Με δόσεις...

Είμαι «παιδί» της γενιάς που δεν έζησε πόλεμο, κατοχή, εμφύλιο και δύσκολες καταστάσεις.

Με πατέρα που είχε σίγουρη δουλειά και δικό μας σπιτικό ευάερο και ευήλιο (ένα παιδί εξάλλου με είχαν), έζησα αρκετά καλά για τα δεδομένα της εποχής. Κοντολογίς δεν γνώρισα πείνα και ιδιαίτερες δυσκολίες.

Πρόλαβα βεβαίως τον τσαγκάρη και το σόλιασμα των παπουτσιών, πλην όμως οι γονείς μου πάντα φρόντιζαν για  μένα.  Από το  προσεγμένο φαγητό μου μέχρι  τα  καθημερινά  μου αλλά και τα «καλά» μου. Τα «καλά» μας για τους νεότερους που δεν γνωρίζουν,  ήταν το πατούμενο, η φορεσιά και οι κάλτσες που φορούσαμε στις γιορτές και στις σχόλες…

Είχα γράψει, μεταξύ άλλων (3/2/2008 με τίτλο "Παιγ(χ)νίδια"

) στην κερασο-ζουζούνα συμμετέχοντας σε ένα μπλογκο-παίχνιδο σχετικά με τα παιδικά μας παιχνίδια:

"μπορεί να μη μου έλειψε το ρούχο και το καλό φαγητό... ο μπαμπάς μου να σκεφτείς έτρεχε χιλιόμετρα για να μου βρεί γάλα Nutricia...μάλιστα, με τέτοιο μεγάλωσα, αλλά τα παιχνίδια ήταν πολυτέλεια..."

 Στα επτά μου απέκτησα την εξ' Αμερικής γαλανομάτα και ξανθομαλλούσα κούκλα, που μου έφερε η αδελφή του παππού μου. 

"Αυτή την κούκλα λοιπόν, εγώ.... όταν έπρεπε ΔΕΝ τη χάρηκα.
Μόνιμα ανεβασμένη στην οροφή της ντουλάπας για να μη τη φτάνω... Θαρρείς και θα αβγάτευε τη φύλαγε η συγχωρεμένη. Μα καλά...για μένα την έφεραν ή για κείνη;...

' Εμεινε εκεί πάνω για χρόνια. Τιμωρία εκείνη...τιμωρία κι' εγώ.....

Ακούνητη, αμίλητη και...χαμογελαστή η έρμη, μέχρι που τρίφτηκε το μαλλί της στο σημείο που ακουμπούσε στον τοίχο...."

Αχ...η θεία η Ειρήνη...  αιωνία της η μνήμη...
Και όχι μόνο κούκλα αλλά και φόρεμα καταπληκτικό και βραχιολάκι με καρδούλα.

Επιτρεπόταν να το φοράω μόνο τις
Κυριακές στον καθιερωμένο εκκλησιασμό... σε καμιά επίσκεψη,  γιορτές, γάμους και 
βαπτίσεις, με τα ρούχα "ΤΑ ΚΑΛΑ ΜΟΥ"....

Tα χρόνια περνούσαν και μαζί με μένα  μεγάλωνε και το άγχος της μαμάς για  την προίκα "του κοριτσιού". 




(εικόνα)

Το οποίον άγχος  μεταφράστηκε σε σεντόνια, κουβέρτες και άλλα σχετικά,   αγορασμένα τμηματικά (πού να βρεθεί χρήμα για μαζικές αγορές τότε)  με διατακτικές. Αγορές δηλαδή  μέσω μηνιαίων κρατήσεων από τη μισθοδοσία του πατέρα μου.

Νοοτροπία και τακτική που με έβρισκε κάθετα αντίθετη, μιας και στην εποχή μου είχε ήδη αρχίσει ο εμπορο-βιομηχανικός ανταγωνισμός με ποικιλία εισαγόμενων εμπορευμάτων αλλά  και ιδεών-προτάσεων  από τον περιοδικό Τύπο,  όμως ...άλλα εβούλετο η μαμά...

Athénée  λεγόταν λοιπόν  και ήταν  ένα από  τα μεγάλα καταστήματα της εποχής στη Σταδίου. 

Εκεί  συνήθως με τραβολογούσαν γι' αυτές τις αγορές, από τις οποίες ελάχιστα πράγματα χρησιμοποίησα, γιατί εν τω μεταξύ προέκυψαν τα  εισαγόμενα λευκά είδη, αρχικά από Αμερική με ωραιότατα σχέδια και ένας σοβαρός νομίζω λόγος για το μετέπειτα κλείσιμο της  Πειραϊκής Πατραϊκής  και όχι μόνο...

 ΄Εφτιαξα αργότερα τη δική μου (πολυμελή) οικογένεια και φροντίσαμε με τον καλό μου Γλάρο, κατά το δυνατόν, να μη λείψει τίποτε από τα γλαρόπουλά μας, όπως και οι δικοί σας γονείς που σίγουρα το ίδιο έκαναν και αναφέρομαι φυσικά στους νέους κάτω των 30 ετών.

Όμως κάποιοι έκριναν, αποφάσισαν και έπραξαν διαφορετικά και ανατρεπτικά.
Ενοχοποίησαν την εύλογη αγωνία μας αλλά και τον έντιμο αγώνα μας, αν θες, 

να μη φορέσουν τα παιδιά μας σολιασμένο υπόδημα και να  μην παίζουν με δανεική κούκλα,  όπως και η χάρη μου τότε…

Και μας έφεραν εκεί ακριβώς που τους εξυπηρετούσε...

Βρισκόμαστε στην εξαιρετικά δύσκολη θέση να κοιτάζουμε τα παιδιά μας με δόση ενοχής για τις ό,ποιες πολιτικές επιλογές μας, που μας έφτασαν σε τούτο το αβάσταχτο οικονομικό αδιέξοδο. Στο σήμερα που όλοι ζούμε, με το αβέβαιο μέλλον που την εξέλιξή του ίσως, ούτε μπορούμε να φανταστούμε...

Λες να φτάσουμε να τους αγοράζουμε προίκες με δόσεις;...

 Στη despoina αφιερωμένη τούτη η ανάρτηση η οποία σε σχόλιό της κάποτε, αναφέρθηκε  στις προίκες που με περισσή αγάπη, φροντίδα και μέσα από δύσκολες οικονομικά  περιόδους  μάζευαν οι  μανούλες μας.

Και φυσικά, όπως και κάθε χρόνο, στη μνήμη της δικής μου μανούλας.

Ντροπή...

Πονάει η Ελλάδα μάτια μου, 

ΠΟΝΑΕΙ...

Με τί ψυχή τον  ΄Ερωτα  φέτος


να τραγουδήσω;

Ντροπή σε όλους μας,

μα πιο πολύ σ΄ εκείνους

Τα πάνω κάτω...

ή τα ίσια ανάποδα...

ή όπως αλλιώς μπορείς να το πεις και άδικο δε θα 'χεις... 

Αν καταλαβαίνετε, τα πράγματα είναι ακριβώς όπως είναι...

Αν δεν καταλαβαίνετε, τα πράγματα είναι ακριβώς όπως είναι... 

΄Ομως,  έστω και έτσι....

ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ!!!

και 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ του τ' Αναπλιού

Κύκλος και γυρίζει...

Την  πρώτη και προ δύο μηνών φορά,  που ο κατακόρυφα πεσμένος  αιματοκρίτης  του τον οδήγησε στο νοσοκομείο, ούτε ο ίδιος είχε καταλάβει τη σοβαρότητα της κατάστασής του, γιατί απλά δεν είχε συμπτώματα.
"Κινητικός"έγραψαν στη διάγνωση οι ταλαίπωροι γιατροί, που έκαναν αγώνα δρόμου για να κατανοήσουν πώς γίνεται να ταιριάζουν οι πολύ χαμηλές τιμές δεικτών στο αίμα του με τη "σβούρα" που έβλεπαν μπροστά τους, αλλά και  να τον  προλαβαίνουν στους διαδρόμους από εργαστήριο σε εργαστήριο.


Αιματοκρίτης που συνέχισε την καθοδική του πορεία και μετά την έξοδό του από το νοσοκομείο
Αυτός είναι και ο λόγος που  βρίσκεται ξανά εκεί και μεταγγίζεται συνέχεια. Με τη διαφορά πως αυτή τη φορά και παρά το γεγονός  πως δεν εμφανίζει συμπτώματα αδυναμίας,  ψυχολογικά του ...έχουν πέσει τα φτερά...
Η φωνή του δεν έχει την παλιά της ζωντάνια. Η γενικότερη εικόνα του δείχνει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο,  άνθρωπο φοβισμένο. 
Αποδίδω το λόγο που είναι μελαγχολικός, στο ότι όσο  περνάει ο καιρός, γίνεται άπιαστο όνειρο η επιστροφή του -όπως σχεδίαζε- στο εξοχικό της γλαρούπολης...

...αλλά και στην προσφιλή του ενασχόληση με τη βυζαντινή μουσική, κάθε Κυριακή και σχόλη.


Είναι και που οι άνθρωποι της περιοχής, από ιερέα μέχρι ενορίτες, τηλεφωνούν συνέχεια στον "άγιο ιεροψάλτη" για να μάθουν πότε επιστρέφει.


Είναι και που ...κακοβάζει το μυαλό μου... Ογδόντα πέντε χρόνια ζωής συμπλήρωσε στις αρχές το περασμένου μήνα και ποτέ μέχρι σήμερα ο  πατέρας μου δεν είχε προβλήματα με την υγεία του.


Μέχρι τώρα δε με πονούσαν ιδιαίτερα  οι απώλειες ανθρώπων σε μεγάλη ηλικία, σε σύγκριση πάντα με αυτές των νέων ανθρώπων, που δεν πρόλαβαν να ζήσουν και να απολαύσουν πράγματα.

Με το σκεπτικό πως ολοκλήρωσαν (αλήθεια τώρα που το σκέφτομαι ποιος είναι αυτός που  μπορεί να προεξοφλήσει το  όριο της ζωής των ανθρώπων;) τον κύκλο της ζωής τους,  το ξεπερνούσα ευκολότερα και πιο ανώδυνα.

΄Ομως όταν ακούω την τσακισμένη του φωνή που μόνο ανασφάλεια εκφράζει, θλίβομαι, πονάω και  επαναπροσδιορίζω την προσέγγισή μου σε θέματα ευαίσθητα, όπως η ζωή...

Εγώ πώς να το λέω;

Κοινούς προβληματισμούς βρήκα, φίλη μου καλή,  στην ανάρτησή σου όπου αναρωτιέσαι  

"Τώρα αυτό πώς να το πω;"

Πάει καιρός τώρα που κι' εγώ αισθάνομαι μια θλίψη με όλα όσα συμβαίνουν στη χώρα μου, για το λόγο πως αισθάνομαι προδομένη.

Κι' εμένα  πήραν "αμπάριζα τα γεγονότα

οι ασχολίες

η καθημερινότητα

η επικαιρότητα"

 Μηθυμναίε μου,

 Βρασίδας ο Κάφρος μου,

 Scorpion49 μου,

iLiAs μου,

xromatisti μου,

Γιώργο μου,

gskastro μου,

magda μου,

Άστριά μου,

 liakada μου,

βασίλη μου,

 ellinida μου,

 PiciFriki μου,

 Εκείνε μου,

 skouliki μου,

 leondokardos μου,

 nikiplos μου,

Hfaistiwna-κο μου,

Thalassenia μου,

 VAD μου,

Γιαγιά Αντιγόνη μου,

mahler76 μου,

ΓΑΣΤΕΡΟΠΛΗΞ μου,

 zoyzoy μου,

ellinida μου,

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS μου,

Φωτεινή μου,

Μαργαρίτα μου,

  JamanFou μου,

 ΙωάννηςΚ (πρώην ioannisk) μου,

 quartier libre μου,

 ANAZHTHΣH μου,

karaflokotsifas μου,

Μυστήριο κορίτσι μου,

ippoliti_ippoliti μου,

 Sidepap21 μου,

Μικρές ανάσες μου,

 thalassinimatia μου,

Απολογούμαι που τόσον καιρό άφησα αναπάντητα  τα σχόλιά σας. 

Μπαινοβγαίνω στα μπλογκ και δε μπορώ να συγκεντρωθώ.                                          

Η διάθεση γενικότερα μου λείπει.

Το ίδιο όμως συζητιέται και στις παρέες μας. 

Και μη μου πείτε πως έφταιγε η ΄Ανοιξη γιατί αυτή, πάει μας τελείωσε.

Καλοκαίρι τώρα πλέον.  Και ενώ άλλες χρονιές με αισιοδοξία και χαρά προγραμματίζονταν και συζητιούνταν στις παρέες τα σχέδια για τις θερινές μας διακοπές, φέτος μια παγωμάρα αισθητή αιωρείται.

΄Ελεγα  προ καιρού σε ένα σχόλιό μου για τις ερμηνείες αλήθειας και ψεύδους  και κατά πώς τις εισπράττει ο καθένας μας. 

Για τις αλήθειες που σαν ψέματα ακούγονται  και το αντίστροφο, αλλά και  για τις αλήθειες που δεν θέλουμε ή δεν τολμούμε να παραδεχτούμε.

Πες μου τώρα, αν έχεις το Θεό σου, πώς ερμηνεύεις  τις ΑΛΗΘΕΙΕΣ αυτού του ταλαίπωρου και εμφανώς αγανακτισμένου ανθρώπου που βρήκα  ΕΔΩ. 

Γιατί αν μου πεις πως είναι ψέματα τα όσα λέει,  τότε θα ψεύδεσαι ΕΣΥ.

Αλλά και αν γραφικό τον χαρακτηρίσεις, όπως ο περαστικός (προφανώς κάποιος βολεμένος) που ..."πάρτε τον και δέστε τον", ακούστηκε να κράζει, τότε διπλά θα ψεύδεσαι…

Ακόμη και στην περίπτωση που μπορεί να ήταν "στημένη" η αγανάκτηση του φουκαρά χαμηλοσυνταξιούχου, μας  έδειξε πως δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε και ότι καιρός ήταν να ξυπνήσουμε και να βγούμε απ' το μαντρί...

Και πολύ καλώς αλλά και ορθώς

έγινε ο κόσμος μια κραυγή

(εικόνα)

και πλατείες γεμίζει...

Ευχές για ήρωες

Βαρύς για όλους τους ΄Ελληνες ο χειμώνας που έφυγε,  μα και η  ΄Ανοιξη  δε μπήκε ...αλαφροπατώντας.
Πέρα από την οικονομική δυσπραγία  τις οικονομικές δηλαδή απώλειες,  έφερε και ανθρώπινες. Θρηνήσαμε αρκετούς  αναγνωρίσιμους  και μη... βλέπεις  επώνυμο είχαν  όλοι... ανάμεσά τους και το 7χρονο αγγελούδι που δεν πρόλαβε της ζωής τον "ηρωϊκό" αγώνα.
Κι εκεί που το χώμα που σκεπάζει το Θανάση  ΜΑΣ μουλιάζει από τη σημερινή βροχή,
σήμερα επίσης αποχαιρετούμε και έναν ήρωα , άσχετα αν στο διαδίκτυο σφάζονται ποιός ήταν ο ηρωικότερος...
Τελικά ακόμη θα μαθαίνουμε  πως η ιστορία πάντα θα  βρίσκεται υπό συζήτηση...

Αλλά και πέρυσι γυρίζει το μυαλό, όταν σαν σήμερα θρηνήσαμε 3 ανθρώπους της διπλανής της πόρτας, ήρωες κι' αυτοί του καθημερινού μόχθου επιβίωσης και μια αγέννητη ψυχή...

Αρκετές μέρες μετά το τραγικό συμβάν, από αυτά που μόνο κακοί οιωνοί και άσχημα προμηνύματα είναι, βρήκα μια όμορφη και ανοιξιάτικη εικόνα,

που ο χρήστης της συνόδευε
με μία ακόμη πιο όμορφη ευχή...

(εικόνα)


"...Στην μνήμη λοιπόν, των τεσσάρων (γιατί τόσοι ήταν) ανθρώπων που χάθηκαν χθες 5/5/10, με την ευχή να βάφονται μόνο τα όμορφα λιβάδια της χώρας μας κόκκινα από Μαγιάτικα λουλούδια και όχι να χάνονται “όμορφοι” άνθρωποι. "

(Ευχαριστώ -panda)