Το ...αυτί της θάλασσας

΄Εχει αυτιά η θάλασσα (;) κι' υπομονή  ν' ακούει
τα μύρια όσα απ' την ακτή της σιγοψιθυρίζουν

οι ερωτευμένες οι καρδιές κι' οι άλλες που πονάνε
για έρωτες ανήμερους, γι' αυτούς που αγαπάνε...



Και όμως, έχουν αυτιά οι θάλασσες,
κοχύλια φιλντισένια,


που στα βραχάκια τ' Αναπλιού


βρήκε και η Γλαρένια.


Πριν μερικά χρόνια, που λες,  είχα βρει αλιώτιδες σε βραχάκια της παραλίας, στο αγαπημένο μου Ναύπλιο, χωρίς να γνωρίζω βεβαίως, περί τίνος ακριβώς επρόκειτο. Με ενθουσίασε το ιριδίζον εσωτερικό μέρος του όστρακου, που είναι σα φίλντισι, τέλειο κόσμημα... 
Στο βαζάκι λοιπόν,  ελάχιστες θαλασσινές ομορφιές...

To ότι παρακολουθώ την κίνηση των επισκεπτών στο μπλογκ μου μέσω extreme tracking, 
δεν είναι από περιέργεια για τον ίδιο τον επισκέπτη προσωπικά  αλλά για την αναζήτησή του που τον έφερε μέχρι τη μπλογκο-θύρα μου.

Η αναζήτηση λοιπόν κάποιου e-φίλου για τις αλιώτιδες, μου θύμισε μία προ τριετίας ανάρτησή μου, στην οποία οι  σχετικές πληροφορίες είναι περιεχόμενο άλλης πολύ παλαιότερης (πενταετία  και...) αλλά και μια υπόσχεσή μου σε φίλη μακρινή.
Αrtanis μου, η έκπληξη που από παλιά σου υποσχέθηκα, για τα paua που βρήκες στα σκουπίδια στην εκδρομή σας στην kaikoyra.και να είσαι ΠΑΝΤΑ καλά!!! 

Αλιώτις (Haliotis

Midae)

"Οι Αλιώτιδες ή "αυτιά της θάλασσας" ανήκουν στην οικογένεια των γαστρόποδων και ευδοκιμούν κυρίως στις θάλασσες της Νότιας Αφρικής.

Mπορεί να φθάσουν τα 2 κιλά βάρος και η ηλικία τους τα 30 χρόνια. Ζουν σε ρηχούς ύφαλους και σε δάση από φύκια.

(εικόνα)

Για περισσότερα από 125.000 χρόνια οι αλιώτιδες του γένους Haliotis Midae αποτελούν τροφή για τον άνθρωπο. Η ανεξέλεγκτη εκμετάλλευσή τους όμως, οδήγησε στη μείωση του είδους, εξαιτίας του ότι οι νότιες ακτές της Αφρικής αποτελούν τον παράδεισο των λαθροθηρών.

Γενικότερα οι λαθροθήρες και οι λαθρέμποροι ενδιαφέρονται για τη σάρκα των αλιωτίδων πολύ περισσότερο από τα ελεφαντόδοντα και τα κέρατα ρινόκερου. (*)

(εικόνα)

Οι καλοφαγάδες Ασιάτες αγαπούν τη σάρκα τους, που τη θεωρούν εξαιρετική λιχουδιά και αφροδισιακό μεζέ, ενώ τα εστιατόρια του Χονγκ Κονγκ αγοράζουν την αλιώτιδα περίπου 120 δολάρια το κιλό."

(*) Η πεποίθηση ότι το κέρατο του ρινόκερου μπορεί να αυξάνει τις σεξουαλικές επιδόσεις των ανδρών, είχε οδηγήσει πριν περίπου 15 χρόνια, σχεδόν σε πλήρη εξαφάνιση του ρινόκερου. Τότε οι διεθνείς οργανισμοί για την προστασία των ζώων εισηγήθηκαν σαν εναλλακτική λύση τη σκόνη από το κέρατο μια αρσενικής αντιλόπης που ευδοκιμούσε ιδιαίτερα στην Κεντρική Ασία."

(Στοιχεία για τις αλιώτιδες από ΓΕΩ-τρόπιo)


Από τις αναζητήσεις μου στο διαδίκτυο, επίσης έμαθα, πως το "Αυτι της θάλασσας" είναι αγαπημένος μεζές όλων των χταποδιών (άλλωστε εκεί συνήθως τα βλέπουμε άδεια, έξω απο τα θαλάμια).

"Με τον κρίνο"...

"...Η αλήθεια είναι οτι ενα κοπάδι δελφίνια... έσπρωξαν τα ψάρια επάνω μας 
αλλά και αυτό πρέπει να ξέρεις να το εκμεταλλευτείς."

έγραψες φίλε Thalassokratοra και σου υποσχέθηκα ανάρτηση.
΄Οσα λοιπόν θα περιγράψω παρακάτω,  είναι γεγονός που μου θύμισε τη γνωστή και παλαιότερη διαφήμιση: "...κι' αν σου κάτσει...."

Με πήρε ο ύπνος κι ἐγειρα στης βάρκας μου την πρύμνη

το ψάρι τζάμπα τσίμπαγε ... βαρέθηκε κι'εκείνη...
το 'ριξε στα σταυρόλεξα κι'εγώ βαθιά στον ύπνο
να μη με βασανίζουνε  τα όσα και στον ξύπνιο




Γενικό συμπέρασμα:


"Σαν τη γυναίκα γεννά η θάλασσα'"
αλλά ενίοτε ..."με τον κρίνο", χωρίς γνώση δηλαδή ή τεχνική.

Thalassokratora μου, πού ξεστραβώθηκε η έρμη η τσιπούρα και έπεσε στο αγκίστρι τους;
Το μοναδικό μεγάλο ψάρι που έφεραν τα γλαρόπουλα, μιας και τα υπόλοιπα ήταν μικρούλικα.

Μεταξύ μας.... τη λυπήθηκα... ΄Ασε που γεμίσαμε απόχες, καλάμια και αγκίστρια, γιατί θεωρούν πως είναι καλοί "ψαράδες"...


Καλό σου καλοκαίρι και καλές ψαριές!!!

Πέταγμα...

...με "δόση ανέμου"...

΄Ενα , δύο,  τρία  κι έφυγα

με  τα  φτερά μου σε σένα πέταξα

.......

τέσσερα, πέντε... εδώ που έφτασα

πέντε τα σκαλοπάτια που τώρα  μέτρησα 

Γιάννης Νανόπουλος

κι' όταν ξανά 'ρθω πάλι με το καλό

να μην ξεχάσω απ' τ' όνειρο μη  βγω (*)

και να μετρήσω ακόμη...έξι, εφτά κι' οχτώ...

Αναρωτιέμαι πολλές φορές σαν τί να είναι αυτό που με κρατάει χρόνια σε τούτο το χώρο.

Είναι πολλά, μα πάρα πολλά τα όσα μας ενώνουν. Είναι που μαθαίνω πράγματα χρήσιμα και ενδιαφέροντα. Είναι που  e-γνωρίζω ψυχές με πλούσιο συναισθηματικό κόσμο. Είναι που δανείζομαι εγγραφές ή αποσπάσματα, με αναφορά-λινκ φυσικά στο συντάκτη για τις "Γλαρένιες  αγκαλιές" μου.

Είναι που e-συναντώ ανθρώπους με καλλιτεχνική φλέβα από την αγαπημένη μου Αργολίδα.

Είναι ακόμη για τα όσα με τιμήσανε

 και  όσα ακόμη με τιμάνε 

από μάτια που δε βλ-e-πονται

μα όμως αγαπάνε.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ από καρδιάς 

όλους μα ΟΛΟΥΣ τους φίλους,

 που κατ' ανάρτηση,  κατά σύμπτωση  ή  κατ' επιλογή,

πέρασαν  και  που ακόμη αντέχουν να κοντοστέκονται στο "ΑΣΠΑΣΤΌΣ".

 (*) στίχοι δανεισμένοι από το "Πέταγμα" του καλλιτέχνη συντοπίτη μου Γιάννη Νανόπουλου, των οποίων στίχων τα σκαλιά θεώρησα, ακούγοντας το τραγούδι, πως εκφράζουν τα δικά μου σκαλοπάτια στο διαδικτυακό χώρο.

Πολύχρωμα ταξίδια...

Μάρτη ποτέ δε φόρεσα σαν ήμουνα μικράκι

αφού η μαμά δεν πίστευε σ' αυτό το βραχιολάκι.

Αναζητώντας απ' το γκούκλ νέα για τις κλωστίτσες

έμαθα πως οι Βούλγαροι τα λενε μαρτενίτσες

 Μεγαλώνοντας  συλλαμβάνω τον εαυτό μου να κάνει  συχνές αναδρομές στην παιδική μου ηλικία και όχι μόνο. Και οι περισσότερες από αυτές είναι βγαλμένες από το μπαουλάκι του χρόνου,

που πάνω του είναι χαραγμένη η  μαγευτική, ντελικάτη, πλούσια  και ...υγρή λέξη:

 "Ν-α-ύ-π-λ-ι-ο-ν".

ναι... με νι στο τέλος... και μη γελάς, μιας και έτσι το εμαθα από τον παππού, τη γιαγιούλα και τους γονείς μου.

Τη συλλαβίζω αργά...και σταματάω στη μέση.

"Ναυυυυυ..."

Σαν αφρός μου ακούγεται  ήπιων κυματισμών που γλύφουν τα βράχια , σαν ευχάριστο αεράκι ή σαν το αέρινο, μαγευτικό, παραμυθένιο  και ευεργετικό  "αφφφφφφφφφφφφ....." της μαγισσούλας μας.

"πλι-ον"

εδώ  υγραίνουν οι σιελογόνοι μου  γλυκά και μεθυστικά,  μέχρι να κολλήσει η γλώσσα στον ουρανίσκο. 

Γίνομαι πάλι μικρούλα και  λιγώνομαι θαρρείς με τις ... πληθωρικές καραμέλες  αστακός.

"...ο βασιλιάς της Καραμέλας, με στρώσεις καραμέλας και πραλίνας, πουλάνε και σήμερα αλλά μην περιμένετε καμιά σύγκριση"

Μου τις αγόραζε από  το καφεκοπτείο του "Κατσαρού"  η γιαγιά, απ' όπου προμηθευόταν φρεσκοκαβουρδισμένο αυθεντικό  καφέ για τους άλλους και καφέ από ρεβίθι για λογαριασμό της.  Αχ...  μοσχομύριζε ο δρόμος πολύ πριν φτάσεις στο γωνιακό μαγαζί που είχε απ'  όλα τα ζαχαρωτά.

Και  με το "ν"  επανέρχομαι στο τώρα  και ναι... 

...πάει και ο Φεβρουάριος μας τελείωσε.

Νέος μήνας από σήμερα  και για  τα καλοπιάσματα,  μιας και δε φημίζεται για τις αγνές του προθέσεις, να κεράσω από το καρδιόσχημο τυρο-ζαφορένιο ψωμάκι μου

που τούτη τη φορά  έψησα καλύτερα και όχι όπως την  προηγούμενη... 

ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ!!!

Διπλά φεγγάρια

Δύο τα φεγγάρια που υπόσχονταν τα δημοσιεύματα για την περσινή αυγουστιάτικη πανσέληνο:

"Ο πλανήτης Άρης θα είναι ορατός στο νυχτερινό ουρανό αυτό τον Αύγουστο. Θα φανεί τόσο μεγάλος όσο η Πανσέληνος με γυμνό μάτι. Καλύτερη στιγμή να τον παρατηρήσεις θα είναι η 27^η Αυγούστου…»

΄Εκλεινε δε το με την προειδοποίηση πως επειδή

την επόμενη φορά που θα λάβει χώρα αυτό το

γεγονός θα είναι το έτος 2287,
θα έπρεπε να:

"...μοιραστείτε αυτή την πληροφορία με
όλους τους φίλους σας γιατί κανένας

ζωντανός δεν θα μπορέσει να το δει για
δεύτερη φορά..."

Τι λες αγάπη μου…. εγώ κάθε Αύγουστο δύο τα βλέπω... και ζωντανή είμαι (τουλάχιστον ακόμη)... αλλά ούτε κανένα ΄Αρη έχω ανάγκη,

διότι παιδιόθεν με "δυό" φεγγάρια το θυμάμαι τ’ Ανάπλι μου...

"Από την παραλία έβλεπες ψηλά στην Ακροναυπλία, δίπλα-δίπλα
το φωταγωγημένο ρολόι


και
το Αυγουστιάτικο φεγγάρι...

(εικόνα)

" - Γιαγιά μου, δύο φεγγαάκια έχετε εσείς εδώ;




Το (ρ) το "έτρωγα", μικρό παιδάκι ήμουν..."


(απόσπασμα από την ανάρτησή μου της 18ης Απριλίου 2007 με τίτλο:
Σαν παληό σινεμά....)

"Αχ, καρπουζάκι μου που βγήκες"...

Τα καλοκαίρια στο Ναύπλιο, το μεσημεριανό φαγητό ήταν οικογενειακή σύναξη. ΄Ολοι εκεί, κανείς δεν απουσίαζε, εκτός από τις δύο κόρες (από τα πέντε παιδιά) της γιαγιάς μου, που ήταν παντρεμένες στο εξωτερικό.
Καταλαβαίνεις τώρα, πολλοί ...νοματαίοι (όπως έλεγε η γιαγιά) στο τραπέζι.
Και μετά το φαγητό η σειρά του φρούτου. ΄Οταν το ...μενού είχε για επιδόρπιο καρπούζι ήταν η μεγάλη μου απόλαυση, γιατί μου άρεσε η όλη διαδικασία του σερβιρίσματος...

Το είχε φέρει ο παππούς από νωρίς και ήταν "με τη βούλα"...παρακαλώ, ή αν ήταν Σάββατο, που πηγαίναμε με τη γιαγιούλα μου παρέα στη λαϊκή το αγοράζαμε ...σφαγμένο, αφού όλοι εκεί πέρα φώναζαν "όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω"


΄Εφερνε, που λες, η γιαγιούλα μου (μη φανταστείς καμιά γριά, 45 ετών ήταν η γυναίκα, όταν εγώ μπορούσα να θυμάμαι γεγονότα) τη μεγάλη της πιατέλα και την άφηνε μπροστά στον παππού. ΄Υστερα ακουμπούσε επάνω της προσεκτικά το καρπούζι και του έδινε το μεγάλο μαχαίρι.
Εκείνος σηκωνόταν όρθιος και έκοβε από τη μια άκρη του
ένα στρογγυλό κομμάτι (σε μέγεθος πιάτου του γλυκού ή του τσαγιού, ανάλογα με το καρπούζι) και άλλο ένα από την άλλη άκρη.
΄Υστερα στερέωνε το καρπούζι όρθιο στην πιατέλα και όταν το έκοβε κάθετα σε φέτες, απλωνόταν το λεπτό και δροσιστικό άρωμά του και τότε.... "η πρώτη τους λαχτάρα" (η αφεντιά μου δηλαδή), έκλεινε τα μάτια και χαμογελώντας γλυκά έπαιρνε βαθιά ανάσα και αναφωνούσε: "άααχ...καλπουζάκι μου που βγήκεεες..."
Τέλος, ξεκινούσε να μοιράζει από μια μεγάλη φέτα στα μέλη της οικογένειας,

ονοματίζοντας το κάθε κομμάτι π.χ. "του παππού", "της γιαγιάς", "του Γιώργου", της "Μαρίας",
"και αυτόοοοο... της Γιάννας μααας"...

Από πολύ μικρό θυμάμαι αυτό το "τελετουργικό", μέχρι που μεγάλωσα, έφτιαξα τη δική μου οικογένεια με μπόλικους επίσης..."νοματαίους". ΄Οταν έρχονταν στην Αθήνα στο δικό μου πλέον σπίτι, με τον ίδιο πάντα τρόπο έκοβε ο παππούς το καρπούζι...Πάντα όταν έφτανε να μου δώσει το δικό μου κομμάτι χαμογελούσε με σημασία.... "και αυτόοο... "

΄Εχουν περάσει τόσα χρόνια. Σχεδόν μισός αιώνας κοντεύει από τότε και κάθε που συναντιόμαστε με την αδελφή της μαμάς μου (για αδελφή μου την κάνεις, μόνο δέκα χρόνια μεγαλύτερή μου), μου φωνάζει από μακριά χαμογελώντας:
"Αχ... καρπουζάκι μου που βγήκες"

Και τα χρόνια πέρασαν,
μέχρι που το ...κυβίσαμε το καρπούζι και τέρμα τα ...μισοφέγγαρα.


"Ανάρπαστα έχουν γίνει στην Κίνα τα τετράγωνα καρπούζια, τα οποία αναζητούν με μανία καθημερινά, τόσο οι επισκέπτες της χώρας, όσο και οι ίδιοι οι κάτοικοι. Αξίζει βέβαια να σημειωθεί ότι η μέθοδος που συναντάται και στη χώρα μας, ξεκίνησε από την Ιαπωνία, απ' όπου έχουμε ήδη δει τετράγωνα κεράσια, τρίγωνα βερίκοκα, ροζ ντομάτες και πολλά άλλα περίεργα και όπως διαπιστώθηκε, τα τετράγωνα καρπούζια ήταν πολύ βολικά τόσο στη μεταφορά τους, όσο και στην τοποθέτησή τους στα ράφια καταστημάτων φρούτων και λαχανικών"

Σήμερα όμως φίλοι μου, μιας και έχει γενέθλια η "μικρή" μου,

Κατερινάκι μου, ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ!!!!

κερνάω όμορφα καρπουζο-καλλιτεχνήματα.

Εμ, το άλλο με τα προϊόντα βιολογικής καλλιέργειας, το έμαθες;
(μεταξύ μας.... ποτέ μου δεν τα εμπιστεύτηκα) 

ΜΥΘΟΣ, λέει

και....

παραμύθι της χαλιμάς...

Y.Γ. Η ανάρτηση αφιερωμένη στους γοητευτικούς φίλους freedula και George (ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για το Proximidade και την τιμή που μου κάνετε), του οποίου η καρπουζο-ανάρτηση μου θύμισε αφ' ενός τα όμορφα παιδικά μου χρόνια και ήταν η αιτία αφ' ετέρου, να βρω και δυο πράγματα παραπάνω, μεταξύ των οποίων και το "δωράκι" μου για τη "μικρή" μου.

Οι πικρούνες της Αγιά Μονής

Ξεκινούσαμε πολύ πρωϊ και αυτό καθόλου δε μου άρεσε. ΄Εκανα πως δεν άκουγα, γύριζα πλευρό, μα εκείνοι επέμεναν. Τί να κάνω, με τα πολλά... δε γινόταν και διαφορετικά. Δεν αφήνεις μόνο του ένα μικρό παιδί στο σπίτι, εξάλλου έπρεπε να προλάβουνε τη Θεία Λειτουργία.

Πηγαίναμε από τη Σταϊκοπούλου μέχρι το Δικαστικό Μέγαρο, όπως συνήθιζε να το λέει η γιαγιά, εκεί που βρίσκονται ακόμη τα ΚΤΕΛ, για να πάρουμε το "ΑΓΟΡΑΙΟΝ",
που θα μας οδηγούσε στην "Αγία Μονή"



΄Ετσι λέγονταν τότε τα σημερινά ΤΑΧΙ, που το μπροστινό τους κάθισμα ήταν ενιαίο και άνετα στριμώχνονταν 3-4 άτομα, αν βεβαίως δεν ήταν ευτραφή. Για το πίσω κάθισμα δεν το συζητώ... ούτε και που θυμάμαι, πόσοι καθόμασταν ο ένας πάνω στον άλλον. Πάντως για μένα πρόβλημα δεν υπήρχε. Πάντα τα πόδια κάποιου μεγάλου την πλήρωναν...


Μπροστά και προς το δεξιό παράθυρο ήταν πάντα η θέση του παππού, ο οποίος, πέρα από το στριμωξίδι, έπρεπε να κρατάει γερά, από το ανοιχτό παράθυρο του συνοδηγού, την οριζοντιωμένη σημαία-λάβαρο του Σωματείου των Πολυτέκνων Αργολίδος. Πρόεδρός του ο παππούς μου. Δεν είχα από πού να μοιάσω, αγαπητέ μου συμπλόγκερ...


Παρασκευή της Διακαινησίμου, και επίσημα η γιορτή της Μονής , "Ζωοδόχος Πηγή",


που βρίσκεται στην πλαγιά του Παλαμηδίου απέναντι από το Στρατόπεδο (Κ.Ε.Μ ) και που κατά το εθιμοτυπικό την τιμούσαν όλοι οι τοπικοί παράγοντες του Ναυπλίου και της ευρύτερης περιοχής.

Το μαρτύριό μου πάντως κορυφωνόταν με το που φτάναμε, που δεν έβλεπα μπροστά μου από τη νύστα και συν τοις άλλοις, έπρεπε να μην κουνήσω από κοντά τους. Αυτό που θυμάμαι είναι οι μελωδικές φωνές των μοναχών (γυναικείο το μοναστήρι), που συντρόφευαν τον καθόλου άνετο ύπνο μου, κουλουριασμένη σε ένα στασίδι, από τα λιγοστά που υπήρχαν περιμετρικά του εσωτερικού του μικρού ναού...

Και όταν τελείωνε η θεία λειτουργία, περνούσαμε στη μεγάλη αίθουσα, να φιλήσουμε το χέρι της Αγίας Ηγουμένης, έτσι την έλεγαν όλοι και να πάρουμε την ευλογία της. Πραγματικά, έτσι έχει αποτυπωθεί η μορφή της στην παιδική μου μνήμη. Μορφή ευγενική, γαλήνια και καλοδεχτική. Θυμάμαι ακόμη το γλυκό της χαμόγελο όταν μου χάϊδευε τα μαλλιά και μου μιλούσε ήρεμα και χαμηλόφωνα.

Στην μεγάλη αίθουσα λοιπόν, όπου υπήρχε η τραπεζαρία άρχιζε το γλέντι για μας τα μικρά, γιατί από εκεί και μετά ήταν η ώρα του παιδιού.... να παίξουμε και να χαρούμε....
Καφές νεράκι, φρέσκο ζυμωτό ψωμί και κουλουράκια από τα χεράκια των μοναχών. Και το πρώτο κομμάτι από το ζυμωτό ψωμάκι για μένα, εκεί, πάντα στα πόδια του παππού καθισμένη, βουτηγμένο στον καφέ του προτού ακόμα πιεί. Θυσίαζε ο καλός μου την απόλαυση του ελληνικού που είναι το καϊμάκι του ....για μένα την πρώτη τους χαρά, όπως με έλεγε η γιαγιούλα μου.


Και ύστερα είχαμε το ελεύθερο εμείς τα παιδιά, να περιηγηθούμε τους ολάνθιστους κήπους της μονής....

"Αναζητώντας το Ναύπλιο, θα βρεις και το μοναστήρι της Ζωοδόχου Πη­γής, την Αγία Μονή, όπως τη λένε απλά λίγο πιο έξω από την πόλη.

Στις ρίζες ενός γυμνού βράχου, στην κατάληξη ενός στενού δρόμου με στρο­φές είναι κουρνιασμένη λες και θέλει να κρυφτεί από τα μάτια των ανθρώπων.

Γύρω ελάχιστα δένδρα, μερικά πλα­τάνια που σκιάζουν την πανάρχαια πη­γή της Κανάθου.

Η ατμόσφαιρα ευωδιάζει από το μεθυστικό άρωμα του γιασεμιού και πλημμυρίζει από το γλυκό αχό του κουδου­νιού, που αναγγέλλει τον ερχομό του προσκυνητή.

Τα πάντα εδώ μέσα είναι λουσμένα στο φως, που περνάει από τα χρωματι­στά τζάμια της πανάρχαιας εκκλησίας και τη μελιχροφωτίζει.

Οι λιγοστές μοναχές που ζουν εδώ, φτιάχνουν θαυμάσια υφαντά και υπέρο­χα κεντήματα. Δουλεμένα με υπομονή όλα τούτα τα χειροτεχνήματα είναι μια όμορφη ανάμνηση από την επίσκεψή σου στο μοναστήρι.

Θαθελες να μείνεις για πάντα σ' αυ­τόν τον τόπο με την παραδείσια ερη­μιά.

Θαθελες ν' απαλύνεις την ψυχή σου σε τούτη την πραότητα που δημιουργεί ο αργός ρυθμός της ζωής. .."

Και όχι μόνο της Μονής, αλλά και του περιβάλλοντα φυσικού χώρου, που τούτη ειδικά την εποχή σφύζει από τις ομορφιές.
Εκεί, ανάμεσα στις κατακόκκινες και εύθραυστες παπαρούνες, τα ανθισμένα αγριόχορτα και τις πέτρες της βουνοπλαγιάς, έμαθα τις πικρούνες.


Τα βλασταράκια από τις άγριες βρούβες, που μάζευαν οι γυναίκες, για τα οποία ευχαρίστως έκανα όσες μετάνοιες απαιτούνταν, προκειμένου να μαζέψουμε μια ...βρασιά, έτσι χωρίς λεμόνι, μόνο με φίνο Αναπλιώτικο ελαιόλαδο, αυτό με τη μοναδικά χαρακτηριστική γεύση και μυρωδιά.

Και κατά το μεσημέρι έστρωναν κουβέρτες δίπλα στη λιμνούλα με τα χρυσόψαρα και τα τρεχούμενα νερά, έξω από τον προαύλιο χώρο της Μονής και κάτω από τα δέντρα, για το μεσημεριανό.
Είχαν κουβαλήσει οι νοικοκυράδες όλα τα καλούδια, με τα λαμπριάτικα αυγά φυσικά, σε πρώτη ζήτηση.

΄Ετσι, σαν και σήμερα, εκεί στην Αγία Μονή,
για τη χάρη της
και ....λίγες πικρούνες

π. Αναστάσιε, για όλα αυτά που έχουν

υπόσταση μέσα μας "... όταν συνδέονται μόνο με το Ναύπλιο".

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!

"Επικράνθη"

Φτάσαμε αισίως στην ημέρα που όλοι μας περιμέναμε, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο και ο καθένας μας για τους δικούς του πάντα λόγους,

Εγώ τώρα πάλι, θυμήθηκα άλλες καλές στιγμές, με τα Αναστάσιμα τροπάρια πριν χρόνια, στον ΄Αη-Γιώργη του αγαπημένου μου Αναπλιού.
Εκεί λοιπόν, στη μεταμεσονύκτια Αναστάσιμη θεία λειτουργία, τότε που όλος ο κόσμος είχε αποχωρήσει σχεδόν τρέχοντας για τη μαγειρίτσα, μέναμε πολύ λίγοι για να ακούσουμε δια στόματος του τότε σεβ. Μητροπολίτη Χρυσοστόμου

(εικόνα)

 το:
"Επικράνθη"
και το περί το τέλος της λειτουργίας συνταρακτικό μήνυμα, που όσες φορές παρακολούθησα, ένιωσα σαν ιερή και συγκλονιστική μυσταγωγία σαν θεία ευλογία: «Νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, ευφράνθητε σήμερον. Η τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες. Ο μόσχος πολύς, μηδείς εξέλθη πεινών. Πάντες απολαύσατε του συμποσίου της πίστεως. Πάντες απολαύσατε του πλούτου της χρηστότητας.»
και αναφέρεται φυσικά πέρα από τη διατροφική κατάλυση και ευχαρίστηση, στο μοίρασμα της Αγάπης ...

Η τράπεζα της ψυχής μας ας "γέμει" πάντοτε
με ΑΓΑΠΗ.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

-->

\

Anastasios

faraona

tnkaramitsos
Αnastasia
Lambros

ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΣ ΠΟΛΛΑ,
ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ ΚΑΙ ΥΓΙΗ!!!!!

3/4 - 30/4/2007

Monday, April 30, 2007

Σσσσσσσς....

Θα σας αποκαλύψω κάτι.
Μη διαρρεύσει, παρακαλώ, πιο πέρα....
΄Ετσι να μείνει μεταξύ μας...

Σήμερα αισθάνομαι μια περίεργη και ανεξήγητη ευφορία. Αναρωτιέμαι. τί τάχα να μου συμβαίνει.

Ψάχνομαι η γυναίκα.


Λαχείο, λόττο, πρότο δεν κέρδισα, αλλά δεν έχω ακούσει να ψάχνουν τον υπερτυχερό, επομένως να μην ελέγξω τα στελέχη...

Εντάξει, ξέρω πως εκεί γύρω στα πρώτα -ήντα η ψυχολογία μας ( γυναίκες τα λέω σωστά;) είναι τσάτρα - πάτρα...

Η διάθεσή μας γίνεται κυκλοθυμική. Πότε του ύψους, πότε του βάθους.

΄Ομως, τούτο το πράμα σήμερα είναι περίεργο. ΄Ισως είναι που έχω γονική άδεια και είμαι στο σπίτι. Αύριο αργία, χθές Σ/Κ, να ...4 μερούλες. Μια ζωή, βρε παιδί μου εμείς οι εργαζόμενες, μ' αυτό τον εφιάλτη ζούμε. Να μείνουμε λίγο παραπάνω έξω από δουλειά, για να ασχοληθούμε με πράγματα που μας ενδιαφέρουν, μια πρωϊνή έξοδο, βόλτα στα μαγαζιά...

΄Εχω, λοιπόν, μια έντονη δημιουργική διάθεση σήμερα. Θέλω να αρχίσω από τα έπιπλα και να τους αλλάξω πάλι θέση (τον κάνω τακτικά τούτο τον...ξεσηκωμό).

Ευτυχώς που στο κτίριο είμστε μόνοι μας, γιατί αν έμενα σε πολυκατοικία θα είχαν μαζέψει υπογραφές οι συγκάτοικοι, με την τρέλα μου των μετακινήσεων των επίπλων. Με δυο κεριά διακοσμητικά, ένα ριχτάρι, άλλες κουρτίνες , αλλάζει όψη βρε παιδί μου το σπίτι, νομίζεις πως απέκτησες καινούριο.


Λοιπόν, ποστάρησα, και όσο θα γελάτε εσείς με τα καμώματά μου, εγώ θα πίνω τον καφέ μου από την απέναντι πλευρά που είναι τώρα το σαλόνι, ικανοποιημένη με τις νέες μου διακοσμητικές δημιουργίες και προσεγγίσεις.


Βαθειά ανάσα και Καλή μου δύναμη........

Saturday, April 28, 2007

STOP ! ΣΤΗ ΦΑΛΑΙΝΟΘΗΡΙΑ

Και εδώ ....αδιαφορία

"Πυραμίδα Ελληνικού

Στο νοτιοδυτικό άκρο της αργολικής πεδιάδας κοντά στις πηγές του Ερασίνου ποταμού (σημερινό Κεφαλάρι) και πάνω σε κύρια οδική αρτηρία που κατά την αρχαιότητα οδηγούσε από το 'Αργος προς την Τεγέα και την υπόλοιπη Αρκαδία, βρίσκεται ένα μεμονωμένο μνημείο, ένα μικρό οχυρό, γνωστό σήμερα με την ονομασία ''Πυραμίδα'' του Ελληνικού. Σύμφωνα με τις ανασκαφικές μαρτυρίες και τα χαρακτηριστικά στοιχεία της δομής του χρονολογείται στα τέλη του 4ου π.Χ. αιώνα και όχι στην προϊστορική περίοδο, όπως πρόσφατα θέλησαν να αποδείξουν ορισμένοι ερευνητές. Στα ύστερα χρόνια της αρχαιότητας θεωρούσαν την πυραμίδα ως ταφικό μνημείο ''Πολυάνδριον'', ενώ σήμερα είναι βέβαιο ότι είναι οχυρό του τύπου των μικρών φρουρίων που έλεγχαν τους οδικούς άξονες και που είναι γνωστός και από άλλες περιοχές της Αργολίδας και Κυνουρίας.
Έχει σχήμα πύργου με επικλινείς τις εξωτερικές πλευρές του οι οποίες περιβάλλουν ένα ορθογώνιο οικοδόμημα συνολικών εσωτερικών διαστάσεων 7,03 x 9,07μ. Οι εξωτερικοί αυτοί τοίχοι, ανερχόμενοι με κλίση πλευράς 60 μοιρών, σε ύψος 3,50μ μετατρέπονται σε κατακόρυφους για να στηρίξουν τους ορόφους της ανωδομής. Η κύρια είσοδος του μνημείου βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του μνημείου, δηλαδή στην πλευρά που κοιτάζει προς την θάλασσα του Αργολικού κόλπου. Απ' αυτήν εσωτερικά ξεκινά ένας στενόμακρος διάδρομος που οδηγεί σε μικρότερη πυλίδα, ανοιγμένη στο νότιο τοίχο του κυρίως χώρου, ενός τετράγωνου δωματίου πλευράς 7 μ περίπου.
Το επιβλητικό αυτό μνημείο είναι όλο δομημένο από σκληρό γκρίζο ασβεστόλιθο της περιοχής σε τραπεζιόσχημο και πολυγωνικό εν μέρει σύστημα από μεγάλους λιθόπλινθους.
Ανασκαφικές έρευνες στο μνημείο του οποίου η λιθοδομή του παρέμεινε ακλόνητη επί 2400 χρόνια έγιναν από τον Th. Wiegand το 1901, κυρίως όμως από τον L.Lord το 1938, οι οποίοι δημοσίευσαν τα αποτελέσματα των ανασκαφών τους σε σχετικές μονογραφίες.


Στις 9-2-1995 η Ακαδημία Αθηνών ανακοίνωσε τα αποτελέσματα των μετρήσεων που αφορούσαν την χρονολόγηση της πυραμίδας του Ελληνικού,βασισμένη στην μέθοδο της οπτικής θερμοφωταύγειας.Οι μετρήσεις πραγματοποιήθηκαν στο εργαστήριο Πυρηνικής χρονολόγησης του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου και στο Εργαστήριο Αρχαιομετρίας του "ΕΚΕΦΕ-Δημόκριτος". Η χρονολόγηση κατασκευής της πυραμίδας του Ελληνικού εντοπίσθηκε στο 2720 π.χ.

.Τα αποτελέσματα αυτά αποδεικνύουν , οτι η πυραμίδα του Ελληνικού προηγείται κατά 100 (τουλάχιστον) έτη της πρώτης Αιγυπτιακής πυραμίδας του Ζοζέρ (2620 π.χ.) και είναι κατά 170 (τουλάχιστον) έτη αρχαιότερη της πυραμίδας του Χέοπος (2550 π.χ.) "
Αν .... λέω, ΑΝ βρεθείτε προς τα 'κει, αξίζει να την επισκεφθείτε.
Γιατί κατά τα άλλα μιλάμε για πλήρη εγκατάλειψη.

Τούτο το μνημείο για την αρχαιότητα του οποίου επαιρόμαστε, δυστυχώς μέσω των γραπτών μόνο, έμεινε αναξιοποίητο. Για να πλησιάσεις την πυραμίδα, πατάς επάνω σε σπασμένα αγγεία (εμένα πόνεσε η ψυχή μου). Προστατεύεται με πρόχειρη περίφραξη από συρματόπλεγμα, θαρρείς και είναι κοτέτσι, και μια πόρτα ανοιχτή όλο το 24ωρο. Ποιό το νόημα της περίφραξης;

Wednesday, April 25, 2007

Πότε;

ΤΟΤΕ....

• Τότε που οι φωτογραφίες ήταν ασπρόμαυρες
• Τότε που βλέπαμε τη σοκολάτα κάθε Πάσχα στα αυγά και το κοκκοράκια των ζαχαροπλαστείων
• Τότε που τρώγαμε το γνήσιο παγωτό χωνάκι
• Τότε που έπαιζα ....στα πόδια του Κολοκοτρώνη
  
• Τότε που στην πόλη μου αιωρούταν εκείνη η περίεργη μυρωδιά μουχλο-κλεισούρας, ανακατεμένη με τις...ευωδιές των αποχετευτικών σωλήνων στη θάλασσα
• Τότε που ήταν στη μόδα τα "ψαράδικα" παντελόνια (α΄φωτ. στο Πάρκο) και η μαμά μου είχε ράψει με τα χεράκια της
• Τότε που μου έπλεξε τη φούστα με τα παιδάκια (β΄φωτ. στο παρκάκι της Πυροσβεστικής), ίδια με της παιδικής μου φίλης (κόκκινη εκείνης, πράσινη η δική μου)
  
• Τότε που τα παιδικά καροτσάκια (δ΄φωτ. με τη Γιαγιά μου) και οι κούκλες ήταν δανεικά
• Τότε που με κουρέψανε (γ΄φωτ.), για να κάνω πλούσια μαλλιά και ντρεπόμουνα...
  
• Τότε που άρχισα να γνωρίζω τον κόσμο γύρω μου...

(Αφορμή για το σημερινό post στάθηκε το χθεσινό της Φεγγαραγκαλιασμένης.
Καλή μου φίλη, με συγκίνησε η ασπρόμαυρη φωτογραφία σου)

Monday, April 23, 2007

Για ό,σους γιορτάζουν σήμερα!

Στο Γιώργο και στη Γιωργία,


"ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΣ ΠΟΛΛΑ"!!!!!


Μάθε για το όνομά σου:

Γεώργιος - Γεωργία: Ιδεαλιστής και ενθουσιώδης, αναζητάει περιπέτειες και πνευματικές συγκινήσεις. Μοιάζει να έχει μεγάλη αυτοεποίθηση, αλλά στην πραγματικότητα είναι αρκετά δειλός.

Πιο αισιόδοξος χαρακτήρας η Γεωργία αναζητάει πάντα την ευτυχια. Είναι εφευρετική, θαρραλέα και φιλόδοξη.

Sunday, April 22, 2007

"ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ"

Σ΄ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΚΑΙ

ΤΗ ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΙΑ ΣΟΥ!

Saturday, April 21, 2007

Για την ΑΜΑΛΙΑ!

ΓΛΥΚΕΙΑ ΑΜΑΛΙΑ,

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ

ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ

ΚΟΥΡΑΓΙΟ!!!

Thursday, April 19, 2007

Βενετία εν όψει...

Η σταδιακή αύξηση της θερμοκρασίας στην επιφάνεια της γης, σε συνδυασμό με την καταστροφή του στρώματος του όζοντος, προκαλεί λιώσιμο των πάγων και αύξηση φυσικά της στάθμης της θάλασσας που αναμένεται ότι, όσον αφορά το γεωφυσικό χάρτη της Ελλάδας, "θα επηρεάσει το δέλτα των ποταμών ΄Εβρου, Στρυμόνα, Αξιού και ορισμένες περιοχές χαμηλού υψόμετρου γύρω από το Μεσολόγγι, δυτικά της Πάτρας, στο Θερμαϊκό και Σαρωνικό κόλπο αλλά και στους κόλπους Αργολίδας, Μεσσηνίας, Λακωνίας.
Επίσης η αύξηση της στάθμης της θάλασσας θα επηρεάσει την επάρκεια γλυκού νερού, καθώς το θαλασσινό νερό θα εισχωρεί σους υδροφόρους ορίζοντες της ξηράς"

"΄Ολα αυτά περί το 2050 μ.Χ."

Θα ...πούμε δηλαδή το νερό νεράκι. Αν και μέχρι τότε, θα έχουμε αναζητήσει άλλες μεθόδους εξεύρεσης νερού για ύδρευση και άρδευση μέσω της αφαλάτωσης.


"Ορισμένοι πληθυσμοί θα πρέπει να μετακινηθούν από παράκτιες περιοχές, ενώ μεγάλες καλλιεργήσιμες εκτάσεις θα χαθούν για πάντα"

΄Ασε που η πατρίδα μου θα γίνει Βενετία (βλ. φωτ.).


΄Ακου, Βενετία.....


"Πατρίδα μου αγαπημένη
ποιά κατάρα σε προσμένει..."


ΒΕΝΕΤΙΑ!!!!!


Δεν ακούγεται και άσχημα... Πόλος έλξης τουριστών ΘΑΥΜΑΣΙΟΣ. Θα βγαίνεις από τη γόνδολα και θα πατάς τα πρώτα σκαλοπάτια από τα, κατά την παράδοση, 999 του Παλαμηδίου....


Τι στο καλό, δε θα γίνουν εν είδει κατακλυσμού αυτές οι αλλαγές.

Wednesday, April 18, 2007

Σαν παληό σινεμά....

"ΣΙΝΕ ΤΡΙΑΝΟΝ".......

Οι εκ μητρός σχέσεις μου με την "Πρώτη Πρωτεύουσα της Ελλάδος" (έτσι ακριβώς την έλεγε η συγχωρεμένη), είναι στενότατες και ....καλά κρατούν μέχρι σήμερα.
Αυτή την πόλη που τιμά και διατηρεί την πολιτισμική μας παράδοση, την έζησα από τότε που το φως του μάταιου τούτου κόσμου εισχώρησε στους κερατοειδείς μου χιτώνες και άρχισε να ερμηνεύεται σε μορφές και χρώματα....

Πού ήμασταν; Μάλιστα, τότε που τα παλαιά σπίτια μύριζαν περίεργα, τότε που παντού αιωρούταν μια αίσθηση κλεισούρας και μούχλας. Μυρωδιά που τότε απεχθανόμουν, μα τώρα, κοίτα να δεις περίεργα πράγματα, αναπολώ συχνά. Τί να πρωτοθυμηθώ...

Το παλαιό διόροφο σπίτι της γιαγιάς με τη σοφίτα (τον κενό χώρο κάτω από τις επικλινείς πλευρές της στέγης), που έκανε χρέη αποθήκης.

Ανάμεσα στ' άλλα, υπήρχε ένα μπαούλο με ρουχισμό που έστελναν από την Αμερική οι γονείς του παππού.

Και τί δεν έβρισκα εκεί μέσα... Μακριά φορέματα (τουαλέτες, από εκείνες που φοράνε στους γάμους οι παράνυμφοι).΄Ο,τι χρώμα ήθελες, ό,τι σχέδιο μπορεί να φανταστεί ο γυναικείος νους, εκεί μέσα βρισκόταν.

Κι' εγώ εκεί πάνω την έβγαζα όλη μέρα, μπροστά σε ένα μισοσπασμένο καθέφτη να αλλάζω τις τουαλέτες ....σαν τα πουκάμισα.

Τις καλοκαιρινές μας βόλτες στην παραλία και το χωνάκι με το χειροποίητο παγωτό από το μηχάνημα. Ο ζαχαροπλάστης περιέστρεφε με δεξιοτεχνία το άδειο χωνάκι, που γέμιζε από την παγωμένη κρέμα κάνοντας σχέδια. Και πάνω έριχνε βυσσινάδα....

Και απέναντι το Μπούρτζι φωταγωγημένο, όχι για αισθητικούς λόγους όπως τώρα, αλλά από το εστιατόριο που λειτουργούσε εκεί για την ελίτ της εποχής.

Και τα μηχανοκίνητα βαρκάκια πηγαινοέρχονταν, μεταφέροντας από το λιμάνι τους υψηλούς επισκέπτες, που είχαν καταφθάσει με τα..... κότερα.

Από την παραλία έβλεπες ψηλά, δίπλα-δίπλα το φωταγωγημένο ρολόϊ και το Αυγουστιάτικο φεγγάρι.
- Γιαγιά μου, δύο φεγγαάκια έχετε εσείς εδώ;
Το (ρ) το "έτρωγα", μικρό παιδάκι ήμουν....

Και τις άλλες βόλτες μας εκεί κάτω από το Παλαμήδι, στο πάρκο με τον Κολοκοτρώνη (ξέρεις εσύ Ναυαγούλη μου), με τα λουλούδια, τα χρώματα και τ΄αρώματα.

Και δίπλα το νεόκτιστο τότε κτίριο του ΟΤΕ, που υπάρχει και σήμερα.

- Ποιανού είναι αυτό το μεγάλο σπίτι γιαγιά μου;.....
- Δικό μου, εδώ θα μένουμε.......

Λίγο μεγαλύτερη, τα χειμωνιάτικα ηλιόλουστα μεσημέρια, περίπατοι στην Αρβανιτιά με τη γιαγιά (πολύ νέα και όμορφη), τη μαμά και τις αδελφές της, εκεί στα πεζούλια τα χτιστά που μερικά σώζονται από τότε, να μαθαίνω σταυροβελονιά.

Παρεμπιπτόντως, όσο εγώ είχα ασχοληθεί με όλα αυτά, η πρώτη μου Γλαρένια, πολλά χρόνια αργότερα, υπήρξε ανεπίδεκτη σταυροβελονο-μαθήσεως, βλέπεις εν τω μεταξύ είχε εισβάλει για τα καλά στην καθημερινότητά μας η τηλεόραση. Με τη δεύτερη γλαρένια δεν ασχολήθηκα καν, η κατάσταση είχε ξεφύγει πλέον....

Τα μπάνια μας στην Αρβανιτιά και τη "Γλώσσα" ή "Μπανιέρες" (είχε τότε εκεί ιαματικά λουτρά, δεν μπορώ να ξέρω πόσο ιαματικά ήταν...), δίπλα από το Ναυτικό ΄Ομιλο εκεί που τώρα έχουν ομπρέλλες και "τραπεζάκια έξω".

Και τη γιαγιά να με περιμένει πάνω στα βραχάκια, με ανασηκωμένη τη φούστα μέχρι τα γόνατα και το κολατσιό στο χέρι (ψωμί, τομάτα και αυγό βραστό ).

-Γλαρένια, ακόμα να βγείς; τέρμα οι βουτιές, εγώ φεύγω....

Και εδώ δεξιά από το Ναυτικό ΄Ομιλο, ψηλά επάνω στην πλαγιά της Ακροναυπλίας, με τα ασβεστωμένα σκαλοπάτια, στην Παναγίτσα, όπου των Αγίων Αποστόλων, τέλος Ιουνίου, γινόταν η λειτουργία των ψαράδων. Είχε προηγηθεί ολονυκτία, για τους άλλους, γιατί εμένα με έβρισκε το ξημέρωμα να κοιμάμαι στα στασίδια.....

΄Ετσι ήταν όλα τότε, μέσα από την απλότητα, πήγαζε μια αρχοντιά. ΄Ηταν αυθεντικά, δεν είχαν τα φτιασίδια του σήμερα.

Τα ωραιοποίησε η παιδική μου φαντασία ή ειναι η αναπόφευκτη και έντονη ανάγκη της ψυχής, να πισωγυρίζει το χρόνο; Αυτή η νοερή επιστροφή και η νοσταλγία των παιδικών μας χρόνων.


Μ΄ολα τούτα, θυμήθηκα το post (29/5/2006), του πολύ καλού φίλου ioanni, με τίτλο "Quiero volver a la infancia" (Να επιστρέψω στην παιδική ηλικία επιθυμώ)...


Αγαπημένος τόπος!

Sunday, April 15, 2007

΄Ανοιξη έχουμε, φύυυγαμεεε.....

΄Ενα από τα αγαπημένα μου,
για ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ, που αγαπώ
Γλαρένια

Saturday, April 14, 2007

Ελληνική συμμετοχή

Posted by ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ at 11:39 PM 14 comments

Friday, April 13, 2007

                    "21"

Posted by ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ at 8:12 PM

Tuesday, April 10, 2007

"Τον άντρα σου και τα μάτια σου"

΄Οταν είχαμε τα παιδιά μας πολύ μικρά, δε λείψαμε ποτέ από κοντά τους. Οι έξοδοί μας περιορίζονταν μόνον εκεί όπου θα μπορούσαμε να έχουμε ΚΑΙ "το" και αργότερα ΚΑΙ "τα" μωρά μας μαζί.

Με τα χρόνια όταν τα μεγαλύτερα πήγαν σχολείο, διαφοροποιήθηκαν τα πράγματα. Μπορεί βέβαια να μην είχαμε σύμμαχο τον ελεύθερο χρόνο, αλλά αποφασίζαμε πιο εύκολα κάποιες σύντομες αποδράσεις.
Αφήναμε τους δύο τότε ...μαθητές στους γονείς μου και παίρναμε τα μικρότερα μαζί (ποτέ μόνοι βρε παιδί μου....). ΄Ομως είχαμε και την τρέλα μας με δαύτα, γιατί τα καλοκαίρια που οι δικοί μου τα έπαιρναν μαζί τους στις διακοπές.....ρήμαζε το σπίτι.
Σε μία, λοιπόν, από αυτές τις αποδράσεις μας....SouthWestSide (πριν 12 χρόνια μιλάμε τώρα) και φτάνοντας στην Πάτρα, άρχισαν να διαμαρτύρονται. Το ένα ζαλίστηκε, το άλλο πεινούσε... τόσο καλά μιλάμε και αναζητώντας κάποιο σημείο προσβάσιμο και ασφαλές για κείνα και συνάμα ρομαντικό για μας, καταλήξαμε σε όμορφη και ήσυχη παραλία στα περίχωρα της Αχαϊκής Πρωτεύουσας.
΄Ομορφο μέρος με πολλά παλαιά σπίτια μέσα σε ιδιόκτητες εκτάσεις με πανύψηλα δένδρα (μέχρι φοίνικες έχουν) και πλούσια βλάστηση. Ενός από αυτά τα σπίτια ο κήπος έφτανε μέχρι την αμμώδη παραλία και τον χώριζε ένα συρματόπλεγμα, από αυτήν, έτσι που άνετα έβλεπες μέσα,  αλά σε έβλεπαν  και οι από μέσα.
Το αρχοντικό ερμητικά κλειστό προς θλίψη του Γλάρου, που όταν βλέπει τέτοια σπίτια σε πλήρη εγκατάλειψη, συμπεραίνει πως οι νοικοκυραίοι είναι...φευγάτοι και οι κληρονόμοι στα μαχαίρια.
Αίφνης, από το πουθενά, εμφανίστηκε μια συμπαθητική γερόντισσα, που κατέβαινε αργά και προσεκτικά τη σκάλα, κουβαλώντας εκτός από το βάρος των δικών της χρόνων και μια λεκάνη με λίγα πλυμένα ρούχα. Πήγε στο συρματόσχοινο και αφού τα άπλωσε με σχολαστικότητα και τάξη πλησίασε προς το μέρος μας.
Ανασηκωθήκαμε από ευγένεια, μας χαιρέτησε και εκεί από την έξω πλευρά του συρματοπλέγματος εμείς και από τη μέσα εκείνη, συστηθήκαμε. Η Βάσω, ο Γλάρος, η Γλαρένια και τα γλαρόπουλα.
Μας ρώτησε "πούθε ερχόμαστε" και κουβέντα στην κουβέντα μισοεπιβεβαιώθηκε και η απορία του Γλάρου. Μίλησε για το λατρεμένο της σύζυγο και μακαρίτη, πόσο καλός ήταν και έφτασε στα παιδιά της και τις νύφες "που δε θέλουνε να την ξέρουνε, 84 χρονών γυναίκα" και ο λόγος ...το αρχοντικό.
- Εσύ, γυρίζει σ' εμένα, πολύ όμορφη είσαι..
- Ε, κυρά Βάσω, την έπαιρνα εγώ αν δεν ήταν όμορφη και καλή; συμπλήρωσε ο Γλάρος.


Τότε η γερόντισσα, πήρε σοβαρό ύφος, σκύβει περισσότερο προς το συρματόπλεγμα και με μια δόση αμφιβολίας, άλλη τόση διερεύνησης, μου είπε το εξής χαρακτηριστικό, με αργές και κοφτές κουβέντες, καρφώνοντας το βλέμμα της στο δικό μου:


"Τον άντρα σου και τα μάτια σου"

Δε θα το ξεχάσω ποτέ αυτό το βλέμμα.


Αποχαιρετιστήκαμε και συνεχίσαμε το δρόμο μας για τον προορισμό μας.
Δεν την ξεχάσαμε και αργότερα σε άλλο μας ταξίδι, σταματήσαμε, μας άνοιξε, χάρηκε που μας είδε, μέχρι μια γλάστρα με ένα φυτό που μου άρεσε, μου χάρισε.
Στο επόμενο ταξίδι μας, ένα χρόνο αργότερα, το σπίτι είχε ανοιχτά παράθυρα και δύο αυτοκίνητα αραγμένα στον τεράστιο κήπο.


Κυρά Βάσω, εκεί ψηλά που είσαι, θέλω να ξέρεις πως έτσι τον φρόντιζα πάντα...."σαν τα μάτια μου", όχι γιατί μου το είπες, αλλά γιατί το αξίζει!

ΘΑ ΣΕ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ!

Sunday, April 8, 2007

Αναστάσιε και Αναστασία...

ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΣ ΠΟΛΛΑ!


Μάθε για το όνομά σου:

"Αυταρχικός και δυνατός χαρακτήρας ο Αναστάσιος, προσπαθεί να επιβληθεί στους άλλους και συνήθως τα καταφέρνει. Δίνει σημασία στα υλικά αγαθά και συνήθως κοπιάζει για να τα αποκτήσει. Του αρέσει να δίνει συμβουλές στους άλλους όπως και της Αναστασίας, που είναι πιο μαλακιά. Αλλά αργότερα εγωκεντρική..."


(Τα στοιχεία τα βρήκα.... ούτε και θυμάμαι πού.
Αυτό που δε μου κάθεται καλά είναι το ξεκάρφωτο: "Αλλά αργότερα εγωκεντρική..."


Δηλαδή νωρίτερα τί ήσουν Αναστασία;
Για πες μας σε παρακαλώ.
΄Οχι τίποτε άλλο, για να μη συνεχίσω την ανάλυση του χαρακτήρα μας κάθε που γιορτάζουμε.....)

"ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ"

ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
ΑΣ ΜΑΣ ΦΩΤΙΖΕΙ ΠΑΝΤΑ














"ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ",
σε όλη την blog-o-ΠΑΡΕΑ!
ΑΓΑΠΗ, ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ!

Friday, April 6, 2007

Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

«Ω, φως των οφθαλμών μου, γλυκύτατόν μου τέκνον,

πώς τάφω νυν καλύπτη…;"

Thursday, April 5, 2007

"ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ"

«Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…»

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας. Στέφανον εξ' ακανθών περιτίθεται, ο των αγγέλων βασιλεύς. Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται, ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις. Ράπισμα κατεδέξατο, ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ. Προσηλώθη, ο νυμφίος της Εκκλησίας. Λόγχη εκεντήθη, ο υιός της Παρθένου. Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ. Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν.

Posted by ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ at 6:44 AM

Tuesday, April 3, 2007

AΠΟΛΥΕΤΑΙ!!!!.....

ΝΑΙ, σας λέω, Α-ΠΟ-ΛΥ-Ε-ΤΑΙ!


Αυτός απολύεΤΑΙ. εγώ τρελλαίνοΜΑΙ....

Πέρσυ τέτοιες μέρες, άκουγα το ομώνυμο CD και έκλαιγα με μαύρο δάκρυ.

Του ετοίμαζα το σακ-βουαγιάζ με τα απαραίτητα (όπως κάθε μανούλα) και με έπνιγαν οι λυγμοί.

΄Οχι για μένα μα γι' αυτόν τον ίδιο, την ψυχολογία του και το πως θα αντιμετώπιζε τη νέα κατάσταση.

Θαρρείς και τον έχω μονάκριβο.

Τα ίδια πέρασα και με το μεγαλύτερο, τα ίδια, το ξέρω, θα συμβούν και με τον επόμενο.

Θα μου πεις υπερβολή. Βλέπεις, όλοι τα έχουμε καλομαθημένα τα βλαστάρια μας και η ανησυχία μας (με τόσα που συμβαίνουν), γίνεται εφιάλτης.

΄Ομως, φέτος τέτοιες μέρες και πάλι, ΛΑΜΠΩΩΩΩ!!!

Και μιας που έμαθα πρόσφατα περί ποίησης λίμερικ, πρώτα από το φίλο george, ο οποίος, βλέποντας την άγνοιά μου, με παρέπεμψε στην κυρά-δασκάλα marilia, ενεργοποιήθηκε ο ποιητικός μου οίστρος (είναι και άνοιξη βλέπεις) και νάτο, το έστησα, το επίκαιρο, σατυρικό και ολίγον αυτοσαρκαστικό:

Το μεσαίο το γλαράκι, που 'ναι όμορφο αντράκι

Πήγε πέρσυ φανταράκι
Τρόμαξε να συνηθίσει
Και τη μάνα είχε ...ψοφήσει
Κι' απολύεται τώρα το μεσαίο το γλαράκι και το όμορφο αντράκι!

Ο Γλάρος με λέει "Χαζομάνα".... Φαίνομαι;.....


Σας αφήνω όμως, γιατί πνίγομαι στις δουλειές, έχω και να του ζυμώσω ψωμάκι, από 'κείνο που λέγαμε τις προάλλες....

Posted by ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ at 7:02 AM 40 comments