Τετάρτη 16 Νοεμβρίου 2011

Κι' εγώ Πολυτεχνείο...



Γεια...
Με θυμάσαι;


(εικόνα)


Ειμαι κεινο το παιδι, που σε ακουγε κεινο το βραδι του Νοεμβρη, απο το ραδιοκασσετοφωνο που 'χε διπλα στο κρεβατι του.
Εκεινος ο εφηβος που η φωνη σου γεμιζε τα αυτια του και φουσκωνε την ψυχη του:
"εδω πολυτεχνειο, εδω πολυτεχνειο..."
Ειμαι κεινο το παιδι, που τοχε σκασει τοτε νυχτα απο το σπιτι του, κι ετρεχε στην ανταριασμενη Πατησιων, αναμεσα σε φανταρους και δακρυγονα.
Ειμαι ο γιος κεινης της μανας που αναψε το καντηλι και ξενυχτησε πανω απο το ραδιοφωνο, τρεμοντας απο το φοβο αν θα γυρισω πισω ξανα, και απο την περηφανεια που το παιδι της ητανε ενας ηρωας.
Την επιταγη μου απο κεινο το βραδι ξερεις, δε την εξαργυρωσα ποτε.  Την κραταγα παντα στην ψυχη μου σαν κατι ομορφο, σαν κατι δυνατο που βιωσα στα νιατα μου, την ειχα καμαρι μου και φυλαχτο μου.
Εσυ ηξερες πιο καλα.
Με θυμασαι;
Με ξαναδες πριν μερικες βδομαδες, ειμαι κεινος ο πενηνταπενταρης ανεργος, απολυθηκα πριν μερικους μηνες και δεν εχω καμμια ελπιδα να ξαναβρω δουλεια.  Ημουνα εκει, και φωναζα το ιδιο συνθημα με τοτε, και κατι νεαροι διπλα μου συμπληρωναν οτι η "χουντα δεν τελειωσε το 73", αλλα εγω δεν ηθελα να το φωναξω αυτο, γιατι εγω θυμαμαι οτι καποιοι παλαιψαν για να τελειωσει... Γιατι εγω νομιζα οτι η γενια μου την ειχε τελειωσει.
Με θυμασαι;
Δεν ειχε φανταρους τωρα, ειχε αστυνομικους, και τα δακρυγονα ητανε τα ιδια, κραγιον και βαζελινη γυρω απο τα ματια και μην τριβετε τα ματια σας, οπως ελεγες καποτε απο τα μικροφωνα του σταθμου, το θυμομουνα και το κανα και τωρα, μονο που τωρα δεν ειμαι πια δεκαεφτα, κοντευω εξηντα και δεν εχω πια τις ιδιες αντοχες. 
Ειμαι μια μειοψηφια που αντιστεκεται λες.
Οπως τοτε.
Νομιζα πως η γενια μου αλλαξε τη χωρα.
Τωρα ξερω καλυτερα.
Δωσε μου το μικροφωνο.

"Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο. Σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των προδομένων αγωνιζόμενων φοιτητών, των προδομένων αγωνιζόμενων Ελλήνων. Εκπέμπουμε σε 1.050 χιλιόκυκλους. Μεταδίδουμε μήνυμα  προς αυτούς που αγωνίζονται κλεισμένοι στο Εθνικό Κοινοβουλιο των εκπροσώπων των Τραπεζών,  που έφθασαν στην Αθήνα για να παρεμποδίσουν την συρρίκνωση των κερδών τους.  Και ΔΕΝ ειναι μήνυμα συμπαραστασης αυτη τη φορά"



Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2011

H ΨYXH MOY




Από φωτιά κι' αμόνι έχω περάσει
Από ατσάλι έχω φτιαχτεί
 Και την ψυχή μου έχω κρεμάσει απ' το ταβάνι με κλωστή...


Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2011

10 όπως και σήμερα...




Τράβηξα, που λες, της ζωής μου το παραβάν





και βρήκα έναν καθρέφτη.



,


Μέσα από το θαμπό του κρύσταλλο ακόμη υπάρχουν σημάδια από 
μια ένωση,


ένα  και μοναδικό εξ' αυτής ερχομό,


την  ..."γλαρότητά μου"


και πολλές τρυφερές αγκαλιές όπου μέσα τους έβρισκα καταφύγιο...

 ΄Ημουν βλέπεις το χαϊδεμένο τους.


Η μικρότερη αδελφή της μαμάς μου και μόλις 6 χρόνια μεγαλύτερή μου, 

ήταν η καλή μου  δικαιολογία για να χώνομαι όλο παράπονο στην αγκαλιά του ομορφάντρα παππού μου, που τρυφερά με κρατάει στην παρακάτω φωτογραφία και που επίσης τρυφερά κράτησε και τα δικά μου παιδιά, εκτός από το μικρότερο, τον ερχομό του οποίου ευτύχησε να ακούσει λίγες μέρες πριν φύγει  για να συναντήσει την καλή  του.






Στο φετινό μου απολογισμό ΞΑΝΑβρίσκω, πως μέχρις εδώ, είχε χρώματα η ζωή μου


Πολλά και έντονα, ζωντανά, ζωτικά, τρυφερά και ζεστά

Κερνιέμαι λοιπόν ομορφιές λουλουδιασμένες 






και κερνάω ....άνοιξη στην καρδιά του φθινοπώρου





Σαν σήμερα ήρθα στη ζωή ...  Δεν είναι λίγες οι φορές που αναρωτήθηκα  "γιατί;"  και 
πολύ περισσότερες αυτές που βρίσκω πως ήρθα σε τόπο σωστό όπως η Πατρίδα μας και ακόμη πιο ωραία εποχή. Δεν έζησα πόλεμο, πείνα και δυστυχία. Σαφώς και η ζωή μου μέχρι σήμερα,  είχε διακυμάνσεις, δυσκολίες και συμπληγάδες.  
 ΄Ομως και όμορφες περιόδους.
ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΕΣ!!!
Τελικά, δε  μετανιώνω για τίποτε ...



ΣΚΟΡΠΙΟΣ 

"Με την Πανσέληνο απέναντί σας νιώθετε σαν στόχος έτοιμος να υποκύψει, πριν την εκπυρσοκρότηση του όπλου"
Εγώ ένα κατάλαβα... άλλος είχε το όπλο και μόνος του  ... γελοιοποιούμενος..."αυτοκτόνησε"...


Εμείς, ο λαός, θα τα καταφέρουμε...."για την Ελλάδα ρε  γαμώτο"





Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2011

Είναι σαν να έγραψα εγώ...




"΄Ηθελα να γράψω για την Αίγινα...
Όμως τώρα, θα γράψω για τον Άγιο


...Και ένα μοναστήρι


 στην καρδιά της ενδοχώρας.

Σκαρφαλωμένο σε μια ήσυχη πλαγιά 


σπαρμένη από φυστικόδεντρα

καλλιέργεια

Έναν χώρο άγιο, ιερό που φιλοξενεί τα ιερά λείψανα και την ιερή Κάρα του τελευταίου αγίου του 20ου αιώνα. 


Ακόμα υπάρχει το δωμάτιο με τα προσωπικά του αντικείμενα, με το κρεβάτι που του έστειλε η μάνα όταν έμαθε πως κοιμόταν χάμω, ακόμα υπάρχει το αγαπημένο του πεύκο, εκεί που αρεσκόταν να πίνει το καφεδάκι του και που τώρα σκιάζει την τελευταία του κατοικία...

Έσκυψα, κόλλησα το αφτί μου στην μαρμάρινη επιφάνεια

Αφουγκράστηκα..



Και ένας ήχος ξερός, επαναλαμβανόμενος σα να ερχόταν από τα βάθη του χρόνου με συντάραξε, ένα μπαστουνάκι που χτυπά υπόκωφα για να υπενθυμίζει ότι δεν είναι προκατάληψη να πιστεύεις σε κάτι ανώτερο από σένα, ούτε δεισιδαιμονία.

Ο χώρος της Μονής με συνεπήρε, με συγκίνησε, αγαλλίασε την ψυχή μου. Άκουγα τη Θεία Λειτουργία και ήθελα να κλάψω. Δεν μου είχε ξανασυμβεί αυτό. Λένε πως όλοι μας έχουμε τον άγιό μας και αναρωτιόμουν όση ώρα βρισκόμουν εκεί, αλλά και μετά, στο σπίτι μου, μήπως βρήκα τον δικό μου άγιο; Μήπως γι' αυτό μου 'μίλησε' το μέρος; Δεν είμαι θρήσκα, έχω όμως τον φόβο του θεού μέσα μου, και αυτός ο φόβος δεν είναι κλεισμένος μέσα στα πλαίσια των τελετουργικών που επιβάλει η θρησκεία, γι' αυτό και δεν μπορώ να πω ότι είμαι θρήσκα. Φαντάζομαι πως είναι το δέος προς κάτι ανώτερο από μένα, που με ξεπερνά, αλλά και με διαπερνά ταυτόχρονα. Είναι το ανώτερο που κατοικεί μέσα μου και περιμένει να το δικαιώσω. Με τις πράξεις μου. Με τις σκέψεις μου. Με το να είμαι ένας καλός άνθρωπος. Και ο φόβος αν θα τα καταφέρω...

 Ήθελα να γράψω για την Αίγινα.. Γράφοντας για τον Άγιό της είναι σα να γράφω για την Αίγινα..."


Δεν είναι φυσικά τα λόγια δικά μου όμως  κάθε λέξη, εικόνα, έννοια και συναίσθημα μίλησε στην ψυχή μου. Ανέσυρε μνήμες αγαπημένες, παιδικές και όχι μόνο.


Σ' ευχαριστώ καλή μου evaggelia-p .
.
 ΄Εχω κι' εγώ ξαναμιλήσει για την Αίγινα των παιδικών μου χρόνων.  
Τί περισσότερο να προσθέσω; Μου λείπει το χάρισμα..

Η μέρα τούτη αλλά και η ανάρτηση τιμoύν τον Άγιο της Αίγινας

Και του χρόνου!!!

Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2011

Της δραχμής η έγνοια...












Δεν ήταν μια...
Δεν ήταν δυό...
...μα πέντε οι χρεοκοπίες...
αλλά τώρα που γνωρίζουμε να πάψουν οι φοβίες,
πως η Ελλάδα πέθανε και πως χρεοκοπεί
(και κινδυνεύουμε όλοι μας αν έρθει η δραχμή)
Αφού ως τώρα απέδειξε πως ΠΑΝΤΟΤΕ ΘΑ ΖΕΙ!!!


Διάβαζα πως:
Yπάρχει μερίδα ανθρώπων που τρέμουν τη δραχμή



Επίσης, πως:


"Οι Έλληνες έζησαν και ευτυχισμένα χρόνια με την δραχμή τους και γιατί όχι και στο μέλλον στην έντιμη δραχμή μας."


Για να καταλήξω, πως προκειμένου να μας τελειώνουν σιγά-σιγά... αργά και βασανιστικά οι καλοί μας  ευρω-φίλοι...


Δε θα πεθάνουμε κιόλας...






UPDATE 7/11  (11:26)


Τρεις ημέρες θα κάνει να τυπωθεί η δραχμή!

Και πόσα ακόμη δεν γνωρίζουμε... 






Τρίτη 1 Νοεμβρίου 2011

ΑΠΑΛΛΑΞΟΝ...


Οι μέρες μικραίνουν,  οι νύχτες μεγαλώνουν  το φθινόπωρο καλά κρατεί και ο νους του ταλαίπωρου πολίτη ψάχνει τρόπους, για να  κάνει υποφερτή την ανυπόφορη  καθημερινότητά του.
Πού μας έφτασαν...
Συμβαίνουν στις μέρες μας ΚΑΙ αυτά...




"΄Ετι δεόμεθα  υπέρ του διαφυλαχθήναι  εκ των 300 τυράννων του κοινοβουλίου τούτου  και απαλλάξει το έθνος ημών και του Ελληνικού λαού εκ της τυραννίας του... ταύτης.


ΑΠΑΛΛΑΞΟΝ, ΑΠΑΛΛΑΞΟΝ,  ΑΠΑΛΛΑΞΟΝ, 


Θεοτόκε Παρθένε το γένος ημών'"




1/11/11


...και μείναμε στον άσσο...


ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ!!!