Αγάπες δίχως τέλος

Δεν τελειώσαμε με όσα αγαπώ και για μια ακόμη φορά θα μου επιτρέψεις καλέ μου φίλε, να ανατρέψω (το συνηθίζω εξάλλου) το blog-o-παιχνίδι και να αναφερθώ σε 2-3 ακόμη αγάπες μου.
Σου το έχω ήδη πει πως δεν είναι μόνο δέκα...Είναι λοιπόν, που επίσης πολύ το αγαπώ (γίνεται να μην το αναφέρω;...) τούτο το φαινομενικά εύθραυστο, ταπεινό και πανέμορφο αναρριχητικό φυτό.


που φυτρώνει όπου δεν το σπέρνεις...
Απρόσκλητος μουσαφίρης ένα πράμα...΄Ομως κι' εγώ ποτέ μου δεν το εμπόδισα να κυριαρχήσει στο χώρο.

Το φετινό καλοκαίρι ήταν πολύ βιαστικό, δεν το πρόφταινα...
Δεν προλάβαινε να φυτρώσει ανάμεσα στους άλλους καλοκαιρινούς μου σπόρους και από μικρούλι φυτώριο... έτοιμο μου το είχε το λουλουδικό...


Μέχρι στο δυόσμο μου ...ξεφύτρωσε,


ακόμη και στην ομπρέλλα στον κήπο σκαρφάλωσε


και είναι το άτιμο χάρμα οφθαλμών.


Τώρα μάλιστα που έφυγαν οι μεγάλες ζέστες, είναι ένα αριστούργημα



Σαν τον κισσό (άλλη ιστορία μ' αυτόν...) που και αυτόν πολύ αγαπώ.


Μ' αρέσει τρελά, που στο εξοχικό της Γλαρούπολης ελίσσεται ασφυκτικά και προκλητικά, "λατρευτικά" και "ερωτικά" θαρρείς στους κορμούς των ελαιοδένδρων.


Πανέμορφο το θέαμα σαν φυσική καλλιτεχνική σύνθεση και δε σου κρύβω πως μου σφίγγεται η καρδιά όταν αρπάζει την ψαλίδα ο Γλάρος μου και ...του δίνει και καταλαβαίνει...
Είναι όμως που πρέπει οι ελιές να αναπνεύσουν και που φέτος είναι φορτωμένες.


΄Ομως δεν αγαπάω μόνο εγώ... με αγαπάει και η καλή μου η γειτόνισσα στο εξοχικό, που και φέτος μου έφερε από τα καλούδια της άσπρες μελιτζάνες,



συν ένα ιδίου χρώματος πεπόνι,



που εντάξει...
γλυκό και νόστιμο, όπως τα άλλα που γνωρίζουμε μπορεί να μην ήταν, εντυπωσίασε όμως με το χρώμα του.


ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!






UPDATE: 28/9


Η ανάρτηση αφιερωμένη στην αγαπημένη από παλιά  κυκλάμινο του βουνού  ή Ελπίδα (έτσι προ 4ετίας την e-γνώρισα)  ή  ANASA  ή  ΧΝΑΡΙΑ γιατί εκείνης της "μίλησαν" τα λουλούδια μου κι' εμένα ΠΑΝΤΑ η ψυχή της...

Το ψωμί ψωμάκι...

Κάθε που έρχεται έρχεται ο 84χρονος πατέρας μου από το γλαρο-εξοχικό, όπου και επέλεξε να μένει μόνιμα (μεταξύ μας τη διαδρομή την έχει για...Κολιάτσου-Παγκράτι...) και τι δε φέρνει.
Σ' αυτό το κτήμα, που κατά βάσιν είναι ελαιώνας, είχε ο Γλαρο-πατέρας και πεθερός μου φυτέψει περίεργες ποικιλίες δένδρων. Τούτη τη φορά ο πατέρας μου έφερε και τα τελευταία καλοκαιρινά μανταρίνια.


Ναι, καλά διαβάζεις... μανταρίνια που σε μέγεθος είναι ...4πλάσια και μερικά έως και ...6πλάσια από μια κλημεντίνη. ΄Οσο από γεύση ...αξεπέραστη.


΄Ασε που όποτε έρχεται δε βγαίνω από την κουζίνα...
Καταπιάνομαι με φαγητά που ξέρω πως του αρέσουν αλλά μόνος του δεν είναι εύκολο να φτιάξει.
Τούτη τη φορά προγραμμάτισα και του έφτιαξα ... και φυσικά η ορεξούλα του όχι δεν είπε... μοσχάρι στιφάδο, μουσακά, γεμιστά, χταπόδι με κοφτό μακαρονάκι, πέρα από τα γλυκά που απαραίτητα φτιάχνω κάθε φορά, γιατί χωρίς γλυκό ο μπαμπάς δε ζει...


Του ζύμωσα λοιπόν και από το μεθυσμένο ψωμάκι που έμαθα
από ΕΔΩ, ΕΔΩ και ΕΔΩ,
έστω και χωρίς πινακωτή...


που την πρόλαβα στα μικράτα μου, όταν τα καλοκαίρια στο "χτήμα" ζύμωνε η αδελφή του.


Σβήνω που λες το φούρνο, πιστεύω πως ψήθηκε... αλλά στη βιασύνη πολλά συμβαίνουν...

- Αχ, βρε μπαμπά μου, τί έπαθα... βιάστηκα νομίζω και μάλλον θα το ξαναψήσω λίγο για να πάρει χρώμα....

- Κι' εμένα έτσι μου φαίνεται, αλλά κάτσε βρε παιδί μου να δοκιμάσω μιαν ακρούλα να δούμε... Τί λες παιδάκι μου... νοστιμότατο είναι... στο χρώμα θα κολλήσουμε; Σε λίγο θα πούμε το ψωμί ψωμάκι...


Περιττό να σου πω, πως δεν έμεινε ψίχουλο. Στο τσακ πρόφτασα να φωτογραφίσω τη... μεθυσμένη μαργαρίτα που του έφτιαξα.

Ιστορία περί ψωμιού είστε βέβαιοι ότι θέλετε?! Ε, να λοιπόν:
“Δεν γνωρίζουμε ποτέ και πού οι άνθρωποι άρχισαν να τρώνε ψωμί. Λέγεται ότι 6 – 7 χιλιάδες χρόνια πριν εμφανίστηκαν τα πρώτα ψωμιά, αλλά η φράση «βγάζω το ψωμί μου» μάλλον κρατάει από την Αίγυπτο.
Όπως περιγράφει ο Ηρόδοτος, στην Αίγυπτο το ψωμί έλαβε για πρώτη φορά οικονομική και κοινωνική υπόσταση, αφού χρησιμοποιήθηκε ως νόμισμα, και μάλιστα για την κάλυψη των μισθών όχι μόνο απλών χωρικών αλλά και υψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων. Βέβαια, υπήρχε ταξική ειδοποιός διάφορά. Η κοινωνική πλέμπα έπαιρνε ψωμί από κριθάρι ενώ οι ευγενείς απολάμβαναν ψωμί από σιτάλευρο. Οι Αιγύπτιοι έθαβαν τους νεκρούς τους μαζί με ψωμί, ώστε να συμβάλουν στη μεταθανάτια…σίτιση του αγαπημένου τους προσώπου. Στο Βρετανικό Μουσείο φυλάσσεται μια φραντζόλα, η ηλικία της οποίας ξεπερνάν τα 4.000 χρόνια.





Οι Έλληνες προσέφεραν πολλά στην τέχνη της αρτοποιίας, τόσο γιατί βελτίωσαν τις κατασκευές των φούρνων όσο και ως προς τους τύπους ψωμιού που παρήγαγαν, με την προθήκη αρωματικών ακόμα και μπαχαρικών, σε σημείο τέτοιο που έφτασαν να φτιάχνουν 72 διαφορετικούς τύπους ψωμιού. Προσέθεταν γάλα, μέλι, ζάχαρη, δάφνη, ανάλογα με τον τελικό προορισμό του ψωμιού, κάτι που καθόριζε η θεότητα στην οποία επρόκειτο να προσφερθεί. Ήταν επίσης αυτοί που ίδρυσαν τους πρώτους δημόσιους φούρνους καθώς και τους πρώτους επαγγελματικούς συλλόγους αρτοποιών, θέτοντας επίσημους κανονισμούς για τη νυχτερινή εργασία τους. Το ωράριο των αρτοποιών ήταν αυτό όμως που τους προσέδωσε τη φήμη των επαναστατών, καθώς στα μαγαζιά τους τις νύχτες έβρισκαν εύκολα καταφύγιο και τα χρησιμοποιούσαν ως τόπο συνάντησης οι ιδεολογικοί εχθροί του κράτους.
Το ψωμί συνέδεε την Αθήνα με το Βόσπορο τον 4ο αι. π.Χ. Η ανάπτυξη των εμπορικών σχέσεων μεταξύ της Αθηναϊκής Δημοκρατίας και του Κιμμερίου Βοσπόρου (Βόρεια παράλια του Ευξείνου) αποτέλεσε το συνδετικό κρίκο της Αθήνας με την απόμακρη αυτή περιοχή του ελληνικού κόσμου. Υπάρχει ειδική μνεία σε ψήφισμα της εποχής, στο οποίο αναφέρεται ότι προσφέρονται προνόμια στην οικογένεια του κυβερνήτη του Πόντου από την Αθήνα λόγω της ανάπτυξης αυτής της εμπορικής δραστηριότητας. Επίσης, ο Δημοσθένης αναφέρει ότι οι Αθηναίοι εισάγουν 410.000 μεδίμνους σίτου από τον Πόντο, ποσότητα που αναλογεί στο ήμισυ των εισαγωγών τους από διάφορα κέντρα. Τα οφέλη που αποκόμισαν οι Αθηναίοι από το εμπόριο αυτό ήταν πολλά, αλλά και το κράτος του Κιμμερίου Βοσπόρου γνώριζε περίοδο μεγάλης ακμής την ίδια εποχή, λόγω των εμπορικών σχέσεων με την Αθήνα.
Υπήρχαν πολλές και κρίσιμες ιστορικές περίοδοι κατά τις οποίες το ψωμί συνδέθηκε με πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά κινήματα, όπως στην εξάπλωση και το χτίσιμο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ή στη Γαλλική Επανάσταση, όπου η τιμή του ρύθμιζε και τη σχέση των λαϊκών στρωμάτων με την εξουσία. Πώς είναι τώρα η τιμή του πετρελαίου; Κάτι τέτοιο. ”
Περισσότερα εδώ: http://dim-rizou.pel.sch.gr/ergasies/psomi/page02.html

΄Ακου ερώτηση...

"Τι φτιάχνουμε αυτό τον καιρό;"

Οτιδήποτε εκτός από κρέας kiki-τσα μας, αφού από την προηγούμενη εβδομάδα υποτίθεται πως νηστεύουμε και την προ-προηγούμενη παραδοσιακά, τρώγαμε γαλακτοκομικά
και φυσικά τυράκι

από εκείνο που μας έμαθες τις προάλλες.

Το περασμένο Σάββατο που λες, έτσι για να αλλάξω λίγο διάθεση, γιατί το παλιοσύννεφο με είχε κάνει ένα μάτσο χάλια, παίρνω κι΄εγώ, όχι δύο αλλά τρία λίτρα γάλα, το βράζω,
του βάζω και τα λεμόνια του...
και το 'φτιαξα το πανιρ-άκι μου.

Αν είχα και γάλα πρόβειο ή κατσικίσιο, που βρίσκω στη Γλαρούπολη, δε θα ήταν μόνο πολύ καλύτερο αλλά και περισσότερο σε ποσότητα, γιατί με το γάλα το παστεριωμένο το πανίρ μου βγήκε ίσα με δυο γροθιές, αφού στραγγίζοντας μου έμεινε λιγότερο από το 1/3.

Μα καλά, γάλα μας ποτίζουν ή ...νερό;

"Αααα.... εύκολα και ωραία!!!!

της είπα, και έριξα την ιδέα που κατέβασα εκείνη τη στιγμή,

για παραλλαγή σε γλυκό.

Και δεν το άφησα σαν ιδέα μόνο, αλλά και το έφτιαξα, γιατί τρελαίνομαι για μελιτίνια.
Φυσικά ήταν αδύνατον να τυλιχτούν σε μπαλίτσες όπως και οι τυρομεζέδες της, γιατί ούτε χρόνο είχα αλλά ούτε τη δεξιοτεχνία και την ταχύτητα στο "κέντημα" της βάσης. Στα τρία μελιτίνια άρχισα να βαριέμαι, στα τέσσερα να νευριάζω και στα πέντε θυμήθηκα το ...blogging.

΄Εστρωσα κι' εγώ την ταρτιέρα μου με σφολιάτα, έβαλα επάνω τη γέμιση για μελιτίνια, πρόσθεσα κανέλα και όταν βγήκε από το φούρνο, περιττό να σου πω, πως τη μισή την τσάκισα εγώ, παρ' ότι θα το προτιμούσα με λιγότερη ζάχαρη, από τη συνταγή που βρήκα στο διαδίκτυο.

Και επειδή elen μου ούτε φωτογραφία δεν πρόλαβα (αλλά ούτε μυαλό είχα για να βγάλω), το μόνο που βρισκόταν βολικό, χαρούμενο, χρωματιστό και εύκαιρο για φωτογράφιση στον πάγκο της κουζίνας μου, ήταν οι τουλίπες μου...



και τα πολύ μεγάλα λεμόνια



που μαζί με φρέζιες, περγαμόντα για γλυκό που μου αρέσει (το 'φτιαξα κι' αυτό) και άλλα καλούδια έφερε ο παππούς μας
(ο πατέρας μου δηλαδή), κάτω από τη Γλαρούπολη.
Αχ....αθάνατη ελληνική επαρχία και πότε θα μπορέσω να σου 'ρθω μόνιμα. Δεν αντέχεται η τσιμεντούπολη πλέον...

Και την Καθαρά Δευτέρα που είχα κόσμο στο σαρακοστιανό τραπέζι, έφτιαξα φυσικά όπως κάθε χρόνο δική μου σπιτική λαγάνα, με τη διαφορά πως φέτος την έφτιαξα ...μεθυσμένη.
΄Εγινε πολύ εύκολα και γρήγορα, με ιδέα που πήρα από το ψωμί με μπύρα που έχω και έχουμε μάθει από τις Συνταγές της καρδιάς και την kiki. Είναι που οι αγοραστές δεν μου αρέσουν και αυτή ήταν αριστούργημα.

Τώρα ξέρω σου άνοιξα την όρεξη μ' όλα τα παραπάνω...

Κι' αν δεν σου βρίσκεται το κάτι τις
για να ξελιγουριάσεις,
ΔΟΚΙΜΑΣΕ και θα με θυμηθείς,
τι είχες, τί θα χάσεις...

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!!

"Αχ, καρπουζάκι μου που βγήκες"...

Τα καλοκαίρια στο Ναύπλιο, το μεσημεριανό φαγητό ήταν οικογενειακή σύναξη. ΄Ολοι εκεί, κανείς δεν απουσίαζε, εκτός από τις δύο κόρες (από τα πέντε παιδιά) της γιαγιάς μου, που ήταν παντρεμένες στο εξωτερικό.
Καταλαβαίνεις τώρα, πολλοί ...νοματαίοι (όπως έλεγε η γιαγιά) στο τραπέζι.
Και μετά το φαγητό η σειρά του φρούτου. ΄Οταν το ...μενού είχε για επιδόρπιο καρπούζι ήταν η μεγάλη μου απόλαυση, γιατί μου άρεσε η όλη διαδικασία του σερβιρίσματος...

Το είχε φέρει ο παππούς από νωρίς και ήταν "με τη βούλα"...παρακαλώ, ή αν ήταν Σάββατο, που πηγαίναμε με τη γιαγιούλα μου παρέα στη λαϊκή το αγοράζαμε ...σφαγμένο, αφού όλοι εκεί πέρα φώναζαν "όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω"


΄Εφερνε, που λες, η γιαγιούλα μου (μη φανταστείς καμιά γριά, 45 ετών ήταν η γυναίκα, όταν εγώ μπορούσα να θυμάμαι γεγονότα) τη μεγάλη της πιατέλα και την άφηνε μπροστά στον παππού. ΄Υστερα ακουμπούσε επάνω της προσεκτικά το καρπούζι και του έδινε το μεγάλο μαχαίρι.
Εκείνος σηκωνόταν όρθιος και έκοβε από τη μια άκρη του
ένα στρογγυλό κομμάτι (σε μέγεθος πιάτου του γλυκού ή του τσαγιού, ανάλογα με το καρπούζι) και άλλο ένα από την άλλη άκρη.
΄Υστερα στερέωνε το καρπούζι όρθιο στην πιατέλα και όταν το έκοβε κάθετα σε φέτες, απλωνόταν το λεπτό και δροσιστικό άρωμά του και τότε.... "η πρώτη τους λαχτάρα" (η αφεντιά μου δηλαδή), έκλεινε τα μάτια και χαμογελώντας γλυκά έπαιρνε βαθιά ανάσα και αναφωνούσε: "άααχ...καλπουζάκι μου που βγήκεεες..."
Τέλος, ξεκινούσε να μοιράζει από μια μεγάλη φέτα στα μέλη της οικογένειας,

ονοματίζοντας το κάθε κομμάτι π.χ. "του παππού", "της γιαγιάς", "του Γιώργου", της "Μαρίας",
"και αυτόοοοο... της Γιάννας μααας"...

Από πολύ μικρό θυμάμαι αυτό το "τελετουργικό", μέχρι που μεγάλωσα, έφτιαξα τη δική μου οικογένεια με μπόλικους επίσης..."νοματαίους". ΄Οταν έρχονταν στην Αθήνα στο δικό μου πλέον σπίτι, με τον ίδιο πάντα τρόπο έκοβε ο παππούς το καρπούζι...Πάντα όταν έφτανε να μου δώσει το δικό μου κομμάτι χαμογελούσε με σημασία.... "και αυτόοο... "

΄Εχουν περάσει τόσα χρόνια. Σχεδόν μισός αιώνας κοντεύει από τότε και κάθε που συναντιόμαστε με την αδελφή της μαμάς μου (για αδελφή μου την κάνεις, μόνο δέκα χρόνια μεγαλύτερή μου), μου φωνάζει από μακριά χαμογελώντας:
"Αχ... καρπουζάκι μου που βγήκες"

Και τα χρόνια πέρασαν,
μέχρι που το ...κυβίσαμε το καρπούζι και τέρμα τα ...μισοφέγγαρα.


"Ανάρπαστα έχουν γίνει στην Κίνα τα τετράγωνα καρπούζια, τα οποία αναζητούν με μανία καθημερινά, τόσο οι επισκέπτες της χώρας, όσο και οι ίδιοι οι κάτοικοι. Αξίζει βέβαια να σημειωθεί ότι η μέθοδος που συναντάται και στη χώρα μας, ξεκίνησε από την Ιαπωνία, απ' όπου έχουμε ήδη δει τετράγωνα κεράσια, τρίγωνα βερίκοκα, ροζ ντομάτες και πολλά άλλα περίεργα και όπως διαπιστώθηκε, τα τετράγωνα καρπούζια ήταν πολύ βολικά τόσο στη μεταφορά τους, όσο και στην τοποθέτησή τους στα ράφια καταστημάτων φρούτων και λαχανικών"

Σήμερα όμως φίλοι μου, μιας και έχει γενέθλια η "μικρή" μου,

Κατερινάκι μου, ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ!!!!

κερνάω όμορφα καρπουζο-καλλιτεχνήματα.

Εμ, το άλλο με τα προϊόντα βιολογικής καλλιέργειας, το έμαθες;
(μεταξύ μας.... ποτέ μου δεν τα εμπιστεύτηκα) 

ΜΥΘΟΣ, λέει

και....

παραμύθι της χαλιμάς...

Y.Γ. Η ανάρτηση αφιερωμένη στους γοητευτικούς φίλους freedula και George (ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για το Proximidade και την τιμή που μου κάνετε), του οποίου η καρπουζο-ανάρτηση μου θύμισε αφ' ενός τα όμορφα παιδικά μου χρόνια και ήταν η αιτία αφ' ετέρου, να βρω και δυο πράγματα παραπάνω, μεταξύ των οποίων και το "δωράκι" μου για τη "μικρή" μου.

Υποψίες...

Πάει καιρός που...


είχα χάσει τον ύπνο μου...

έβλεπα ύποπτες κινήσεις...

(και μεταξύ μας, βρίσκω πως δεν έχει άδικο ο καλλιτέχνης:

"Σε ένα πράγμα συμφωνούνε άντρες και γυναίκες...

ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ, δεν εμπιστεύονται τις γυναίκες")

ψύλλοι στ' αυτιά μου είχαν μπει..

καθόμουν σε αναμμένα κάρβουνα...


ήθελα να φύγω... και να πάω πού;

μέχρι που...


ΤΟΥΣ ...ΕΠΙΑΣΑ ΣΤΑ ΠΡΑΣΑ

Και βεβαίως αναφέρομαι στη Ροζαλία μου η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, τις λίγες ημέρες που αποφάσισα να την πάρω μαζί μας, στο εξοχικό της Γλαρούπολης και βεβαίως ούτε πρόκειται να το ξανακάνω, ξύπνησε μέσα της το ένστικτο του αιλουροειδούς...

και δεν άφησε ελαιόδενδρο....

για ελαιόδενδρο...

και τα άλλα οπωροφόρα δέντρα, αποδεκατίζοντας τις φωλιές των έρμων πτηνών, που έκαναν το λάθος να έχουν φτιάξει τις φωλιές τους εκεί επάνω....
Σα δαιμονισμένο πηδούσε από κλωνάρι σε κλωνάρι..
Κατέβαζε τα φουκαριάρικα τα πουλάκια
και τα έκανε φτερό και πούπουλο...






Δοθείσης ευκαιρίας να σας κεράσω από τα ρόδια μου,



που έφερα από το εξοχικό της Γλαρούπολης.

Η σημερινή ανάρτηση είναι η καθυστερημένη συμμετοχή μου στο είδος των τραγουδιών που ....
....με "ρίχνουν" ελεεινά....

Προσέχουμε....

UPDATE: 9/8
Σήμερα που έχει γενέθλια το "Ραφάκι"
της Μαριλένας ΜΑΣ,
θα το κεράσω από αυτά τα σύκα που έχουμε στο εξοχικό της Γλαρούπολης.
"Φραγκασάνες" τα έλεγε ο πεθερός μου και έτσι τα ξέρουμε.
Δεν τα έχω συναντήσει πουθενά αλλού. Σε μέγεθος και σχήμα είναι διαφορετικά από τα κοινά σύκα. Τα δυο μικρότερα που φαίνονται αριστερά στο πιάτο, για τη σύγκριση και μόνο.
Και από γεύση Ραφαηλία μου δε σου λέω τίποτε...

΄Ετσι γλυκιά, λοιπόν και εντυπωσιακή
να είναι η ζωή σου.

ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ!!!

Gif Dividers Images

Προσέχουμε, για να έχουμε....

ό,τι τελοσπάντων μας ...επιτρέπουν...

το μηνιάτικο, βρε αδερφέ....

Atm ΠΡΟΣ[1]

View SlideShare presentation

11/2 .- 22/2/2007

Thursday, February 22, 2007

Τί σου είναι ο ...Γκούγκλης....

Με το Γλάρο μου λατρεύουμε τις πεζοπορίες. Αφήνουμε σε κάποιο σημείο το αυτοκίνητο και ξεκινάμε, με το πόδι που λένε, για δυο, τρεις και όσο παρει ώρες. Πρωϊ-πρωϊ αυτή η δουλειά, τότε έχει τη χάρη της.
Και όσο είχαμε και την πεντάδα σε μικρότερες ηλικίες, ε, ήταν όλη η ομορφιά, ή έτσι τουλάχιστον, εμείς το βλέπαμε. Τώρα πάμε τα δυό μας. Για σκέψου, τελικά καλά τα είπε ο φίλος μας ο Χαλίλ ....βέλη και ΦΕΥΓΟΥΝ...

Σε μια, λοιπόν, από αυτές τις εξερευνήσεις μας, πριν 3 χρόνια (φθινόπωρο ήταν θυμάμαι), στα ορεινά της Αρκαδίας βρήκαμε και ένα δένδρο, γεμάτο καρ πούς περίεργους. Πιο κει ήταν και δυο τρία ακόμη, όμοια δένδρα.

Αυτούς τους, ιδιαίτερους σε εμφάνιση, καρπούς δεν είχαμε ξαναδεί ούτε σε φωτογραφία, αλλά ούτε και οι ντόπιοι, που τους τα δείξαμε αργότερα, ήξεραν. Κόψαμε μια κλάρα με 3-4 καρπούς επάνω και γυρίσαμε.

Στο σπίτι τεμαχίσαμε ένα καρπό για να τον περιεργαστούμε.

Οι καρποί είναι στρογγυλοί με πρασινο-κίτρινο χρώμα και ανώμαλη (όχι λεία) φλούδα. Η σάρκα τους συμπαγής υποκίτρινη με πολλούς σπόρους, σε ακτινωτή διάταξη, όπως το ακτινίδιο. Γεύση αδιάφορη, χωρίς κανένα άρωμα ...και με επιφύλαξη, γιατί δεν ξέραμε περί τίνος επρόκειτο.

Αποφασίσαμε, χωρίς ελπίδες, να σπείρουμε μερικούς σπόρους. Τί είχαμε να χάσουμε; Και εν πάση περιπτώσει, θα κάναμε τους πειραματισμούς μας....
Και ω! του θαύματος.... φύτρωσαν!

Γεωπόνος δεν είμαι, προσπαθώ όμως με τον καλύτερο τρόπο να τα περιγράψω. Τα φυτώρια έχουν κορμό ακανθώδη, με φύλλα σαν της βερυκοκιάς. Είναι δε φυλλοβόλα. Τους χειμώνες μένει ο κορμός με τα αγκάθια.

Δεν ξέραμε τί είναι, ούτε πώς λέγονται, όταν διαβάζοντας το αγαπημένο μου και γνωστό μας "ΓΕΩτρόπιο" (ένθετο περιοδικό γνωστής ημερήσιας εφημερίδας), "πέφτω" επάνω σε φωτογραφία, με ένα κλαδί και επάνω του, τον περί ού ο λόγος καρπό.

Επρόκειτο για ένα οδοιπορικό στις νήσους Σαμόα "στη μέση του Ειρηνικού, κοντά στη γραμμή του Ισημερινού"

΄Οσα διαβάσαμε όμως, δε μας βοήθησαν καθόλου. Απλά κάτω από τη φωτογραφία έγραφε: "Επί έξι μήνες το χρόνο ο καρπός του αρτόδενδρου χρησιμοποιείται σαν υποκατάστατο του ψωμιού".

Ξέραμε τουλάχιστον την ονομασία του. Σειρά είχε ο ...Γκούγλης πλέον.
(΄Ενα προβληματισμό θα τον έχω πάντα εγώ, δε γίνεται.... Αλλά δεν κάθομαι και ήσυχα....)

Λέει, λοιπόν, ο Γκούγκλης:

"Το αρτόδενδρο (αρτόκαρπος ο κατασχισμένος) είναι δένδρο τροπικό και κατάγεται από την Ωκεανία. Ανήκει στην οικογένεια των Μορεϊδών (Κνιδωδών). Φτάνει ύψο ς μέχρι τα 30 μέτρα...
Είναι πλούσιο σε άμυλο και χρησιμοποιείται για την παρασκευή ψωμιού.
Ευδοκιμεί πολύ και στην Αιθιοπία"

Μιλάει όμως, για δύο είδη, ένα χωρίς σπέρματα, μεγάλο μέγεθος και με βάρος 1-3 κιλά και ένα με σπόρους και μικρότερους καρπούς.


Επομένως, αυτό που βρήκαμε, είναι το δεύτερο είδος. Το έχουμε συνεπώς και στην Ελλάδα και δεν το γνωρίζουμε. Και πώς το έχουμε; Μέσω των αποδημητικών πτηνών προφανώς.

Τί σου είναι η Φύση...

Προ ημερών, αναζητώντας στο ΄Ιντερνετ εικόνες, έπεσα πάνω στη φωτογραφία "φωτιά", που βλέπετε αριστερά. Πρέπει να είναι το άλλο είδος με τους μεγαλύτερους καρπούς, το άσπορο.

Τα φυτώριά μας τώρα έχουν ύψος περί το 1 μέτρο. Λέτε να καρποφορήσουν και να φτιάχνω και απ' αυτό το ψωμί σαν τις μαυρούλες στην Αιθιοπία;

Tuesday, February 20, 2007

...και επέ-Θ-ανεν ημίν......

Τί θυμήθηκα πάλι, μέρες που είναι. ΄Ισως να φταίει και η Σαρακοστή....

Κάθε Τετάρτη απόγευμα η μάνα μου, μου φορούσε τα "καλά" μου (Κυριακές-γιορτές τα φορούσαμε μόνο, εγώ ήμουν πιο...τυχερή είχα και τις Τετάρτες τα απογεύματα), με έπαιρνε από το χεράκι, για να πάμε 2 στενά πιο κάτω, στο χαμηλό σπίτι (όλα τότε ήταν...από χαμηλά και κάτω), της κυρίας Τ.....άκη, για να παρακολουθήσουμε το Κατηχητικό για κυρίες.

Θα μου πεις, εγώ μικρό παιδάκι, τί δουλειά είχα εκεί; Δεν είχε πού να με αφήσει, ένα με είχε και έτρεμε η ψυχούλα της.
Από την αυλή μοσχομύριζε το λιβάνι, ίσως αυτός να είναι και ο λόγος της ευχαρίστησης που αισθάνομαι, μολις οι αισθητήρες της ρινός μου συλλάβουν την...ουράνια ευωδία.

Πολλές γυναίκες στο μικρό δωμάτιο, καθισμένες στις καρέκλες, τις τοποθετημένες γύρω-γύρω στους τοίχους, λες και ήταν κηδεία.

- Τί όμορφο και τί καλό παιδί η Γλαρένια σας, έλεγαν της μάνας μου

Τολμούσα να μην είμαι καλό παιδί, που πριν ξεκινήσουμε είχα περάσει από άλλο κήρυγμα, περί του συμπεριφέρεσθαι;

Της κατήχησης, προηγούταν Ιερά Παράκλησις (αμ δε, θα ξέφευγες εύκολα;).

Και άρχιζε η μυσταγωγία: ΄Ολες μαζί, σαν τις Μοίρες...:

"Θεός Κύριος και .....επέ-θ-ανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου (τρις)

............ και επέ-θανεν...................και επέ-θ-ανεν .........................................
και δωσ' του γονυκλισίες, σαν τους ανατολίτες ένα πράμα.

Από τις πολλές φορές το είχα μάθει και το σιγοψιθύριζα κι' εγώ. Για τα επόμενα χρόνια είχα μείνει στο "επέθανεν".

Ακολουθούσε η κατήχηση και η ΑΠΟΛΥΣΗ (ανάσαινα το παιδί....)

Πέρασαν τα χρόνια, πήγα στο Γυμνάσιο, σ΄εκείνα που απ΄όσα ακούγαμε, κάτι μαθαίναμε, κάτι μας έμενε, για να καταλάβω πως δεν "επέ-θ-ανεν" αλλά "επέφανεν" (επεφάνη=φανερώθηκε, εμφανίστηκε).

Ο προβληματισμός μου, τώρα (γιατί μια ζωή προβληματίζομαι τόσο;), είναι ο εξής. Αυτές οι γιαγιούλες που τρέχουνε στις εκκλησίες, τί πιάνουνε απ΄ όλα όσα ακούνε;

Sunday, February 18, 2007

ΣΑΝ ΟΝΕΙΡΟ....

Κόσμος πολύς, νέοι, γέροι, παιδιά. ΄Ολοι εκεί πάνω στο λόφο και από κάτω "πιάτο" η Αθήνα. Χαρταετοί, ουρές, σπάγκοι, καλούμ(π)ες.
΄Ολοι ομοιόμορφοι σε σχήμα. Εκείνοι οι απλοί οι εξάγωνοι.

Ο συναγωνισμός περιοριζόταν στο μέγεθος, στα χρώματα,

στα "σκουλαρίκια", στις ουρές.

- Αμόλα καλούμπααα....

- Μπαμπάααα, δε σηκώνεται, βοήθα λίγο

- Κοίτα που δε φυσάει ρε παιδάκι μου, δεν κάνουμε τίποτα άμα πάει έτσι.

-Μάααακηηηη, πού ανέβηκες εκεί πάνω, θα πέσεις.

- Φτάνει πια Αννούλα, φεύγουμε. Μαζέψτε τα.

Ο κόσμος πολύς, πολλοί και οι χαρταετοί, ακόμη περισσότερα τα ...ατυχήματα.
Μπλέκονταν οι σπάγκοι στον αέρα και ή συνέχιζαν για λίγο ακόμη να πετάνε αντάμα ή στροβιλίζονταν για κάμποσα δευτερόλεπτα και έπεφταν με δύναμη στο έδαφος. Σπασμένα καλάμια, κουρελιασμένα τα πολύχρωμα χαρτιά, κλάματα τα πιτσιρίκια.

ΚΑΘΑΡΗ ΔΕΥΤΕΡΑ!




Βέβαια αργότερα ήρθαν οι εισαγόμενοι.

Χρώματα πολλά, ό,τι μπορεί να φανταστεί ο νούς του

ανθρώπου από σχέδια.






Εκεί λοιπόν στο λόφο επάνω και οι κούνιες.

Βάρκες πολύχρωμες αιωρούμενες, που έμπαιναν ανά δυο άτομα, κάθονταν αντικρυστά και τραβούσαν εναλλάξ τα σκοινιά, που κρέμονταν από ψηλά. Και δώσ΄του η βάρκα μια απ' εδώ μια απ' εκεί και όσο πιο δυνατά τα τραβούσαν, τόσο πιο ψηλά η βάρκα.

΄Ενα πενηνταράκι ή μια δραχμή το άτομο, δε θυμάμαι, ήμουν πολύ μικρή και η σχέση μου με τα οικονομικά παντελώς αδιάφορη.

Και άντε να περιγράψεις στα σημερινά παιδιά και να το καταλάβουν, πώς ήταν εκείνες οι βαρκούλες, που ούτε φωτογραφία τους δε βρίσκεις πλέον.

Εκεί και οι πλανόδιοι μκροπωλητές. Πασατέμπος, λεμονάδες, πορτοκαλάδες, σάμαλι, κι' εκείνα τα κατακόκκινα μήλα φυ(ι)ρίκια, τα καραμελωμένα και στερεωμένα σε ξυλάκια και το μαλλί της γρηάς.




Εκεί και ο μύλος με τα διπλά καθίσματα που η απόλαυση, ήταν να φτάσει το κάθισμά σου στο ψηλότερο σημείο, να απολαύσεις τη θέα.

Τοτε όμως υπήρχαν πολλοί ελεύθεροι υπαίθριοι χώροι, για να στηθεί όλο αυτό το πανηγύρι.

Τότε, όπου να γύριζες το κεφάλι σου κυμάτιζαν καμαρωτοί, πανώριοι, αγέρωχοι οι χαρταετοί, με το ξεκίνημα του Τριωδίου και όχι αποκλειστικά την Καθαρή Δευτέρα.


Φέτος, είδατε κανένα;


Α, ναι....., θα δούμε αύριο στο λόφο του Φιλοπάππου από την τηλεόραση.....


ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ!

Friday, February 16, 2007

ΒLOG-o-ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ .....ΤΩΡΑ!

Τώρα που ήρθε η σειρά κι' εμένα να μιλήσω,
ακούστε τα προσεκτικά, όσα θα ' μολογήσω.

Γεννήθηκα μια Κυριακή, χαράματα Δευτέρας
αρχές Νοέμβρη ήτανε και φύσαγ' ο αγέρας.

Αγόρι ήθελ' ο μπαμπάς, κορίτσι η μητέρα
τη χάρη δεν του έκανα, δε μίλαγ' όλη μέρα*....

Πολύς καιρός επέρασε και κύλησαν τα χρόνια,
μα όσα κι' αν επέρασαν ήταν μεσ' τη διχόνοια....

Μα βρήκα σύντροφο καλό, σωστό μαργαριτάρι,
πολλή αγάπη μου 'δωσε, τον έχω για καμάρι!

Παιδιά πολλά** εκάναμε, κορίτσια κι' αγοράκια,
μα όλα τα λατρεύουμε σα να 'ναι μωρουδάκια....


* {40 μέρες ! μέτρησε η μάνα μου :-( }
** πέντε (5) ζωή να 'χουνε!
-----------------

Προβληματίζομαι στο να προτείνω μόνο 5,
γιατί όλοι είστε αξιόλογοι και ενδιαφέροντες!

(Μη μου πείτε πως δε διαβάζουμε όλοι μας
κάθε αποκάλυψη με το ίδιο ενδιαφέρον;)


ΚΑΛΕΣ ΑΠΟΚΡΗΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΚΟΥΛΟΥΜΑ!!!


(Παρεμπιπτόντως, αντιγράφω από asprilexi: Η λέξη
κούλουμα κατά τον Κ. Ρωμαίο προέρχεται από τα
κούμουλα (με αντιμετάθεση) και από το λατινικό
cumulus (=σωρός)

΄Αλλοι* συνδέουν τη λέξη με το αλβανικό colum (=καθαρός)**

*και εγώ θα συμφωνήσω μαζί τους
**καθαρίζουμε (υποτιθέσθω), από το κρέας.......
:-) Γλαρένιες αγκαλιές

Posted by ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ at 7:36 PM 15 comments

Thursday, February 15, 2007

Ταπεινή συγγνώμη....

• ΄Ακουσα το χαρακτηριστικό ήχο του κλειδιού, που γύρισε στην κλειδαριά και την πόρτα που άνοιξε.

• ΄Ακουσα τα βήματά σου, που ανέβαιναν αργά τα ακαλοπάτια κουβαλώντας τις αγορές της ημέρας.
• ΄Ακουσα την πόρτα του διαμερίσματος που άνοιξε και τα βήματά σου που έφτασαν μέχρι πίσω από την καρέκλα του γραφείου μου.
• ΄Ακουσα την ανάσα σου πάνω από το κεφάλι μου, περιμένοντας υπομονετικά να γυρίσω το κεφάλι.

Μόνο άκουγα, γιατί ήμουν προσηλωμένη ....στον υπολογιστή μου και

ΔΕΝ ΕΙΔΑ

τα πανέμορφα λουλούδια που μου έφερες για τη γιορτή των ερωτευμένων.

ΨΥΧΗ ΜΟΥ, ΘΑ ΜΕ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΙΣ;;;;................

Get your own playlist at snapdrive.net!

Wednesday, February 14, 2007

Και..........

ΕΙΝΑΙ ...ΠΟΛΥ ΚΑΚΟ;..........

Tuesday, February 13, 2007

΄Εχω .....τρεις αδυναμίες

Η Ρόζα μου!

Μια κούκλα!











.....ο αμαρτωλός δεσμός μου!

Μιλάμε για σχέση εξάρτησης...


ΚΑΙ ...............................

Sunday, February 11, 2007

ΧΑΪΚΟΥ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΑΓΑΠΗΣ!

΄Ομορφ' εικόνα!
Ζωής δοκιμασμένης
τρυφερή σχέση






Η αβασάνιστη ευχή όλων των ερωτευμένων:

"Θέλω να γεράσουμε μαζί"

Μεγάλο δώρο!!!΄Ομως, ...."για να γυρίσει ο ήλιος
θέλει δουλειά πολλή..."

Με τις καλύτερες ευχές μου ΣΕ ΟΛΟΥΣ για κάθε μέρα, κάθε στιγμή!

Posted by ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ at 12:11 PM 27 comments