Δεν τελειώσαμε με όσα αγαπώ και για μια ακόμη φορά θα μου επιτρέψεις καλέ μου φίλε, να ανατρέψω (το συνηθίζω εξάλλου) το blog-o-παιχνίδι και να αναφερθώ σε 2-3 ακόμη αγάπες μου.
Σου το έχω ήδη πει πως δεν είναι μόνο δέκα...Είναι λοιπόν, που επίσης πολύ το αγαπώ (γίνεται να μην το αναφέρω;...) τούτο το φαινομενικά εύθραυστο, ταπεινό και πανέμορφο αναρριχητικό φυτό.
που φυτρώνει όπου δεν το σπέρνεις... Απρόσκλητος μουσαφίρης ένα πράμα...΄Ομως κι' εγώ ποτέ μου δεν το εμπόδισα να κυριαρχήσει στο χώρο.
Το φετινό καλοκαίρι ήταν πολύ βιαστικό, δεν το πρόφταινα... Δεν προλάβαινε να φυτρώσει ανάμεσα στους άλλους καλοκαιρινούς μου σπόρους και από μικρούλι φυτώριο... έτοιμο μου το είχε το λουλουδικό...
Μέχρι στο δυόσμο μου ...ξεφύτρωσε,
ακόμη και στην ομπρέλλα στον κήπο σκαρφάλωσε
και είναι το άτιμο χάρμα οφθαλμών.
Τώρα μάλιστα που έφυγαν οι μεγάλες ζέστες, είναι ένα αριστούργημα
Σαν τον κισσό (άλλη ιστορία μ' αυτόν...) που και αυτόν πολύ αγαπώ.
Μ' αρέσει τρελά, που στο εξοχικό της Γλαρούπολης ελίσσεται ασφυκτικά και προκλητικά, "λατρευτικά" και "ερωτικά" θαρρείς στους κορμούς των ελαιοδένδρων.
Πανέμορφο το θέαμα σαν φυσική καλλιτεχνική σύνθεση και δε σου κρύβω πως μου σφίγγεται η καρδιά όταν αρπάζει την ψαλίδα ο Γλάρος μου και ...του δίνει και καταλαβαίνει...
Είναι όμως που πρέπει οι ελιές να αναπνεύσουν και που φέτος είναι φορτωμένες.
΄Ομως δεν αγαπάω μόνο εγώ... με αγαπάει και η καλή μου η γειτόνισσα στο εξοχικό, που και φέτος μου έφερε από τα καλούδια της άσπρες μελιτζάνες,
συν ένα ιδίου χρώματος πεπόνι,
που εντάξει...
γλυκό και νόστιμο, όπως τα άλλα που γνωρίζουμε μπορεί να μην ήταν, εντυπωσίασε όμως με το χρώμα του.
...και " πριν αναρτήσω κάτι άλλο" (κλεμμένες κουβέντες αυτές), έμεινα σε ένα από τα ...λέλουδα τηςεπιστροφής της Άστριας,
που μου θύμισαν πως κάποιες φορές μπορεί να συμβαίνουν στη ζωή μας πράγματα, από ασήμαντα και καθημερινά έως και πολύ σοβαρά, που την προέλευσή τους δε γνωρίζουμε, πολύ περισσότερο την εξέλιξή τους δεν ορίζουμε, αλλά και αδυνατούμε να ερμηνεύσουμε.
Απλά καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε... Μπορεί να μην είναι και ό,τι πιο όμορφο, από την πλούσια συλλογή που απλόχερα η φύση μας προσφέρει, όμως το χρώμα του άνθους αυτού του φυτού (δηλητηριώδες ζιζάνιο) πολύ μου αρέσει, άσχετα αν μυρίζει άσχημα.
Για χρόνια δεν ήξερα την ονομασία του, παρά το ότι ευδοκιμεί σε αρκετές αμμώδεις παραλίες όπως και στην Καραθώνα (βλ. φωτο κεφαλίδας) στο Ναύπλιο όπου σε ένα της σημείο είναι γεμάτη κάθε καλοκαίρι. Και έχει το άτιμο κάτι αγκάθια, αλίμονό σου αν το πατήσεις... ΄Ημουν όμως περίεργη για την ονομασία του.
Και τί έγινε... εύλογα θα σκεφτείς...
Εδώ ο κόσμος χάνεται κι' εσύ κάνεις θέμα για ένα βρωμόχορτο...
Να όμως που έφτασε το 2007 όταν, με το ξεκίνημά μου στο χώρο,
γνώρισα το φυτό μέσα από το πολύ αξιόλογο μπλογκ της Δώρας Τσίρκα και μου έλυσε κάθε απορία...
΄Εκλεινε την εμπνευσμένη της ανάρτηση: "Όταν εσείς κοιμόσαστε τα βράδια, εμείς ονειρευόμαστε τη Γη να θάλλει πιο μωβ από ποτέ"
Με αφορμή αυτήν την ανάρτηση έμαθα από τις αναζητήσεις μου στο διαδίκτυο την περιπετειώδη ιστορία του ξενόφερτου φυτού εξ' ης και η ονομασία του.
Και ενώ πιστεύω πως στη φύση κάθε οργανισμός (φυτικός ή ζωϊκός) έχει το λόγο και το σκοπό της ύπαρξής του, για το συγκεκριμένο δε βρήκα κανέναν άλλο πέραν από τα χαριτωμένα του άνθη.
Οτιδήποτε εκτός από κρέας kiki-τσα μας, αφού από την προηγούμενη εβδομάδα υποτίθεται πως νηστεύουμε και την προ-προηγούμενη παραδοσιακά, τρώγαμε γαλακτοκομικά
και φυσικά τυράκι
από εκείνο που μας έμαθες τις προάλλες.
Το περασμένο Σάββατο που λες, έτσι για να αλλάξω λίγο διάθεση, γιατί το παλιοσύννεφο με είχε κάνει ένα μάτσο χάλια, παίρνω κι΄εγώ, όχι δύο αλλά τρία λίτρα γάλα, το βράζω, του βάζω και τα λεμόνια του... και το 'φτιαξα το πανιρ-άκι μου.
Αν είχα και γάλα πρόβειο ή κατσικίσιο, που βρίσκω στη Γλαρούπολη, δε θα ήταν μόνο πολύ καλύτερο αλλά και περισσότερο σε ποσότητα, γιατί με το γάλα το παστεριωμένο το πανίρ μου βγήκε ίσα με δυο γροθιές, αφού στραγγίζοντας μου έμεινε λιγότερο από το 1/3.
της είπα, και έριξα την ιδέα που κατέβασα εκείνη τη στιγμή,
για παραλλαγή σε γλυκό.
Και δεν το άφησα σαν ιδέα μόνο, αλλά και το έφτιαξα, γιατί τρελαίνομαι για μελιτίνια. Φυσικά ήταν αδύνατον να τυλιχτούν σε μπαλίτσες όπως και οι τυρομεζέδες της, γιατί ούτε χρόνο είχα αλλά ούτε τη δεξιοτεχνία και την ταχύτητα στο "κέντημα" της βάσης. Στα τρία μελιτίνια άρχισα να βαριέμαι, στα τέσσερα να νευριάζω και στα πέντε θυμήθηκα το ...blogging.
΄Εστρωσα κι' εγώ την ταρτιέρα μου με σφολιάτα, έβαλα επάνω τη γέμιση για μελιτίνια, πρόσθεσα κανέλα και όταν βγήκε από το φούρνο, περιττό να σου πω, πως τη μισή την τσάκισα εγώ, παρ' ότι θα το προτιμούσα με λιγότερη ζάχαρη, από τη συνταγή που βρήκα στο διαδίκτυο.
Και επειδή elen μου ούτε φωτογραφία δεν πρόλαβα (αλλά ούτε μυαλό είχα για να βγάλω), το μόνο που βρισκόταν βολικό, χαρούμενο, χρωματιστό και εύκαιρο για φωτογράφιση στον πάγκο της κουζίνας μου, ήταν οι τουλίπες μου...
και τα πολύ μεγάλα λεμόνια
που μαζί με φρέζιες, περγαμόντα για γλυκό που μου αρέσει (το 'φτιαξα κι' αυτό) και άλλα καλούδια έφερε ο παππούς μας
(ο πατέρας μου δηλαδή), κάτω από τη Γλαρούπολη.
Αχ....αθάνατη ελληνική επαρχία και πότε θα μπορέσω να σου 'ρθω μόνιμα. Δεν αντέχεται η τσιμεντούπολη πλέον...
Και την Καθαρά Δευτέρα που είχα κόσμο στο σαρακοστιανό τραπέζι, έφτιαξα φυσικά όπως κάθε χρόνο δική μου σπιτική λαγάνα, με τη διαφορά πως φέτος την έφτιαξα ...μεθυσμένη.
΄Εγινε πολύ εύκολα και γρήγορα, με ιδέα που πήρα από το ψωμί με μπύρα που έχω και έχουμε μάθει από τις Συνταγές της καρδιάς και την kiki. Είναι που οι αγοραστές δεν μου αρέσουν και αυτή ήταν αριστούργημα.
Τώρα ξέρω σου άνοιξα την όρεξη μ' όλα τα παραπάνω...
Κι' αν δεν σου βρίσκεται το κάτι τις
για να ξελιγουριάσεις, ΔΟΚΙΜΑΣΕ και θα με θυμηθείς,
τι είχες, τί θα χάσεις...
ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!!
...για να' χεις τα μισά, δε λέει ο σοφός μας ο λαός;
Και να πεις πως τότε είχα μπλογκ;... Δικαιολογημένα θα σκεφτόσουν πως δεν έχει άδικο ο Γλάρος μου, που διαμαρτύρεται ότι μου πήρε τα μυαλά ο...."ΠΙ-ΣΗΣ".
Δεν έμεινε τίποτε, σου λέω. Για κείνο το χειμώνα μιλάω, με το χιόνι που "έχωσε" μέχρι και το Λεκανοπέδιο. Η ΄Ανοιξη μας βρήκε τότε στα φυτώρια σε μια εκ θεμελίων ανανέωση του κήπου μας. ΄Ολα τα 'καψε μέχρι και ...το κέρατό μου και ...μη γελάς τώρα, που εγώ μιλάω σοβαρά...
τιτλοφόρησα την ανάρτησή μου της 7ης Φεβρουαρίου του 2008 την οποία.. για να μη σε βάζω σε μπελάδες να ανατρέχεις, αφού στα αρχεία με το προηγούμενο "ΑΣΠΑΣΤΌΣ" επικρατείο κακός χαμός... ...μεταφέρω αυτούσια:
"Προβληματίστηκα πολύ, μέχρι να καταλήξω στον τίτλο της σημερινής ανάρτησης.
Η επιλογή δεν έγινε αβασάνιστα.... Είναι γεγονός πως δίσταζα πάρα πολύ και το παίδεψα για αρκετό διάστημα το θέμα με την τόσο παρεξηγημένη λέξη, όπως συμβαίνει και με τόσες άλλες του ελληνικού λεξιλόγιου. Μα, γιατί να ντραπώ για μια λέξη που γραμματικά είναι ουσιαστικό, συμπεριλαβάνεται ως λήμμα επίσημα στα λεξικά μας και κατά Μπαμπινιώτη: κέρατο=κάθε σκληρή οστεοειδής έκφυση στο κεφάλι ορισμένων ζώων.
Καλή μου φίλη, εσύ με της Αμάλθειας το κέρατο,σήμερα, σίγουρα θα ..."πήξουμε στο κέρατο"....
Τα κέρατά μας...λοιπόν, τίτλος της σημερινής ανάρτησης
Το συμπαθές τετράποδο με την περίπλοκη, πλην όμως πανέμορφη ..."περικεφαλαία", το γνωρίζουμε λίγο πολύ όλοι μας (ας είναι καλά οι Εγκυκλοπαίδειες, ο Γκούγκλης....)
Το ότι η φύση έχει χαρίσει την πολυπλοκότητα αυτή και στα φύλλα ενός άλλου οργανισμού, φυτικού αυτή τη φορά, ίσως δεν το γνωρίζετε.
Ονομάζεται Platycerium.
Υπάρχουν πολλά είδη. Η επιστημονική ονομασία αυτού της φωτογραφίας ονομάζεται Platycerium bifurcatum.
Στην Ελληνική του απόδοση Πλατυκέρατο ή Ελαφοκέρατο. Και επειδή η λέξη ελάφι πονάει ακόμη, γι' αυτό κατέληξα στον περίφημο τίτλο..."
Εγώ το γνώρισα σε ένα ταξίδι στη Ν. Αφρική, στο σπίτι φίλου μας και επειδή εντυπωσιάστηκα, μου χάρισε ένα σε ειδική πήλινη γλάστρα, σε σχήμα στρογγυλό με επίπεδη βάση, για να στερεώνεται στον τοίχο.
Είναι σαν δυο μεγάλα πιάτα (ένα βαθύ και ένα ρηχό) ενωμένα, που στο εσωτερικό τους συγκρατούν το χώμα. Στο κέντρο του επάνω κοίλου μέρους υπάρχει τρύπα, όπου φυτεύεται το φυτό.
"Τα νέα φυτώρια στερεώνονται απευθείας και σε κορμούς δένδρων, κατ΄ αυτό τον τρόπο.
Κάθε φυτό έχει σαν βάση φύλλα φαρδιά σε σχήμα φωλιάς, στην εσωτερική πλευρά της οποίας βρίσκεται το ριζικό σύστημα του φυτού.
Εκεί επάνω φυτρώνουν τόσο τα φύλλα, όσο και τα νέα φυτώρια."
Τα φύλλα στην κάτω πλευρά τους, τη θερινή περίοδο, κάνουν καφετί κηλίδες σαν βελούδο (*), τις οποίες εγώ, νομίζοντας πως είναι ασθένεια του φυτού, απομάκρυνα ξύνοντάς τες απαλά. Εκεί όμως, όπως διάβασα στο Googgle βρίσκονται ...οι σπόροι του.
Ε.... δε γεννιέται κανείς γεωπόνος...γίνεται. Τώρα, θα το προσπαθήσω και με σπόρους.
Το δικό μας Πλατυκέρατο ή Ελαφοκέρατο είχε μεγαλώσει πάρα πολύ. Με τις προ 5ετίας έντονες χιονοπτώσεις όμως, καταστράφηκε και ευτυχώς σώθηκε ένα φυτώριο τόσο μικρό, που μόνο ένα μικρό και υποτυπώδες φυλλαράκι προεξείχε.
Τελικά, καταφέραμε να το αναστήσουμε (διπλανή φωτογραφία)
Εδώ στην Ελλάδα, το είδα μόνο μια φορά, σε μια ΄Εκθεση Ανθέων προ 15ετίας περίπου στο Πεδίο του
΄Αρεως."
Τώρα βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση.
Στην κάτω φωτογραφία και στην πλαϊνή του πλευρά φαίνεται ένα νέο φυτώριο (κάτω δεξιά το μικρό φύλλο).
Από ένα τέτοιο φυλλαράκι έγινε πρόπερσι και το νέο μας ελαφοκερατάκι, που βάλαμε στην αρχική πήλινη γλάστρα που περιέγραψα παραπάνω.
[(*) οι καφετί χρώματος κηλίδες στο πίσω μέρος των φύλλων]
Τώρα και ύστερα από δυο χρόνια το νέο μας φυτό έχει αυτά τα τρία φύλλα. Η ανάπτυξή τους είναι πολύ αργή και μιας που τα έχουμε αναστήσει με πολλή περιποίηση ...ξαναμπήκαν μέσα, όπως και κάθε χειμώνα, μέχρι η ΄Ανοιξη να χαμογελάσει και πάλι.
Ντρεπόμουνα τα κέρατα τότε να αναρτήσω,καλέ μου φίλε b|a|s|n\i/a μου, να μη δυσαρεστήσωμε τον καυτό τον τίτλο του το ποστ που είχα κάνει,για το φυτό που με χαρά δωρίσαν οι Αφρικάνοι,που το 'παθα νωρίτερα κι' έχασα τα δικά μου...
Καλή χειμωνιάτικη Κυριακή σε ΟΛΟΥΣ!!! Με καλή παρέα, ζεστό ντύσιμο και ΧΑΜΟΓΕΛΟ.Επιτέλους, ΧΕΙΜΩΝΑΣ...
Εκεί ακριβώς απέναντι από την παλιά ταβέρνα, βρισκόταν η αυλή μας, που απότο μανδρότοιχό της κρέμονταν τα λουλουδιασμένα κλωνάρια της ρολογιάς.(*)
Στην αυλή εκείνη, που τί ήθελες και δεν είχε η μαμά μου φυτέψει, υπήρχε και μια συκιά αυτοφυής και πανύψηλη. Από μόνη της είχε επίσης φυτρώσει και μια ροδακινιά. Μεγάλα, αρωματικά και πολύ ζουμερά τα ροδάκινα που έκανε.... Δεν έχω ξαναγευτεί όμοιά τους.
Αυτό το παλιό το ταβερνάκι, με την κληματαριά στο πλάι και το σπίτι από πάνω, όπου έμενε ο ταβερνιάρης με την οικογένεια,
είδα στον ύπνο μου xθες βράδυκι εγώ μικρή, όπως και τότε, με το άδειο μπουκάλι στο ένα χέρι και το τρίδραχμο στο άλλο.
Ψηλό διόροφο το σπίτι και κάτω η ταβέρνα. Μια μεγάλη στενόμακρη αίθουσα και αριστερά στη σειρά από τον ένα τοίχο ως τον άλλο
τα βαρέλια με το κρασί.
Κάθε φθινόπωρο και πριν έρθει ο φρέσκος μούστος, έβγαζε ο κυρ-Βαγγέλης τα βαρέλια έξω στο χωματόδρομο. Toυς αφαιρούσε τα τσέρκια, τα ξάπλωνε καταγής και καθάριζαν το εσωτερικό τους με βούρτσες σκληρές για να βγούν και τα τελευταία κατακάθια από τα ρετσίνια και το σωσμένο κρασί της προηγούμενης χρονιάς.
Μοσχοβόλαγε η γειτονιά ρετσίνι ανακατεμένο με τη μυρωδιά του κρασιού,
λάσπωνε ο χωματόδρομος από τα νερά, που έτρεχαν όταν μετά το καθάρισμα έπλενε τα βαρέλια με το λάστιχο. ΄Υστερα αφού τα άφηνε αρκετές μέρες να στεγνώσουν ξαναπερνούσε τα τσέρκια.
και τα τοποθετούσε πάλι στη θέση τους, περιμένοντας το φορτηγό με το φρέσκο μούστο.
Εκεί να δεις μυρωδιές... από τη μια το ρετσίνι που στέγνωνε στο χώμα και από την άλλη ο φρέσκος μούστος.
Τις καθημερινές τα πρωινά καθάριζε, καθισμένος σε μια καρέκλα και έχοντας κάτω στην τσιμεντένια αυλή σε μια λεκάνη νερό, τα ψάρια που μόλις είχε αγοράσει από τον πλανόδιο ψαρά. Εκεί έφερνε και την άλλη λεκάνη με τη ζύμη για τους κεφτέδες, που έπλαθε με γρήγορες και επιδέξιες κινήσεις τα μεζεδάκια για το βράδυ.
Κάθε Σαββατόβραδο περίμενε τη συγκεκριμένη παρέα που έρχονταν από διάφορα μέρη του Λεκανοπεδίου και που εν μέσω μεζέδων, "εβίβα" και "να πάνε κάτω τα φαρμάκια" ξεκινούσαν οι μελωδικές μαντολινάτες, οπερέττες , "΄Ασ'τα τα μαλλάκια σου", καντάδες και ...κελαϊδούσαν τα ωραία τα πουλάκια...Μας κακοφαινόταν τότε, γιατί μέναμε άγρυπνοι, αφού μιας και δεν υπήρχε τηλεόραση, κοιμόμασταν από τις οχτώμιση το βράδυ. Από την άλλη στα τραγούδια αυτά εγώ δεν έβρισκα ενδιαφέρον, γιατί δεν ήταν της ηλικίας μου, αλλά μακάρι να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο και να γινόταν να ζήσω σήμερα μια μελωδική βραδιά,όπως και τότε.
Τα χρόνια πέρασαν ο κυρ-Βαγγέλης "ταξίδεψε", η ταβέρνα έμεινε για πολλά χρόνια στα αζήτητα...
Βολεύτηκαν μέσα στην κλειστή ταβέρνα περιστέρια, που ανενόχλητα αβγάτευαν την κοινωνία τους και ο καιρός κυλούσε, ώσπου τα παιδιά του ήρθαν κάποια μέρα (δεκαετία του '90) και άδειασαν ό,τι κι΄ αν υπήρχε μέσα στο ταβερνάκι, αφού ήταν όλα για πέταμα. Ανάμεσα στ' άλλα πέταξαν και το ξεκολλημένο μαντολίνο του κυρ-Βαγγέλη.
΄Αχρηστο, είπαν, τι να το κάνουμε...
Τι κι' αν ευαισθητοποιήθηκε ο Γλάρος μου και το μάζεψε. Το έδωσε για επισκευή, κανείς μας όμως και ποτέδεν ασχολήθηκε μαζί του. Προ ημερών σε ένα σύντομο ταξίδι στο εξοχικό της Γλαρούπολης το βρήκα με χαραγμένα πάνω του και πάλι, τα ανελέητα σημάδια του χρόνου.
Δεν τρέχει κάτι άσχημο George μου, που τον τελευταίο καιρό χάθηκα.
Καταλαβαίνω το λόγο της ανησυχίας σου και σ' ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου, απλά βρίσκομαι σε μια φάση απροθυμίας. Το έχω ξανανιώσει όμως τούτο το συναίσθημα και σε πληροφορώ πως είναι πολύ βασανιστικό. 1. Αβεβαιότητα.... (συνεχίζουμε ή όχι;), 2. Αμφιβολία.... (και που μένεις τί προσφέρεις;)
3. Στασιμότητα...(φυσικό συνεπακόλουθο των παραπάνω) Τελικά έλλειψη διάθεσης, θα το έλεγα, να εκφραστώ με το δικό μου λιτό τρόπο και να διακωμωδήσω την καθημερινότητά μου. Να μιλήσω για ό,τι με ευχαριστεί ή για τα όμορφα πραγματάκια που ανακαλύπτω στις π-e-ριηγήσεις μου και εντέλει για ό,τι με ενοχλεί και είναι τόσα πολλά τούτη την προ...ψηφοθηρική περίοδο.
Δεν είναι πως δεν έχω για να "μιλήσω", μα είναι πως με έχει κυριεύσει μια άνευ προηγουμένου απροθυμία. Τούτην ακριβώς την περίοδο, που περίμενα όπως όλοι μας, για δράση και εφαρμογή όλων αυτών που προγραμμάτιζα και που ο παγερός χειμώνας κράτησε σε στασιμότητα.
Τούτες τις μέρες λοιπόν, που καμία διάθεση δεν είχα για να ασχοληθώ με το μπλογκάκι μου και όπως e-γύριζα στις μπλογκογειτονιές, γνώρισα νέους φίλους και πολύ το χάρηκα.
Είναι γεγονός πως τελικά δεν ήταν άσχημη αυτή η μικρή παύση. Κατάλαβα πως την είχα ανάγκη, γιατί η έλλειψη χρόνου δε μου επέτρεπε να μπορώ να παρακολουθώ ταυτόχρονα με το μπολγκ μου τις τόσο ενδιαφέρουσες ιστοσελίδες σας. Τελικά άλλαξα διάθεση, χαμογέλασα, δε σου κρύβω πως πήρα μιαν ανάσα, για να πάω παρακάτω και... να μου κοπεί μια και καλή από φρίκη αλλά και ανησυχία Για ένα είμαι σίγουρη. Πως δεν πρόκειται για έναν κύκλο του οποίου η τροχιά (προς το παρόν τουλάχιστον) πρόκειται να κλείσει, αλλά για κρίση που θα μου περάσει.
4. Τελική απόφαση.... Μα είναι το ημερολογιάκι μου.Ψυχαναλύστε με, τέλος πάντων, να καταλάβω τί μου συμβαίνει... Αααα... George, φέτος εκτός
από τις τριανταφυλλιές μου, άνθισαν για πρώτη φορά και οι Αμαρυλλίδες μου.
"΄Αλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε",
"Φέξε μου και γλίστρησα",
"Διαβόλοι και τριβόλοι"...
είναι μερικές από τις εκφράσεις που χρησιμοποιούμε συχνά, για να προσδώσουμε έμφαση σε διάφορες καταστάσεις και γεγονότα της καθημερινότητάς μας.
Ποιοί είναι όμως οι τρίβο(υ)λοι;
"Λίγα είναι τα φυτά που πολεμήθηκαν όσο αυτό από τον άνθρωπο.Πίσω του κρύβονται όμως θησαυροί...Στα λιγοστά της γειτονιάς μου οικόπεδα που γλίτωσαν ως τώρα από το τσιμεντάρισμα ανθίζει αυτή την εποχή ο Τρίβουλος ο χερσαίος, ένα μονοετές φυτό της οικογενείας Ζυγοφυλλίδεςμε καθόλου χτυπητή εμφάνιση. Οι βλαστοί του έρπουν το χώμα, τα φύλλα του είναι μικρά και τα κίτρινα άνθη του χωρίς σπουδαία εμφάνιση. Μόνο χάρη στους εξοπλισμένους με τέσσερα μεγάλα αγκάθια καρπούς του, γλιτώνει το τριβόλι από την παντελή αδιαφορία μας."
Και αυτό όχι για καλό βέβαια, αφού θεωρείται ζιζάνιο και κυνηγιέται αγρίως με τσουγκράνες και φάρμακα, σε πολλές περιοχές του πλανήτη μας, όπως π.χ. στην Αυστραλία και την Πολιτεία της Καλιφόρνιας, όπου θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους εχθρούς της γεωργίας και της κτηνοτροφίας και η μάχη εναντίον του είναι άγρια.
Το επιστημονικό αλλά και το δημώδες όνομά του προέρχονται από ένα ύπουλο αμυντικό όπλο των αρχαίων Ελλήνων, που μοιάζει πολύ με τον καρπό του. Οι τρίβουλοι αυτοί οι οποίοι χρησιμοποιήθηκαν στη Σικελική Εκστρατεία, στη μάχη των Γαυγαμήλων και σε πολλά άλλα ...ανθρωποφάγα επεισόδια, φτιάχνονταν από τέσσερα καρφιά, που σφυρηλατούνταν έτσι ώστε ό,πως και να έπεφταν στοέδαφος, μια αιχμή πάντοτε ήταν κατακόρυφη. Σφηνώνονταν συνήθως σε οπλές αλόγων, αλλά σπέρνονταν κιόλας πυκνά πυκνά σε όχθες ποταμών, για να εμποδίζουν τη διέλευση του πεζικού.
Ανέκαθεν είχε το τριβόλι φήμη κακή. Στη γένεση ο θεός-τιμωρός καταριέται τους ανθρώπους λέγοντας "άκανθας και τριβόλους ανατελεί σοι" ενώ στην Καινή Διαθήκη ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, μιλώντας για τη ματαιοπονία των αμαρτωλών, θέτει κάπου το ρητορικό ερώτημα "μήτι συλλέγουσιν από ακανθών σταφυλήν ή απο τριβόλων σύκα;".
Να όμως, που αυτό το "άχρηστο" και "βλαπτικό" ζιζάνιο το οποίο τραυματίζει στο χέρι το γεωργό και ματώνει το στόμα των ζώων που βόσκουν, έγινε ξαφνικά στις μέρες μας περιζήτητο. Για τη βοτανοθεραπεία βέβαια είναι, από την εποχή ήδη του Διοσκουρίδη και ως πρόσφατα, ένα φυτό που μπορεί να ψυχράνει τις φλεγμονές, να αυξήσει τη μυϊκή δύναμη, να ανακουφίσει τη φαγούρα και να θεραπεύσει την ανικανότητα.
΄Υστερα από δυο δεκαετίες πειραμάτων το Ινστιτούτο Φαρμακευτικών Ερευνών της Σόφιας ανέπτυξε μια θαυματουργή φόρμουλα που πρώτα απ' όλους χορηγήθηκε στην πολυβραβευμένη εθνική ομάδα της άρσης βαρών. Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά και έτσι σήμερα το παρασκεύασμα αυτό που βασίζεται στο τριβόλι, είναι περιζήτητο κυρίως από τους ναρκισσευόμενους αθλητές του body building. Δεν χαρίζουν όμως μόνο φουσκωμένα μούσκουλα και "χτισμένο" στέρνο τα εμπορικά σκευάσματα που κυκλοφορούν στο εξωτερικό (και όχι εδώ ακόμη, νόμιμα τουλάχιστον...).
Διαθέτουν ισχυρές αντιϊκές και αντιβακτηριδιακές ιδιότητες, καταπολεμούν αποτελεσματικά, απ΄ότι λέγεται, τον έρπητα, ενώ η μόνη τους παρενέργεια είναι ότι αυξάνουν την ερωτική ενέργεια των ανδρών καθώς και την επιθυμία τους να την μεταχειριστούν...."
Το φετινό καλοκαίρι ήταν πολύ βιαστικό, δεν το πρόφταινα...
Μέχρι στο δυόσμο μου ...ξεφύτρωσε,
ακόμη και στην ομπρέλλα στον κήπο σκαρφάλωσε
