Οι κόκκινες οι πράσινες..

...οι θαλασσιές μου οι χάντρες...

Είδα   χρωματιστή μου ομορφιά ,  πριν κάτι χρόνια  στο άλλο σου μπλογκ (που ατυχώς δεν λειτουργεί πλέον) τις χαντρο-δημιουργίες σου, διάβασα και για την πηγή που προμηθεύεσαι τα υλικά σου και  να τί μου θύμησες...

Εγώ, που λες, από τότε που έμπλεξα με το blogging, καθημερινά μαθαίνω πράγματα ενδιαφέροντα και εντυπωσιάζομαι τόσο,  που ξεχνιέμαι και αμελώ υποσχέσεις μου, όπως αυτή,  που τόσον καιρό  έμενε απραγματοποίητη. 

Μ' εμένα όμως συμβαίνει και το εξής περίεργο. Ξαναθυμάμαι λειτουργίες μου, καλές μου συνήθειες και παλαιότερα χόμπυ μου, που με το blogging άσπλαχνα ... 
e-γκα-τέ-λει-ψα.

Και για να γίνω πιο σαφής,  την  "αρρώστια" μου για ό,τι έχει σχέση με τα μικρά, τα παλιά και τα ρομαντικά ίσως την έχετε καταλάβει. Σε παλαιοπωλείο λοιπόν του Cape Town πέτυχα πριν αρκετά χρόνια ένα καπέλο  επιτραπέζιου (προφανώς)  φωτιστικού, που του έλειπαν μερικές σειρές από χάντρες, οι οποίες ήταν περασμένες σε βαμβακερά νήματα και  μερικά είχαν σπάσει.
Αφού ξεφύλλισα περιοδικά και πήρα ιδέες...

...μόνη λύση, όπως καταλαβαίνεις, το Μοναστηράκι. 

Πού να βρεις όμως τις ίδιες χάντρες με αυτές του ...προ-περασμένου αιώνα;

΄Ετσι η επιλογή έγινε κατά προσέγγισιν...

Δουλειά μπελαλίδικη, που απαιτεί ησυχία... τηλέφωνο να μη χτυπήσει, που λένε...
και που οπωσδήποτε δε θα πω δημιουργίες σαν τις πολύ όμορφες δικές σου, αλλά επιδιορθώσεις ή αλλιώς τσονταρίσματα...

Οι κόκκινες, οι πράσινες, οι θαλασσιές οι χάντρες
Μπελάδες μου ανοίξανε και χάνω όλες τις άκρες

απ' τις κλωστές που κρέμονταν όλες οι πλουμιστές 

Μα η τεμπελιά υπερίσχυσε ...και ξέμειναν κι' αυτές

Το ζήτημα είναι πως δε βρίσκω χρόνο  να  το τελειώσω (είδες το blogging...) 
και έτσι για να αλλάξω θέμα και να μην συγχύζομαι...
σου αφιερώνω το παλιό σχετικό τραγούδι 

KAΛΟ ΜΑΣ Σ/Κ!!!