Με δόσεις...

Είμαι «παιδί» της γενιάς που δεν έζησε πόλεμο, κατοχή, εμφύλιο και δύσκολες καταστάσεις.

Με πατέρα που είχε σίγουρη δουλειά και δικό μας σπιτικό ευάερο και ευήλιο (ένα παιδί εξάλλου με είχαν), έζησα αρκετά καλά για τα δεδομένα της εποχής. Κοντολογίς δεν γνώρισα πείνα και ιδιαίτερες δυσκολίες.

Πρόλαβα βεβαίως τον τσαγκάρη και το σόλιασμα των παπουτσιών, πλην όμως οι γονείς μου πάντα φρόντιζαν για  μένα.  Από το  προσεγμένο φαγητό μου μέχρι  τα  καθημερινά  μου αλλά και τα «καλά» μου. Τα «καλά» μας για τους νεότερους που δεν γνωρίζουν,  ήταν το πατούμενο, η φορεσιά και οι κάλτσες που φορούσαμε στις γιορτές και στις σχόλες…

Είχα γράψει, μεταξύ άλλων (3/2/2008 με τίτλο "Παιγ(χ)νίδια"

) στην κερασο-ζουζούνα συμμετέχοντας σε ένα μπλογκο-παίχνιδο σχετικά με τα παιδικά μας παιχνίδια:

"μπορεί να μη μου έλειψε το ρούχο και το καλό φαγητό... ο μπαμπάς μου να σκεφτείς έτρεχε χιλιόμετρα για να μου βρεί γάλα Nutricia...μάλιστα, με τέτοιο μεγάλωσα, αλλά τα παιχνίδια ήταν πολυτέλεια..."

 Στα επτά μου απέκτησα την εξ' Αμερικής γαλανομάτα και ξανθομαλλούσα κούκλα, που μου έφερε η αδελφή του παππού μου. 

"Αυτή την κούκλα λοιπόν, εγώ.... όταν έπρεπε ΔΕΝ τη χάρηκα.
Μόνιμα ανεβασμένη στην οροφή της ντουλάπας για να μη τη φτάνω... Θαρρείς και θα αβγάτευε τη φύλαγε η συγχωρεμένη. Μα καλά...για μένα την έφεραν ή για κείνη;...

' Εμεινε εκεί πάνω για χρόνια. Τιμωρία εκείνη...τιμωρία κι' εγώ.....

Ακούνητη, αμίλητη και...χαμογελαστή η έρμη, μέχρι που τρίφτηκε το μαλλί της στο σημείο που ακουμπούσε στον τοίχο...."

Αχ...η θεία η Ειρήνη...  αιωνία της η μνήμη...
Και όχι μόνο κούκλα αλλά και φόρεμα καταπληκτικό και βραχιολάκι με καρδούλα.

Επιτρεπόταν να το φοράω μόνο τις
Κυριακές στον καθιερωμένο εκκλησιασμό... σε καμιά επίσκεψη,  γιορτές, γάμους και 
βαπτίσεις, με τα ρούχα "ΤΑ ΚΑΛΑ ΜΟΥ"....

Tα χρόνια περνούσαν και μαζί με μένα  μεγάλωνε και το άγχος της μαμάς για  την προίκα "του κοριτσιού". 




(εικόνα)

Το οποίον άγχος  μεταφράστηκε σε σεντόνια, κουβέρτες και άλλα σχετικά,   αγορασμένα τμηματικά (πού να βρεθεί χρήμα για μαζικές αγορές τότε)  με διατακτικές. Αγορές δηλαδή  μέσω μηνιαίων κρατήσεων από τη μισθοδοσία του πατέρα μου.

Νοοτροπία και τακτική που με έβρισκε κάθετα αντίθετη, μιας και στην εποχή μου είχε ήδη αρχίσει ο εμπορο-βιομηχανικός ανταγωνισμός με ποικιλία εισαγόμενων εμπορευμάτων αλλά  και ιδεών-προτάσεων  από τον περιοδικό Τύπο,  όμως ...άλλα εβούλετο η μαμά...

Athénée  λεγόταν λοιπόν  και ήταν  ένα από  τα μεγάλα καταστήματα της εποχής στη Σταδίου. 

Εκεί  συνήθως με τραβολογούσαν γι' αυτές τις αγορές, από τις οποίες ελάχιστα πράγματα χρησιμοποίησα, γιατί εν τω μεταξύ προέκυψαν τα  εισαγόμενα λευκά είδη, αρχικά από Αμερική με ωραιότατα σχέδια και ένας σοβαρός νομίζω λόγος για το μετέπειτα κλείσιμο της  Πειραϊκής Πατραϊκής  και όχι μόνο...

 ΄Εφτιαξα αργότερα τη δική μου (πολυμελή) οικογένεια και φροντίσαμε με τον καλό μου Γλάρο, κατά το δυνατόν, να μη λείψει τίποτε από τα γλαρόπουλά μας, όπως και οι δικοί σας γονείς που σίγουρα το ίδιο έκαναν και αναφέρομαι φυσικά στους νέους κάτω των 30 ετών.

Όμως κάποιοι έκριναν, αποφάσισαν και έπραξαν διαφορετικά και ανατρεπτικά.
Ενοχοποίησαν την εύλογη αγωνία μας αλλά και τον έντιμο αγώνα μας, αν θες, 

να μη φορέσουν τα παιδιά μας σολιασμένο υπόδημα και να  μην παίζουν με δανεική κούκλα,  όπως και η χάρη μου τότε…

Και μας έφεραν εκεί ακριβώς που τους εξυπηρετούσε...

Βρισκόμαστε στην εξαιρετικά δύσκολη θέση να κοιτάζουμε τα παιδιά μας με δόση ενοχής για τις ό,ποιες πολιτικές επιλογές μας, που μας έφτασαν σε τούτο το αβάσταχτο οικονομικό αδιέξοδο. Στο σήμερα που όλοι ζούμε, με το αβέβαιο μέλλον που την εξέλιξή του ίσως, ούτε μπορούμε να φανταστούμε...

Λες να φτάσουμε να τους αγοράζουμε προίκες με δόσεις;...

 Στη despoina αφιερωμένη τούτη η ανάρτηση η οποία σε σχόλιό της κάποτε, αναφέρθηκε  στις προίκες που με περισσή αγάπη, φροντίδα και μέσα από δύσκολες οικονομικά  περιόδους  μάζευαν οι  μανούλες μας.

Και φυσικά, όπως και κάθε χρόνο, στη μνήμη της δικής μου μανούλας.

Των Δωδεκαρίθμων

Τελευταία ημέρα του Ιούνη αλλά όχι και των παιδικών μου αναμνήσεων.

Των Αγίων Αποστόλων σήμερα και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ  σε όλους  όσους γιορτάζουν.

Εμένα  ζωντανεύει η ψυχή από παιδικές και όχι μόνο αναμνήσεις  σε τούτο το εκκλησάκι της Παναγίτσας στο Ναύπλιο.

 (εικόνα)

Είναι χωμένο στο βράχο και  τη θέση του προσδιορίζουν  

το  εικονοστάσι και τα ασβεστωμένα σκαλοπάτια ,

με τη μοναδική θέα.

που βρίσκεται λίγο πιο πέρα από το Ναυτικό  ΄Ομλο,

και η  σιδερένια πόρτα.

 Κρέμεται θαρρείς από τα  απόκρημνα βράχια της Ακροναυπλίας. Δε θα επεκταθώ στη μαγευτική θέα του ησυχαστηρίου γιατί δεν περιγράφεται με λόγια απλά  Την απόλυτη ησυχία του τοπίου μόνο  ο ήχος της μηχανής κάποιου διερχόμενου σκάφους μπορεί να διακόψει.  

Πολύ μικρή με θυμάμαι -σαν τη νύχτα που πέρασε- να κοιμάμαι στα στασίδια, μην αντέχοντας την ολονυχτία, που από την παραμονή ο παππούς και η γιαγιά μου πήγαιναν κάθε χρόνο. Ακολουθούσε σαν σήμερα θεία λειτουργία και οι πέντε άρτοι. Στο τέλος κέρασμα λουκουμάκι, δροσερό νερό και κατευθείαν στις  "μπανιέρες"  (αυτό περίμενα εγώ) για βουτιές, που τότε έσφυζαν από ζωή και χαρούμενες φωνές.

Αύριο Ιούλιος ... θα φτιάξουμε και βύσσινο

ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ με ΥΓΕΙΑ και όσο γίνεται ΧΑΡΑ!!!

Περασμένες μου αγάπες...

Δανεική η ανάρτηση με την ευγενική  παραχώρηση 

και την ευχαριστώ,

μιας  πριγκιπέσσας που κάθε άλλο παρά τρελή είναι.


Είναι που συγκινήθηκα, γιατί όσα με χιούμορ αλλά και έκδηλη  νοσταλγική διάθεση περιγράφει τα έζησα.

Στις δύσκολες μέρες που ζούμε, 
πιστεύω ως είναι μια καλή ευκαιρία για νοσταλγικά,  από όσους  τα περιγραφόμενα γνώρισαν
 και γιατί όχι ανέμελα από όλους μας χαμόγελα.


Είναι και  που σαν "αστροναύτη" θυμάμαι την μαμά μου πάνω στην "ηλεκτρική καρέκλα"  
Είναι που γέλασα με το "τούβλο" βούτυρο γιατί έτσι ήταν, μιας και δεν υπήρχαν τα soft παλαιότερα
  και 
Είναι που όχι δε θα 'λεγα,  για μια φέτα ψωμί με τοματοπελτέ  (που ήταν όμως πελτές και όχι σάλτσα συμπυκνωμένη όπως σήμερα)  και  ελαιόλαδο,  όπως τότε, από το ντουλάπι  της γιαγιούλας μου στ' Ανάπλι.

(εικόνα)

ΚΑΛO  ΜΑΣ  ...γδάρτη ....
(με το συμπάθειο)...
 MHNΑ!!!

Από το χθες στο σήμερα...

Χριστουγεννιάτικο εσύ δεντράκι

με τα στολίδια τα  πολλά

τί θα μου φέρεις για παιχνιδάκι

απ' τα πολλά σου τα καλά;

Μικρό δεντράκι αγαπημένo

τέτοια ομορφιά έχει κανείς;

Με τί λαχτάρα σε περιμένω

κάθε φορά για να φανείς!!!

Το  χριστουγεννιάτικο ποιηματάκι του Λιόντα μου ως ...νηπιάκι.

Του Λιόντα μου που, ευτυχώς,  είναι σώος και  αβλαβής από το  προ ημερών τροχαίο ατύχημα που είχε  με τη μηχανή του και θα μπορέσουμε να χαμογελάσουμε τις γιορτινές ημέρες που έρχονται.

Για φέτος διάλεξα ευχές

σα  να ' ταν άλλες εποχές

τότε που ήμασταν μικρά

κι είχαμε αστέρια στην καρδιά

                                 

Τότε που κανείς δε μας στερούσε το δικαίωμα να κάνουμε  όνειρα  πολλά.

Τότε  που τα κορίτσια μαζεύαμε  και με λαχτάρα ανταλλάσσαμε χαλκομανίες μεταξύ μας... και ζωγραφιές  ασημο-  και χρυσο- στολισμένες

Με παρόμοιες εικόνες επέλεξα  να συνοδεύσω τις χριστουγεννιάτικες ευχές μου.

Φέτος, περισσότερο από άλλες φορές,

ας ονειρευτούμε σαν παιδιά,

κάτω από λαμπιόνια με αγιοβασιλιάτικες φατσούλες,  όπως εκείνα των παιδικών μου χρόνων

   

                         

Να προσέχετε τους εαυτούς σας

Να χαίρεστε την κάθε στιγμή της ζωής σας σαν  πολύτιμο γεγονός,

Να περάσετε με χαμόγελα, αγάπη  και χαρά τούτες τις γιορτές,  κοντά σε αυτούς που αγαπάτε.


ΥΓΕΙΑ, ΑΓΑΠΗ  και ΕΙΡΗΝΗ στον κόσμο!!!

  

 ΚΑΛΑ  

  ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!

10 όπως και σήμερα...

Τράβηξα, που λες, της ζωής μου το παραβάν

και βρήκα έναν καθρέφτη.

,

Μέσα από το θαμπό του κρύσταλλο ακόμη υπάρχουν σημάδια από 

μια ένωση,

ένα  και μοναδικό εξ' αυτής ερχομό,

την  ..."γλαρότητά μου"

και πολλές τρυφερές αγκαλιές όπου μέσα τους έβρισκα καταφύγιο...

 ΄Ημουν βλέπεις το χαϊδεμένο τους.

Η μικρότερη αδελφή της μαμάς μου και μόλις 6 χρόνια μεγαλύτερή μου, 

ήταν η καλή μου  δικαιολογία για να χώνομαι όλο παράπονο στην αγκαλιά του ομορφάντρα παππού μου, που τρυφερά με κρατάει στην παρακάτω φωτογραφία και που επίσης τρυφερά κράτησε και τα δικά μου παιδιά, εκτός από το μικρότερο, τον ερχομό του οποίου ευτύχησε να ακούσει λίγες μέρες πριν φύγει  για να συναντήσει την καλή  του.

Στο φετινό μου απολογισμό ΞΑΝΑβρίσκω, πως μέχρις εδώ, είχε χρώματα η ζωή μου

Πολλά και έντονα, ζωντανά, ζωτικά, τρυφερά και ζεστά

Κερνιέμαι λοιπόν ομορφιές λουλουδιασμένες 

και κερνάω ....άνοιξη στην καρδιά του φθινοπώρου

Σαν σήμερα ήρθα στη ζωή ...  Δεν είναι λίγες οι φορές που αναρωτήθηκα  "γιατί;"  και 

πολύ περισσότερες αυτές που βρίσκω πως ήρθα σε τόπο σωστό όπως η Πατρίδα μας και ακόμη πιο ωραία εποχή. Δεν έζησα πόλεμο, πείνα και δυστυχία. Σαφώς και η ζωή μου μέχρι σήμερα,  είχε διακυμάνσεις, δυσκολίες και συμπληγάδες.  

 ΄Ομως και όμορφες περιόδους.

ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΕΣ!!!

Τελικά, δε  μετανιώνω για τίποτε ...

ΣΚΟΡΠΙΟΣ 

"Με την Πανσέληνο απέναντί σας νιώθετε σαν στόχος έτοιμος να υποκύψει, πριν την εκπυρσοκρότηση του όπλου"

Εγώ ένα κατάλαβα... άλλος είχε το όπλο και μόνος του  ... γελοιοποιούμενος..."αυτοκτόνησε"...


Εμείς, ο λαός, θα τα καταφέρουμε...."για την Ελλάδα ρε  γαμώτο"

Οι καμπανούλες

Μικρό παιδί σαν ήμουνα και έβγαινα στον κήπο, μικρό παιδί

μαδούσα τα  γεράνια της κι' όλες τις καμπανούλες,   μικρό παιδί...

Και όταν έκανε να βγεί τον κήπο να απολαύσει 
τα πάνω κάτω έφερνα κι' έτρεχε να με φτάσει...
                                                               

Διότι  γνώριζε  από πρώτο χέρι,  πως  ο ... δράστης που είχε φέρει τα πάνω κάτω ή αν θέλεις τα ίσια ανάποδα, ήταν η αφεντιά μου...

Τώρα εδώ που τα  λέμε και σε  σύγκριση με τον  παιδεμό των  κοραλλιών  της,  οι καμπανούλες της  

 έχω ακόμη την εντύπωση πως γίνονταν καλλιτέχνημα και δεν υπερβάλλω...

Τα καυτά καλοκαιρινά μεσημέρια  λοιπόν,  που ύπνος δε μ' έπιανε,  χωνόμουν και ...χανόμουν μέσα στον κήπο  μας. Εκτός από τα κοράλλια της,  τις  διακοσμητικές  ανησυχίες μου (τώρα που το σκέφτομαι διαπιστώνω πως το 'χα από μικρή...), πλήρωναν και τα πολύχρωμα γεράνια, που αφού τους μαδουσα τα πέταλα,  "έβαφα"  τα παιδικά μου νυχάκια σε ό,τι χρώματα διέθετε η ανθοσυλλογή της ταλαίπωρης μάνας. 
΄Υστερα  ερχόταν η σειρά του πλούσιου σε φύλλωμα και άνθη  θάμνου.  Κάθε πέταλο  άλλαζε σχήμα και μορφή.   Από κλειστή καμπανούλα  τα έφτιαχνα και έμοιαζαν  με τα άνθη του  ιβίσκου,  αφού γύριζα όοοολα τα πέταλά τους προς τα έξω.  

Μα όοοολα...

Και όταν έβγαινε την έπιανε  θυμός μεγάλος, ανακατεμένος όμως με παράπονο...

Πάλι  με τα λουλούδια μου πάλευες όλο το μεσημέρι, γι' αυτό δεν ακουγόσουνα;

Πέρασαν τα χρόνια και  το θάμνο εκείνο,  που σαν καμπανούλα τον ήξερα, ποτέ δεν έτυχε να ξαναδώ.

΄Ωσπου προ μηνών  περιοδεύοντας στο διαδίκτυο, βρήκα  εντελώς  τυχαία   τη σελίδα του καθηγητή φυσικής και φίλου  συμπλόκερ T. N. Καραμήτσου  και πολύ το χάρηκα.  ΄Οοοχχι...  μη φανταστείς πως το ενδιαφέρον μου κέντρισαν τα  ηλεκτρόνια και τα ποζιτρόνια,  αφού εγώ με τη φυσική δεν τα πηγαίναμε καλά.

Κοντοστάθηκα στις ωραίες φωτογrαφίες του, αλλά 

ΜΙΑ με καθήλωσε... 

και την e-κλεψα...

(εικόνα)

Η τόσο  όμορφη και φυσική  φωτογραφία στάθηκε ίσως η ευκαιρία να μάθω  τη ονομασία της καμπανούλας. 

Αβούτιλο - Aboutilon Striatum
ή 
"κινέζικα φαναράκια"

του οποίου τα φύλλα, πέραν από  τις θεραπευτικές  ιδιότητες που διαθέτουν, χρησιμοποιούνται για την παρασκευή σκοινιού και χαρτιού.




Είναι αρκετός καιρός που κρατούσα αυτή τη φωτογραφία στα πρόχειρα,  γι' αυτήν ακριβώς την ημέρα,  σαν και σήμερα... πριν από 17 χρόνια... μήπως και εξιλεωθώ για τις ζημιές στα λουλούδια της...

Κάποιο καλοκαίρι

"ΠΟΡΤΟΚΑΛΗΣ ΗΛΙΟΣ" ... "ΝΕΡΑΪΔΑ"... "ΑΦΑΙΑ"..."ΚΑΜΕΛΙΑ"

' Ελαααα, έλα για Αίγινααα.... φεύγει σε 10 λεπτααααά"

Το μοναδικό σημείο του λιμανιού που κινείται στους πλέον πυρετώδεις ρυθμούς. Καθημερινά και σε κάθε εποχή του χρόνου.

Θυμάμαι το πρώτο μου ταξίδι (σε ηλικία 9 ετών) στο νησί που αγάπησα και υπήρξε για πολλά και συνεχή χρόνια μετά, ο αγαπημένος κοντινός προορισμός για ημερήσιες εκδρομές .

Μέσα στο πλοίο, να περιφέρεται και ο γραφικός τύπος με το ψαθάκι και το καλάθι περασμένο στον ένα βραχίονα, γεμάτο με (τί άλλο;...) φυστίκια Αιγίνης, να μοιράζει χαρτάκια με νούμερα για την κλήρωση, με έπαθλο το περιεχόμενο του καλαθιού...

Και από τα μεγάφωνα να ακούγεται η φωνή του τότε πιτσιρικά, να τραγουδάει πως... ήτανε μικρό παιδάκι...και τον λέγαν Νικολάκη.... αργότερα γνωστού τραγουδιστή Νίκου Νομικού και πατέρα σήμερα νεαρής και όμορφης πρώην  Σταρ Ελλάς.

Και φτάναμε στο ενοικιαζόμενο δωμάτιο (πολυτέλεια για τότε) της κοντής και στρογγυλής μα σβέλτης κυρα-Βούλας, με κοινόχρηστη κουζίνα και W.C....και το πίσω παράθυρο του οποίου έβλεπε σε φυτεία με φυστικιές... ΄Απλωνες το χέρι και γέμιζες τις χούφτες..΄Ισως αυτός να είναι και ο λόγος που η Γλαρένια τρελαίνεται για φυστίκια Αιγίνης...

           

"Αιγινίτη φυστικέμπορο έπρεπε να είχες πάρει..." 

μου λέει χαριτολογώντας ο Γλάρος μου, που ξέρει την αδυναμία που τους έχω και τα κουβαλάει ....με τα κιλά.

Και χταποδάκι στα κάρβουνα τα βράδια στην παραλία

"Μπούληηηη ένα όοοζο στο " τρία"...

φώναζε ο μαγαζάτορας στον πιτσιρικά σερβιτόρο

Ψάρεμα με την πετονιά τα βραδάκια στο μώλο, όπου ένα βράδυ το αγκίστρι βάρυνε τόσο, που ο μπαμπάς ζήτησε τη βοήθεια ενός ψαρά, που εκείνη την ώρα ήταν στη βάρκα του.

Μεγάλο ψάρι είναι, άφηνε...άφηνε και τράβα γρήγορα...ξαναάφηνε και ξανατράβα την πετονιά... είπε εκείνος, μέχρι που το έβγαλαν.

΄Ενα πολύ μεγάλο μουγκρί που αναδευόταν σα φίδι. Την επομένη η μαμά το μαγείρεψε, δεν αγγίξαμε όπως ήταν φυσικό μπρος στην εικόνα της προηγούμενης νύχτας και το παρέλαβε περιχαρής η ...κοντή και στρογγυλή κυρά-Βούλα, με όλη την κατσαρόλα."

Αυτό που θυμάμαι έντονα από εκείνο το βράδυ, είναι  ο περαστικός από το μώλο  φινετσάτος  άνδρας, που  με τα χέρια στις τσέπες του παντελονιού του έκανε το μοναχικό του περίπατο και το παρουσιαστικό του δεν περνούσε απαρατήρητο. Κανονικό ανάστημα, ευγενής, με ένα πουλόβερ ριγμένο στην πλάτη, που τα μανίκια του έπεφταν ανάλαφρα  μπροστά στο στήθος του και μια διαφορετική  αύρα.

΄Εμεινε μαζί μας παρακολουθώντας με ενδιαφέρον, μέχρι που κατάφεραν ο πατέρας μου με τον ψαρά να βγάλουν το μεγάλο σαν φίδι και γλιστερό ψάρι, που αναδευόταν με δύναμη από τον πόνο  και ...το θυμό.

Μιχάλης Κακογιάννης συστήθηκε....

Τσαλαπετεινέ  μου, δεν τόλμησα νωρίτερα να κάνω πράξη  την απάντησή σου  στο σχόλιό μου, με την προτροπή: "

Μα αυτή η ιστορία αξίζει να γίνει ανάρτηση!  Καταπληκτική εικόνα του Κακογιάννη να περπατάει μόνος του στο μώλο τη νύχτα και να παρακολουθεί την προσπάθεια του πατέρα σου" ,  για το λόγο πως δεν έχω εμπιστοσύνη στην πένα μου.

Τολμώ,  έστω με καθυστέρηση σήμερα,  ευαισθητοποιημένη  από την απώλεια του μεγάλου δημιουργού και σκηνοθετικού θρύλου, που χθες 

έφυγε για τον πολύ μακρινό  μοναχικό του περίπατο σαν ... Πορτοκαλής ΄Ηλιος!

Καλό του ταξίδι...

σημ.: το εντός αγκυλών κείμενο είναι αναδημοσίευση της από 11/8/2007 ανάρτησής μου