Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου 2011

Περίεργος ο άνθρωπος...





με συμβούλεψε τον Ιούνιο του 2009 η Αγγελική Ν. και καλή της ώρα που την άκουσα, αφού  από τους 10 καρδιόσχημους  ή αν θέλεις σε σχήμα νεφρού σπόρους που περιείχε ο φάκελος,




φύτεψα  τους τέσσερις







 και φύτρωσε μόνο ένας.







Περιττό να σου πω, πως το  φυτό το προσέχω σαν τα μάτια μου











το  δέντρο με τα εξωτικά φρούτα, που

 έχει πολλαπλές χρήσεις:




"Το μπαομπάμπ είναι ένα πολύ αλλόκοτο δέντρο, που φύεται στη Μαδαγασκάρη, την Αφρική και την Αυστραλία, έχει ύψος που φτάνει μέχρι τα 25 μέτρα και διάμετρο κορμού που μπορεί να φτάσει και τα 10. Είναι ένα δέντρο σχετικά κοντόχοντρο, που χρησιμοποιεί το μεγάλο του πάχος για να αποθηκεύσει μέχρι και 120.000 λίτρα νερό. Έτσι δημιουργεί και τεράστιες κουφάλες. Δεν υπάρχει τρόπος να μετρήσει κάποιος την ηλικία ενός μπαομπάμπ -αλλά κάποιοι υποστηρίζουν ότι μερικά μπορεί να ζουν για χιλιάδες χρόνια.
 Σύμφωνα με έναν Αραβικό μύθο, το μπαομπάμπ οφείλει το αλλόκοτο σχήμα του στον ίδιο το Διάβολο, που κάποτε το ξερίζωσε και το ξαναφύτεψε ανάποδα.
Στον Μικρό Πρίγκιπα του Αντουάν ντε Σεντ Εξυπερί, ο πρωταγωνιστής φοβόταν ότι μπορεί να φυτρώσουν τεράστια μπαομπάμπ στο μικρό του πλανήτη, και να του πιάσουν όλο το χώρο."






Τα μεγάλα λευκά λουλούδια του (διαμ. 20 εκ.) μυρίζουν πολύ όμορφα όταν ανθίζουν αργά τα ανοιξιάτικα απογεύματα. 



photo







; Ομως σε 24 ώρες μαραίνονται και γίνονται καφέ με πολύ δυσάρεστη μυρωδιά.


photo


"Τα φύλλα καταναλώνονται ως ορεκτικά και το φρούτο 




διαλυόμενο στο γάλα ή το νερό χρησιμοποιείται ως ρόφημα.

Ο πολτός του είναι ιδιαίτερα θρεπτικός, ενώ παράλληλα είναι πλούσιος σε αντιοξειδωτικές ουσίες, σίδηρο  και ποτάσιο.
Οι σπόροι, παράγουν επίσης βρώσιμο λάδι και τρώγονται ωμοί ή ψημένοι.


To δένδρο αυτούσιο χρησιμοποιείται ως δενδρόσπιτο 






και το ξύλο του για την κατασκευή σπιτιών .


Η χρήση του όμως δεν περιορίζεται μόνο στην κατανάλωση, καθώς χρησιμοποιείται και στην ιατρική.
Συγκεκριμένα, το φρούτο, τα φύλλα και η φλούδα ωφελούν σε περίπτωση πυρετού και νεφρικών ασθενειών.


Παρόλα αυτά, οι Ευρωπαίοι καταναλωτές δεν θα είναι σε θέση να γευτούν αυτούσιο το φρούτο ή τις παραδοσιακές χρήσεις του καθώς θα χρησιμοποιηθεί μόνο ο πολτός του.


Ένας χυμός από φρούτα Baobab (Adansonia) που κυκλοφορεί στο εξωτερικό.






"Δεκάδες επιχειρήσεις έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για αυτό το παράξενο φρούτο, μήκους 16 με 20 εκατοστών, του οποίου το δέντρο ζει 1000 χρόνια και οι εκτιμήσεις των εισαγωγέων μπαομπάμπ αναμένουν ότι η ζήτησή του θα δώσει δουλειά σε εκατομμύρια Αφρικανούς."



"...νέο εξωτικό φρούτο έρχεται στην Ευρώπη" 
έγραφε το δημοσίευμα και στη συνέχεια έδινε λεπτομέρειες:

"Έγκριση για κυκλοφορία από την Ε.Ε. στην Βρετανική αγορά πήρε το ασυνήθιστο αφρικανικό φρούτο μπαομπάμπ. Το νέο, για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, φρούτο που περικλείεται από σκληρό κέλυφος, περιέχει έξι φορές περισσότερη ποσότητα βιταμίνης c από τα πορτοκάλια και διπλάσια ποσότητα ασβεστίου από το γάλα.

Οι κάτοικοι της Αφρικής καταναλώνουν αυτό το φρούτο χιλιάδες χρόνια τώρα, ενώ οι Ευρωπαίοι θα το έχουν στην διάθεσή τους ως συστατικό σε smoothies και μπαρ δημητριακών.
Από το 1997, τα τρόφιμα που δεν είναι ευρέως γνωστά στην Ε.Ε., εγκρίνονται πρώτα από τις 



αρχές πριν περάσουν στον καταναλωτή."

""






΄Υστερα λοιπόν από 20 μήνες από τότε που το φύτεψα  Αγγελική μου, η αδανσονία μου βρισκόταν το περασμένο καλοκαίρι σε αυτή την κατάσταση.
΄Ενας  λεπτός κορμός  με τα  τέσσερα στενόμακρα φύλλα


τα οποία έχασε τον  περασμένο Δεκέμβριο  -μιας και είναι φυλλοβόλο-  
και έμεινε ένα ασήμαντο κλαράκι...




Το Μάϊο το ασήμαντο κλωναράκι  έδωσε σημεία αναγέννησης


          
και λίγο αργότερα γέμισε προς μεγάλη μου χαρά καταπράσινα φύλλα             










Αν συνεχίσει να αναπτύσσεται ομαλά,  σκέφτομαι να  δοκιμάσω σε μπονσάι εκδοχή





Και τώρα τι κατάλαβες... θα σκεφτείς εύλογα Αγγελική μου. 
Μήπως και πρόκειται να το καμαρώσεις μεγάλο, αφού ... αυτό ζει 1000 χρόνια και εμείς δεν γνωρίζουμε τί μπορεί να ...μας βγάλουν οι επόμενες μέρες;

Όμως ούτε η κατάσταση που όχι μόνο εδώ ή  στην Ευρώπη αλλά και σε όλον τον πλανήτη επικρατεί,  βοηθάει να αισιοδοξήσουμε.

Όχι φυσικά,  αλλά απλά απολαμβάνω τα διάφορα στάδια της ανάπτυξής του, έτσι από περιέργεια.


όπως επισημάνθηκε  από fotki


Τα οποία φύλλα δε σου κρύβω πως ανενδοίαστα δοκίμασα και πραγματικά
 η γεύση τους μοιάζει πολύ με αυτήν του σπανακιού 




ΠΛΗΡΕΙΣ, ΑΚΡΙΒΕΙΣ και ΧΡΗΣΙΜΕΣ πληροφορίες 
ΕΔΩ


http://www.bbc.co.uk/dna/h2g2/A295472




ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ!!!



Παρασκευή 19 Αυγούστου 2011

Οι καμπανούλες




Μικρό παιδί σαν ήμουνα και έβγαινα στον κήπο, μικρό παιδί
μαδούσα τα  γεράνια της κι' όλες τις καμπανούλες,   μικρό παιδί...
Και όταν έκανε να βγεί τον κήπο να απολαύσει 
τα πάνω κάτω έφερνα κι' έτρεχε να με φτάσει...
                                                               

Διότι  γνώριζε  από πρώτο χέρι,  πως  ο ... δράστης που είχε φέρει τα πάνω κάτω ή αν θέλεις τα ίσια ανάποδα, ήταν η αφεντιά μου...
Τώρα εδώ που τα  λέμε και σε  σύγκριση με τον  παιδεμό των  κοραλλιών  της,  οι καμπανούλες της  


 έχω ακόμη την εντύπωση πως γίνονταν καλλιτέχνημα και δεν υπερβάλλω...

Τα καυτά καλοκαιρινά μεσημέρια  λοιπόν,  που ύπνος δε μ' έπιανε,  χωνόμουν και ...χανόμουν μέσα στον κήπο  μας. Εκτός από τα κοράλλια της,  τις  διακοσμητικές  ανησυχίες μου (τώρα που το σκέφτομαι διαπιστώνω πως το 'χα από μικρή...), πλήρωναν και τα πολύχρωμα γεράνια, που αφού τους μαδουσα τα πέταλα,  "έβαφα"  τα παιδικά μου νυχάκια σε ό,τι χρώματα διέθετε η ανθοσυλλογή της ταλαίπωρης μάνας. 
΄Υστερα  ερχόταν η σειρά του πλούσιου σε φύλλωμα και άνθη  θάμνου.  Κάθε πέταλο  άλλαζε σχήμα και μορφή.   Από κλειστή καμπανούλα  τα έφτιαχνα και έμοιαζαν  με τα άνθη του  ιβίσκου,  αφού γύριζα όοοολα τα πέταλά τους προς τα έξω.  
Μα όοοολα...




Και όταν έβγαινε την έπιανε  θυμός μεγάλος, ανακατεμένος όμως με παράπονο...

Πάλι  με τα λουλούδια μου πάλευες όλο το μεσημέρι, γι' αυτό δεν ακουγόσουνα;


Πέρασαν τα χρόνια και  το θάμνο εκείνο,  που σαν καμπανούλα τον ήξερα, ποτέ δεν έτυχε να ξαναδώ.
΄Ωσπου προ μηνών  περιοδεύοντας στο διαδίκτυο, βρήκα  εντελώς  τυχαία   τη σελίδα του καθηγητή φυσικής και φίλου  συμπλόκερ T. N. Καραμήτσου  και πολύ το χάρηκα.  ΄Οοοχχι...  μη φανταστείς πως το ενδιαφέρον μου κέντρισαν τα  ηλεκτρόνια και τα ποζιτρόνια,  αφού εγώ με τη φυσική δεν τα πηγαίναμε καλά.

Κοντοστάθηκα στις ωραίες φωτογrαφίες του, αλλά 
ΜΙΑ με καθήλωσε... 
και την e-κλεψα...





Η τόσο  όμορφη και φυσική  φωτογραφία στάθηκε ίσως η ευκαιρία να μάθω  τη ονομασία της καμπανούλας. 

του οποίου τα φύλλα, πέραν από  τις θεραπευτικές  ιδιότητες που διαθέτουν, χρησιμοποιούνται για την παρασκευή σκοινιού και χαρτιού.




Είναι αρκετός καιρός που κρατούσα αυτή τη φωτογραφία στα πρόχειρα,  γι' αυτήν ακριβώς την ημέρα,  σαν και σήμερα... πριν από 17 χρόνια... μήπως και εξιλεωθώ για τις ζημιές στα λουλούδια της...

Πέμπτη 28 Ιουλίου 2011

Σελίδα 4, αριστερά κάτω...






Κι' εκεί που ήμουν στην ακτή,
άκουσα γάργαρο ένα γέλιο απ' το κύμα
-ήσουν εσύ;
Κοίταξα πέρα μακριά κι ήρθε κοντά μου
ξαφνικά του ανέμου μια ριπή από χάδια
-ήσουν εσύ;
Κοίταξα ύστερα ψηλά κι είδα ολάνοιχτη 
αγκαλιά κάτασπρου γλάρου να καλεί
-ήσουν εσύ;
΄Εσκυψα τότε στο νερό, πήρα μια χούφτα,
 μα αυτό έλιωσε αμέσως στο  κενό
-ήμουν εγώ;




Αν, λέω αν,  αγγίζαμε με τη ματιά
 κι' ακούγαμε με την καρδιά...
Αν,  λέω αν, τα λόγια ήταν περιττά
κι' έφτανε μόνο η φωτιά...
Αν ήταν έγκλημα τα τάχα λογικά
κι' ακούγαμε μόνο τα κορμιά...
Σου λέω, αν... 






 Τί λες, το ρίχνουμε έξω απόψε;
΄Ακου ένα πρόγραμμα που έχω σκεφτεί:
Αρχίζουμε μ' ένα ποτό από λωτό έτσι,
για  να  ξεχάσουμε το χτες το βαρετό.  Μετά 
χορεύουμε μες τη βροχή  ένα τανγκό, δίπλα
στον Κέλι, τον Αστέρ κι' όταν περάσει
η ώρα γυρνάμε σπίτι να στεγνώσουμε τον
έρωτα που τα κορμιά θα 'χει ποτίσει.
Τί λες, το  ρίχνουμε έξω απόψε;






Τριγύρω σου είμαι, παντού στον ορίζοντα, δες με.
Εγχέομαι στην ψυχή σου, ενδύω στο βλέμμα σου.
Οι μύριες μορφές μου για σένα εναλλάσσονται 
και παρελαύνουν, δες με.  Εγώ είμαι κάθε μέρα μια
γιορτή, μια πανδαισία είμαι.  Πετάω, απλώνομαι,
φοριέμαι, κοσμώ, διακοσμώ ευφραίνω.  Δες με,
μην προσπερνάς  κοιτώντας με απλανώς,
 χωρίς να βλέπεις ότι υπάρχω.  Δεν είμαι ένα, είμαι πολλά
 και ένα είμαι πάλι. Δεν μ' έπλασες εσύ, η Φύση μ' έπλασε, 
μα εγώ για σένα υπάρχω -δες με









(εικόνα του καλού ΜΑΣ  ηλιογράφου) 



Τρίτη 26 Ιουλίου 2011

Κάποιο καλοκαίρι





"ΠΟΡΤΟΚΑΛΗΣ ΗΛΙΟΣ" ... "ΝΕΡΑΪΔΑ"... "ΑΦΑΙΑ"..."ΚΑΜΕΛΙΑ"
' Ελαααα, έλα για Αίγινααα.... φεύγει σε 10 λεπτααααά"



Το μοναδικό σημείο του λιμανιού που κινείται στους πλέον πυρετώδεις ρυθμούς. Καθημερινά και σε κάθε εποχή του χρόνου.

Θυμάμαι το πρώτο μου ταξίδι (σε ηλικία 9 ετών) στο νησί που αγάπησα και υπήρξε για πολλά και συνεχή χρόνια μετά, ο αγαπημένος κοντινός προορισμός για ημερήσιες εκδρομές .

Μέσα στο πλοίο, να περιφέρεται και ο γραφικός τύπος με το ψαθάκι και το καλάθι περασμένο στον ένα βραχίονα, γεμάτο με (τί άλλο;...) φυστίκια Αιγίνης, να μοιράζει χαρτάκια με νούμερα για την κλήρωση, με έπαθλο το περιεχόμενο του καλαθιού...

Και από τα μεγάφωνα να ακούγεται η φωνή του τότε πιτσιρικά, να τραγουδάει πως... ήτανε μικρό παιδάκι...και τον λέγαν Νικολάκη.... αργότερα γνωστού τραγουδιστή Νίκου Νομικού και πατέρα σήμερα νεαρής και όμορφης πρώην  Σταρ Ελλάς.



Και φτάναμε στο ενοικιαζόμενο δωμάτιο (πολυτέλεια για τότε) της κοντής και στρογγυλής μα σβέλτης κυρα-Βούλας, με κοινόχρηστη κουζίνα και W.C....και το πίσω παράθυρο του οποίου έβλεπε σε φυτεία με φυστικιές... ΄Απλωνες το χέρι και γέμιζες τις χούφτες..΄Ισως αυτός να είναι και ο λόγος που η Γλαρένια τρελαίνεται για φυστίκια Αιγίνης...



           
"Αιγινίτη φυστικέμπορο έπρεπε να είχες πάρει..." 


μου λέει χαριτολογώντας ο Γλάρος μου, που ξέρει την αδυναμία που τους έχω και τα κουβαλάει ....με τα κιλά.


Και χταποδάκι στα κάρβουνα τα βράδια στην παραλία
"Μπούληηηη ένα όοοζο στο " τρία"...
φώναζε ο μαγαζάτορας στον πιτσιρικά σερβιτόρο


Ψάρεμα με την πετονιά τα βραδάκια στο μώλο, όπου ένα βράδυ το αγκίστρι βάρυνε τόσο, που ο μπαμπάς ζήτησε τη βοήθεια ενός ψαρά, που εκείνη την ώρα ήταν στη βάρκα του.
Μεγάλο ψάρι είναι, άφηνε...άφηνε και τράβα γρήγορα...ξαναάφηνε και ξανατράβα την πετονιά... είπε εκείνος, μέχρι που το έβγαλαν.
΄Ενα πολύ μεγάλο μουγκρί που αναδευόταν σα φίδι. Την επομένη η μαμά το μαγείρεψε, δεν αγγίξαμε όπως ήταν φυσικό μπρος στην εικόνα της προηγούμενης νύχτας και το παρέλαβε περιχαρής η ...κοντή και στρογγυλή κυρά-Βούλα, με όλη την κατσαρόλα."

Αυτό που θυμάμαι έντονα από εκείνο το βράδυ, είναι  ο περαστικός από το μώλο  φινετσάτος  άνδρας, που  με τα χέρια στις τσέπες του παντελονιού του έκανε το μοναχικό του περίπατο και το παρουσιαστικό του δεν περνούσε απαρατήρητο. Κανονικό ανάστημα, ευγενής, με ένα πουλόβερ ριγμένο στην πλάτη, που τα μανίκια του έπεφταν ανάλαφρα  μπροστά στο στήθος του και μια διαφορετική  αύρα.
΄Εμεινε μαζί μας παρακολουθώντας με ενδιαφέρον, μέχρι που κατάφεραν ο πατέρας μου με τον ψαρά να βγάλουν το μεγάλο σαν φίδι και γλιστερό ψάρι, που αναδευόταν με δύναμη από τον πόνο  και ...το θυμό.

Μιχάλης Κακογιάννης συστήθηκε....



Τσαλαπετεινέ  μου, δεν τόλμησα νωρίτερα να κάνω πράξη  την απάντησή σου  στο σχόλιό μου, με την προτροπή: "

Τολμώ,  έστω με καθυστέρηση σήμερα,  ευαισθητοποιημένη  από την απώλεια του μεγάλου δημιουργού και σκηνοθετικού θρύλου, που χθες 
έφυγε για τον πολύ μακρινό  μοναχικό του περίπατο σαν ... Πορτοκαλής ΄Ηλιος!



Καλό του ταξίδι...


σημ.: το εντός αγκυλών κείμενο είναι αναδημοσίευση της από 11/8/2007 ανάρτησής μου