Παραιτήσεις ...και παραιτήσεις.....

Αναχώρηση,

Χωρισμός,

Φευγιό,

΄Εξοδος,

....Αποχώρηση....


Ηθελημένη ή αθέλητη...

Με δάκρυα ή και χωρίς...

Αλλά πάντα με πόνο...

που προσδιορίζεται ή όχι...

που εκδηλώνεται ή όχι...

αλλά

είναι

ΥΠΑΡΚΤΟΣ




Καλή ΣΑΣ ημέρα!!!

UPDATE: 31/3 - 19:08

Δεν το αισθάνομαι απλά ως υποχρέωση,
αλλά ως μεγάλη μου ευχαρίστηση
να δώσω από
μια τρυφερή και μεγάλη Γλαρένια αγκαλιά 
σε
ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ
αλλά και

ΚΑΘΕΝΑΝ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ

για το ενδιαφέρον, την ηθική στήριξη και την αγάπη σας.
Ψάχνοντας λοιπόν, για κάτι όμορφο, ως ανταπόδοση αυτής σας της αυθόρμητης και ευγενικής συμπαράστασης,
βρήκα, τί άλλο από

γλάρους...πολλούς γλάρους...

Πρόκειται για το μελοποιημένο ποίημα
του Νίκου Καββαδία
"Γράμμα σ' ένα Ποιητή",
που εγώ τουλάχιστον δε γνώριζα,
αλλά να 'ναι καλά ο ...Γιουτιούμπης που με οδήγησε στους φίλους μας
Στεριανή Ζάλη,
και 
Jason,

o oποίος έχει κάνει πρόσφατα μια εκτενέστατη αναφορά στην ιστορία αλλά και την πηγή έμπνευσης του ποιήματος,
που ακούγεται από τη φωνή του Δημήτρη Ζερβουδάκη κα μελοποιημένο από τον ίδιο.
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!

Μας γέλασε...

Σου 'λεγα είναι ΠΟΝΗΡΟΣ...
Στο 'πα πως είναι ΨΕΥΤΗΣ...


Μέχρις εδώ το άντεξε κι' έσπασε ο καθρέφτης,
της ομορφιάς που χάρισε όλες τις πρώτες μέρες
και ξαφνικά εθύμωσε κι' άρχισε τις φοβέρες.
Όμως κουράγιο φίλοι μου, λίγα είν' τα ψωμιά του
ο δίμουρος και πεντάγνωμος θα κάτσει στη γωνιά του....


Εκτός από την ΄Ανοιξη λοιπόν,
που ημερολογιακά και επίσημα από τη μια,
αλλά και ... τουρτουρίζοντας από την άλλη,
κάνει σήμερα την είσοδό της,
είναι και

ΗΜΕΡΑ της ΠΟΙΗΣΗΣ

Κι' όταν μιλά ο ποιητής,
η Φύση χαμογελάει...

"Ανάστα η γη"

Απόψε σκύψανε στ’ αφτί και κάτι μούπαν σιγαλά

(Κάτω από την αστροφεγγιά, αποκοιμηθεί σα νάχα…)

Με μια φωνή που την ακούν οι θεοί, κι’ οι νέοι μονάχα.

Ω, τ’ άκουσα καλά!

Θαρρώ μπουμπούκια μ’ άγγιξαν στις φούσκες του χεριού.

Θαρρώ το αίμα εμέθυσε στις φλέβες μου και τρέχει…

Θαρρώ από το φεγγίτη μου πέταλα κι’ ήλιο βρέχει.

Θαρρώ φτερά να μ΄έντυσαν περιστεριού.

Στο λόφο του καλοκαιριού τίναξαν την παντιέρα.

Και πάνω απ’ τις τριανταφυλλιές κυμάτισε φαρδειά.

Στου κήπου μας σκαλίσανε τη λεύκα μια καρδιά.

Κι’ οι σπίνοι γράφουνε τρελές μπαλάντες στον αγέρα.

Στη φυλλωσιά οι δροσοσταλιές αρχίσαν να γελάνε.

Και γιόμισε μοσκοβολιά της γης η ανασαμιά.

Οι δυο καρδιές χτυπήσανε μαζί κι’ οι δυο –σα μια.

Σαν τα κουπιά που τη βαρκούλατου έρωτα κυλάνε.

Νιόνυφη η μέρα ανέβηκε απ’ το λόφο στολισμένη.

Και στην αλέα μια μέλισσα είπε το

"ανάστα η γή!"

(Κι ήταν γιορτάσι, η μυρωμένη αυτή της προσταγή)

«Ανάστα η γη!» (*)

και πρόβαλε η αγάπη φλογισμένη!

(ΑΝΟΙΞΗ- Μ.Λουντέμης)

Η εαρινή ισημερία αντιστοιχεί στις 21 Μαρτίου.

Τότε, ο Ήλιος που κινείται πάνω στην εκλειπτική, καθώς μεταβαίνει από το νότιο ημισφαίριο στο βόρειο, περνά από το εαρινό ισημερινό σημείο.

Κατά την εαρινή ισημερία αρχίζει η άνοιξη.

(Στοιχεία από Live-Pedia.gr)

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΑΝΟΙΞΗ!!!!

Μαριλένα μου και φέτος να σου ευχηθώ,

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ για την ...Εαρινή σου

(*) Aναδημοσίευση του ποιήματος από την περσινή μου ανάρτηση

Δίμουρος και πεντάγνωμος....

... άστατος και διπρόσωπος...
ο μήνας που υποδεχόμαστε και που
ποτέ δε λείπει από τη Σαρακοστή.

Γδάρτης και παλουκοκαύτης και που
"...αν τύχει και θυμώσει μες στο χιόνι θα μας χώσει..."
καρβουνιάρης αλλά και ...λιοπυριάρης.

Ελάφια κυνηγούσε αυτή την εποχή η ΄Αρτεμις,
"Ελαφηβολιών"
λοιπόν, ονομαζόταν από τους αρχαίους ο μήνας τούτος.
"Πολεμική' η ονομασία για τους Ρωμαίους, αφιερωμένη στο θεό ΄Αρη (Mars) του πολέμου, "πολεμική"¨και η ατμόσφαιρα στα καρναβάλια του κόσμου.

Αφουγκραστείτε το διπλό μήνυμα του Ευαγγελισμού, τα χελιδόνια που έρχονται και προστατευθείτε από τον .... απρόβλεπτο χαρακτήρα του μήνα, φορώντας την ασπρο-κόκκινη κλωστή,
το "μάρτη"....!


"Έθιμα το μήνα Μάρτιο


Ο Μάρτης είναι ο πρώτος μήνας της Άνοιξης.
Οι μητέρες έδεναν στα χέρια των παιδιών τους ένα βραχιόλι από άσπρο-κόκκινες κλωστές, που το λένε «μάρτη», για να μην τα «μαυρίσει» ο ήλιος. Είναι ένα μαγικό προφύλαγμα για τη νέα εποχική περίοδο. Το περίδεμα αυτό το φορούσαν τα παιδιά ως τη Ανάσταση ή ώσπου να πρωτοδούν χελιδόνι.


Το τέλος του Χειμώνα και τον ερχομό των χελιδονιών γιόρταζαν τα παιδιά από την αρχαιότητα με τα "χελιδονίσματα", τα ανοιξιάτικα κάλαντα.. Ο συγγραφέας Αθηναίος (2ος αιώνας μ.Χ.) έχει διασώσει ένα "χελιδόνισμα" που τραγουδούσαν τα παιδιά στη Ρόδο. Κρατώντας ένα ομοίωμα χελιδονιού, τριγύριζαν στην πόλη και ζητούσαν φιλέματα.
Στα πρώτα βυζαντινά χρόνια, το "ελληνικό" έθιμο της χελιδόνας θεωρήθηκε ειδωλολατρικό και στην αρχή απαγορεύτηκε από την εκκλησία. Παρ' όλα αυτά όμως τα παιδιά συνέχιζαν να τραγουδούν τον ερχομό της Άνοιξης και έτσι το έθιμο διατηρήθηκε όπως ακριβώς και στην αρχαιότητα. Σε κάθε μεριά της Ελλάδας, την 1η του Μαρτη τα παιδιά ξεχύνονταν στους δρόμους για να καλωσορίσουν τα χελιδόνια τους, τους αγγελιοφόρους της Άνοιξης. Κρατούσαν στα χέρια τους ένα ξύλινο χελιδόνι και του κρεμούσαν στο λαιμό κουδουνάκια . Πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι και έλεγαν τα "χελιδονίσματα" ενώ τα κουδουνάκια συνόδευαν το τραγούδι τους.


Ήρθε ήρθε χελιδόνα
ήρθε και άλλη μεληδόνα
κάθησε και λάλησε
και γλυκά κελάηδησε:
"Μάρτη, Μάρτη μου καλέ,
και Φλεβάρη φοβερέ
κι αν φλεβίσεις κι αν τσικνίσεις
καλοκαίρι θα μυρίσεις
Κι αν χιονίσεις κι αν κακίσεις
πάλιν άνοιξη θ' ανθίσεις.

Σε άλλα μερη λένε:

"Του Μάρτη χελιδονίσματα"


Χελιδόνα έρχεται
από μαύρη θάλασσα
θάλασσα επέρασε
τη φωλιά δε ξέχασε
εν δυο, εν δυο.


Μάρτη, Μάρτη βροχερέ
και Απρίλη δροσερέ
τα πουλάκια κελαηδούν
τα δεντράκια φύλλα ανθούν
τα πουλάκια αυγά γεννούν
κι αρχινούν να τα κλωσούν.


Χαρακτηριστικό είναι ένα άλλο ανοιξιάτικο έθιμο της βροχής, που σχετίζεται με την ανησυχία του αγροτικού κόσμου για τη βροχή και γίνεται συνήθως λίγο πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα. Μαζεύονταν λοιπόν παιδιά μέχρι δεκαοκτώ χρονών και ορίζονταν με κλήρωση ένα από αυτά που το έντυναν με χόρτα.
Έπειτα έπαιρναν ένα παγούρι και ένα ποτήρι και γύριζαν από σπίτι σε σπίτι. Στο κάθε σπίτι έριχναν στο ντυμένο με χόρτα παιδί ένα ποτήρι νερό, το οποίο κουνιόταν με αποτέλεσμα να στάζει κάτω το νερό. Κάθε φορά έλεγαν την παρακάτω προσευχή:
«να βρέξει αγαπημένε Θεέ να μεγαλώσουν τα σπαρτά».




Στις 9 του Μάρτη (των 40 Μαρτύρων) η μητέρα μου, θυμάμαι, έσπερνε κάθε χρόνο τους σπόρους για τα καλοκαιρινά της λουλούδια.
Αναγεννάται η φύση,
αναγεννώνται και οι ψυχές μας.



ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ!!!




΄Ετσι για να τον γλυκάνουμε το μήνα και να μην αρχίσει τα τρελά του, να κεράσω
μανταρινότρουφες.


kiki μου,
πολύ εύγευστα τόσο τα νηστίσιμα τρουφάκια σου,
όσο και το λικέρ μανταρίνι.



ΚΑΛΑ ΚΟΥΛΟΥΜΑ σε ΟΛΟΥΣ
ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ,
και του χρόνου με υγεία!!!

(υ.γ. η τουλίπα είναι η πρώτη από τις δικές μου)

Δύσκολη επιλογή...

Τελευταίες ημέρες και της φετινής Αποκριάς και τα γεγονότα, εκτός του ότι σαν λαό μας κεραυνοβόλησαν, επιβεβαίωσαν ΔΥΣΤΥΧΩΣ για μία ακόμη φορά το πιστεύω μου για τούτη τη χώρα.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΞΕΦΡΑΓΟ ΑΜΠΕΛΙ.... τελεία και παύλα

Καθημερινά ερχόμαστε αντιμέτωποι, με ένα μασκαριλίκι άνευ προηγουμένου.

Αμάν πια, αγανάκτησα,
έχω βγει απ' τα ρούχα μου...

Παρακαλώ, μην πλησιάζετε με αναμμένα τσιγάρα και αιχμηρά αντικείμενα...

myspace glitters

ΚΑΛΑ ΚΟΥΛΟΥΜΑ!!!

myspace layouts

Πού να σου εξηγώ....

…τί έπαθα η γυναίκα χρονιάρες μέρες.

Αφού τα κατάφερα και τακτοποίησα, ύστερα από 3 ολόκληρες ημέρες,  το προβληματάκι με τις χαμένες ημερομηνίες των αναρτήσεων στο μπλογκ μου…

Αφού ανακουφισμένη ήπια και έναν καφέ, τσάκισα και ένα κουμ κουάτ, απ’ αυτά που πέτυχα στη λαϊκή χθες

και τo έφτιαξα γλυκάκι…

Αφού άλλαξα εκτός από διάθεση, η οποία σημειωτέον είχε φτάσει στο ναδίρ των αντοχών μου ….

και look στο μπλογκάκι μου, από μια διεύθυνση που“έκλεψα” από τη νέα μας φίλη

ΜΑΜΑ ΒΙΚΥ…

(patsiour-άκι μουυυυυ, το γλιτώσαμε το …ευχέλαιο),

δεν κάνουμε, σκέφτηκα και μια επίκαιρη αναρτησούλα, μέρες που είναι;

Μπαίνω που λες στο Γιουτούμπη και πληκτρίζω “Αποκριάτικα τραγούδια”.

Εμφανίζεται δεξιά μια λίστα, παίρνω η καλή σου τον κωδικό του“ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟ” και ετοιμάζομαι να τον κάνω “paste”.

Και ενστικτωδώς σκέφτομαι. Δεν βλέπω καλύτερα το βιντεάκι πριν το δημοσιεύσω;

Απαπαπααα…. με ρωτάς το τί άκουσα η γυναίκα…

΄Ασε που ο Φοίβος μας τρελάθηκε με τις γριές, που εν χορώ τραγουδούσαν ως μοιρολογίστρες και γάβγιζε τρέχοντας δεξιά αριστερά σα γαϊτανάκι.

Πάω στο επόμενο "ΣΑΝ ΣΑΡΔΕΛΑ".

Απαπαπα... πού να άκουγες φίλε μου, τί έπαθε η Μαριγώ εκεί μέσα, ούτε που να σου λέω....

Στο "ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟ PART II"... έφυγα εντελώς, δεν αντέγραψα κανένα κωδικό, διότι μπορεί να μην τα γνώριζα τούτα τα τραγουδια, όμως εν αγνοία μου, θα γινόμουν ...

ΚΑΡΝΑΒΑΛΟΣ

έτσι και τα δημοσίευα...

Οπότε Vad- ούλη μου, προτίμησα "Μ'λαρ" και Δόμνα Σαμίου, που μου θυμίζει την Απουρω...τική διάλεκτο, έτσι για το καλό.

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ,

ΜΕ ΥΓΕΙΑ, ΧΑΜΟΓΕΛΟ, ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ

ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ!!!!!!

Hello my friend...

Για αρκετό διάστημα τα τελευταία χρόνια, ο ρόλος τους (όσοι βέβαια γλίτωσαν από τα χέρια ...των γλαρόπουλων), ήταν απλά διακοσμητικός. Κρεμασμένοι από ψηλά σε μια βιτρίνα. Kάτω ανάμεσα στις κούκλες ένα τραπεζάκι με το πικάπ και πάνω του ένας ...33άρης περίμενε υπομονετικά.

΄Ηρθε καιρός που η βιτρίνα ερήμωσε από τους "παρευρισκόμενους" και αυτοί από ψηλά κρέμονταν μοναχοί τους σαν αποστεωμένα και γυμνά κορμιά, θαρρείς.

Δεν ξέρω για τους άλλους, αλλά σε μένα φάνταζαν όμορφα, όταν η "παρέα" στη βιτρίνα βρισκόταν σε απαρτία. Περνούσα και τους καμάρωνα. Μνήμες βλέπεις άλλων εποχών...

Και όταν ο κύκλος του καταστήματος έκλεισε, πάρ' τους μου λέει προχθές ο "μικρός" μου, το άδειασαν το μαγαζί τα παιδιά.


Τους άπλωσα πάνω στο τραπέζι τους ....ταλαιπωρημένους και
χαμογέλασα καλωσορίζοντας, τις μνήμες που ξεχύθηκαν σαν τον ....τυφώνα "Κατρίν".


Διότι καλέ μου φίλε, πρόκειται βεβαίως
για τους λατρεμένους μας (για εμάς τους λιγάαααακι μεγαλύτερους.... "ναιιι καλά....όσο πατάει η γάτα", ειρωνεύεται ο Γλάρος μου, να 'ναι καλά) δίσκους βινυλίου.

Ακούσματα όμορφα πέρα από τις πολύτιμες στιγμές: το συναίσθημα, το άγγιγμα, το δάκρυ ή το χαμόγελο.

Αλήθεια, πόσο όμορφα, εύηχα, αέρινα και παραμυθένια ακούγεται....


...βι-νύ-λι-ο...

"Τρία λεπτά και τριανταεπτά δευτερόλεπτα. Τόσο κρατάει το ταξίδι. Μέχρι η βελόνα να κάνει ξανά μια βόλτα στο κενό...",
έγραφε ο φίλος μας από τη Στεριανή Ζάλη του .


Και πόσο μυστηριακή ήταν η κίνηση από τη θήκη του μέχρι το πικάπ.
Σωστή ιεροτελεστία ή έτσι μου υπαγορεύουν οι θύμησες....
Κάτι ήξεραν αυτοί που είπαν πως...

"Tα διαμάντια είναι παντοτινά"

Γύρισα πίσω το χρόνο.

• Τότε, που μεθούσα

με την απίθανη φωνή της Shirley Bassey.

• Τότε ακριβώς, που στην ταινία και στον ομώνυμο δίσκο
  

Jazz Singer,



ανακάλυψα το Neal Diamond.




Βλέπεις, μέχρι τότε τα μουσικά μου ενδιαφέροντα κινούνταν σε άλλο μήκος κύματος. Πολύ δάκρυ η ταινία φίλε μου και να 'χεις το Γλάρο από την άλλη και δώσ' του να με πειράζει...

• Τότε, που με πλήρη εξάρτηση (κορμάκια, κάλτσες και κορδέλες) και υπό τους ήχους του Fame και του Da da da.... και με τα παραγγέλματα της Αλεξάνδρας Τσουκαλά, κάναΜΕ aerobic....

΄Αλλο πάλι και τούτο.
Ναι, κάναΜΕ σου λέω, διότι
ζήλευε και η "μεγάλη" μου (η "μικρή" ήρθε πέντε χρόνια αργότερα)....


Για να επιδίδομαι, που λες, απερίσπαστη στις υπό του δίσκου γυμναστικές υποδείξεις, της φορούσα την απαραίτητη εξάρτηση και κυλιόμασταν στα πατώματα.


Αμ δε, που θα μέναμε ήσυχες.... Στην πλάτες και τις κοιλιές μας σαν τους τριβόλους γατζώνονταν και τα δυο μου (ο "μικρός" ήρθε και αυτός αργότερα) μέχρι τότε αγόρια.
Κάνε παιδιά να δεις καλό...

• Τότε, που στο σπίτι "σκόνταφτες" πάνω σε αρκουδάκια

και παιδικά τραγουδάκια...

• Τότε που μας συνεπήρε ο "ΝΟΝΟΣ".....

και

• ο Γλάρος μου με την αδυναμία του, το βιολί.

Τον πέτυχε στα "παλιά"... και δώσ' του βιολί κάθε μέρα... εγώ τον έκρυβα για να ξεχνιόμαστε...


....μέχρι που άρχισε να μ' αρέσει (σύνελθε, για βιολί μιλάμε...)
αλλά ...
"όσο πατάει η γάτα"...

μην τρελαθούμε κιόλας....

Hello my friend,
πώς είπες,
μας κούρασαν τα ίδια και τα ίδια;
Με τόσα όμορφα, δε γίνεται να το πεις.
I'm alive , σου λέω...


Η σημερινή ανάρτηση είναι αφιερωμένη γι' αυτά όχι μόνο που αγαπάμε, αλλά και για όσα αγαπήσαμε, ημέρα της αγάπης και του έρωτα που είναι σήμερα, αν και προσωπικά πιστεύω πως η αγάπη γιορτάζει κάθε μέρα.


Iφιγένειά μου, σου το είχα έμμεσα υποσχεθεί:


"Γι΄αυτά λοιπόν που αγαπήσαμε",
για όσα αγαπάμε και....
Να μην ξεχνάμε να αγαπάμε.