Παιχνίδι το παιχνίδι όμως... άφησα τελευταία μια φίλη, που εδώ και αρκετές
ημέρες της έδωσα υπόσχεση για τη συμμετοχή μου σε ένα προηγούμενο και επίκαιρο παιχνίδι (24/2/08 "Βιβλιο-πρόσκληση και ...όχι μόνο")
Καλή μου zouzouna, πρώτα να απολογηθώ, γιατί ...έπαιξα με τα άλλα παιδιά και σε άφησα τελευταία. Τρείς όμως, ήταν οι λόγοι.
- Ο ένας γιατί ήταν πιο εύκολα στη διεκπεραίωση εκείνα τα θέματα.
- Ο δεύτερος πως ήθελα να είμαι πιο κοντά στο πνεύμα των ημερών και....
- Ο τελευταίος, πως ήθελα να καλύψω και κάποιες άλλες απόκριες με τα παιδιά μου.
Ζήτησες λοιπόν:
"1. Τα έθιμα του τόπου σας για τις Αποκριές, να μαθαίνουμε παρκαλώ?
2. Οι παιδικές σας Αποκριές????"
Λοιπόοοον...μπορεί να μεγάλωσα στην Αθήνα αλλά όλες τ ις διακοπές (Πάσχα, Χριστούγεννα, καλοκαίρια και Σαββατοκύριακα αργότερα), η Γλαρένια με χαρά "μετακόμιζε" στο αγαπημένο της Ναύπλιο (βλ.την από 18/4/2007 ανάρτηση με τίτλο "Σαν παλιό σινεμά") Εκεί το γλέντι γινόταν στο "Μεγάλο δρόμο".
΄Ετσι λεγόταν και έτσι τον ξέρω ακόμη το δρόμο, που από το ύψος των Δικαστηρίων και των ΚΤΕΛ οδηγεί στην Πλατεία Συντάγματος με το Αρχαιολογικό Μουσείο.
Δεν υπήρχαν τότε οι ευκολίες όχι μόνο για στολές αλλά και παράδες για παραπάνω έξοδα πέρα από σερπαντίνες, χαρτοπόλεμο, κομφετί, πλαστικά ρόπαλα, χάρτινες καραμούζες και καμιά μικρή μάσκα... τύπου ζορό .
΄Ο,τι είχε καθένας φορούσε. ΄Εβγαιναν από τα μπαούλα κάθε λογής αποφόρια, φούμα εδώ (μουτζούρες...αλήθεια πώς τις έφτιαχναν; αυτό δεν το θυμάμαι) κραγιόν των μαμάδων από κει..... και μα την πίστη μου εκείνα ήταν και τα ωραιότερα μασκαρέματα.
Τότε, με δυο-τρία ευτελή και ευκαιριακά πραγματάκια, καταλάβαινες Καρναβάλι.
Στη δευτέρα δημοτικού πήγα εκεί σχολείο.
Εκείνες τις απόκριες με έντυσαν λοιπόν κι' εμένα ...βασίλισσα Αμαλία.... να φτύνεις και να μην κολλάει ένα πράμα...
Ντρεπόμουνα το μασκάρεμα...ντρεπόμουνα το φωτογράφο... Από μικρό δεν την πήγαινα τη δημοσιότητα... 
Με καλοπιάσματα και δάκρυα κατάφεραν να μας φωτογραφίσουν με τη λατρεμένη μου γιαγιούλα (δεξιά) και την αδελφή της μαμάς μου (αριστερά) που με περνάει δέκα μόλις χρόνια.
Εδώ στην Αθήνα θυμάμαι το "γαϊτανάκι" που περνούσε από τις γειτονιές. ΄Ηταν ένα ομοίωμα του συμπαθούς μας τετράποδου του γαϊδάρου, αλλά χωρίς πόδια. Στην πλάτη του είχε ένα κενό από όπου περνούσε το σώμα του ο..... καρναβαλιστής ας πούμε και από τα πλευρά του κρέμονταν πολλές κορδέλες πολύχρωμες, μα τόσες πολλές που δε φαίνονταν τα πόδια του.
Περιφερόταν με ένα-δυο συνεργάτες του και με το απαραίτητο πανέρι. Δεκτή οποιαδήποτε χρηματική προσφορά.... από δεκάρες και εικοσάρες μέχρι πενηνταράκια, για τους νεώτερους που δεν τα πρόλαβαν, μισή δραχμή. ....
Επίσης, ένα τσούρμο παιδιά πίσω του, που ακολουθούσαν για χιλιόμετρα αλαλάζοντα, μεσ' την τρελή χαρά.
Είχαμε όμως και χαρταετούς!!! (βλ. την από 18/2/2007 ανάρτηση με τίτλο "Σαν όνειρο..."
Δεν έβλεπες ουρανό, δεν έβλεπες τον ήλιο... μόνο πολύχρωμους χάρτινους χαρταετούς με ή χωρίς "αυτιά"... Πάνε τώρα εκείνες οι όμορφες εποχές.
Σήμερα δε θα έλεγα τόσο πως δεν υπάρχουν χώροι, αλλά πως δεν υπάρχει διάθεση. Διαφοροποιήθηκαν τα ενδιαφέροντα. ΄Ισως μάλιστα, μερικοί προτιμήσουν να μείνουν σπίτι αγκαλιά με το Home Cinema και τον ...ΠΙ-ΣΗ, από το να εκδράμουν στις εξοχές με τα παιδάκια τους, τους χαρταετούς και τις καλούμπες...
Εδώ λοιπόν, στην πρώτη δημοτικού σε ιδιωτικό σχολείο...ντυμένη "΄Ανοιξη"... με ότι βόλεψε και όπως-όπως έραψε η ...ταλαίπωρη μαμά .
Πρόσεξε τώρα σπινθηροβόλο βλέμμα, το μάτι που πετάει...και ξέρεις γιατί; Γιατί απέναντι ήταν ο 25χρονος γιός του ιδιοκτήτη της Σχολής, που μου άρεσε... κι' εμένα όποιος μου άρεσε... γέλασε τώρα όσο θέλεις.... εγώ πάντως τον ερωτευόμουν...και που ο δυστυχής βεβαίως, ιδέα δεν είχε.... και κοκκίνιζα το βλαμμένο... Ναι σου λέω, στο Ναύπλιο είχα ερωτευτεί και ένα συμμαθητή της θείας μου, αυτής στην παραπάνω φωτογραφία... Μα τέλος πάντων καρδιά αγκινάρα είχα εγώ;......
Αργότερα στα 18 μου σε ...πιο ρομαντικές αποκριάτικες εξόδους... ήταν και η μόδα με τα μάξι, τρομάρα μας.... 
Και πέρασαν τα χρόνια.... παντρεύτηκα.... ήρθαν και τα παιδιά...
Κάποιες άλλες λοιπόν και πιο πρόσφατες απόκριες, που είχε έρθει ο γιος της θείας μου από πάνω, με το σοσονάκι (έτσι πήγαιναν σχολείο τότε και όχι με τα ξέκωλα που λέει ο Γλάρος μου), εκείνο τo αγαπημένο ξαδερφάκι .....που με έβρισε τότε.... (19/1/2008 -"Best-Worst")
Εν μέσω παρτίδων τάβλι λοιπόν, ο ξάδελφος, ο Γλάρος μου κι' εγώ (pula παίζαμε), κατέβασα τη φαεινή ιδέα....
"Κορίτσια,κάνουμε καλλιστεία, να δούμε ποιά από τις δυο σας θα βγει Σταρ Ελλάς;"
Τί το ήθελα; Δεν πρόλαβα να το πω και σήμανε συναγερμός... σαν τις μέλισσες έτρεχαν.
Για πότε βρήκαν τα κατάλληλα ρούχα, για πότε βάφτηκαν, χτενίστηκαν και στολίστηκαν, ούτε που κατάλαβα.
Και..... ξεκινάει η παρουσίαση των υποψηφίων.
Πρώτος γύρος με τουαλέτα...
Δεύτερος γύρος με μαγιώ...
Και ακολουθεί η εκλογή και η στέψη...
Δε μου λες εσύ το τι ακολούθησε; Ο κακός χαμός από την αποκλεισθείσα, η οποία έχασε με διαφορά όχι στήθους....αλλά σλιπ ή άλλως ....βρακακίου.
΄Ετσι απεφάσισε η εξ ημών (των τριών παραπάνω) αποτελουμένη επιτροπή, διότι δε συνεμμορφώθη με τους κανονισμούς της διεξαγωγής των καλλιστείων.... Το βλέπεις εξάλλου κι' εσύ το σλιπ, που κοντεύει να φτάσει στο πάτωμα...
Πέταξε κορδέλες, ανθοδέσμες, μαγιώ και έπεσε στο κρεββάτι απαρηγόρητη και..... σπαρασσομένη εξ' οδυρμών και κλαυθμών.
Περιττό να σου πω, πως χτυπηθήκαμε εκείνη την ημέρα από τα γέλια...
Βρε ανάσα δεν παίρναμε οι άνθρωποι, σου λέω....
Να είσαι καλά αγριο-κερασοzouzouna μου, που μπήκα στη διαδικασία να φέρω στην επιφάνεια φωτογραφίες και να ανακαλέσω ευχάριστες μνήμες.
ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ,
ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΧΑΡΑ!!!
