτο επειδή τα λουλούδια της είναι ατελή και δεν τα προτιμούν τα έντομα όταν έχουν άλλη δυνατότητα. Δηλαδή, να πάνε να πάρουν νέκταρ από ένα άλλο λουλούδι. Οπότε δεν θα μεταφέρουν τη γύρη από το αρσενικό λουλούδι της αμυγδαλιάς στο θηλυκό για να γονιμοποιηθεί.΄Οταν όμως η αμυγδαλιά ανθίζει νωρίς, προλαβαίνει τα πρώτα έντομα που εμφανίζονται προσφέροντάς τους τροφή σε μια εποχή που τίποτε άλλο δεν είναι διαθέσιμο." 

(εικόνα)


΄Ολα έχουν το λόγο, το σκοπό και τον προορισμό τους και για όλα η Φύση  έχει την απάντηση.

(Στη μνήμη της γιαγιούλας μου και της μητέρας μου -

Εικόνες από Flickr & Photobouquet )