Ως πότε παλικάρια;

Πως "Κάτι πάει λάθος" διαπιστώθηκε  από το φιλικό ιστολόγιο

"''Παράξενα κι Ωραία''"

Και αναρωτήθηκε το ΚΑΤΕΡΙΝΑΚΙ  με τα ενδιαφέροντα χειροτεχνήματα, που μέσω του σχολίου  της στη  συγκεκριμένη ανάρτηση
 e-γνώρισα,  για την αυθεντικότητα της τελευταίας φωτογραφίας με το αρπακτικό και την ευμεγέθη λεία του:
"... το τελευταίο δε μπορεί να είναι αλήθεια........."

ΚΑΤΕΡΙΝΑΚΙ μου, κι εγώ θα αμφέβαλα, αν δεν είχα βρει στο ....Γιουτιούμπη και είχα αποθηκευμένο,  τούτο το βιντεάκι

που μας λύνει κάθε απορία.,
πως όπως ο αετός μπορεί όσα δε φανταζόμασταν...

΄Ετσι μπορούν και οι τρόϊκες σε συνεργασία με τους πολιτικούς μας, να λειτουργούν σαν το αρπακτικό του βίντεο...

 ΄Ετσι επίσης  μπορούν, ΟΛΑ τα παράξενα και άσχημα

να συμβαίνουν σε τούτη τη χώρα  της καταγάλανης θάλασσας,
του  λαμπερού ήλιου και των φώτων του πολιτισμού,

που χαρίσαμε σ' όλη την οικουμένη, 

μα ...μένουμε οι ΄Ελληνες  εμβρόντητοι,
μόνοι και πονεμένοι...


Δεν θα πάψω όμως να αναρωτιέμαι ΩΣ ΠΌΤΕ;


Ψάχνω το νόημα,  από τότε που κατάλαβα τον εαυτό μου, των συλλαλητηρίων, των πορειών, των διαμαρτυριών και των συγκεντρώσεων για τις εργατικές πρωτομαγιές, σε δεκαετίες οικονομικής ευρωστίας σε σύγκριση με τη σημερινή οικονομική εξαθλίωση και καταστροφή, που ξεσκίζει τις σάρκες του ΄Ελληνα,  ωσάν τα ψάρια που σπαρταράνε αργοπεθαίνοντας βασανιστικά, από τα νύχια του αρπακτικού στο βίντεο...


                

Με δόσεις...

Είμαι «παιδί» της γενιάς που δεν έζησε πόλεμο, κατοχή, εμφύλιο και δύσκολες καταστάσεις.

Με πατέρα που είχε σίγουρη δουλειά και δικό μας σπιτικό ευάερο και ευήλιο (ένα παιδί εξάλλου με είχαν), έζησα αρκετά καλά για τα δεδομένα της εποχής. Κοντολογίς δεν γνώρισα πείνα και ιδιαίτερες δυσκολίες.

Πρόλαβα βεβαίως τον τσαγκάρη και το σόλιασμα των παπουτσιών, πλην όμως οι γονείς μου πάντα φρόντιζαν για  μένα.  Από το  προσεγμένο φαγητό μου μέχρι  τα  καθημερινά  μου αλλά και τα «καλά» μου. Τα «καλά» μας για τους νεότερους που δεν γνωρίζουν,  ήταν το πατούμενο, η φορεσιά και οι κάλτσες που φορούσαμε στις γιορτές και στις σχόλες…

Είχα γράψει, μεταξύ άλλων (3/2/2008 με τίτλο "Παιγ(χ)νίδια"

) στην κερασο-ζουζούνα συμμετέχοντας σε ένα μπλογκο-παίχνιδο σχετικά με τα παιδικά μας παιχνίδια:

"μπορεί να μη μου έλειψε το ρούχο και το καλό φαγητό... ο μπαμπάς μου να σκεφτείς έτρεχε χιλιόμετρα για να μου βρεί γάλα Nutricia...μάλιστα, με τέτοιο μεγάλωσα, αλλά τα παιχνίδια ήταν πολυτέλεια..."

 Στα επτά μου απέκτησα την εξ' Αμερικής γαλανομάτα και ξανθομαλλούσα κούκλα, που μου έφερε η αδελφή του παππού μου. 

"Αυτή την κούκλα λοιπόν, εγώ.... όταν έπρεπε ΔΕΝ τη χάρηκα.
Μόνιμα ανεβασμένη στην οροφή της ντουλάπας για να μη τη φτάνω... Θαρρείς και θα αβγάτευε τη φύλαγε η συγχωρεμένη. Μα καλά...για μένα την έφεραν ή για κείνη;...

' Εμεινε εκεί πάνω για χρόνια. Τιμωρία εκείνη...τιμωρία κι' εγώ.....

Ακούνητη, αμίλητη και...χαμογελαστή η έρμη, μέχρι που τρίφτηκε το μαλλί της στο σημείο που ακουμπούσε στον τοίχο...."

Αχ...η θεία η Ειρήνη...  αιωνία της η μνήμη...
Και όχι μόνο κούκλα αλλά και φόρεμα καταπληκτικό και βραχιολάκι με καρδούλα.

Επιτρεπόταν να το φοράω μόνο τις
Κυριακές στον καθιερωμένο εκκλησιασμό... σε καμιά επίσκεψη,  γιορτές, γάμους και 
βαπτίσεις, με τα ρούχα "ΤΑ ΚΑΛΑ ΜΟΥ"....

Tα χρόνια περνούσαν και μαζί με μένα  μεγάλωνε και το άγχος της μαμάς για  την προίκα "του κοριτσιού". 




(εικόνα)

Το οποίον άγχος  μεταφράστηκε σε σεντόνια, κουβέρτες και άλλα σχετικά,   αγορασμένα τμηματικά (πού να βρεθεί χρήμα για μαζικές αγορές τότε)  με διατακτικές. Αγορές δηλαδή  μέσω μηνιαίων κρατήσεων από τη μισθοδοσία του πατέρα μου.

Νοοτροπία και τακτική που με έβρισκε κάθετα αντίθετη, μιας και στην εποχή μου είχε ήδη αρχίσει ο εμπορο-βιομηχανικός ανταγωνισμός με ποικιλία εισαγόμενων εμπορευμάτων αλλά  και ιδεών-προτάσεων  από τον περιοδικό Τύπο,  όμως ...άλλα εβούλετο η μαμά...

Athénée  λεγόταν λοιπόν  και ήταν  ένα από  τα μεγάλα καταστήματα της εποχής στη Σταδίου. 

Εκεί  συνήθως με τραβολογούσαν γι' αυτές τις αγορές, από τις οποίες ελάχιστα πράγματα χρησιμοποίησα, γιατί εν τω μεταξύ προέκυψαν τα  εισαγόμενα λευκά είδη, αρχικά από Αμερική με ωραιότατα σχέδια και ένας σοβαρός νομίζω λόγος για το μετέπειτα κλείσιμο της  Πειραϊκής Πατραϊκής  και όχι μόνο...

 ΄Εφτιαξα αργότερα τη δική μου (πολυμελή) οικογένεια και φροντίσαμε με τον καλό μου Γλάρο, κατά το δυνατόν, να μη λείψει τίποτε από τα γλαρόπουλά μας, όπως και οι δικοί σας γονείς που σίγουρα το ίδιο έκαναν και αναφέρομαι φυσικά στους νέους κάτω των 30 ετών.

Όμως κάποιοι έκριναν, αποφάσισαν και έπραξαν διαφορετικά και ανατρεπτικά.
Ενοχοποίησαν την εύλογη αγωνία μας αλλά και τον έντιμο αγώνα μας, αν θες, 

να μη φορέσουν τα παιδιά μας σολιασμένο υπόδημα και να  μην παίζουν με δανεική κούκλα,  όπως και η χάρη μου τότε…

Και μας έφεραν εκεί ακριβώς που τους εξυπηρετούσε...

Βρισκόμαστε στην εξαιρετικά δύσκολη θέση να κοιτάζουμε τα παιδιά μας με δόση ενοχής για τις ό,ποιες πολιτικές επιλογές μας, που μας έφτασαν σε τούτο το αβάσταχτο οικονομικό αδιέξοδο. Στο σήμερα που όλοι ζούμε, με το αβέβαιο μέλλον που την εξέλιξή του ίσως, ούτε μπορούμε να φανταστούμε...

Λες να φτάσουμε να τους αγοράζουμε προίκες με δόσεις;...

 Στη despoina αφιερωμένη τούτη η ανάρτηση η οποία σε σχόλιό της κάποτε, αναφέρθηκε  στις προίκες που με περισσή αγάπη, φροντίδα και μέσα από δύσκολες οικονομικά  περιόδους  μάζευαν οι  μανούλες μας.

Και φυσικά, όπως και κάθε χρόνο, στη μνήμη της δικής μου μανούλας.

Δυο φεγγάρια ο Αύγουστος

Ο φετινός Αύγουστος έχει 2 φορές πανσέληνο. 


 Πέμπτη (χθες βράδυ) 2 Αυγούστου 2012
ΚΑΙ
Παρασκευή 31 Αυγούστου 2012


Το δεύτερο full moon στον ίδιο μήνα ονομάζεται blue moon και αυτό συμβαίνει κάθε 2,72 χρόνια!


Το φεγγάρι μπορεί να μας φαίνεται κάπως μπλε, μόνο αν υπάρχουν συγκεκριμένες ποσότητες σκόνης και ρύπανσης στον αέρα, γιατί κατά τα άλλα δεν διαφέρει από το ολόγιομο φεγγάρι οποιασδήποτε άλλης ημερομηνίας.

Η πανσέληνος στις 31 Αυγούστου 2012 θα είναι ιδιαίτερη λοιπόν, γι’ αυτό φροντίστε να την περάσετε όσο πιο όμορφα μπορείτε,
 αφού το επόμενο blue moon θα το συναντήσουμε ξανά στις 31 Ιουλίου του 2015!

Τώρα αν εγώ, ύστερα από το εκκαθαριστικό της εφορίας και με τρία από τα παιδιά μου άνεργα, βλέπω ...αστράκια...
είναι μια άλλη ιστορία που ξεφεύγει του θέματος,  αλλά να, έτσι... σε λόγια να βρισκόμαστε... είπα να το μοιραστώ, μπας και μου φύγει λίγο άγχος....




΄Εστω κι έτσι...
ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ!

Μπορεί ο Μεταγειτνιών (ο Αύγουστος των αρχαίων) να ήταν ο μήνας της μετακόμισης των κατοίκων από τους αγρούς στην πόλη, στις μέρες μας όμως συμβαίνει ακριβώς  το ανάποδο.

Μήνας "καυτός" και "ταξιδιάρης" απολαμβάνει αυτοκρατορικών (;) τιμών, χάρη στο "νονό" τον αυτοκράτορα Οκταβιανό Αύγουστο.

Τα ξαφνικά  μελτέμια του φέρνουν ...άλλον αέρα στις έστω ολιγοήμερες έως και ανύπαρκτες διακοπές μας!

           ΄Ομορφα να περνάτε, 


 με ακόμη πιο όμορφες τις πανσέληνες 


- και όχι μόνο- 


νύχτες


και 


Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού

Ποιος το περίμενε...

Αχ, Ελλάδα σ'αγαπώ και γι'αυτό  βαθιά πονώ...

Ντροπή...

Πονάει η Ελλάδα μάτια μου, 

ΠΟΝΑΕΙ...

Με τί ψυχή τον  ΄Ερωτα  φέτος


να τραγουδήσω;

Ντροπή σε όλους μας,

μα πιο πολύ σ΄ εκείνους

Καινός και ύπουλος αήρ...

Ανέκαθεν θαύμαζα τους μορφωμένους ανθρώπους και ειδικότερα αυτούς που χειρίζονται σωστά την πλουσιότατη ελληνική μας γλώσσα.

Νέες λέξεις ή εκφράσεις  επίκαιρες, βρήκα από  navarino-s,  που  αναγκαζόμαστε  οι ΄Ελληνες -είτε το θέλουμε είτε όχι-   να υιοθετήσουμε ...έτσι για να πέφτουμε  στα μαλακά:

"απασχολήσιμος  αντί  άνεργος, 

λιγότερο προνομιούχος   αντί  φτωχός, 

διαχείριση ανθρώπινων πόρων  αντί  εκμετάλλευση, 

συνεργασία  αντί  κυριαρχία, 

ανάπτυξη  αντί  καπιταλισμός, 

δανειοδότηση  αντί  τοκογλυφία"

και μια που μόλις σήμερα έμαθα:

ανακατεύθυνση  αντί  ...απώλεια μισθών...

και έπεται η συνέχεια.

Τί έχουμε οι έρμοι  ΄Ελληνες να μάθουμε ακόμη;

Θλίψη και συντριβή

"Υπάρχει Θλίψη στο Μπλογκιγκ"

 ήταν η διαπίστωση και προσωπική γνώμη φίλου συμπλόγκερ:

"Σιγά σιγά (συνεχίζει)  βγαίνει η θλίψη,

 η συντριβή , η απωλεια , το ελλειμα επικοινωνίας

γιατι ανακατευονται Ηλιθιοι νεαροι

 και επηρμένοι προεφεσσορες .

σιγά σιγά  το Μπλογκινγκ καταντά αρωστημένο

(τοτε πρεπει να κλεινουμε τα σχόλια ή και το διο το Μπλογκ )"

Πράγματι  μια θλίψη πλανάται στη μπλογκογειτονιά.

 Δεν ειναι όμως πως  μας επηρέασαν κάποιοι " Ηλιθιοι νεαροι",
 αλλά η Εμπόλεμη κατάσταση,
που στις μέρες μας  όλοι οι  ΄Ελληνες βιώνουμε. 

Παρά το γεγονός πως πόλεμο πραγματικό δεν έζησα,  στο παιδικό μου το μυαλό  αυτό το κεφάλαιο, αποτυπώθηκε με πολύ μελανά χρώματα  από τις περιγραφές της  μαμάς και της γιαγιάς μου. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα,  ώστε  κάθε  πέρασμα από το Κ.Ε.Μ. του Ναυπλίου,   η  θέα των ένστολων ή το άκουσμα από τις εκπαιδευτικές  βολές των στρατιωτών,  να είναι ο εφιάλτης μου.

ΜΟΥ και ΜΑΣ  έλαχε όμως,  
γιατί έτσι αποφάσισαν  κάποιοι  Ηλίθιοι  μεσόκοποι,
 να τον ζήσουμε από εδώ και πέρα.  
Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τη διάρκειά του,  ούτε  τις ακριβείς επιπτώσεις του στις  ζωές, την καθημερινότητα και τις συνήθειές μας ...αν και μεταξύ μας... όλοι λίγο πολύ υποψιαζόμαστε... γιατί ήδη  μας τρώει τις σάρκες ή πληροφορούμαστε

* 

"Πόλεμος  ΛΟΙΠΟΝ είναι 

να δουλεύεις μια ζωή για ένα ξεροκόμματο και κάποια στιγμή να έρχεται αυτός που σου έταζε λαγούς με πετραχήλια και να σου κόβει το μισό από το ξεροκόμματο λέγοντάς σου ότι «συμπάσχει», αλλά πως πρέπει να τον συγχαρείς διότι επιτελεί «πατριωτικό» έργο... 

* 

Πόλεμος είναι 

να έχεις πληρώσει μέχρι τελευταία πεντάρα τις ασφαλιστικές σου εισφορές και να έρχεται ο «σοσιαλιστής» να σου κόβει ακόμα κι αυτή την σύνταξη πείνας, να σου ξεφτιλίζει τα γεράματα και όταν διαμαρτύρεσαι να σου αντιγυρίζει - αυτός που καταχράστηκε τους κόπους σου - ότι «δεν υπάρχει σάλιο»... 

* 

Πόλεμος είναι 

να βλέπεις τα παιδιά σου να ρημάζουν στην ανεργία... 

* 

Πόλεμος είναι 

να σου λένε ότι απολύεσαι και αντί για απολυμένο να σε αποκαλούν «έφεδρο»... 

* 

Πόλεμος είναι 

να στέλνεις τα παιδιά σου στο σχολείο, να το έχεις πληρώσει αυτό το «δημόσιο και δωρεάν» σχολείο εκατό φορές, κι αντί για βιβλία να τους μοιράζουν φωτοτυπίες... 

* 

Πόλεμος είναι 

να σου κόβουν το μισθό και να σου αυξάνουν τα εισιτήρια στα λεωφορεία κατά 40%... 

* 

Πόλεμος είναι 

να έχεις φτύσει το γάλα της μάνας σου για να βάλεις ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου και να έρχεται ο φορογδάρτης να σου επιβάλει μέσω της ΔΕΗ χαράτσι για ένα σπίτι που το πληρώνεις μια ζωή στην τράπεζα... 

* 

Πόλεμος είναι 

να έρχεται ο ίδιος αυτός φορογδάρτης που σε άφησε χωρίς μισθό και χωρίς δουλειά και να σου προσθέτει - δίπλα στο χαράτσι της ΔΕΗ - την 11η (!) μέσα σε δυο χρόνια αύξηση στην τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος... 

* 

Πόλεμος είναι 

να κλείνει το ένα μικρομάγαζο μετά το άλλο, στην θέση τους να ανοίγουν ενεχυροδανειστήρια και ο «πατριώτης» που σε κυβερνά να βγάζει φιρμάνια για το πώς θα ζυγίζεις τη χρυσή σου βέρα ή το χρυσό σου δόντι (!) πριν το παραδώσεις στον σαράφη για να εξασφαλίσεις ένα κομμάτι ψωμί... 

* 

Πόλεμος είναι 

να λουφάζεις τυλιγμένος στις κουβέρτες μέσα στο σπίτι, να τρέμουν τα δόντια σου από το κρύο και να μην ανοίγεις το καλοριφέρ γιατί δεν έχεις να πληρώσεις για πετρέλαιο θέρμανσης... 

* 

Πόλεμος είναι 

να σε κοροϊδεύουν κάθε μέρα ότι «δίνουν μάχη» για να μη σου κόψουν τον 13ο και 14ο μισθό όταν σου έχουν ήδη κόψει τον 8ο και τον 9ο μισθό και την ίδια ώρα σφυρίζουν στα αυτιά σου τα «πακέτα» των δισεκατομμυρίων υπέρ αναξιοπαθούντων τραπεζιτών... 

* 

Πόλεμος είναι 

να βλέπεις μια δράκα ξιπασμένων φιλανθρώπων με καρφιτσωμένο στο πέτο το ταμπελάκι με τη φίρμα του μονοπωλίου που εκπροσωπούν, να φιγουράρουν στις ιλουστρασιόν λίστες του παγκόσμιου τζετ σετ, να μην χωρούν οι ελβετικές τράπεζες τις καταθέσεις τους, να έχουν ξεχειλίσει οι θάλασσες της υδρογείου από το (αφορολόγητο) εφοπλιστικό τους «δαιμόνιο», να μετακινούν στους λογαριασμούς τους δισεκατομμύρια μέσω των «οφ σορ» εταιρειών σαν να ήταν μαρουλόφυλλα, κι εσύ μαζί με τα δέκα εκατομμύρια των ομοίων σου να κατηγορείσαι ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε»... 

* 

Πόλεμος είναι 

να έχουν φτάσει τη βενζίνη στα 2 ευρώ το λίτρο, να σου έχουν ρίξει το μισθό στα 350 ευρώ το μήνα και να σου ζητούν από πάνω να πληρώσεις και φόρο... 

* 

Πόλεμος είναι 

να έχουν γεμίσει οι δρόμοι της Αθήνας με άστεγους, να τρέχουν οι άνθρωποι για ένα πιάτο φαΐ στα συσσίτια (τα οποία ο κ. Παπαδήμος τα βάφτισε την Πρωτοχρονιά «γιορτή»!!), να μην υπάρχει φανάρι, πεζοδρόμιο, σοκάκι χωρίς επαίτη και ζητιάνο, γιατί οι Παπαδήμος, Βενιζέλος, Λοβέρδος, Σαμαράς, Καρατζαφέρης, Μπακογιάννη «κατευνάζουν τις αγορές»... 

* 

Πόλεμος είναι 

να αρρωσταίνεις και να μην έχεις λεφτά για τα φάρμακα, να πηγαίνεις στο νοσοκομείο κι αντί για «δημόσια και δωρεάν» Υγεία που την έχεις πληρώσει εκατό φορές, να σου ζητάνε να φέρεις τις γάζες από το σπίτι και να περάσεις πρώτα από το ταμείο... 

* 

Πόλεμος είναι 

τον πλούτο που εσύ δημιουργείς στο εργοστάσιο, στο γραφείο, στο μαγαζί, σε στεριά και θάλασσα, να τον έχουν σφετεριστεί οι κηφήνες της πλουτοκρατίας, να τον έχουν κάνει υπερκέρδη για τις τσέπες τους, ελλείμματα και χρέη για το δημόσιο ταμείο, όλα βγαλμένα με το δικό σου ιδρώτα, με το δικό σου κόπο, με τη δική σου δουλειά, και εσύ αυτή τη δουλειά να την «πληρώνεις» πλέον με επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα, αλυσοδεμένος στα κάτεργα της εργασιακής τρομοκρατίας, στα απαρτχάιντ των εκβιασμών και της εκ περιτροπής ανάσας... 

* 

Πόλεμος είναι 

να σου ξεσκίζουν τη ζωή, να σου σκοτώνουν το σήμερα και το αύριο και να σου λένε κι από πάνω ότι είναι «σωτήρες», ότι παίρνουν δάνεια για να σου εξασφαλίζουν το μισθό και τη σύνταξη - αυτοί που σου κατάργησαν το μισθό και τη σύνταξη - όταν από το δικό σου μισθό κι από τη δική σου σύνταξη πληρώνονται τα δάνεια που διπλά και τρίδιπλα τα εισπράττουν οι κερδοσκόποι και οι τοκογλύφοι, με μια κουβέντα: Τα μονοπώλια. 

* 

Αυτός είναι ο πόλεμος που μαίνεται τούτη την ώρα στην Ελλάδα, κύριε Κάρολε Παπούλια. 

Είναι ένας πόλεμος μονόπλευρος. Μονομερής. 

Ενας πόλεμος που τον έχει εξαπολύσει η τάξη των αστών ενάντια στην τάξη των προλετάριων. 

Που τον έχει διεξαγάγει ενάντια στις μάζες των εργαζομένων και όλου του λαού η τάξη των κεφαλαιοκρατών. 

Είναι ένας πόλεμος αδίστακτος και στυγνός. 

Που - κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας - τον διευθύνει όλο το πολιτικό προσωπικό της πλουτοκρατίας, μηδενός εξαιρουμένου, με επικεφαλής  στην κυβέρνηση του μαύρου μετώπου  τον τραπεζίτη κ. Παπαδήμο."

Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 Πηγή: vryzas

Θλίψη και συντριβή, επομένως, από τις  "απώλειες"  (και είναι πολλές),

είναι αυτό που αρρώστησε το μπλόγκινγκ. Αυτό που στιγματίζει την επικοινωνία  μας ή που κρατά τα σχόλια κλειστά...
Τούτη την περίοδο,   "γαμώ την τρέλα μου",   που παραδώσαμε και έχουμε γονατίσει... πνίγεσαι...  και μένεις να  ονειρεύεσαι  κάποιο  άλλο φεγγάρι...

΄Εστω και έτσι...

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!!

Τα πάνω κάτω...

ή τα ίσια ανάποδα...

ή όπως αλλιώς μπορείς να το πεις και άδικο δε θα 'χεις... 

Αν καταλαβαίνετε, τα πράγματα είναι ακριβώς όπως είναι...

Αν δεν καταλαβαίνετε, τα πράγματα είναι ακριβώς όπως είναι... 

΄Ομως,  έστω και έτσι....

ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ!!!

και 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ του τ' Αναπλιού

10 όπως και σήμερα...

Τράβηξα, που λες, της ζωής μου το παραβάν

και βρήκα έναν καθρέφτη.

,

Μέσα από το θαμπό του κρύσταλλο ακόμη υπάρχουν σημάδια από 

μια ένωση,

ένα  και μοναδικό εξ' αυτής ερχομό,

την  ..."γλαρότητά μου"

και πολλές τρυφερές αγκαλιές όπου μέσα τους έβρισκα καταφύγιο...

 ΄Ημουν βλέπεις το χαϊδεμένο τους.

Η μικρότερη αδελφή της μαμάς μου και μόλις 6 χρόνια μεγαλύτερή μου, 

ήταν η καλή μου  δικαιολογία για να χώνομαι όλο παράπονο στην αγκαλιά του ομορφάντρα παππού μου, που τρυφερά με κρατάει στην παρακάτω φωτογραφία και που επίσης τρυφερά κράτησε και τα δικά μου παιδιά, εκτός από το μικρότερο, τον ερχομό του οποίου ευτύχησε να ακούσει λίγες μέρες πριν φύγει  για να συναντήσει την καλή  του.

Στο φετινό μου απολογισμό ΞΑΝΑβρίσκω, πως μέχρις εδώ, είχε χρώματα η ζωή μου

Πολλά και έντονα, ζωντανά, ζωτικά, τρυφερά και ζεστά

Κερνιέμαι λοιπόν ομορφιές λουλουδιασμένες 

και κερνάω ....άνοιξη στην καρδιά του φθινοπώρου

Σαν σήμερα ήρθα στη ζωή ...  Δεν είναι λίγες οι φορές που αναρωτήθηκα  "γιατί;"  και 

πολύ περισσότερες αυτές που βρίσκω πως ήρθα σε τόπο σωστό όπως η Πατρίδα μας και ακόμη πιο ωραία εποχή. Δεν έζησα πόλεμο, πείνα και δυστυχία. Σαφώς και η ζωή μου μέχρι σήμερα,  είχε διακυμάνσεις, δυσκολίες και συμπληγάδες.  

 ΄Ομως και όμορφες περιόδους.

ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΕΣ!!!

Τελικά, δε  μετανιώνω για τίποτε ...

ΣΚΟΡΠΙΟΣ 

"Με την Πανσέληνο απέναντί σας νιώθετε σαν στόχος έτοιμος να υποκύψει, πριν την εκπυρσοκρότηση του όπλου"

Εγώ ένα κατάλαβα... άλλος είχε το όπλο και μόνος του  ... γελοιοποιούμενος..."αυτοκτόνησε"...


Εμείς, ο λαός, θα τα καταφέρουμε...."για την Ελλάδα ρε  γαμώτο"