Χριστενιάρτς και ΕΚΛΕΙΨΕΙΣ

Ο Δεκέμβριος, ή Δεκέμβρης, ή Χριστενιάρτς (ποντιακά), είναι ο δωδέκατος και τελευταίος μήνας του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο και είναι ένας από τους 7 μήνες με διάρκεια 31 ημερών. Στα Λατινικά, decem σημαίνει δέκα, αφού ο Δεκέμβρης ήταν α 10ος μήνας σύμφωνα με το Ρωμαϊκό ημερολόγιο. Με την άφιξη του Δεκεμβρίου το κρύο αρχίζει να είναι αρκετά τσουχτερό, ανακοινώνοντάς μας έτσι τον ερχομό του Χειμώνα και την επέλαση του χιονιού.

      

 Γι’ αυτό άλλωστε, ο Δεκέμβριος λέγεται και «Άσπρος μήνας», «Ασπρομηνάς» αλλά και «χιονιάς».

Τα λουλούδια του Δεκεμβρίου είναι ο νάρκισσος

 και ο ελαιόπρινος.

 Οι ζωδιακές πέτρες του είναι τουρκουάζ,

 λάπις λάζουλι, 

ζιρκόνιο

 και τανζανίτης.

 Ο Δεκέμβριος είναι ο μήνας με τις λιγότερες ώρες φωτός στο βόρειο ημισφαίριο και τις περισσότερες ώρες φωτός στο νότιο ημισφαίριο.

 Ο Δεκέμβρης πάντα ξεκινά την ίδια μέρα της εβδομάδας με τον Σεπτέμβριο.

(πηγή: Wikipedia)

Και τώρα που τελειώνουμε για φέτος από εκλείψεις

Ας βγάλουμε το ρεζουμέ και να μην παραλείψεις,

Να το θυμάσαι πάντοτε και ας μην εκτιμάται

Πως ο βρεγμένος τη βροχή... ποτέ δεν τη φοβάται...

ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ!!!

Πολύχρωμα ταξίδια...

Μάρτη ποτέ δε φόρεσα σαν ήμουνα μικράκι

αφού η μαμά δεν πίστευε σ' αυτό το βραχιολάκι.

Αναζητώντας απ' το γκούκλ νέα για τις κλωστίτσες

έμαθα πως οι Βούλγαροι τα λενε μαρτενίτσες

 Μεγαλώνοντας  συλλαμβάνω τον εαυτό μου να κάνει  συχνές αναδρομές στην παιδική μου ηλικία και όχι μόνο. Και οι περισσότερες από αυτές είναι βγαλμένες από το μπαουλάκι του χρόνου,

που πάνω του είναι χαραγμένη η  μαγευτική, ντελικάτη, πλούσια  και ...υγρή λέξη:

 "Ν-α-ύ-π-λ-ι-ο-ν".

ναι... με νι στο τέλος... και μη γελάς, μιας και έτσι το εμαθα από τον παππού, τη γιαγιούλα και τους γονείς μου.

Τη συλλαβίζω αργά...και σταματάω στη μέση.

"Ναυυυυυ..."

Σαν αφρός μου ακούγεται  ήπιων κυματισμών που γλύφουν τα βράχια , σαν ευχάριστο αεράκι ή σαν το αέρινο, μαγευτικό, παραμυθένιο  και ευεργετικό  "αφφφφφφφφφφφφ....." της μαγισσούλας μας.

"πλι-ον"

εδώ  υγραίνουν οι σιελογόνοι μου  γλυκά και μεθυστικά,  μέχρι να κολλήσει η γλώσσα στον ουρανίσκο. 

Γίνομαι πάλι μικρούλα και  λιγώνομαι θαρρείς με τις ... πληθωρικές καραμέλες  αστακός.

"...ο βασιλιάς της Καραμέλας, με στρώσεις καραμέλας και πραλίνας, πουλάνε και σήμερα αλλά μην περιμένετε καμιά σύγκριση"

Μου τις αγόραζε από  το καφεκοπτείο του "Κατσαρού"  η γιαγιά, απ' όπου προμηθευόταν φρεσκοκαβουρδισμένο αυθεντικό  καφέ για τους άλλους και καφέ από ρεβίθι για λογαριασμό της.  Αχ...  μοσχομύριζε ο δρόμος πολύ πριν φτάσεις στο γωνιακό μαγαζί που είχε απ'  όλα τα ζαχαρωτά.

Και  με το "ν"  επανέρχομαι στο τώρα  και ναι... 

...πάει και ο Φεβρουάριος μας τελείωσε.

Νέος μήνας από σήμερα  και για  τα καλοπιάσματα,  μιας και δε φημίζεται για τις αγνές του προθέσεις, να κεράσω από το καρδιόσχημο τυρο-ζαφορένιο ψωμάκι μου

που τούτη τη φορά  έψησα καλύτερα και όχι όπως την  προηγούμενη... 

ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ!!!

Κουτσός... και με τον αμάραντο

                          

O Φεβρουάριος  αν και κουτσός  

 (και ειδικά ο φετινός που μας προκύπτει ...ΚΑΙ στραβός αλλά ΚΑΙ ανάποδος...) 

μας "χορεύει" 

άλλους λιγότερο και άλλους περισσότερο

 αλλά ... ΟΛΟΥΣ 

στο ρυθμό του χειμώνα,  των σαρωτικών αλλαγών, των ανατροπών αλλά και της Αποκριάς.

Για τους αρχαίους  λεγόταν Ανθεστηριών και πρόσφεραν λουλούδια στο Διόνυσο, γνωστό"χορευταρά" της εποχής.

Και μιας και περί Διονύσου μιλάμε, θυμήθηκα τα διονυσιακά πάρτυ των αρχαίων και την παρακάτω ιστορία που βρήκα (μύθος για μύθος...) που έχει να κάνει με ένα από αυτά.

Ο βασιλιάς της Φρυγίας λοιπόν ο Μίδας, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία είχε μεγάλη αγάπη για τα όμορφα πράγματα και ειδικά για τα τριαντάφυλλα.  ΄Εφτιαξε λοιπόν μια πραγματική Εδέμ των Ρόδων. Περπατώντας στον κήπο του μια ημέρα και απολαμβάνοντας τα χρώματα και το άρωμά τους, είδε το σάτυρο Σιληνό 
που ύστερα από ένα ξέφρενο διονυσιακό πάρτυ είχε χαθεί για δέκα ημέρες. Τον βρήκε να κοιμάται  στη σκιά των θάμνων, μεθυσμένος καθώς ήταν από το πολύ κρασί. Αφού ξαναβρέθηκαν με  το Μίδα και ξαναμέθυσαν, ο Σιληνός του έκανε την ερώτηση για το γνωστό  χάρισμα του "χρυσού αγγίγματος".

Ο χρυσός δεν μυρίζει, είπε εκείνος...

Τούτος όμως ο χρυσός 

έχει ιδιαίτερη μυρωδιά που δε σε αφήνει αδιάφορο.

"Αυτήν την ιστορία θυμήθηκα βλέποντας σε μια ελώδη περιοχή (= vlei) κοντά στο Robertsvleipad μερικά χιλιόμετρα έξω από Franschhoek στην αμπελουργική περιοχή της Νότιας Αφρικής, αυτό το φυτό με την λατινική ονομασία: Helichyrsum foetidum: ή Sungold, ή  Strawflower αρχικά από τον Carolus Linnaeus (1753).

Μετονομάστηκε αργότερα ως Gnaphalium foetidum από τo γερμανό  βοτανολόγο Conrad Moench (1744-1805).

(Γενικότερα στην περιοχή του Cape  -Ηermanus, Agulhas, Knysna... -  ευδοκιμούν πολλά περίεργα και πανέμορφα φυτά)

Ακόμη και τις νεφελώδεις ημέρες λάμπουν χρυσά στις βαλτώδεις περιοχές και αν δεν διακρίνονται εύκολα λόγω της πλούσιας βλάστησης, προσδιορίζονται όμως από την έντονη μυρωδιά τους!"


Από τις αναζητήσεις μου στο διαδίκτυο βρίσκω πως και η δική μας  sempreviva ή αμάραντος ανήκει στην ίδια οικογένεια:

Helichrysum

(εικόνα)


όπως και το helichrysum italicum (curry plant)


Και δε θα συμφωνήσω με  την πληροφορία πως η σεμπρεβίβα δεν φύεται σε άλλα μέρη της

Ελλάδος παρά μόνον στα Κύθηρα, 

γιατί στην Ελλάδα την έχω συναντήσει στο Πήλιο, 

στο Αίγιο, αλλά και εντός…

μα πολύ εντός του Λεκανοπεδίου.

Για να επανέλθουμε όμως στους θεούς, ο Φεβρουάριος (θεός του ΄Αδη των Ρωμαίων) βάφτισε το μήνα μας.

Februare στα λατινικά σημαίνει εξαγνίζω, καθαρίζω.  

Ας  ξεσκονίσουμε λοιπόν κι' εμείς τις στολές μας κι ας ετοιμαστούμε για το καρναβάλι που έρχεται, έτσι για να ξεδώσουμε, μιας και ο φετινός Φεβρουάριος  όπως είπαμε, αν και κουτσός μας ..."χορεύει" όλους στο ταψί...

Και μην ξεχάσουμε λουλούδια στο Διόνυσο έτσι για ...καλοπιάσματα

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!