Κόντρα στην ...ευρω-τρομοκρατία, απαισιοδοξία και καταπίεση που καθημερινά μας αφαιρεί κάθε ίχνος διάθεσης.
Με στόχο μας να αντλήσουμε τις απαιτούμενες ψυχικές δυνάμεις, που θα μας βοηθήσουν να ΤΟΥΣ αντέξουμε. ΘΕΛΟΥΜΕ και το ΜΠΟΡΟΥΜΕ, ΑΓΚΑΛΙΑΣΜΕΝΟΙ ΟΛΟΙ οι ΄Ελληνες.
΄Οσο για μένα... τολμώ να επαναληφθώ... ΄Οπου βρεθείτε
Οικουρούμεν... ...όπερ σημαίνει πως δε μπορούμε να κάνουμε βήμα (ρούπι το ΄λεγε η γιαγιούλα μου) προς το παρόν τουλάχιστον. Προχθές που δοκιμάσαμε τις πατερίτσες, ξεχαστήκαμε και το πατήσαμε, να ...όσο πατάει η γάτα δηλαδή και μας έγινε τούμπανο το έρμο...Στρίγγλιζα η Γλάρισσα, αλλά ποιός με ακούει...εμείς επιμένουμε σε... crash test.... πώς να το κάνουμε.
Πού να σου λέω και το άλλο.... ΄Εχουμε μια γαμπίτσαααααα.... μούρλια..... Φοράμε κατ' εντολήν του χειρουργού και κάλτσες ελαστικές, σαν αυτές που φοράνε οι κυριούλες για τη φλεβίτδα, για να μην πρήζεται το χειρουργημένο πόδι. Τόσο καλά...Δε βρίσκω χρόνο να blog-άρω η Γλάρισσα (χαρά ο τραυματίας... τί να σου λέω...) από τους φίλους και τους γνωστούς που μας έχουν χάσει και καταφθάνουν για παρεϊστικα βραδάκια.
Επί της υποδοχής εγώ και με το χαμόγελο στα χείλη, ας κάνω και αλλιώς, φέτος που θάλασσα.... ούτε από μακριά θα δούμε.
Ευτυχώς που εδώ και κάτι μέρες μας επισκέφτηκαν κι' άλλοι μουσαφιραίοι. Ευχάριστοι τραγουδιστάδες
και λησμονούμε τη γκαντεμιά μας...
Με τούτα και μ' εκείνα... μ' αυτά και με τα έτερα... ξεχάστηκα, έφτασαν οι πολυπόθητες διακοπές κι' εγώ δεν σας έχω ακόμη ευχηθεί.
Στο καλό να πάτε,
ΠΑΝΕΜΟΡΦΑ να περάσετε,
Να μου προσέχετε τις παραλίες, καθ' όσον εγώ για φέτος δε θα είμαι εκεί με τη σκούπα ανά χείρας...και
Να μου κάνετε τη χάρη να μην τρέχετε.-
(χωρίς αποσιωπητικά αλλά με τελεία και παύλα)
΄Οσο για μένα, εδώ και θα σας περιμένω.
Και για να μην ξεχνιόμαστε....
"Αύγουστε , καλέ μου μήνα , να ΄σουν δυο φορές το χρόνο"
Τούτο πάλι, δίκοπο μαχαίρι…
Τι να τον κάνω να ‘ναι δυο φορές (για μένα μιλάω τώρα, εσύ που με διαβάζεις μην τρομάζεις) αφού και αυτή τη μια, όπως πάνε οι δουλειές στο σπίτι με ρυθμούς χελώνας,
δεν πρόκειται να τον χαρώ.
΄Ομως φίλοι μου
"μπόρα είναι και θα περάσει",
"ρόδα είναι και γυρίζει",
"έχει ο καιρός γυρίσματα"...
κι' εγώ τα περιμένω.
΄Οπως και να 'χει, ο Αύγουστος είναι εδώ και θα τον χαρούμε ο καθένας μας όσο καλύτερα μπορούμε. Ακόμη και με καφέ, ούζο ή τάβλι στον κήπο ή στη βεράντα ή ακόμη, στην καλύτερη των περιπτώσεων, με μικρές κοντινές έστω και ολιγόωρες αποδράσεις.
Το τελευταίο διάστημα έχω καταπιαστεί με το αρχείο του μπλογκ μου (αναρτήσεις και σχόλια). Εκεί λοιπόν που διάβαζα παλιές μoυ αναρτήσεις, σκοντάφτω σε δυο μου κουβέντες, συνοδευτικές καλοκαιρινών ευχών προς όλους. Σε μια απ' αυτές ένοιωσα θαρρείς και με χτύπησε ρεύμα.... Σκέφτηκα, πόσο εύκολο είναι να παρεξηγηθείς καμιά φορά από μια αθώα κουβέντα, που προφανώς δε γνωρίζεις πώς θα την εισπράξει ο αποδέκτης.
"Θα με βρίσκεις πάντα μπροστά σου, είτε το θέλεις είτε όχι...", είχα γράψει η ατυχής στο σχόλιό μου. Εννοούσα φυσικά τη μέσω του ....αβαταρίου μου ιδιότητα,
του σε θάλασσες και σε ακτές, δηλαδή, πανταχού παρόντα γλάρου.
(- Τζονάκοοοο.. ο γλαράκος που μου είχες χαρίσει.)
΄Ελαβα, που λες, μια απάντηση που με κεραυνοβόλησε....
"Ποιός είσαι και τί ζητάς από μένα"...
Περιττό να σου πω, πως σε λίγες μέρες βρήκα ....κλειστή την πόρτα.
"Η πρόσβαση σε αυτό το ιστολόγιο επιτρέπεται μόνο σε προσκεκλημένους αναγνώστες"
Με τί ασχολούμαι τώρα, θα σκεφτείς, μέρες που έρχονται και σιγά-σιγά αραιώνουμε....
Πριν λοιπόν φύγετε, σας εύχομαι οι διακοπές σας να είναι όμορφες, χαρούμενες και ξέγνοιαστες. Στις αποσκευές σας βάλτε μπόλικη αισιοδοξία, χαμόγελα και χαλαρή διάθεση και όλα τ' άλλα αφήστε τα πίσω στις τσιμεντουπόλεις.
Με το καλό να ξαναμαζευτούμε από Σεπτέμβρη.
Αααα... όσοι τύχει και βρεθείτε Σαϊγκόν μεριά, το νού σας....
΄Οσο για μένα,
"θα με βρίσκετε μπροστά σας
όπου και να βρεθείτε,
είτε το θέλετε είτε όχι..."
Γιατί ΣΑΣ αγαπώ!!!
Καλά να μου περάσετε και εύχομαι, όταν γυρίσετε,
να ....μη με κλειδώσετε απ' έξω κι' εσείς....
(Φίλε Δημήτρη, σ' ευχαριστώ για τους γλάρους, βρήκαν τη θέση τους)
Πριν φτιάξω το δικό μου σπιτάκι, στις ...ατέρμονες πτήσεις μου γνώρισα ένα αρχοντικό, που από φηλά μου έκανε εντύπωση μεγάλη. Προχθές, ο ιδιοκτήτης του, που πάντα ορθάνοιχτα έχει τα παραθύρια του, είχε φώτα αναμμένα.... Kαι ...μες τες πολλές και όμορφα λαξεμένες κουβέντες, από επιδέξιο γλύπτη, θυμήθηκα τούτο το ποίημα που παραθέτω και βρήκα πριν μερικά χρόνια σε ημερήσια εφημερίδα, στη στήλη των αναγνωστών.
Μου άρεσε, γιατί με άγγιξε εκεί που πονώ...
Εκείνη ακριβώς την περίοδο ...το εξαφανίσανε από προσώπου γης, μέσα σε λίγες ώρες.
Κόποι πολλών χρόνων, ..τοίχοι που αγκάλιασαν λύπες, γέλια, χαρές, ανησυχίες, έρωτες, προβληματισμούς, μα πάνω απ' όλα ΧΑΜΟΓΕΛΑ και ΑΠΛΕΤΗ ΑΓΑΠΗ ενός Παππού και μιας Γιαγιάς, που ποτέ δεν ξεχνώ...
Και επειδή μου αρέσει πράγματα, που αρέσουν σε μένα, να μοιράζομαι με δικούς μου ανθρώπους, ΙΔΕΤΕ:
΄Ακου λοιπόν, επειδή είναι σαφώς πολύ λιγότερα, ελάχιστα θα πω, σε σύγκριση με αυτά που έχουν διαβάσει πολλοί άλλοι, μα οι ενέργειές τους δε με έπεισαν πως έγιναν καλύτεροι... Γι ' αυτό, θα μιλήσω για το πρώτο μου βιβλίο, που ήταν δική μου επιλογή και που με ενθουσίασε ιδιαίτερα, με την τρυφερή, γλαφυρή και λυρική του περιγραφή.
Εκεί γύρω στα 12-13 μου χρόνια, που η λέξη χαρτζηλίκι έλειπε όχι μόνο από την τσέπη αλλά και από το λεξιλόγιό μας, το βιβλιοπωλείο όχι της γειτονιάς όπως σήμερα, μα της περιοχής ολόκληρης, έκανε δώρο κάθε είδους βιβλία (επιλογής του πελάτη), με τη συγκέντρωση ενός ποσού (μιλάμε για λίγες και ταπεινές δραχμούλες), ανάλογου με την αξία του προσφερόμενου βιβλίου. Και όταν το τεφτεράκι μου συμπλήρωσε το χαμηλότερο δυνατό ποσό ( η χαρά και η λαχτάρα είναι ανυπόμονες...) στάθηκα σα χαμένο μπρος σε κάθε λογής βιβλία, ών ουκ ...ήτο αριθμός, προκειμένου να αποφασίσω.
Και αφού κατέληξα, χτύπησε ο βιβλιοπώλης τη σφραγίδα:
.... η Εύα Κιουρί το πορτάκι της δίψας για μάθηση και ο πατέρας μου το χέρι στο τραπέζι, σε μια ανελέητη κόντρα, με την καταδίκη του σε "εξωσχολικό βιβλίο", που σήμαινε στην πυρά...........................................
Η ανάγνωση γινόταν ....πολύ αργά τη νύχτα (8.30 βραδυνός ύπνος...μμμμ δεν υπήρχε τηλεόραση....), με φακό, και κάτω από τα σκεπάσματα, για να μη με πάρει είδηση ................................
...............
Η συναρπαστική βιογραφία της Πολωνογαλλίδας φυσικού και χημικού (1867-1934), της διασημότερης γυναίκας επιστήμονα όλων των εποχών, γραμμένη από την κόρη της.
"MADAME CURIE"
Σε συνεργασία με τον άντρα της, Πιέρ Κιουρί, που τους έδενε βαθιά εκτίμηση και αληθινή αγάπη, ανακάλυψε το ράδιο και μελέτησε τα φαινόμενα της ραδιενέργειας. Έγινε η πρώτη γυναίκα που κατέλαβε έδρα στη Σορβόννη, ενώ τιμήθηκε δυο φορές με το βραβείο Νόμπελ – Φυσικής (1903) και Χημείας (1911).
Μια θρυλική μορφή, μια ακούραστη και ιδιοφυής ερευνήτρια, που συνεχίζει να μας εμπνέει με το παράδειγμά της.
«Είναι γυναίκα, ανήκει σ’ ένα λαό καταδυναστευμένο, είναι φτωχή, είναι όμορφη.
Μια ακατανίκητη προδιάθεση τη σπρώχνει ν’ αφήσει την πατρίδα της, την Πολωνία, για να έρθει να σπουδάσει στο Παρίσι, όπου περνάει χρόνια μοναξιάς, δύσκολα χρόνια.
Συναντάει έναν άνθρωπο που είναι, όπως και η ίδια, μια μεγάλη διάνοια. Τον παντρεύεται. Η ποιότητα της ευτυχίας τους είναι μοναδική.
Ύστερα από την πιο σκληρή και επίμονη προσπάθεια, η Μαρία και ο Πιερ Κιουρί ανακαλύπτουν ένα μαγικό σώμα, το ράδιο. Η ανακάλυψή τους δεν εγκαινιάζει μόνο μια νέα επιστήμη και μια νέα φιλοσοφία: προσφέρει στους ανθρώπους το μέσο για να θεραπεύσουν μια φρικτή αρρώστια. Ακριβώς την ώρα που η δόξα των δύο επιστημόνων απλώνεται σ’ ολόκληρο τον κόσμο, το πένθος πλήττει τη Μαρία. Ο θάνατος έρχεται να της κλέψει, μέσα σε μια στιγμή, τον απαράμιλλο σύντροφο της ζωής της. Παρά την ψυχική καταρράκωση και τον κλονισμό της υγείας της, εκείνη συνεχίζει μόνη το έργο που άρχισαν, και δίνει λαμπρή ώθηση στην επιστήμη που δημιούργησαν μαζί».
EYA KIOYPI
Πέρα από το μέγα επιστημονικό επίτευγμα, με άγγιξε η αληθινή αγάπη που έδενε αυτό το ζευγάρι.
"Αυτές τις μέρες της ευτυχίας δένεται ένας από τους πιο ωραίους δεσμούς που ένωσαν ποτέ έναν άντρα και μια γυναίκα (υπογραμμισμένο το σημείο αυτό, με μολύβι, από τότε). Δυό καρδιές χτυπάνε συγρόνως, δυό κορμιά γίνονται ένα, δυό εξαιρετικά πνεύματα συνηθίζουν να σκέφτονται μαζί. Η Μαρία δε μπορούσε να παντρευτεί άλλον άνθρωπο απ' αυτό το μεγαλο επιστήμονα, απ' αυτό το σοφό και ανώτερο άνμθρωπο. Ο Πέτρος δε μπορούσε να πάρει άλλη γυναίκα απ' αυτή την ξανθιά, την τρυφερή, τη γεμάτη ζωντάνια Πολωνίδα, που ξέρει μέσα σε λίγες στιγμές, να είναιπότε παιδί και πότε ανώτερο πνεύμα, που είναι σύντροφος μαζί και φίλη, γυναίκα ερωτευμένη και σοφός επιστήμονας"
Κι' εκεί που τρώγαμε χθες στο τραπέζι της βεράντας, τα γεμιστά της προ...προηγούμενης, ακούγεται ξαφνικά από την άλλη πλευρά του σπιτιού μεγάλη φασαρία, ένας χαλασμός, απεγνωσμένα τιτιβίσματα , και αγωνιώδη φτερουγίσματα.. Αφήνουμε στη μέση το φαγητό, τρέχουμε και τί βλέπουμε.
Τους επισκέπτες μας ανάστατους έξω από τα δωμάτιό τους, όπου κοίμιζαν τα μωρά τους, να τρέχουν πάνω-κάτω αλλόφρονες και τη μάνα με τις φτερούγες διάπλατα ανοιχτές, να κοπανιέται σε μια γωνιά, πίσω από μια μεγάλη κεραμική γλάστρα.
Και πίσω από τη γλάστρα, ένα τόσο δα μαύρο πραγματάκι με ...υποψία φτερών και ανοιχτό σα ...χάνος το στόμα του. Η ταλαίπωρη η χελιδόνα, επειδή δε μπορούσε να το πάρει με ο ράμφος της και στην αγωνιώδη της προσπάθεια να το προστατεύσει, το τάϊζε επί τόπου κι' εκείνο έτρωγε προς μεγάλη δική μας ικανοποίηση. Μια συγκίνηση με διαπέρασε τόσο για το τρομαγμένο "μωρό", τον πανικό της χελιδόνας και του ...χελιδόνη, όσο και για τη συμπαράσταση των "συγκατοίκων" τους. Αρπάζει μια σκάλα Γλάρος μου, παίρνει στη χούφτα του απαλά το μωρό", το βάζει μέσα στη φωλίτσα και ω... του θαύματος, για πότε εξαφανίστηκαν οι πανικοβλημένοι επισκέπτες δεν το καταλάβαμε. Πόσο με συγκίνησε η αμεσότητα και η κινητοποίηση της μικρής τους κοινωνίας! ΄Ακουγες τώρα, μέσα από τις φωλιές τους που πέρυσι ήταν μόνο δύο και φέτος έγιναν πέντε (5), χαρούμενα τιτιβίσματα ικανοποίησης και προφανώς ...νταντέματος στο τρομαγμένο μικρό.
Συμβαίνει πάντα, όταν κόβω τομάτες. Από αυτές όμως, που σπάνια μεν, αλλά τυχαίνει ακόμη και σήμερα, να μυρίζουν όπως τότε.....
Τότε που όρθια στο τραπέζι, ετοίμαζε τα ¨γεμιστά" της.΄Εκοβε το πάνω μέρος και προσεκτικά έχωνε το κουτάλι στη ζουμερή σάρκα, περιστρέφοντάς το, έβγαζε την "καρ διά" και μου έλεγε "΄Ελα Γλαρένια, άνοιξε το στόμα σου...η καρδούλα..."
Και σήμερα που οι φίλοι μας από απέναντι μου έφεραν φρέκες τομάτες, καλλιεργημένες με τα ίδια τους τα χέρια και κομμένες μόλις εκείνη τη στιγμή, σκέφτηκα πως είναι μια καλή ευκαιρία να ετοιμάσω γεμιστά και να μην τα ψήσω στο σπίτι. Να τα στείλω στο φούρνο του χωριού που λειτουργεί με ξύλα και όποτε στέλνω φαγητό για ψήσιμο, θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια στο χωριό του πατέρα μου, με τους άλλους φούρνους, τους χωριάτικους.
Τώρα, όταν "γεμίζω" ...κλέβω καμιά, έτσι για να τη θυμηθώ...
Είχαν όμως, διαφορετική γεύση εκείνες οι καρδούλες....
Που σε αντίθεση με τα πρότυπα του παρελθόντος, μοιράζεστε με τις συντρόφους σας την ιερή αποστολή της ανατροφή ς των παιδιων σας και νιώσατε τί σημαίνει το τρυφερό άγγιγμα ενός παιδιού.
Που καθημερινά αγωνίζεστε και γυρίζετε κατάκοποι στα σπίτια σας προκειμέν ου να προσφέρετε καλύτερη ποιότητα ζωής στα παιδιά σας ή που η φύση και οι συνθήκες της δουλειάς σας σας κρατάνε μακριά τους,
Που, κάτω από την ό,ποια κακοτυχία, κληθήκατε να αναλάβετε το σπουδαίο τούτο ρόλο, ΣΤΈΚΕΣΤΕ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥΣ ΑΓΡΥΠΝΟΙ ΦΡΟΥΡΟΙ και τα καταφέρνετε αντάξια.
Από χθες στο εξοχικό της Γλαρούπολης και βρήκαμε ένα κήπο στο κακό του χάλι.
Οι πρασινάδες είχαν σκεπάσει τις πέτρες μου, που τις έχω μαζέψει και κουβαλήσει μία-μία, τα γιούκα πνιγμένα στα φύλλα. Γενικώς βρήκαμε το περιβόλι μέσα στο οποίο βρίσκεται το σπίτι ένα ....λόγγο, όπως και κάθε χρόνο εξάλλου
Σήμερα πρωί-πρωί στο πόδι με το Γλάρο. Ήρθαν και δυο άνθρωποι, ένας για κούρεμα και κλάδεμα δέντρα, θάμνους, περικοκλάδες, άλλος να καθαρίζει.
΄Εφτασε απόγευμα και δεν είχαν φύγει.
Κι' εγώ μέσα - έξω...καφέδες, νερά...αναψυκτικά...
΄Ολη μέρα "στο πόδι", η μέση μου είχε διαλύσει.
Φύγε μου λέει ο Γλάρος, δε χρειάζεσαι πια. Πήγαινε να ξεκουραστείς.
Πάω που λέτε ηγυναίκα να ισιώσω τη μέση μου, κάθομαι στο κρεββάτι και καλά ...που δεν την έλιωσα....
Είναι νομίζω περιττό, να μιλήσω από εδώ για τη σπουδαιότητα της εθελοντικής προσφοράς αίματος. Ας αναλογιστούμε μόνο τα παιδιά που πάσχουν από Μεσογειακή Αναιμία... Είμαι Εθελόντρια εδώ και 25 χρόνια. Προσφέρω αίμα, το λιγότερο 2 φορές το χρόνο... 10 λεπτά από το δικό μας χρόνο, αρκούν για να σώσουμε ΜΙΑ ΖΩΗ!
