"H ζωή, λένε, είναι μελέτη θανάτου.
- Και ο έρωτας;
Το ίδιο και ο έρωτας, το ίδιο.
Στραμμένος με το ένα χέρι στη ζωή και με το άλλο στον θάνατο. Και με ένα τρίτο, με ένα τρίτο αποθεματικό χέρι στραμμένος στο χαρτί, για να γράφει, να γράφει και να αποτυπώνει το αίμα, τον ιδρώτα, το μελάνι, το λευκό, το κενό, τη σιωπή, δηλαδή ολόκληρο το σύμπαν των σημασιών που μέσα σου αντιπαλεύουν να βρουν σχήμα και μορφή και φωνή."
΄Ετσι όπως και ο Ερρίκος Χάινε
(Λυρικός ποιητής και κύριος εκπρόσωπος της ερωτικής ποίησης),
για τον έρωτα "τραγούδησε":
35
΄Εχεις διαμάντια, μαργαριτάρια
κι' όσα ο καθένας εδώ ποθεί
΄Εχεις ματάκια ωραία, καθάρια
Τί θες αγάπη μου ακόμα; τί;
Για τα ωραία σου αυτά ματάκια
Με πόθον έφτιασα στην ψυχή,
Γλυκά κι' αναρίθμητα τραγουδάκια,
τί θες αγάπη μου ακόμα; τί;
Με τα ματάκια σου ολονένα
Με κατακαίεις από ηδονή,
Και με παιδεύεις πολύ -ωιμένα-
τί θες αγάπη μου ακόμα; τί ;
22
Γλυκά τ' αηδόνι έψαλλε κι' ανθούσε η φλαμουριά,
Γεμάτος ο ήλιος σκόρπιζε φαιδρές ααχτίδες πλήθος,
΄Οταν μεσ' στην αγκάλη σου μ΄εγέμιζες φιλιά
Κι' όταν με θέρμη μ' έσφιγγες στ' αφράτο σου το στήθος.
Τα φύλλα επέφταν κι' έσκουζεν ο κόρακας κρωχτά,
Ο ήλιος αποχαιρέταγε θωριές με λύπη πλήθια,
Το "χαίρε" όταν ελέγαμε κι' οι δυο ψυχρά, θλιφτά,
Κι' όταν με μια σου υπόκλιση χωρίζαμε στ' αλήθεια.
35
΄Εχεις διαμάντια, μαργαριτάρια
κι' όσα ο καθένας εδώ ποθεί
΄Εχεις ματάκια ωραία, καθάρια
Τί θες αγάπη μου ακόμα; τί;
Για τα ωραία σου αυτά ματάκια
Με πόθον έφτιασα στην ψυχή,
Γλυκά κι' αναρίθμητα τραγουδάκια,
τί θες αγάπη μου ακόμα; τί;
Με τα ματάκια σου ολονένα
Με κατακαίεις από ηδονή,
Και με παιδεύεις πολύ -ωιμένα-
τί θες αγάπη μου ακόμα; τί ;
Γλυκά τ' αηδόνι έψαλλε κι' ανθούσε η φλαμουριά,
Γεμάτος ο ήλιος σκόρπιζε φαιδρές ααχτίδες πλήθος,
΄Οταν μεσ' στην αγκάλη σου μ΄εγέμιζες φιλιά
Κι' όταν με θέρμη μ' έσφιγγες στ' αφράτο σου το στήθος.
Τα φύλλα επέφταν κι' έσκουζεν ο κόρακας κρωχτά,
Ο ήλιος αποχαιρέταγε θωριές με λύπη πλήθια,
Το "χαίρε" όταν ελέγαμε κι' οι δυο ψυχρά, θλιφτά,
Κι' όταν με μια σου υπόκλιση χωρίζαμε στ' αλήθεια.
Στο ΒΗΜΑonline της 17ης/6/2007 ο Νάσος Βαγενάς, καθηγητής της Θεωρίας και Κριτικής της Λογοτεχνίας στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, μιλούσε για την ...επιστροφή του Χάινε, ενός από τους πλέον αγαπημένους στην Ελλάδα ξένους ποιητές.
24
΄Εκλαψα μέσα στ' όνειρό μου,
Είδα πως κοίτοσουν στο μνήμα,
Ξύπνησα απά στο μάγουλό μου
Τα δάκρυά μου έτρεχαν σαν κύμα.
΄Εκλαψα μέσα στ' όνειρό μου
Είδα πως μ' είχες λησμονήσει,
Ξύπνησα απά στο μάγουλό μου
Τρέχαν τα δάκρυα μου σα βρύση
΄Εκλαψα μέσα στ' όνειρό μου,
Είδα πως ήσουνε σιμά μου,
Ξύπνησα απά στο μάγουλό μου
Τρέχαν φωτιά τα δάκρυά μου
Ο Χάινε δεν ήταν μόνο λυρικός ποιητής, αλλά και βαθύτατα επηρεασμένος από τα κοινωνικά ρεύματα της εποχής του, στοχαστής και οπαδός των αρχών του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού.
Σήμερα θεωρείται ως ο ποιητής μερικών θαυμάσιων και φημισμένων έργων, όπως και
το "Λορελάι"
Από τα "Τραγούδια του Χάινε", σε μετάφραση ΄Αγγελου Δόξα
(Kαι ...η σύγχρονη Lorelei)
