Της ρομαντικής... και του ασώτου

Παραξενεύεσαι, προφανώς, με τον τίτλο της σημερινής ανάρτησης.
Για όλα όμως, υπάρχει μια εξήγηση.

΄Ετοιμη και υπό δημοσίευση ήταν η ανάρτηση τούτη, έψαχνα όμως και ένα δεύτερο θεματάκι για να συμπεριλάβω.
Πώς λένε "Δύο σε ένα"... αυτό ακριβώς.
Αφού λοιπόν προέκυψε η πρόσκληση από το
skroutzako,
να ξεκινήσω απ' αυτήν.

Skroutzako και καλέ μου φίλε,
'Ολου του κόσμου οι μουσικές μ' αρέσουν.
Είναι όμως μερικά ακούσματα που θέλουν τον τόπο και το χρόνο τους, ακόμη και ... την κατάστασή τους.


Από ....συναισθηματική (το βασικότερο)
...τοπική, μέχρι χρονική...
ακόμη και αυτήν των...καιρικών συνθηκών.

Μη γελάς, με μια βροχούλα δεν έχει συμβεί να μελαγχολήσουμε;
Τσουπ... το βάζεις το τραγουδάκι, που σε άλλη περίπτωση θα το 'κλεινες το μηχάνημα...
Eίναι και άλλα που δεν ανέχεσαι ούτε νότα, αλλά έρχεται η στιγμή που λες, δώσε κι' άλλο...
glitter-graphics.com

Και αμέσως θα σου εξηγήσω, για να γίνω σαφέστερη.
Εγώ είμαι που δεν αντέχω το άκουσμα του κλαρίνου;
Εγώ λοιπόν, είμαι αυτή που έκλαιγα με λυγμούς στο άκουσμά του,
κάποιο Πάσχα στο ελληνικό club του Johannesburg.
΄Ααααλλος, όπως καταλαβαίνεις, ήταν ο λόγος.
Η νοσταλγία για την Πατρίδα και μόνο.

Είναι επίσης άλλα, που σε αγγίζουν μόνο από το στίχο, άλλα που τους παραδίνεσαι μόνο από τη σύνθεση και άλλα που σε συγκλονίζουν, αποκλειστικά και μόνο από την περίσταση.

Κατά καιρούς λοιπόν
και
ανάλογα με τη θεματολογία

της ανάρτησης ή κάποιες κακές
διαθέσεις....

ή άλλες πηρεασμένες από
γεγονότα πολύ άσχημα και οδυνηρά...
και
άλλες
πολύ όμορφες και νοσταλγικές,
έχω αναφερθεί σε μερικά από αυτά.

΄Οπως καταλαβαίνεις, τα τραγούδια που
κατά καιρούς
ήταν οι
μουσικές μου επιλογές,
είναι του ...
του ύψους ή του βάθους.... του μήκους και του πλάτους...

Τούτο να θυμάσαι,
πως παθαίνω μεγάλο κόλλημα με ό,ποιο τραγούδι μου αρέσει, όπως
ΤΟΥΤΟ,
TOYTO...
και
ΤΟΥΤΟ ΕΔΩ.

Είμαι ικανή, δηλαδή, να ακούω το ίδιο και το ίδιο...επί ώρες και για πολύ καιρό.

glitter-graphics.com


Τώρα πάλι... ποιός είπε, πως του ασώτου είναι το χειμώνα;
Εμένα να ρωτήσεις, που τρόμαξε το μάτι μου όταν τον είδα...

Και μιλάω για τον δικό μας άσωτο,
τον Κανέλο μας,

που ξέχασα να σου πω, πως ανήμερα το Πάσχα και ύστερα από πολύ καιρό,

θυμήθηκε πως έχει και σπίτι.

Περιττό να αναλύσω σε τί κατάσταση γύρισε.Αλλά φταίει ο έρωτας για ό,τι του συμβαίνει...Ταλαιπωρημένος, (γ)δαρμένος, τσιμπλιασμένος και αξιολύπητος...

΄Εφαγε... έφαγε... έφαγε,
ήπιε τα νεράκια του και αφού έπεφτε σαν το σακί όπου έβρισκε,

κοιμήθηκε με τις ώρες
και
εξαφανίστηκε πάλι...