ΑΣΠΑΣΤΌΣ

"Ο πεινασμένος...

2009-11-16T15:00:00.005+02:00

...καρβέλια ονειρεύεται" , λέει ο σοφός μας ο λαός

ή το άλλο παροιμιώδες, που ταιριάζει γάντι με την περίπτωσή μου

και δε θα τον διαψεύσω...
"΄Οσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια".
ή
όσα δε φτάνει η γλάρισσα... τα κάνει αναρτήσεις...

Διότι τι κάνεις, φίλε μου συνιστολόγε, όταν δε μπόρεσες να φύγεις ούτε για ένα μπανάκι του πτωχού λαού και το φθινόπωρο σε υποδέχεται με ...χαστούκια;

Πιάνεσαι από τις αναμνήσεις σου, κοινώς κρεμιέσαι,
σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ηρεμήσεις το επαναστατημένο σου "θέλω" και τα αμέτρητα αλλά και αναπάντητα "γιατί"...

Μιας και λοιπόν για φέτος το καλοκαίρι δεν τα καταφέραμε να κουνήσουμε με τις δουλειές που ανοίξαμε, αλλά και τις άλλες που δε θέλω να συζητώ πλέον, γύρισα το χρόνο πίσω.
Τώρα λοιπόν που ηρεμήσαμε, θα σου πω ένα "μυστικό" και κράτησέ το... πού ξέρεις, μπορεί κάποτε να σου φανεί χρήσιμο.

Αξίζει λοιπόν τον κόπο φίλε μου και θα με θυμηθείς,

αν κάποτε σε οδηγήσει ο δρόμος σου κατά ...' κει, να την κάνεις τούτη τη στάση.

Θα σε αποζημιώσoυν
το καταπράσινο τοπίο, η λίμνη,
η διαδρομή προς το μοναστήρι,

που φτάνεις μέχρις εκεί με τελεφερίκ,

μέσα από μια διαδρομή μαγευτική και με πολύ πλούσια βλάστηση.
Πανέμορφες ορτανσίες με τεράστια μπλε μωβ ή ροζ άνθη στολίζουν όλη τη διαδρομή.

Επιβλητικό το μοναστήρι με την περίφημη
Μadonna del Sasso ( Μαντόνα του χαλικιού),

την εντυπωσιακή
αναπαράσταση του Μυστικού Δείπνου,

την καταπληκτική και πολύ γραφική θέα της λίμνης του Locarno.

Να, σήμερα το έριξα το μεταξωτό μαντήλι στον ένα μου ώμο, το τύλιξα στο λαιμό. 'Ετσι μπας και σπάσει η γκαντεμιά, μήπως ξορκίσω το κακό...

"Προ πάντων..."
μου είπες και σ' ευχαριστώ, side21 μου και καλέ μου φίλε.

(Β. μου,
Καλά να περάσεις και να με θυμηθείς)

΄Ατιτλο

2009-11-10T00:26:00.006+02:00

Δεν είχα θέμα σήμερα και τούτο το έρμο μου κεφάλι δεν κατεβάζει ιδέες.

Πήρα λοιπόν τα στέκια παγανιά, και βρήκα

νέους φίλους.

Ναι φίλοι είμαστε, αφού αποφασίζουμε να μοιραστούμε τις ό,ποιες σκέψεις, ανησυχίες, ερεθίσματα και προβληματισμούς.

Αξιόλογες σελίδες

(ήτανε η τυρκουάζ παρέα της, ήτανε η Αλκυόνη Παπαδάκη από τη μια, ο Σταύρος Λάντσιας από την άλλη με το ρυθμό του tango που λατρεύω - "Σαν ένας αγώνας" και από 11/12/2007 ανάρτηση)

και που

δεν είχε τύχει να γνωρίσω.

Σκόνταψα και σε στέκι γνωστό και δεν άντεξα.... "έκλεψα" πάλι.

Και μου το κάνω δώρο, γατί μου άρεσε.
Εγώ δεν ξέρω και δεν δύναμαι να κάνω το χαρτί να ...αιμορραγεί

"Κάποτε, δεν υπήρχες. Ήσουν απλά μια ιδέα στα μυαλά των γονιών σου. Μέχρι που ένιωσαν την ανάγκη να σε πάρουν αγκαλιά. Εσένα. Που δεν υπήρχες.

Έτσι, αποφάσισαν να κάνουν την πιο αντιδημοκρατική πράξη. Να συλλάβουν έναν αθώο.

Εννέα μήνες περίμενες την απόφαση του δικαστηρίου, που τελικά ήταν καταδικαστική. Σε τράβηξαν από το κεφάλι και σου έκοψαν την αλυσίδα που σε κρατούσε.

Ύστερα, οι υπεύθυνοι της σύλληψης έκαναν το παν για να σε προστατέψουν. Μέχρι να μάθεις τα κόλπα της φυλακής. Για να μπορείς να προστατευτείς από μόνος σου.

Ώσπου, τα κατάφερες. Στάθηκες γερά στα πόδια σου. Έχτισες το δικό σου κελί, αγάπησες τη φυλακή σου, τους συγκρατούμενούς σου. Ζούσες ανέμελα.

Μέχρι που ένα βράδυ ένας άπειρος κρατούμενος σε ρώτησε:

Φυλακίζονται οι ιδέες;"

΄Οχι, πες μου τώρα...

Μπαίνουνε μέσα σε κελιά,

τις δένουν χειροπέδες

ή γλαροπούλια γίνονται

και σκίζουν τους αιθέρες;

Με τι τραγούδι, αλήθεια φίλε/η μου, εσύ που με διαβάζεις, θα τη συνόδευες τούτη την ανάρτηση;

(σημ. 1 Στεριανή μου Ζάλη Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για την ευγενική σου παραχώρηση!!!

σημ. 2 Εικόνα επεξεργασμένη από κέρας της αμάλθειας και την ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!)

Με... "δόση ανέμου"

2009-11-04T16:28:00.009+02:00

Σήμερα μου δίνεται η ευκαιρία και με αφορμή την ανάρτηση του Ιωάννη Τ. ,

να κάνω κάτι που έπρεπε να είχα πράξει προ διετίας.

Το μπλογκ "ΑΣΠΑΣΤΌΣ" , η ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ και Γλαρένια για τους φίλους της, ευχαριστεί από καρδιάς την Ελένη Νανοπούλου για το δια των χειρών της πολύτιμο έργο της, δώρο στη Γλαρένια (βλ. φωτο)

"...από τότε που ανακάλυψα το blog σου δεν ξέρω γιατί αλλά αυτός ο πίνακας που σου στέλνω αντιπροσώπευε για μένα εσένα, με μια δόση ανέμου ταυτόχρονα. Και τούτον συμβολίζει το τυλιγμένο σώμα...

...Ο πίνακας είναι ακουαρέλα σε καμβά, και τον έχω φτιάξει αρκετά χρόνια πριν, είναι ίσως από τα λίγα κομμάτια της δουλειάς μου που υπάρχουν στην κατοχή μου.

(ίσως να μην είναι και το καλύτερο από τεχνικής άποψης, μα έχει λίγο καρδιά μικρού παιδιού, όπως προ- είπες)

...με πολύ αγάπη και έγνοια mist

κατά τον νονό μου Ελένη"

Ελένη μου, επίτρεψέ μου, τολμώ τον μέσω της διαδικτυακής ανωνυμίας ενικό, ως ένδειξη οικειότητας (εμείς στην Αργολίδα είμαστε αυθόρμητοι), φιλίας και ευγνωμοσύνης.
Σ' ευχαριστώ για την πολύτιμη προσφορά σου,
αλλά και δεν ξεχνώ τα καλά σου λόγια, όταν χρειάστηκε.

Αντιγραφή από ΄Ηχος Πλάγιος
ΕΛΕΝΗ ΝΑΝΟΠΟΥΛΟΥ - Ολόγραμμα

Ολόγραμμα

οικειότητα την οποία θεωρώ

κάθε βράδυ γυρίζοντας

θ’ ανοίγω τις παλιές φθαρμένες ιστορίες

να μην κλαίν

που κάθομαι εγώ αντίκρυ σου

και πίνω αθανασία την ανταύγεια σου

***

Γέρμα

ΙΙ

τα χέρια μας τα χέρια μας

μ’ όλα τα μάνταλα ανοιχτά

κι ερημιές να σβήνουν

κει που οι όρμοι των χειλιών

αγκυροβόλι πιάνουν

μικρή – μικρή εγώ στα χέρια σου

μου φοράς το πέτρωμα της Λάβας

***

Τα λινά

Πήρε αργά η ώρα

Ο έρωτας εδόθηκε στους ευτυχείς

πλαγιάζουν οι φωνές τα πρόσωπα

διαθέσιμα μέχρι τα κόκκαλα ποτάμια στάζουν φιλιά

ίσαμε το μεδούλι σκίζεται η ψυχή

ΙΙΙ

ας λεν οι άλλοι

το κρύο τους το κουβαλούν αιώνες

με φόβο πλαγιάζουνε τις αγκαλιές

κι εκείνες ψάχνουν σε παράθυρα

μια κατακόκκινη πανσέληνο

ν’ ακούσει απευθείας

το πως φοβάται ο ύπνος

***

Εσπερινός

δεν μπορώ να δω

είναι μεγαλείο τούτη η ώρα

του εσπερινού

άναψε ένα λιβάνι πρόσχημα

αμαρτωλό τ’ αηδόνι

που σε φίλησε .

.
II

θεέ μας

μας έψαχνες

με τον κανόνα και την απαίτηση

εν’ άθροισμα είναι το νερό

απ’ το ελάχιστο και το πολύ μας σώμα

δεν κοιμάμαι ποτέ τις μικρές ώρες

κάποτε – κάποτε πλαγιάζω

στην αυτοψία της αγάπης

αποδημώ με την απρέπεια

Η Ελένη Νανοπούλου γεννήθηκε στο Άργος. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της στο Τμήμα Οπτικής, σπούδασε Σκηνογραφία - Ενδυματολογία στη Σχολή του Λυκ. Σταυράκου, και εργάζεται στο θέατρο το κινηματογράφο και την τηλεόραση. Στην επαγγελματική της διαδρομή έχει συμμετοχές ως Σκηνογράφος-Ενδυματολόγος σε κινηματογραφικές ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και θεατρικές παραστάσεις.

Το «Ολόγραμμα» που εκδόθηκε το 2009 από τις εκδόσεις ΔΡΟΜΩΝ είναι η πρώτη της δημοσιευμένη ποιητική συλλογή. Το ‘’Ολόγραμμα’’ είναι ένα σώμα, με πέντε ενότητες γραφής, με στόχο όμως να μπορεί η κάθε μια να σταθεί και μόνη. Από την ποίηση του ‘’Ολογράμματος’’ δεν έχει υπάρξει μέχρι τώρα δημοσιευμένο κάποιο δείγμα γραφής στο διαδίκτυο μήτε σε λογοτεχνικό περιοδικό.

Άλλα ποιήματα της έχουν δημοσιευθεί στο περιοδικό Ρωγμές τεύχος 8ο.

Δραστηριοποιείται τα δύο τελευταία χρόνια στο διαδίκτυο, και διατηρεί τη σελίδα ‘’Σταγόνες από μελάνι’’

http://indianmist.blogspot.com/

"Ζωγράφισε με κιμωλία στον τοίχο ο Ήχος Πλάγιος. Μόνος..." και τον ευχαριστώ που μέσω της ανάρτησης του μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω το λιγότερο δυνατό , που να αρμόζει, για την Ελένη Νανοπούλου

Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει....

2009-11-01T15:33:00.003+02:00

...ούτε που καταλάβαμε πως φτάσαμε στο Νοέμβριο.

Ενδέκατος είναι στο τωρινό ημερολόγιο ο Νοέμβρης μα κάποτε υπήρξε ένατος και το όνομά του έχει προέλθει από το λατινικό novem που σημαίνει εννιά. Για τους αρχαίους ήταν ο μήνας των... κουκιών!
Πυανεψιών* (Αττικός μην) για το διάστημα από 16 Οκτωβρίου έως 15 Νοεμβρίου , το όνομά του προήλθε εξαιτίας μιας σημαντικής γιορτής (Πυανέψια) προς τιμήν του Απόλλωνα, κατά την οποία έβραζαν και έτρωγαν κουκιά (πύανοι)
Μαιμακτηριών για το διάστημα από 16 Νοεμβρίου έως 15 Δεκεμβρίου.

Αρχίζει ο χειμώνας, αρχίζουν τα κρύα, τελειώνουν οι γεωργικές δουλειές και τα ψέματα...

Καιρός να βγάλουμε τα... κάστανα απ' τη φωτιά!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ και ΧΕΙΜΩΝΑ,
με αγάπη και χαμόγελο, θαλπωρή και καλή συντροφιά.

(*) Ετυμολογία:

Ο Πυανεψιών παράγεται από τους πυάνους (κυάμους: κουκκιά) + έψειν (έψω = ψήνω, βράζω)

Χαιρετίσματα λοιπόν...

2009-10-26T10:44:00.010+02:00

...όχι τούτη τη φορά στην εξουσία, γιατί αυτή την έχουμε ή μας έχει ... αυτό δεν το έχω ακόμη καταλάβει...προ πολλού χαιρετίσει, αλλά στην Υahoo/Geocities.
Μάλιστα, σ' αυτήν.

Για να καταλάβεις φίλε μου, αρχές καλοκαιριού έλαβα μιαν ενημέρωση-προειδοποίηση από τη Yahoο/Geocities, πως από 26/10 δε θα παρέχονται πλέον οι δωρεάν υπηρεσίες της.

Αρχικά δεν έδωσα σημασία η πολύξερη μπλόγκερ, διότι αφ' ενός δεν ξέρω τι σόϊ υπηρεσίες είναι αυτές (δε γίνεται βρε παιδί μου να τα κατέχω και όλα σε αυτή την ηλικία... νόμιζα πως έχει να κάνει με τις χώρες των επισκεπτών) και aφ΄ετέρου θεωρώντας πως έχω..."δέσει το γάϊδαρό μου" ύστερα από το πάθημά μου (να μην επαναλαμβάνομαι) με τις δύο άλλες "Γλαρένιες αγκαλιές" μου, αντίγραφα του "ΑΣΠΑΣΤΌΣ" σε Wordpress και Pathfinder, είπα...δε βαριέσαι, σιγά που τώρα θα υποκύψουμε στους εκβιασμούς του καθενός, να πληρώνουμε για να μαζεύουν οι πολυεθνικές χρήμα.

"Η εταιρία αναφέρει ότι οι χρήστες του GeoCities θα μπορούν να μεταφερθούν στην υπηρεσία hosting της Yahoo, με κόστος 5 δολάρια το μήνα για ένα έτος και 10 δολάρια το μήνα στη συνέχεια"

Πέρα από πολύξερη ...και σοφή η μπλόγκερ, με νιώθεις...

Μπήκα που λες στο Γκούγκλη και βρήκα την επιβεβαίωση ΕΔΩ.

Παρακάτω μιλούσε και για δωρεάν μεταφορά του site μου, πράγμα που δεν κατάφερα να κάνω, συνέπεσε και η περίοδος με το πολύ "θερμό" καλοκαίρι για τη γλαρο-οικογένεια, όπου το ..."δε βαριέσαι, εδώ ο κόσμος χάνεται" πήγαινε σύννεφο... και συνέχιζε:
"Οι χρήστες του GeoCities Plus θα μπορούν να μεταφέρουν τα site τους χωρίς επιπλέον κόστος."

Τούτο το τελευταίο δεν το επεχείρησα, γιατί όπως μπήκα στην παραπάνω διεύθυνση έτσι και ξαναβγήκα. Δεν καταλαβαίνω εγώ από θεωρίες είμαι πρακτικός τύπος.
Αναφέρει όμως και αρχεία που πρέπει να σώσω και με βάζει σε σκέψεις...

Επειδή έλαβα και την τελευταία ειδοποίηση από Yahoo:"On October 26, 2009, your GeoCities site will no longer appear on the Web, and you will no longer be able to access your GeoCities account and files."

Eπειδή η 26η Οκτωβρίου εκπνέει σήμερα,

Επειδή τα ...δες εδώ και πήγαινε εκεί εγώ τα βαριέμαι, έχω και μαγειρέματα...λόχο να θρέψω,

αλλά και

Επειδή δεν γνωρίζω τί μέλλει γενέσθαι

και....

Εις ην περίπτωσιν συμβούν όλα όσα η Yahoo και ολόκληρο το καλοκαίρι μου ζάλιζε το κεφάλι πως θα προκύψουν από τις 26/10,
εγώ, να το ξέρεις, θα πάω γι' άλλο "ΑΣΠΑΣΤΌΣ".

Basniaaaaa... καλού κακού, λέγε τι κατάλαβες ή ξέρεις επί του προκειμένου.

glitter-graphics.com

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
σε ΟΣΟΥΣ σήμερα γιορτάζουν

Υπάρχει λόγος...

2009-10-22T14:38:00.005+03:00

"Κι εγώ έχω θυμώσει μερικές φορές , κι εγώ ένοιωσα την επιθυμία να του ..σπάσω κάποια στιγμή το κεφάλι ..»

Εγώ τώρα ήταν να μη θυμώσω, αχτιδούλα μου, που κοίτα και διάβαζε για να καταλάβεις και πες μου αν έχω άδικο...

Μου φέρνει, που λες, ο Γλάρος μου ένα τριανταφυλλάκι για το γραφείο μου, από εκείνα που σου ‘χω πει πως ρημάζει για χάρη μου τους ξένους κήπους.

Μεταξύ μας καλά έκανε, γιατί τέτοιο άρωμα σπάνια τυχαίνει την σήμερον ημέραν στα λουλούδια της πόλης και σκοπεύω να το φυτέψω (μόσχευμα) για να πιάσουμε το σόϊ.

Εγώ είμαι στον "ΠΙ-ΣΗ" και …δουλεύω.

Παίρνει τα μικρό βαζάκι από το μαρμάρινο ράφι (πάνω από το καλοριφέρ) και από το μπουκάλι μου το γεμίζει με νερό. Βάζει το λουλουδικό μέσα και τοποθετώντας το ξανά στο ράφι, εκείνο δε στάθηκε καλά και αναποδογυρίζει.

Αλλού το λουλούδι, αλλού το βάζο και όλα τα νερά πάνω στο κουτί του υπολογιστή. Που να με έβλεπες…άστραψα κι βρόντηξα….

- Μα καλά βρε παιδί μου επίτηδες το κάνεις; θέλεις να χαλάσει το μηχάνημα;

- Ναιιι, σιγά μη σου χαλάσουμε την επικοινωνία… με ύφος όλο σημασία, καταλαβαίνεις τώρα...

- Πάλι εκεί η κουβέντα, έτσι; Μια εμμονή την έχεις, αλλά εγώ φταίω... Δε μου κοβότανε το πόδι που ξεκινούσα τότε για 'κείνη την παραλία; (BEST-WORSΤ ανάρτηση από 19/1/2008)

- Εμ…δε σου κοβότανε… κι’ εγώ τώρα θα ήμουνα στο Sea Point στο Cape Town, να μετράω τα κύματα...

Τό 'πανε πάλι..

"Οι προσωπικές σχέσεις μοιάζουν με δελτίο καιρού που προμηνύει θύελλες και δυνατά μποφόρ. Προσέξτε μήπως οι διαφωνίες, φτάσουν τόσο μακριά ώστε σας κάνουν πιστό πελάτη δικηγόρων.»

Χαααα, εγώ τελικά, αυτούς θ' αρχίσω να τους φοβάμαι… δικηγόρους στην παρ-e-α έχουμε;

- Καλέέέ (εγώ) σαν σήμερα ήτανε και το ξεχάσαμε...

- Αλήθεια γυναίκα μου; να σε φιλήσω... Σήμερα θα μεθύσουμε

(Eυχαριστώ την αχτίδα και τους Αστρο-Συμμορίτες, που μέσω των αναρτήσεών τους παρακινήθηκα να δημοσιεύσω τούτη τη δική μου)

Αναδρομές

2009-10-12T23:40:00.008+03:00

Εκεί ακριβώς απέναντι από την παλιά ταβέρνα, βρισκόταν η αυλή μας, που από το μανδρότοιχό της κρέμονταν τα λουλουδιασμένα κλωνάρια της ρολογιάς.(*)

Στην αυλή εκείνη, που τί ήθελες και δεν είχε η μαμά μου φυτέψει, υπήρχε και μια συκιά αυτοφυής και πανύψηλη. Από μόνη της είχε επίσης φυτρώσει και μια ροδακινιά. Μεγάλα, αρωματικά και πολύ ζουμερά τα ροδάκινα που έκανε.... Δεν έχω ξαναγευτεί όμοιά τους.

Αυτό το παλιό το ταβερνάκι, με την κληματαριά στο πλάι και το σπίτι από πάνω, όπου έμενε ο ταβερνιάρης με την οικογένεια,
είδα στον ύπνο μου xθες βράδυ κι εγώ μικρή, όπως και τότε, με το άδειο μπουκάλι στο ένα χέρι και το τρίδραχμο στο άλλο.

Ψηλό διόροφο το σπίτι και κάτω η ταβέρνα. Μια μεγάλη στενόμακρη αίθουσα και αριστερά στη σειρά από τον ένα τοίχο ως τον άλλο
τα βαρέλια με το κρασί.
Κάθε φθινόπωρο και πριν έρθει ο φρέσκος μούστος, έβγαζε ο κυρ-Βαγγέλης τα βαρέλια έξω στο χωματόδρομο. Toυς αφαιρούσε τα τσέρκια, τα ξάπλωνε καταγής και καθάριζαν το εσωτερικό τους με βούρτσες σκληρές για να βγούν και τα τελευταία κατακάθια από τα ρετσίνια και το σωσμένο κρασί της προηγούμενης χρονιάς.

Μοσχοβόλαγε η γειτονιά ρετσίνι ανακατεμένο με τη μυρωδιά του κρασιού,
λάσπωνε ο χωματόδρομος από τα νερά, που έτρεχαν όταν μετά το καθάρισμα έπλενε τα βαρέλια με το λάστιχο. ΄Υστερα αφού τα άφηνε αρκετές μέρες να στεγνώσουν ξαναπερνούσε τα τσέρκια.

και τα τοποθετούσε πάλι στη θέση τους, περιμένοντας το φορτηγό με το φρέσκο μούστο.
Εκεί να δεις μυρωδιές... από τη μια το ρετσίνι που στέγνωνε στο χώμα και από την άλλη ο φρέσκος μούστος.

Τις καθημερινές τα πρωινά καθάριζε, καθισμένος σε μια καρέκλα και έχοντας κάτω στην τσιμεντένια αυλή σε μια λεκάνη νερό, τα ψάρια που μόλις είχε αγοράσει από τον πλανόδιο ψαρά.
Εκεί έφερνε και την άλλη λεκάνη με τη ζύμη για τους κεφτέδες, που έπλαθε με γρήγορες και επιδέξιες κινήσεις τα μεζεδάκια για το βράδυ.

Κάθε Σαββατόβραδο περίμενε τη συγκεκριμένη παρέα που έρχονταν από διάφορα μέρη του Λεκανοπεδίου και που εν μέσω μεζέδων, "εβίβα" και "να πάνε κάτω τα φαρμάκια" ξεκινούσαν οι μελωδικές μαντολινάτες, οπερέττες , "΄Ασ'τα τα μαλλάκια σου", καντάδες και ...κελαϊδούσαν τα ωραία τα πουλάκια...Μας κακοφαινόταν τότε, γιατί μέναμε άγρυπνοι, αφού μιας και δεν υπήρχε τηλεόραση, κοιμόμασταν από τις οχτώμιση το βράδυ. Από την άλλη στα τραγούδια αυτά εγώ δεν έβρισκα ενδιαφέρον, γιατί δεν ήταν της ηλικίας μου, αλλά μακάρι να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο και να γινόταν να ζήσω σήμερα μια μελωδική βραδιά,όπως και τότε.

Τα χρόνια πέρασαν ο κυρ-Βαγγέλης "ταξίδεψε", η ταβέρνα έμεινε για πολλά χρόνια στα αζήτητα...
Βολεύτηκαν μέσα στην κλειστή ταβέρνα περιστέρια, που ανενόχλητα αβγάτευαν την κοινωνία τους και ο καιρός κυλούσε, ώσπου τα παιδιά του ήρθαν κάποια μέρα (δεκαετία του '90) και άδειασαν ό,τι κι΄ αν υπήρχε μέσα στο ταβερνάκι, αφού ήταν όλα για πέταμα. Ανάμεσα στ' άλλα πέταξαν και το ξεκολλημένο μαντολίνο του κυρ-Βαγγέλη.
΄Αχρηστο, είπαν, τι να το κάνουμε...

Τι κι' αν ευαισθητοποιήθηκε ο Γλάρος μου και το μάζεψε. Το έδωσε για επισκευή, κανείς μας όμως και ποτέ δεν ασχολήθηκε μαζί του. Προ ημερών σε ένα σύντομο ταξίδι στο εξοχικό της Γλαρούπολης το βρήκα με χαραγμένα πάνω του και πάλι, τα ανελέητα σημάδια του χρόνου.

Δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο μια νέα επισκευή...

(*) φωτογραφία από thalasitsa

Είπε στον κόκορά του...

2009-10-03T21:29:00.002+03:00

"Πολιτική με κ ό μ μ α - έθνος με τ ε λ ε ί α ν"

(ΧΡΥΣΗ ΔΙΑΘΗΚΗ -350η συμβουλή ....προς τον πετεινόν του)
Πολύβιος Δημητρακόπουλος
(POL ARCAS)
[βλ. και την από 24/2/2008 ανάρτηση με τίτλο "Βιβλιο-πρόσκληση και όχι μόνο")

Αναλογίσου κι' αυτό, που βρήκα μόλις σήμερα, πριν ψηφίσεις...

Εδώ είμαι...

2009-10-01T23:01:00.012+03:00

Δεν είναι πως δεν είχα θέμα, μα είναι πως αισθάνομαι ακόμη κομμένα τα φτερά μου, με όλο αυτό που συνέβη και που ακόμη παλεύω.

Αιφνιδιάστηκα, νιώθω παγωμένη…

Μπορεί να έχει βελτιωθεί σημαντικά η όρασή μου από το δεξί μάτι, όμως αυτή η οπτική διαφορά και ανομοιομορφία του ενός οφθαλμού από τον άλλον ή άλλως μειωμένη οπτική οξυτητα του ΔΟ (τστστστς…οφθαλμίατρος έπρεπε να γίνω…), μόνο μεγάλο εκνευρισμό μου φέρνει.

Εντάξει, το παλεύω, αλλά οφείλω να ομολογήσω πως χάρις στην δική σας συντροφιά, που λειτουργεί στην παρούσα φάση και ψυχοθεραπευτικά, ξαναβρίσκω τους ρυθμούς μου. Το μυαλό ξεφεύγει, η ψυχή γαληνεύει, βλέπω ήλιους,

βλέπω και το φεγγάρι

και ξαναβρίσκω χαμόγελα…

Γιώργο μου, καλέ μου και από παλιά e-φίλε,

(πότε αλήθεια πέρασαν τρία χρόνια), πριν πολλές μέρες είχα κι’ εγώ παραλάβει από την καλή μας φίλη την Εβίτα ένα βραβείο,

που όμως με βρήκε στη δύσκολη στιγμή και δε βρήκα το χρόνο να απαντήσω.

“Βραβειοθεραπεία” έγραψε στον τίτλο, έτσι λειτούργησε εκείνη την ημέρα στην ήδη εύθραυστη ψυχολογία μου και την ευχαριστώ.

Με τη νέα απονομή από σένα,

που ομολογώ πως πέρα από τον αιφνιδιασμό, με συγκίνησες ιδιαίτερα με τα υπερβολικά καλά σου λόγια (χα… είδες τι παθαίνει ο άνθρωπος, όταν η ζωή αρχίζει τα “χαστούκια”;), βρήκες τον τρόπο να με ξεκουνήσεις (σου το ‘πα ήδη στο σχόλιό μου πως όταν πονάω “κρύβομαι”, “εξαφανίζομαι”) και που σύμφωνα με τους όρους του παιχνιδιού, καλούμαι να προσφέρω ΚΑΙ τα δυο, σε 10-20 φίλους.

Προσφιλής η τακτική μου θα σκεφτείς, μα δε μπορώ να ξεχωρίσω κανένα.

Λυπούμαι που επαναλαμβάνομαι, μα θα υπενθυμίσω τη θέση και τη γνώμη μου για τα e-βραβεία.

“Παρά το ότι η γνώμη μου για τα παιχνίδια αυτά είναι κάθετα αντίθετη, όπως και στο παρελθόν είχα τοποθετηθεί:
“…ποτέ δεν κατάλαβα το σκοπό αυτής της επιβράβευσης, ούτε από πού ξεκίνησε αλλά ούτε τους λόγους για τους οποίους καθιερώθηκε. Μήπως ήρθε για να μας διχάσει και όχι να μας ενώσει…”,
κρίνω πως δε μου επιτρέπεται να αγνοήσω τους φίλους που με τίμησαν
και μόνον έτσι τα αποδέχομαι.”

Για μένα είστε ΟΛΟΙ αλλά και ο ΚΑΘΕΝΑΣ ξεχωριστά,

ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΙ,

ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ,

ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟΙ,

ΑΞΙΟΘΑΥΜΑΣΤΟΙ!!

Χαίρομαι και σας ευχαριστώ, με τιμάτε, που επιλέξατε κι’ εμένα στη συντροφιά σας.

ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ , λοιπόν, τα SMART και τα KREATIV,

αλλά και τούτο,

της καρδιάς και της αγάπης

από μένα,

για ΚΑΘΕ ΕΝΑ από ΕΣΑΣ ξεχωριστά.

(α΄φωτο από Flickr,

β΄φωτο του ηλιογράφου μας,

γ΄και δ΄ από Photobucket)

Το είπαν τ' άστρα...

2009-08-30T13:33:00.002+03:00

“…εκεί που άλλοι θα απολαμβάνουν το παγωμένο cocktail τους, εσείς θα μετράτε τα αγκάθια του αχινού και όχι στα πόδια σας..”

Koντολογίς περίμενε, μου’παν οι Συμμορίτες,

απ’ την πολλή την ταραχή θα χάσεις φρονιμίτες...

Έτσι όπως τ’ άστρα ορίζουνε για τον αστερισμό σου

θα χάσεις την ησυχία σου και το λογαριασμό σου

΄Ετσι όπως τα ‘παν φίλοι μου κυλά το καλοκαίρι

στη γλαρο-οικογένεια και όλο μου τo ασκέρι

Με τις δουλειές που ανοίξαμε και όλους τους μαστόρους

κι’ έχω να με παιδεύουνε ….διαβόλους και τριβόλους

Του ενός πονάει σήμερα τ' αριστερό του χέρι

του άλλου δεν του κάθεται εκείνο το μαδέρι,

του τρίτου μπερδευτήκανε χρώματα και πινέλα

κι η έρημη η γλάρισσα είναι με τη μπροστέλα

να μαγειρεύει ολημερίς μήπως και ξεπεράσει

τη γκαντεμιά να βρίσκεται μακριά απ' το λιοστάσι

τις λεμονιές και τ' άνθια της κι' από τις παραλίες

μέσ' το κατακαλόκαιρο ... να κάνει αγγαρείες.

Για αγγαρείες μιλούσα;

Κάτσε να δεις τι μου φύλαγε για μετά...

΄Ετσι είχαν τα πράγματα μέχρις εδώ που είχα ετοιμάσει την ανάρτηση, με όλα όσα "έτρεχαν"στο Γλαραίϊκο και την ανυπομονησία μου να τελειώνουμε με τα μαστοριλίκια, ώσπου φίλοι μου καλοί ήρθαν τα χειρότερα...

Διότι ως γνωστόν, άλλαι αι βουλαί των ανθρώπων και άλλα ο παντοδύναμος Θεός κελεύει....

Εκεί δηλαδή που γκρίνιαζα, ουσιαστικά με το "τίποτε", έρχονται οι ανατροπές και λες, εκ των υστέρων βέβαια... μα μια χαρά ήμουνα, τούτο μας έλειπε τώρα;

΄Ενας απλός πονόματος εξελίχθηκε σε σταδιακή και μέσα σε 5 ημέρες απώλεια οράσεως από το δεξί μάτι και.... έχασα το χαμόγελό μου.

Θα έχεις υπόψη σου τη διαφήμιση με τη μεσήλικα η οποία φορώντας τον ειδικό σκελετό και στην ερώτηση του οφθαλμιάτρου τι βλέπει, απαντάει ΔΙΣ και απογοητευμένη "τίποτα";

Ε... λοιπόν, το τρίτο "ΤΙΠΟΤΑ" και με κεφαλαία είναι το δικό μου...

Πήγα βλέποντας και με μικρή ενόχληση και γύρισα ...γκαβή

Εισαγωγή, φλεβοκαθετήρας για τις ισχυρές δόσεις κορτιζόνης, εξετάσεις επί εξετάσεων και φλέβες... κομμάτια. Ούτε αιμοληψία ήξεραν να κάνουν και να σκεφτείς πως είμαι για πάρα πολλά χρόνια αιμοδότρια, που οι σύριγγες είναι μεγαλύτερες, αλλά τέτοιο πράγμα δεν μου είχε ποτέ συμβεί...

Παιδί μου, η κοπελίτσα έψαχνε να βρει φλέβα παίζοντας με τη σύριγγα....

Πρώτη φορά παίρνεις αίμα; τόλμησα και τη ρώτησα

΄Ετσι δείχνω; μου είπε με ...υφάκι

Περάσαμε κοντολογίς, οικογενειακώς μια πολύ άσχημη εβδομάδα. Γύρισα και μαζεύω τα ασυμμάζευτα κομμάτια της ψυχής μου, αλλά έστω και με ένα μάτι, πρώτη μου δουλειά ΕΣΕΙΣ.

Η συγκίνηση ήταν κατά πολύ μεγαλύτερη με τις αυθόρμητες εκδηλώσεις της αγάπης σας και αυτό μου δίνει κουράγιο να επιμένω και να συνεχίζω.

ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ,

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και ΕΥΧΟΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΤΕ.

Στη ζωή, την κάθε στιγμή, που δε θα αφήνετε για κανένα λόγο ανεκμετάλλευτη, γιατί

είναι μοναδική.

Προς το παρόν δεν είμαι σε θέση να παρακολουθήσω τις πολύ αγαπημένες μου σελίδες σας. Εύχομαι και θα προσπαθήσω στην πορεία σταδιακά να σας διαβάζω, γιατί μου λείπετε,

ΠΟΛΥ,

μα ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ.

Υάκινθοι και κρίνα...

2009-08-19T00:24:00.007+03:00

"Μαμά ήρθα", της ψιθύρισα.
Μόλις είχαμε φτάσει με την ψυχή στο στόμα από το τρέξιμο στου Μπακάκου. Ο Γλάρος να με περιμένει μέσα στο παράνομα σταθμευμένο και πάνω στην Ομόνοια αυτοκίνητο κι' εγώ στην τρεχάλα για το πολύ ακριβό φάρμακο που θα βοηθούσε τον ...τελειωμένο της αιματοκρίτη.
Τη βρήκα στην ίδια, όπως και 2 μήνες τώρα, θέση. Γυρισμένη στο αριστερό πλευρό σε κατάσταση λήθαργου. Γύρισε με δυσκολία το κεφάλι, με κοίταξε σαν χαμένη με το βασιλεμένο βλέμμα της και με θλίψη ψέλλισε τρεις όλες κι' όλες λέξεις που με κάρφωσαν:
"Τώωωωωρα που ήρθες...."

Πού να της εξηγείς...
Τέτοιες ώρες οι λέξεις παγώνουν...
Το φάρμακο δεν της χρειάστηκε, γιατί την επομένη κατά τη διαδικασία της αιμοκάθαρσης έφραξε η φίστουλα στο χέρι της και μπήκε εσπευσμένα στο χειρουργείο, απ' όπου βγήκε με ρόγχο πλέον, για να καταλήξει ύστερα από δυο ώρες. Τόσο άντεξε ο ταλαιπωρημένος της οργανισμός και το χιλιοτρυπημένο της κορμί από το σακχαρώδη διαβήτη που ΔΕΝ πρόσεξε. Αντιδρούσε πεισματικά στην ιδέα της ινσουλίνης.

Πώς γίνεται να μη τη θυμάμαι τέτοια μέρα, ακόμη και ύστερα από δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια...

"... Υάκινθοι και κρίνα

της κλέψαν τ' άρωμα και το φοράνε
κι' οι έρωτες πετώντας σαϊτιές, την περιγελούν..."

Χθες βράδυ το άκουσα και τη θυμήθηκα πάλι...

Tο ζευγάρι των εφήβων με αέρινες κινήσεις λικνίζονταν υπό τους ήχους της

απαλής και αέρινης μουσικής των μελοποιημένων από τη Loreena Mac

Kennit, στίχων της Χαρούλας.

Κι' εγώ μακριά από τους θεατές (γονείς, αδελφάκια, παππούδες και γιαγιάδες των μικρών κατασκηνωτών), που είχαν συγκεντρωθεί για την τελετή λήξης της 3ης κατασκηνωτικής περιόδου εκείνης της χρονιάς.

Καθισμένη σε ένα ξύλινο παγκάκι στο ύψωμα, κρύβοντας την οδύνη μου πίσω από σκούρα γυαλιά, το βασανιστικό κόμπο στο λαιμό να με πνίγει, τον ώμο του πρόθυμο ...δια παν ενδεχόμενον και το χέρι του να σφίγγει το δικό μου.

Την προηγούμενη μέρα την είχαμε "αποχαιρετήσει"...
Δε φόρεσα μαύρα, εκτός από εκείνη την ημέρα. Το μαύρο είναι το χρώμα μου, όχι όμως ως ένδειξη πένθους. Το μισώ σ' αυτή τη μορφή του. Τη θλίψη την κρύβεις μέσα σου ....δεν την επιδεικνύεις.
Σ' εμένα, έλειπε εξάλλου η μάνα...

΄Ηταν η πρώτη χρονιά που και τα πέντε (5) τους έλειπαν στην κατασκήνωση, πρώτη φορά για την 6χρονη τότε μικρή μου, ως η μικρότερη κατασκηνώτρια και πρώτη που θα μέναμε μόνοι στο σπίτι για 21 ολόκληρες ημέρες....
Τρείς ημέρες πριν τελειώσει η κατασκήνωση, τους πήραμε άρον-άρον. ΄Επρεπε να την αποχαιρετήσουν...

Τη γιαγιά τους τη θρήνησαν, γιατί τα κανάκεψε, όπως και κάθε γιαγιά εξάλλου, μα τούτη είχε πολλή αγάπη για τα παιδιά. ΄Ισως γιατί δεν αξιώθηκε για ένα δεύτερο παιδί μετά από μένα, εξαιτίας της πεισματικής άρνησης του πατέρα μου...στην τρομάρα του να μη δει κι' άλλο κορίτσι...
΄Υστερα από 10 ολόκληρα χρόνια μάθαινε πως θα ξαναγίνει μητέρα...
Ανηφόριζε το δρόμο μας γυρνώντας από τη μικροβιολόγο με ένα χαμόγελο σαν ήλιος, εγώ λαχταρώντας τη μάνα έτρεξα κατηφορίζοντας, για να χωθώ στην αγκαλιά τη διάπλατη από τη χαρά της και να ακούσω το χαρμόσυνη είδηση: "Θα σου κάνω αδελφάκι".
Δεν προλάβαμε να χαρούμε ούτε εκείνη, ούτε κι' εγώ.... ο γιατρός αποφάσισε διακοπή της κύησης... λόγω σακχαρώδους διαβήτου.
Δε δέχτηκε την ολική νάρκωση.. και όταν γύρισε μου είπε: "Ευχή και κατάρα σου δίνω να μην κάνεις τέτοιο έγκλημα"...
Το κουβάλησε για πολλά χρόνια το μαρτύριο τούτο, μα την αποζημίωσα...της γέμισα την αγκαλιά....

΄Ηταν όμορφη γυναίκα και παρά τα 67 της χρόνια το δέρμα της "ατσάκιγο".
"Κοίτα γιαγιά που χάνεις" είπα της μεγάλης μου (13 χρόνων τότε).

Την επομένη της θλιβερής τελετής ήταν η... άλλη τελετή στην κατασκήνωση. ΄Ετσι είναι η ζωή, σε θέλει, απαιτητικά, ενεργό συμμέτοχο σε κάθε της εκδήλωση.

Τα παιδιά μου είχαν κάνει μεγάλες προετοιμασίες για κείνη την ημέρα, πολλές πρόβες και δεν ήθελα με τίποτε να τους στερήσω τη χαρά. Δεν είχα το δικαίωμα εξάλλου....

Είδαν τους φίλους τους, έπαιξαν, χάρηκαν, αντάλλαξαν τηλέφωνα και διευθύνσεις και έδωσαν αμοιβαίες υποσχέσεις για την επόμενη χρονιά...

(Εικόνα από Flickr, χρήστης: maketouch)

Γιορτές και χαρές

2009-08-14T09:45:00.004+03:00

"Δίπλα" μας, γενικότερα, βρίσκονται πολλά πράγματα των οποίων αγνοούμε την ύπαρξη.
Και τι έγινε θα μου πεις...
Δεν ξέρω, αλλά εντυπωσιάζομαι με οτιδήποτε μαθαίνω
και το οποίο δεν έχει τύχει γνωρίσω, όπως αυτό το μοναστήρι-εκκλησία της Παναγίας της Ελεούσας στη Fyrom

"Ελεούσα" είναι μια από τις άπειρες προσωνυμίες Της Παναγίας , που αύριο εορτάζεται και τιμάται από την Εκκλησία και κατ' επέκτασιν από ολόκληρη την Ελλάδα και τη χριστιανοσύνη.

Πόσα όμως τα Θεοτοκονύμια;

Το όνομα της Παρθένου Μαρίας, το ιερότερο ανθρώπινο πρόσωπο της Ορθοδοξίας, συνοδεύεται από ένα μεγάλο αριθμό προσωνυμιών που της έχουν δοθεί, κυρίως όμως αποκαλείται: Παναγία, προσωνυμία της Θεοτόκου Μαρίας, από τον 3ο αιώνα ως η αγιωτέρα από όλους τους αγίους. Στον ελληνικό λαό η επωνυμία Παναγία έχει καθιερωθεί ως η συνηθέστερη επίκληση της Θεοτόκου, η οποία συνδυάζεται πολλές φορές και με άλλες προσωνυμίες προς την Κεχαριτωμένη Βασίλισσα του Κόσμου.

Οι επωνυμίες προς τη Θεοτόκο προέρχονται από διάφορες αιτίες:

α) Από τον εικονογραφικό τύπο παραστάσεως της Παναγίας: Βρεφοκρατούσα, Γλυκοφιλούσα, Γαλατούσα, Μεγαλομάτα, Θρηνούσα κ.α.
β) από ιδιότητες της Παναγίας: Γιάτρισσα, Ελεούσα, Κυρία, Μεγαλόχαρη, Σωτήρα, Βοήθεια, Οδηγήτρια, Φανερωμένη κ.α.
γ) από την παλαιότητα ή την κατάσταση της εικόνας της: Μαυριώτισσα, Εσφαγμένη, Μαχαιρωμένη, Γερόντισσα κ.α.
δ) από τον θέση και τον τρόπο εύρεσης της εικόνας της: Φοδελιώτισσα, Θεοσκέπαστη, Σπηλαιώτισσα, Τρυπητή, Πλατανιώτισσα, Μυρτιδιώτισσα κ.α.
ε) από θαύμα: Πορταΐτισσα, Φιδούσα κ.α.
στ) από τον τόπο προέλευσης της εικόνας της: Σουμελά, Αθηνιώτισσα, Πολίτισσα, Μελικαρού, Χρυσοκαστριώτισσα κ.α.
ζ) από την τοποθεσία όπου βρίσκεται η εκκλησία της: Θαλασσινή, Ανέμη κ.α.
η) από ιδιάζοντα χαρίσματά της: Αμπελακιώτισσα, Δαμάσια, Παλατιανή, Ολυμπιώτισσα, Υψηλή κ.α.
θ) από τον κτήτορα του ναού της: Λυκοδήμου, Καλιγού, Περλιγού, Στεφάνα κ.α.
ι) από το χρόνο του εορτασμού της ή από την εποχή των αγροτικών εργασιών με τις οποίες συμπίπτει η εορτή της: Φλεβαριανή, Μεσπορίτισσα, Πολυσπορίτισσα, Ακαθή (εκ του Ακάθιστου Ύμνου) κ.α.
ια) Προσωνυμίες της δίδονται επίσης, λόγω της ημερομηνίας που γιορτάζει. Έτσι στην Σίφνο, βρίσκεται η Παναγιά η Δεκαπεντούσα, (γιορτάζει τον Δεκαπενταύγουστο), στη Σαντορίνη η Τριτιανή (γιορτάζει την τρίτη μέρα του Πάσχα), στη Σαμοθράκη η Εικοσπενταρούσσα ( γιορτάζει της Μεσοπεντηκοστή).

Ιδιαίτερα γνωστά είναι επίσης τα επίθετα Μεγαλόχαρη και Φανερωμένη. Η δεύτερη προσωνυμία, αποδίδεται σε εικόνες που φανέρωσαν την ύπαρξη τους με κάποιο θαύμα. Πολλές φορές, αυτό γίνεται μέσω κάποιου οράματος, όπως η εμφάνιση της Παναγίας, στη μοναχή Πελαγία και η εν συνεχεία ανεύρεση της εικόνας της στις 30 Ιανουαρίου του 1823.

Σε περίπου 6.000 υπολογίζονται οι ονομασίες της Παναγίας, που αναφέρονται αναλυτικά ΕΔΩ.

Της Παναγίας που επικαλούμαστε σε χαρές και λύπες και ζητάμε την προστασία Της σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής μας, που τραγουδήσαμε στην αγάπη, στον καϋμό και τις ενοχές αλλά και μελανά γεγονότα.

Που αύριο γιορτάζουν ....από συγγενείς, φίλοι και γνωστοί, μέχρι

'ξωκκλήσια, Χωριά, Κοινότητες και Δήμοι, Νησιά και Περιφέρειες

Ευχές λοιπόν για τον Παναγιώτη το Μάριο και τον Τάκη, τον Πάνο, το Νότη και το Γιώτη ...

Την Παναγιώτα, τη Νότα και τη Γιώτα, τη Μαρία, το Μαράκι, τη Μαριώ...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Σε όσους e-φίλους μας σήμερα γιορτάζουν, στους συντρόφους τους ή στα παιδιά τους και που με τις θερμότερες ευχές μου για
Υγεία, Χαρά, Γαλήνη, Πρόοδο και Ευημερία,
δε γίνεται να μην αναφέρω:

Π.Κ.,
Μαριλένα,
roadartist,
Αrtanis,
Καπετάνισσα,
Μαρία Νικολάου,
Μαρία Τζιρίτα,
marianaonice,
ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ
redhat,
Δέσποινα,
lemon
και
Μargo
(για τις οποίες είναι διπλή η γιορτή, γιατί σήμερα γιορτάζουν και τα γενέθλιά τους
ανεμώνη,
Panagiota (giota),
mikro analogo,
maria λεμονάτη,
αγγελόσκονη,
homemade,
takiz,
takis,
liquid days,
maria (νοσηλεύτρια),
e-ρωτάκι
και...
το αγγελάκι του

Συγχωρείστε μου την ό,ποια παράλειψη, η οποία σίγουρα συνέβη εξ' αγνοίας ...εξ' αμελείας ή εκ παραδρομής

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΜΕ ΥΓΕΙΑ!!!

Καιρός ήταν...

2009-08-11T10:54:00.002+03:00

ΠΡΟ

και

ΜΕΤΑ

- Πώς είναι έτσι το παιδίιιι... (Γλάρος)

- Πως σε καταντήσανε έτσι, αγόρι μου; (ξανά ...Γλάρος)

- Ο γιατρός είπε να μην τον στενοχωρήσουμε... να του δείχνουμε πως είναι όμορφος και αρεστός (Γλαρένια)

-Και τί μεγάλη μουυυύρηηηηη (Γλάρος)

- Κούκλος είσαι... Φφφφτού σου παλικάρι μου, έτσι θα σε κουρεύουμε. Ησυχάσαμε και από την τρίχα. (Γλαρένια)

Είχες πολύ δίκιο b|a|s|n\i/a μου, θα τον κουρεύω τακτικά.
Ααα... δε σου μίλησα για το νέο "μέλος"

της ...τρελο-οικογένειάς μας.

Πολύ φάτσα... χαριτωμένη, χαδιάρα, παιχνιδιάρα, τρελή κι' αλλοπαρμένη...
και πώς να μην είναι...
΄Ενας να περνάει κάθε φορά και τόσοι που είμαστε εδώ μέσα, τί άλλο θέλει ο κούταβος...

Εψές αργά το βράδυ

2009-08-07T22:12:00.009+03:00

Είχε Πανσέληνο εψές

κι' ήταν ωραία...

Εψές αργά, λύγισα, σου ψιθύρισα ένα λόγο, μονότονο,
από το στέρνο, που φυλαγμένο είχα καλά,
έβγαλα ετούτο το μονόπετρο,
το δάχτυλό σου έντυσα, με ένα χαμόγελό σου, πέταξα,
χιλιάδες περιστέρια σμίξανε
και με χρυσή κορδέλα με τυλίξανε.

Το κορμί σου έσπασε,
με αγκάλιασε και ξέσπασε..
Εψές αργά, μου μίλησες ερωτικά
αλήθεια, με αναστάτωσες.

Μου είπες για την ωραία Σεβιδάχ,
που σαράντα την ' θέλανε,
μα εκείνη πήρε την καρδιά της, ένα βράδυ
και ταξίδεψε, στο ποταμό τον Γάγγη..
Μου είπες για τον ήρωα Καντίμ,
που είχε την τιμή,
να έχει στο στήθος χαραγμένο ένα όνομα
και ένα τριαντάφυλλο.
Μόνο σαν του ξεριζώσαν την καρδιά,
μάθαν για την αγάπη του
και όλα 'γίναν, ένα βράδυ σαν και αυτό,

με την ολόγιομη Σελήνη, μάρτυρα..
Μου άλειψες το παραμύθι σου στα χείλια,

τόλμησα να πιστέψω την αλήθεια.
όλα αυτά, μου είπες,
εψές το βράδυ

και σε ερωτεύτηκα.. παρόλο που ήξερα,
την άλλη μέρα μάγισσα,
απλά δεν θα, υπάρχεις..

Εψές αργά...

Ν. Καρακάσης

"Αχ, καρπουζάκι μου που βγήκες"...

2009-08-04T00:31:00.005+03:00

Τα καλοκαίρια στο Ναύπλιο, το μεσημεριανό φαγητό ήταν οικογενειακή σύναξη. ΄Ολοι εκεί, κανείς δεν απουσίαζε, εκτός από τις δύο κόρες (από τα πέντε παιδιά) της γιαγιάς μου, που ήταν παντρεμένες στο εξωτερικό.
Καταλαβαίνεις τώρα, πολλοί ...νοματαίοι (όπως έλεγε η γιαγιά) στο τραπέζι.
Και μετά το φαγητό η σειρά του φρούτου. ΄Οταν το ...μενού είχε για επιδόρπιο καρπούζι ήταν η μεγάλη μου απόλαυση, γιατί μου άρεσε η όλη διαδικασία του σερβιρίσματος...

Το είχε φέρει ο παππούς από νωρίς και ήταν "με τη βούλα"...παρακαλώ, ή αν ήταν Σάββατο, που πηγαίναμε με τη γιαγιούλα μου παρέα στη λαϊκή το αγοράζαμε ...σφαγμένο, αφού όλοι εκεί πέρα φώναζαν "όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω"

΄Εφερνε, που λες, η γιαγιούλα μου (μη φανταστείς καμιά γριά, 45 ετών ήταν η γυναίκα, όταν εγώ μπορούσα να θυμάμαι γεγονότα) τη μεγάλη της πιατέλα και την άφηνε μπροστά στον παππού. ΄Υστερα ακουμπούσε επάνω της προσεκτικά το καρπούζι και του έδινε το μεγάλο μαχαίρι.
Εκείνος σηκωνόταν όρθιος και έκοβε από τη μια άκρη του
ένα στρογγυλό κομμάτι (σε μέγεθος πιάτου του γλυκού ή του τσαγιού, ανάλογα με το καρπούζι) και άλλο ένα από την άλλη άκρη.
΄Υστερα στερέωνε το καρπούζι όρθιο στην πιατέλα και όταν το έκοβε κάθετα σε φέτες, απλωνόταν το λεπτό και δροσιστικό άρωμά του και τότε.... "η πρώτη τους λαχτάρα" (η αφεντιά μου δηλαδή), έκλεινε τα μάτια και χαμογελώντας γλυκά έπαιρνε βαθιά ανάσα και αναφωνούσε: "άααχ...καλπουζάκι μου που βγήκεεες..."

Τέλος, ξεκινούσε να μοιράζει από μια μεγάλη φέτα στα μέλη της οικογένειας,

ονοματίζοντας το κάθε κομμάτι π.χ. "του παππού", "της γιαγιάς", "του Γιώργου", της "Μαρίας",
"και αυτόοοοο... της Γιάννας μααας"...

Από πολύ μικρό θυμάμαι αυτό το "τελετουγικό", μέχρι που μεγάλωσα, έφτιαξα τη δική μου οικογένεια με μπόλικους επίσης..."νοματαίους". ΄Οταν έρχονταν στην Αθήνα στο δικό μου πλέον σπίτι, με τον ίδιο πάντα τρόπο έκοβε ο παππούς το καρπούζι...
Πάντα όταν έφτανε να μου δώσει το δικό μου κομμάτι χαμογελούσε με σημασία.... "και αυτόοο... "

΄Εχουν περάσει τόσα χρόνια. Σχεδόν μισός αιώνας κοντεύει από τότε και κάθε που συναντιόμαστε με την αδελφή της μαμάς μου (για αδελφή μου την κάνεις, μόνο δέκα χρόνια μεγαλύτερή μου), μου φωνάζει από μακριά χαμογελώντας:
"Αχ... καρπουζάκι μου που βγήκες"

Και τα χρόνια πέρασαν,
μέχρι που το ...κυβίσαμε το καρπούζι και τέρμα τα ...μισοφέγγαρα.

"Ανάρπαστα έχουν γίνει στην Κίνα τα τετράγωνα καρπούζια, τα οποία αναζητούν με μανία καθημερινά, τόσο οι επισκέπτες της χώρας, όσο και οι ίδιοι οι κάτοικοι. Αξίζει βέβαια να σημειωθεί ότι η μέθοδος που συναντάται και στη χώρα μας, ξεκίνησε από την Ιαπωνία, απ' όπου έχουμε ήδη δει τετράγωνα κεράσια, τρίγωνα βερίκοκα, ροζ ντομάτες και πολλά άλλα περίεργα και όπως διαπιστώθηκε, τα τετράγωνα καρπούζια ήταν πολύ βολικά τόσο στη μεταφορά τους, όσο και στην τοποθέτησή τους στα ράφια καταστημάτων φρούτων και λαχανικών"

Σήμερα όμως φίλοι μου, μιας και έχει γενέθλια η "μικρή" μου,

Κατερινάκι μου, ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ!!!!

κερνάω όμορφα καρπουζο-καλλιτεχνήματα.

Εμ, το άλλο με τα προϊόντα βιολογικής καλλιέργειας, το έμαθες;
(μεταξύ μας.... ποτέ μου δεν τα εμπιστεύτηκα)

ΜΥΘΟΣ, λέει

και....

παραμύθι της χαλιμάς...

Y.Γ. Η ανάρτηση αφιερωμένη στους γοητευτικούς φίλους freedula και George (ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για το Proximidade και την τιμή που μου κάνετε), του οποίου η καρπουζο-ανάρτηση μου θύμισε αφ' ενός τα όμορφα παιδικά μου χρόνια και ήταν η αιτία αφ' ετέρου, να βρω και δυο πράγματα παραπάνω, μεταξύ των οποίων και το "δωράκι" μου για τη "μικρή" μου

Καλοκαιράκι

2009-08-01T12:15:00.006+03:00

"Από Μάρτη καλοκαίρι κι από Αύγουστο χειμώνα"

Δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι πως θα 'ρθει ο χειμώνας παρ' ότι τον αγαπώ, αλλά να... για φέτος δεν απόλαυσα ακόμη το καλοκαίρι,

διότι ...οι μαστόροι καλά κρατούν.

΄Ηταν να μην ξεκινήσουμε...

"Αύγουστε , καλέ μου μήνα , να ΄σουν δυο φορές το χρόνο"

Τούτο πάλι, δίκοπο μαχαίρι…

Τι να τον κάνω να ‘ναι δυο φορές (για μένα μιλάω τώρα, εσύ που με διαβάζεις μην τρομάζεις) αφού και αυτή τη μια, όπως πάνε οι δουλειές στο σπίτι με ρυθμούς χελώνας,

δεν πρόκειται να τον χαρώ.

΄Ομως φίλοι μου

"μπόρα είναι και θα περάσει",

"ρόδα είναι και γυρίζει",

"έχει ο καιρός γυρίσματα"...

κι' εγώ τα περιμένω.

΄Οπως και να 'χει, ο Αύγουστος είναι εδώ και θα τον χαρούμε ο καθένας μας όσο καλύτερα μπορούμε. Ακόμη και με καφέ, ούζο ή τάβλι στον κήπο ή στη βεράντα ή ακόμη, στην καλύτερη των περιπτώσεων, με μικρές κοντινές έστω και ολιγόωρες αποδράσεις.

ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΜΗΝΑ!!!!

glitter-graphics.com

Τώρα πρωτομηνιάτικα -καλός οιωνός-

μου προέκυψαν τιμές από δυο καλούς φίλους.

Είναι, λοιπόν, που μου αρέσουν οι καρδούλες,

σ' ευχαριστώ Αντώνη μου.

Είναι που επίσης μου αρέσουν τα λουλούδια,

σ' ευχαριστώ Theo και Κηπουρέ μου για το mail σου, όπου μεταξύ άλλων γράφεις:

"Επειδή είσαι και συ από εκείνους που ενδιαφέρθηκαν, σου το στέλνω , για να το βάλεις, αν θες στο blog σου.

Μπορείς με την σειρά σου να το δώσεις σε όποιον έχει νοιαστεί για σένα."

ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΣΤΟ ΛΕΒΕΝΤΗ ΣΟΥ

Είναι που μπήκε και ο νέος μήνας… άσε να τον καλοπιάσουμε....

ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ είναι κι οι ΚΑΡΔΙΕΣ

ΔΙΚΑ ΣΑΣ και τα

ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ

Γιατί ΟΛΟΙ νοιάζεστε για μένα

και ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ.

Το έχετε αποδείξει (2,5 χρόνια τώρα), όταν και όποτε χρειάστηκα τη βοήθειά σας

και το πλέον συγκινητικό χωρίς να τη ζητήσω.

Για οτιδήποτε δεν καταλάβαινα ή όπου έβρισκα δυσκολίες με το μπλογκ μου.

Δε θέλω να αναφερθώ ιδιαίτερα σε ονόματα,

από φόβο ΜΗΠΩΣ ΑΔΙΚΗΣΩ ΚΑΠΟΙΟΝ.

Με τις καλύτερές μου ευχές για όσους φεύγετε ή είστε ήδη στις θάλασσες.

ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!!!

ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ,

ΝΑ ΜΗΝ ΤΡΕΧΕΤΕ

και

ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΤΕ

ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΕΡΝΑΤΕ!!!

Πρωϊ Σαββάτου...

2009-07-30T13:42:00.008+03:00

.... έως και πριν 7 χρόνια.

Η πόλη κοιμάται.
Πλύσιμο, ντύσιμο,
βιαστική έξοδος,
προορισμός περίπτερο.
Εφημερίδα,
ακόμη πιο βιαστική επιστροφή στο σπίτι,
άτσαλο άνοιγμα της συσκευασίας,
ζητούμενο....τι άλλο από το ένθετο.
Σελίδα 4, αριστερά κάτω...

"FΑΧ"

" Ντύσου απλά γι' απόψε,
θα 'μαστε άλλωστε εμείς κι εμείς
στη συντροφιά.
Φόρεσε αν θες, 'κείνο το θαλασσί φουστάνι
που έραψε επάνω σου το κύμα
της Σκοπέλου και ζώνη δέσε πάνω σου
τα φύκια απ' τη Σκιάθο.
Ντύσου μ' αυτά, είν' αρκετά -άλλωστε
θα 'μαστε εμείς κι' εμείς στη συντροφιά.
Η νύχτα, εσύ, εγώ και το φεγγάρι..."

"Είσαι να πάμε για καφέ, να πούμε δυο κουβέντες,
να πούμε κάμποσες ματιές, να μη διψάμε όλη
μέρα;
Είσαι να πάμε για καφέ, να φτιάξουμε λίγες στιγμές,
να τις ρουφάμε όλη μέρα;
Είσαι να πάμε για καφέ, να πίνουμε τη συντροφιά
γουλιά, γουλιά, πριν μας την κλέψει η μέρα;
Είσαι να πάμε για καφέ, να πούμε δυο κουβέντες,
οι δυο να γίνουν τρεις, αυτές ακόμα πιο πολλές
να μας μεθύσουν τελικά -να κλέψουμε τη μέρα;"

"Θες να σου φέρω κάτι σαν γυρίσω;
΄Εχει πολλά καλά εδώ και δύσκολα διαλέγω.
Να, είπα χθες να μου τυλίξουν μια δωδεκάδα
ξένοιαστα χαμόγελα, κάμποσο χρόνο
που είδα εκεί νωχελικά να κάθεται στα ράφια
και δυο πακέτα χάδια -το ένα γράφει των χεριών,
το άλλο, λέει, των ματιών. Δεν ξέρω... θες κάτι άλλο
να σου φέρω σαν γυρίσω;"

"Χθες βράδυ πήγα σινεμά, εδώ δίπλα στην πλατεία.
΄Επαιζε μια καλή ταινία. ΄Οχι ότι την είδα και πολύ,
γιατί με το που άρχισε, οι πρωταγωνιστές
κατέβηκαν απ' την οθόνη και κάθησαν μαζί μας
στην πλατεία. Πήραν ποπ-κόρν κι' ένα νερό
και κουβεντιάζαμε κοιτώντας γύρω μας - αυτό,
μου είπαν, είναι έργο... Σκέψου να ήσουν κι εσύ εκεί,
στη διπλανή μου άδεια, πάνινη καρέκλα... "

"Είπα να μη σου γράψω σήμερα -τι να σου λέω πάλι...
Είπα μήπως και γίνεται να στείλω ένα χαμόγελο,
πακέτο τυλιγμένο.Κι εκεί που πας στα γρήγορα
να δεις τι έχει μέσα, να ξεχυθεί τριγύρω σου, να
τα τυλίξει όλα. Τον καναπέ, το πάτωμα, τους
τοίχους, τις καρέκλες...
Είπα να μη σου γράψω σήμερα. ΄Οχι ότι βαριέμαι, μα
να, λέω μήπως και γίνεται να στείλω ένα δέμα. Κι
εκεί που πας στα γρήγορα να λύσεις την
κορδέλα, να μπερδευτείς και να δεθείς μ' αυτό
που θα 'χω μέσα...
Μπα, δεν σου γράφω σήμερα..."

"Σου γράφω λίγο βιαστικά, το τρένο περιμένει.
Ξέχασα φεύγοντας, δυο-τρία πράγματα εκεί, αν θέλεις
πρόσεχέ τα.
Στο μπαλκονάκι έξω, θα το δεις, στη δεύτερη γλαστρούλα,
έχω φυτέψει ένα πλατύ χαμόγελο, αν θυπάμαι. Μην το
ξεχνάς και πότιζέ το, αν θες, έστω και πότε πότε.
Το αριστερό παράθυρο το άφησα μισάνοιχτο. Είδα από
κει τον ουρανό μια μέρα βρώμικο, μουντζούρη και
θλιμμένο. Για πες το και στους γείτονες, να δείτε τι θα
γίνει, μη σας θυμώσει κάποτε κι άντε να βρείτε άκρη...
Τί άλλο; Α, ναι, σε μια κρεμάστρα, θα το δεις, άφησα μια
ελπίδα. Μην την ξεχνάς, ξεσκόνιζέ την πιο συχνά, γιατί
λερώνει εύκολα με τόση σκόνη γύρω..."

Γλυκιά και αγαπημένη Σαββατιάτικη συνήθεια.
Χωμένη στον καναπέ τους χειμώνες, στον κήπο τα καλοκαίρια συντροφιά με ένα φλυτζάνι καφέ, που με περίμενε υπομονετικά στο τραπεζάκι μέχρι να γυρίσω από το περίπτερο.
Δε γίνεται να μην τα ξεφυλλίσω και να μη δακρύσω πάλι.

"Ας πούμε" και πάλι φέτος

Στη μνήμη του "ανεπανάληπτου κύριου Απέργη"

(εικόνα του καλού ΜΑΣ ηλιογράφου)

UPDATE: 31/7 11:20

΄Ενα ακόμη "FAX" του Σταύρου Απέργη,
από το σχόλιο του Μηθυμναίου ΜΑΣ:

«Σου ’στειλα μήνυμα στον υπολογιστή - δεν ξέρω αν το πήρες.
Το ’γραψα, βλέπεις, με μια πένα από φτερό - βγάζει έναν ήχο, ξέρεις, σαν να σου λέει σ' αγαπώ.
Σου ’στειλα κι ένα τριαντάφυλλο - για δες αν είναι στο πι-σι, ή χάθηκε όπως κι εσύ».

Ο "Μικρός" μου λιόντας

2009-07-25T11:33:00.007+03:00

Τι κάνει ο Λιόντας σου, μωρέ... μου φώναζε γελώντας ο Σ., κάθε πρωϊ που έμπαινα στο γραφείο, τρείς μήνες μετά τη βιαστική σου "άφιξη".

Εύστοχος ο χαρακτηρισμός, όταν με Πιθανή Ημερομηνία Τοκετού 4/10, έσκασες μύτη από τις 25/7... διαψεύδοντας όλους μας τους φόβους, αλλά και αποδεικνύοντάς μας πως είσαι ...πραγματικό λιοντάρι.

Ξ-e-φυλλίζοντας χθες βράδυ το ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο, στάθηκα στην προπέρσινη ανάρτηση, η οποία και τι δε μου θύμισε...

"Πόσο τρόμαξα, όταν λόγω ρήξης αμνιακού σάκου στον 6ο μήνα της εγκυμοσύνης μου σε σένα, οδηγηθήκαμε εσπευσμένα στο μαιευτήριο.

Πόσο αγχώθηκα, έστω κι' αν υπήρχαν ήδη τρία παιδιά, τα 3 μεγαλύτερα από τ' αδέλφια σου.

Πόσο βασανιστικά πέρασαν πέντε (5) ημέρες αναμονής, γιατί ο γιατρός έκρινε πως ήσουνα πολύ μικρό και δε διακινδύνευε επίσπευση του τοκετού. Πέντε ημέρες που θα μπορούσαν να είναι πολύ περισσότερες, μα βιαζόσουν...δεν περίμενες άλλο....

Πόσο φοβήθηκα όταν ο γιατρός ανασήκωσε μια .... μικρογραφία νεογέννητου, βάρους 1.230 γρ.

Πόσο υπέφερα στο δωμάτιο μετά τον τοκετό, όταν άκουγα τις ροδίτσες από το κρεββατάκι του μωρού της διπλανής και πόσο ζήλευα που εκείνη το χάιδευε και το θήλαζε κι' εγώ έμενα με άδεια αγκαλιά...

Πόσο ράγισε η καρδιά μου όταν έφυγα από το μαιευτήριο με άδεια χέρια, γιατί εσύ έμεινες πίσω....

Πόσο έκλαψα όταν έφτασα στο σπίτι και με έζωσε η ανασφάλεια και η μοναξιά (αλήθεια, πόσο μόνη μπορούσα να είμαι με τρία παιδιά; όμως έτσι ένοιωσα).

Πόσα δρομολόγια κάναμε καθημερινά με τον πατέρα σου για να σου φέρνουμε το πρωϊ γάλα μητρικό και το απόγευμα ξανά για το επισκεπτήριο.

Πόση λαχτάρα νοιώθαμε, φορώντας τις λευκές αποστειρωμένες ρόμπες, προκειμένου να μπούμε στην αίθουσα προώρων, μόνο για να σε δούμε στη "βιτρίνα" και να ενημερωθούμε για τα ... 20 ή 30 γραμμάρια βάρους που έπαιρνες καθημερινά (μετρούσε ακόμη και το μισό γραμμαριάκι...)

Πόσο λυπημένοι ήμασταν όταν τελείωνε το επισκεπτήριο, όμως δε φεύγαμε. Καθόμασταν στα σκαλοπάτια του Μαιευτηρίου αγκαλιασμένοι, με δάκρυα στα μάτια και δε νοιαζόμασταν για τον κόσμο που μπαινό-βγαινε...

Με τί δέος σε κοιτάζαμε μέσα στη θερμοκοιτίδα, με χεράκια και ποδαράκια χιλιοτρυπημένα, με μία μεγάλη σύριγγα φυτεμένη ψηλά στο μέτωπό σου και σωληνάκι περασμένο στο ένα σου ρουθούνι, απ' όπου περνούσε το γάλα στο στομαχάκι σου(*).

Πόση συγκίνηση αισθανθήκαμε, όταν ύστερα από ένα μήνα άνοιξαν το πορτάκι της θερμοκοιτίδας και σου αγγίξαμε τα μικροσκοπικά δαχτυλάκια για πρώτη φορά.

Πώς αντέδρασαν τα αδέλφια σου, όταν ύστερα από 1 1/2 μήνα σε φέραμε στο σπίτι. Περίμεναν στην είσοδο και μόλις σε είδαν μέσα στο καλάθι φώναζαν: "΄Αχ! έχει και χεραααάκια, έχει και ποδαραααάκια.." (γύρευε πώς σε είχαν φανταστεί...)

Πόσο σε καμαρώνω, που είσαι σήμερα ένα ψηλό και ωραίο παλληκάρι..... το νιώθεις... έτσι δεν είναι;

ΘΕΛΩ ΟΜΩΣ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ:

Πως όταν σε φέραμε, επιτέλους στο σπίτι, (πότε πέρασαν αλήθεια 24! χρόνια;) από τη λαχτάρα μου σε κρατούσα αγκαλιά, ακουμπούσα το μάγουλό μου στο τρυφερό σου προσωπάκι, γύριζα όλο το σπίτι και σου μιλούσα....σου μιλούσα....και σου υποσχόμουν πως "δε θα σε μαλώσω ποτεεεέ", "ποτέ δε θ' απλώσω το χέρι μου επάνω σου όοοο,τι και να μου κάνεις" ...

΄Οτι σε λατρεύω και θα είμαι δίπλα σου όταν, για ό,σο και ό,ποτε με χρειαστείς.

ΝΑ ΜΟΥ/ΜΑΣ ΖΗΣΕΙΣ!!!

(*) Aπό τον καλό μου φίλο pediatre (όπου και πληροφορίες για τη νέα γρίπη), έμαθα πως λέγεται ρινογαστρικό

Γιατρέ μου, ...Πρωτοψάλτη για την κόρη σου τη ζαργανίτσα, όπως της τραγουδούσες τότε που έμεινε κι' εκείνη για 10μέρες στη "βιτρίνα"

΄Ετσι απλά... ή η εκδίκηση των χοίρων...

2009-07-24T19:39:00.008+03:00

"Θέμα: πανδημία κέρδους

Κάθε χρόνο παγκοσμίως πεθαίνουν δύο εκατομμύρια άνθρωποι από μαλάρια, κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί με μια κουνουπιέρα.
Οι δημοσιογράφοι δεν λένε τίποτα γι’ αυτό.

Κάθε χρόνο παγκοσμίως πεθαίνουν δύο εκατομμύρια παιδιά από διάρροια, κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί με ένα σιρόπι των 25 σέντς.

Και οι δημοσιογράφοι δεν λένε τίποτα γι’ αυτό.

Ιλαρά, πνευμονία, ασθένειες θεραπεύσιμες με φτηνά εμβόλια είναι υπεύθυνες για το θάνατο δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως κάθε χρόνο.

Και οι δημοσιογράφοι δεν λένε τίποτα.

Είναι κάποια χρόνια που εμφανίστηκε η γνωστή πια γρίπη των πουλερικών.

Παγκοσμίως οι δημοσιογράφοι μας πλημμύρισαν με πληροφορίες, πανικό, σήματα κινδύνου.

Επιδημία, η πιο επικίνδυνη απ’ όλες, μια πανδημία!!!

Μιλάγανε μόνο για την τρομακτική αυτή ασθένεια των πουλερικών.

Και βέβαια, η γρίπη των πουλερικών προκάλεσε το θάνατο μόλις 250 ατόμων παγκοσμίως. 250 θάνατοι σε 10 χρόνια, δηλαδή αναλογικά 25 θάνατοι το χρόνο.

Η κοινή γρίπη σκοτώνει μισό εκατομμύριο ανθρώπων το χρόνο παγκοσμίως.

Μισό εκατομμύριο έναντι 25.

Για ένα λεπτό. Τότε γιατί τόση φασαρία με τη γρίπη των πουλερικών;

Γιατί πίσω από αυτά τα κοτόπουλα υπήρχε ένας «κόκορας», ένας κόκορας με μεγάλο λειρί.

Η διεθνής φαρμακευτική Roche με το πασίγνωστο Tamiflú της πούλησε εκατομμύρια δόσεων στις Ασιατικές χώρες.

Ακόμα και αν το Tamiflú έχει αμφίβολη αποτελεσματικότητα, η Βρετανική Κυβέρνηση αγόρασε 14 εκατομμύρια δόσεις για την πρόληψη του πληθυσμού της.

Με την γρίπη των πτηνών, η Roche και η GlaxoSmithKline, οι δύο μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες που προμηθεύουν την αγορά με αντιγριππικά, κέρδισαν χιλιάδες εκατομμύρια δολάρια.

Πρώτα με τα πουλερικά και τώρα με τα χοιρινά.

Ναι, τώρα ξεκίνησε η ψύχωση της γρίπης των χοίρων. Και όλοι οι δημοσιογράφοι του κόσμου μιλάνε μόνο γι’αυτό.

Πια δεν λένε τίποτα για την οικονομική κρίση ούτε τους βασανισμένους στο Guantánamo.

Μόνο για τη γρίπη των χοίρων.

Και διερωτώμαι: αν πίσω από τα πτηνά υπήρχε ένας «κόκορας», πίσω από τα γουρουνάκια να μην υπάρχει ένα «μεγάλο γουρούνι»;

Ας δούμε τι λέει ένας υπεύθυνος των εργαστηρίων της Roche.
ROCHE: Εμάς μας απασχολεί πολύ αυτή η πανδημία, τόσος πόνος, γι’ αυτό δίνουμε στην αγορά το θαυματουργό Tamiflú.

- Και πόσο πωλείται το «θαυματουργό» Tamiflú;

- Λοιπόν, είναι 50 δολάρια το κουτί.

- 50 δολάρια το κουτί με τις κάψουλες;

- Πρέπει να καταλάβετε κυρία ότι τα θαύματα πληρώνονται ακριβά.

- Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι αυτές οι εταιρείες βγάζουν μεγάλα κέρδη από τον δικό μας πόνο.

Η εταιρεία Gilead Sciences της Β. Αμερικής έχει την πατέντα του Tamiflú.
Ο κύριος μέτοχος αυτής της εταιρείας δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία προσωπικότητα της αριστερής πολιτικής, τον Donald Rumsfeld, γραμματέα αμύνης του George Bush, υπεύθυνο για τον πόλεμο κατά του Ιράκ.

Οι μέτοχοι των φαρμακευτικών Roche και GlaxoSmithKline τρίβουν τα χέρια τους, είναι ευτυχείς με τις πωλήσεις τους, που για άλλη μια φορά φέρουν εκατομμύρια, του αμφίβολου Tamiflú. Η πραγματική πανδημία είναι η απληστία, τα τεράστια κέρδη αυτών των ιδιοτελών της υγείας.

Δεν αρνούμαστε τα απαραίτητα μέτρα πρόληψης που λαμβάνει η κάθε χώρα.

Αλλά αν η γρίπη των χοιρινών είναι μια φοβερή πανδημία απ’ ό,τι λένε τα μέσα ενημέρωσης, εάν τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας τον απασχολεί τόσο πολύ αυτή η ασθένεια, γιατί δεν τη δηλώνει ως παγκόσμιο πρόβλημα της δημόσιας υγείας και να δώσει εντολή να παρασκευασθούν γενικά φάρμακα για την αντιμετώπισή της; Να απορρίψει τις πατέντες της Roche και της Relenza και να κάνει διανομή δωρεάν γενικών φαρμάκων σε όλες τις χώρες και ειδικά στις πιο φτωχές. "

΄Ετσι απλά... γιατί μου το έστειλαν με μέϊλ.

Και ο νοών νοείτω...

Τα καπέλα που φορώ...

2009-07-22T01:27:00.004+03:00

...και πόσα χρόνια τα κρατώ…

Ναι, όπως το ακούς καλή μου φίλη, γιατί μερικά από αυτά δεν τα αγαπάς, αλλά είσαι υποχρεωμένος να τα φοράς, όπως την υπηρεσιακή ταυτότητα στο πέτο.

΄Ηρθαμε Βιέννη και δε θα αγοράσεις καπέλο; μου είπε.

Είχα σταθεί μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη του βιεννέζικου καταστήματος και μου αράδιαζαν ένα σωρό καπέλα. Αυτό, θαρρείς από τη στιγμή που το στερέωσα στο πλούσιο μαλλί μου πως είχε φτιαχτεί για μένα. Τόσο πολύ δέσαμε εκείνο και ...το προφίλ μου.

Δε χρειάστηκε δεύτερη σκέψη λοιπόν, για να επιλέξω το
καπέλο της συντρόφου.

Τόσο το λάτρεψα, που σήμερα να σκεφτείς,

πως συμπληρώνει στο κεφάλι μου

...30 ολόκληρα χρόνια.

Οι μπόρες που το μούσκεψαν δε στάθηκαν ικανές να του αλλοιώσουν τη φόρμα, την τσόχα ή τα φτερά. Ποτέ δε μου ήταν βάρος, γιατί μαζί μ' Αυτόν το διαλέξαμε.

Και ύστερα ήρθε αυτό των υποχρεώσεων

Τούτο ήταν το πιο φορτωμένο.

Λουλουδικό να δεις επάνω του...

Το διαλέξαμε επίσης μαζί, γι’ αυτό και είναι ...unisex.

Ακόμη και όταν βαρύ μας έπεφτε σε ζέστη ή σε κρύο... σε μπόρα και χαλάζι, είχαμε τον τρόπο και την καλή τη θέληση να μοιραζόμαστε το βάρος του.

Είναι και το άλλο μου της εργαζόμενης, που έχω ...μονοφόρι 32 ολόκληρα χρόνια.

Ποτέ δεν του επέτρεψα να μου χαλάσει το μαλλί, να μου στραβώσει το τσουλούφι... όμως δε βλέπω την ώρα να απαλλαγώ από δαύτο.

Ναι βρε παιδί μου, με κούρασε, το βαρέθηκα ετούτο το καπέλο και φέτος αποφάσισα πως σύντομα θα τελειώνουμε οριστικά...

Αυτό της νοικοκυράς ήταν πάντα υπό έλεγχο και ποτέ βάρος.

Το καπέλο της φίλης το προστατεύω όσο μπορώ, γιατί είναι πολύ ευαίσθητο.

Δε θέλω να φοριέται σε ακατάλληλες ώρες και περιστάσεις, ούτε να το χαλάσουν οι καιροί...

Τελευταίο μου απόκτημα αυτό του μπλόγκερ,

που για περισσότερο από 2,5 χρόνια, είναι από αυτά που προς το παρόν, δε θέλω με τίποτε να ξεφορτωθώ.

Σε γενικές γραμμές καλή μου φίλη από το Σουλτανάτο του Ομάν, τα καπέλα μου ποτέ δε συγκρούσθηκαν, ούτε αλληλοφαγώθηκαν.

΄Ηταν πάντα under control...

I like to change it

2009-07-15T23:46:00.000+03:00

"΄Οποιος δεν έχτισε κι' όποιος δεν πάντρεψε",
λέει ο σοφός μας λαός και πολύ καλά τα λέει.
΄Ελα όμως εγώ, που ούτε χτίζω αλλά ούτε και παντρεύω... γιατί να πάθω τέτοιο πράμα;

Γιατί να βρίσκομαι στα πρόθυρα της παράνοιας...κοινώς λωλαμάρας... μου λες;

΄Ενα βαψιματάκι σκέφτηκα να κάνουμε η γυναίκα στο σπίτι μας και να το φρεσκάρουμε μέσα έξω.

Myspace Fun Flash Comments

Τώρα για το κουσούρι μου με τις αλλαγές στο σπίτι έχω και άλλες φορές μιλήσει. Μέχρι τώρα τα έβαζα με έπιπλα μαξιλάρες, ριχτάρια και διακοσμητικά. Φέτος με ενόχλησαν τα ντουβάρια.

΄Αντε λοιπόν και να ρίξουμε έναν τοίχο για να ενώσουμε δυο δωμάτια, ώστε να δημιουργήσουμε άνετο χώρο για γραφείο-καθιστικό.

Το ανακοινώνω η έξυπνη στο Γλάρο μου.

Γυναίκα μου έχεις δίκιο, μου είπε...(ααα, χατήρι δε μου χαλάει το στεφάνι μου), θα ειδοποιήσω συνεργείο πάραυτα.

Κι ήρθαν, που λες, ένα πρωί τα ....σαϊνια...

και από προχθές μου έχουν κάνει το σπίτι καινούριο...
Γύρω γύρω, από το σπίτι άρχισαν να στήνουν σκαλωσιές και μοιάζει με εργοτάξιο. Πόρτες και παράθυρα ανοιχτά, τεχνίτες μπαινοβγαίνουν και το χώμα σύννεφο....
Τι το 'θελα κατακαλόκαιρο και κοντεύω να πάθω ....από έμφραγμα μέχρι εγκεφαλικό και όλα τα παρεμφερή.
Και είμαστε μόνο στην αρχή...
Σκέψου να μου αποσυνδέσουν και τα .... νέτ-ια μου
και τότε να δεις κέφια η Γλαρένια...

Διότι είναι και το άλλο. Δε με νοιάζει τόσο η φασαρία και η κούραση, όσο τα λουλουδάκια μου που ήταν μεσ' στην καλή χαρά και τώρα από την πλευρά του κήπου θα πρέπει να στριμώξουν με τις σκαλωσιές το φετινό μου απόκτημα την ...κουμ κουατίτσα μου, η οποία προ 15 ημερών ήταν γεμάτη μικρά και αρωματικά λουλουδάκια και σήμερα

έχει "δέσει" φρουτάκια.
Καλή μας δύναμη...

Το "χτήμα"

2009-07-10T12:00:00.005+03:00

΄Οταν το κινηματογραφικό έργο τελείωνε, περνούσαμε για κέρασμα σε ένα από τα καφενεία της πλατείας.
Υποβρύχιο

ή κεράσι γλυκό του κουταλιού

και η απόλαυση του κάθε πιτσιρικιού...
Και ύστερα παίρναμε το δρόμο της επιστροφής σε μια διαδρομή ανάμεσα από αμπέλια με σταφίδες.

Τις ασέληνες νύχτες οι πυγολαμπίδες(**) στην άκρη του χωματόδρομου με το ατέρμονο πήγαιν' έλα τους, βοηθούσαν ώστε να ξεχωρίζει η γράνα (*).
Μαύρο σκοτάδι παντού και τα μικρά αγριευόμασταν, γι' αυτό ένας από τους μεγάλους κρατούσε ένα φακό ....κλεφτοφάναρο. Πολυτέλεια ο παραπανίσιος...

"Φως δεν είχε...
Νερό της ΟΥΛΕΝ δεν είχε...
Βρύσες δεν είχε...

Μπανιέρα δεν είχε...

Ανέσεις δεν είχε...

Γιατί εγώ, τότε, παιδί της πόλης και καλομαθημένο, να πρέπει να πηγαίνω κάθε Αύγουστο με Σεπτέμβριο στο "χτήμα", στο χωριό του πατέρα μου;

΄Επρεπε δηλαδή, να

αφήσω το πανέμορφο ... τ' Αναπλάκι μου (18/4/07 "Σαν παληό σινεμά") και να απομονωθώ, χωρίς ανέσεις και παρέες στη μέση του πουθενά. Σ' ένα αμπελώνα ατελείωτο, λίγο πιο έξω απ' το χωριό, κάτω εκεί, που φέτος το καλοκαίρι κάποιοι αποφάσισαν να .....αλλάξουν το γεωφυσικό χάρτη της περιοχής.... και όπου τα καλοκαίρια μεταφέρονταν οι θείοι μου για τον τρύγο, το μάζεμα δηλαδή των σταφυλιών.

Ατέλειωτες εκτάσεις με αμπέλια, να χάνεται το μάτι στο

τέλος του ορίζοντα, εκεί όπου έσμιγαν τα κλήματα με τον ουρανό.

Και στη μέση ένα δωματιάκι 3Χ3 με χαγιάτι. Οι μισοί κοιμούνταν έξω κι' εμείς τα παιδιά με τη γιαγιά μέσα.
Δεν άκουγες φωνή ανθρώπου πέρα από των ενοίκων της....χασιέντας (η γιαγιά μου και μάνα του πατέρα μου και η αδελφή του με τον άνδρα της και τα δυο παιδιά της.

Μακριά στο βάθος μοναχά, όταν περνούσε το "αστικό" από τον κεντρικό χωματόδρομο που οδηγούσε στο χωριό και σήκωνε πίσω του σύννεφα σκόνης, αισθανόσουν πως ...κάτι κινείται.

΄Ενα πηγάδι πέτρινο χτιστό, που πέρα από το δροσερό νερό του, αααα, η αλήθεια να λέγεται...., έκανε και χρέη ψυγείου. Πώς διατηρούμε σήμερα τα φρούτα μας στη συντήρηση; Εκεί μέσα, αφού προηγούμένως είχαν πλύνει το τεράστιο καρπούζι και τα σταφύλια, τα έβαζαν μέσα στο σούγλο, (ένα λαμαρινένιο κουβά με σκοινί), που από νωρίς το πρωϊ βύθιζαν στο πηγάδι για να έχουμε δροσερά φρούτα το μεσημέρι μετά το φαγητό.

Και ναι, θα την ξαναπώ ....τη μαύρη αλήθεια, ήταν πολύ δροσερά, τύφλα να 'χουν τα δημερινά δίπορτά μας...

Το "φουρναδιό", το χτιστό, χωριάτικο φούρνο, όπου έψηναν φαγητά και ψωμί πάνω σε κληματόβεργες...άλλη γεύση εκείνη, βρε παιδί μου... κι' ύστερα λέμε πως τρώμε σήμερα....
Και ο γερο-πλάτανος ψηλός, δασύφυλλος, πλατύφυλλος, λεβέντης και αγέρωχος, που έκανε χρέη παιδικής χαράς.

Περνούσε ο θείος ένα μεγάλο σκοινί από κάποια διακλάδωση του κορμού του, έβαζε ένα σανίδι για κάθισμα, ένα τσουβάλι για μαξιλάρι και...έτοιμη η κούνια μας

Τα βράδια, μαζεμένοι όλοι γύρω από το τραπέζι με τη μεγάλη λάμπα, για φαγητό, κουβεντούλα και νωρίς για ύπνο, γιατί από πολύ πρωϊ επικρατούσε ένας μικρός πανικός.

"Θέρος τρύγος, πόλεμος"!

Εργάτες με καλάθια πηγαινοέρχονταν μέσα στα κτήματα. γεμάτα με σταφύλια που άπλωναν στ' αλώνια για να ξεραθούν και να γίνουν σταφίδες. Και τα γύριζαν ύστερα από μερικές ημέρες με κάτι έργαλεία σαν χτένια για να λιάζονται απ' όλες τις πλευρές, τις τσουγκράνες.

Κι' έτσι και άρχιζε να συννεφιάζει ή να μπουμπουνίζει σήμαινε συναγερμός. Από ένα σταφιδόπανο στην κάθε μασχάλη, μεσ' την άγρια νύχτα πολλές φορές θυμάμαι και έτρεχαν πανικόβλητοι για να σκεπάσουν τις σταφίδες.

Πάθαιναν οι άνθρωποι και ζημιές, όποτε πηγαίναμε. ΄Εχαναν τα μικρά τους κλωσόπουλα...

Αλεπούδες δεν είχε η περιοχή...

Ανακάλυψαν όμως μια μικρή ....."νυφίτσα", που τα πήγαινε λέει ....βόλτα, ανασήκωνε την ποδιά της, τα έκλεινε στοργικά μέσα... και τα σεργιάνιζε με τις ώρες..... Ασφυκτιούσαν τα φουκαριάρικα, παρέδιδαν το πνεύμα και η μικρή νυφίτσα τιμή και δόξη, τα ενταφίαζε ευλαβικά ... Αυτά έκανε η αφεντιά μου....

Εγώ εκεί, από τότε που κατάλαβα τον εαυτό μου, δεν ήθελα να πηγαίνω. Και τί δε θα 'δινα όμως τώρα, για να ξαναζήσω έστω για ένα 24ωρο όλη εκείνη την ομορφιά, που πέρασαν πολλά χρόνια για να εκτιμήσω.

Να πιώ βυσσινάδα με καλαμάκι από φυσικό υλικό. που ήταν απλά ο μίσχος από τα ξερά στάχυα των σταριών ...οικολογικό θα το λέγαμε σήμερα...

Να κοιμηθώ κάτω από τον πλάτανο και να μου χαϊδεύει τ' αυτιά το θρόϊσμα της πλούσιας φυλλωσιάς του.

Να πιάσω νερό από το πηγάδι...
Να πάω στο διπλανό χτήμα για τζίτζιφα...
Να μείνω ένα βράδυ με το φως της λάμπας και τα τρυζόνια συντροφιά...

Να ξαναπερπατήσω βράδυ, κάτω απ' το φως του φεγγαριού στο "στρατόνι", που δεξιά κι' αριστερά φωτιζόταν από αμέτρητες πυγολαμπίδες...

΄Αρεσε και της άααλλης γιαγιούλας μου από το Ναύπλιο, εκεί στο "χτήμα". Πολύ αργότερα, σε κάποιο ταξίδι "αστραπή" με το Γλάρο μου, την είχαμε πάρει μαζί μας (1η φωτογραφία) .

΄Οταν ύστερα από χρόνια ξαναπεράσαμε... το χτήμα είχε ρημάξει...

Την καμαρούλα την κατέφαγε αργά-αργά το σαράκι του χρόνου...

Το πηγάδι ήταν πνιγμένο στα βάτα και η πέτρα που ρίξαμε βόγγηξε από τη βίαιη και ανώμαλη πτώση. Το φουρναδιό γκρεμίστηκε.

Ο πλάτανος μαραζωμένος πλέον, στέκει ακόμη μοναχός, στη μέση μιας μεγάλης και χέρσας έκτασης, γιατί ούτε οι αμπελώνες υπάρχουν πλέον. Θέλουν ανθρώπους και χέρια, θέλουν φροντίδα και αγάπη για να προκόψουν ..."

(*) Η λέξη γράνα είναι σλαβικής προέλευσης, ενσωματώθηκε στην ελληνική γλώσσα στα μεσαιωνικά χρόνια, χρησιμοποιείται ιδιωματικά και σημαίνει υδραγωγός ή χαντάκι.
(**) Ο radio marconi έχει κάνε μια πολύ ενιαφέρουσα και εκτενή αναφορά
(Το εντός εισαγωγικών κείμενο αναδημοσίευση από ανάρτηση της 17/9/2007 "Καμαρούλα μια σταλιά")

Σήμερον...

2009-07-06T10:56:00.012+03:00

"Σήμεροοοον στον κινηματογράφο Ανεμώνη δυο έργαααααα" ...
φώναζε από το μεγάφωνο του αυτοκινήτου ο οδηγός του, που περνούσε από τις φρεσκοσκουπισμένες γειτονιές, για να ενημερώσει τον κόσμο.

Είχαν βγει οι νοικοκυράδες από νωρίς γα την καθημερινή περιποίηση των χωματόδρομων, δουλειά που τώρα κάνουν από τα άγρια χαράματα, τα αυτοκίνητα του δήμου με τις αυτόματες βούρτσες.
Απαραίτητο δε και το κατάβρεγμα του χωματόδρομου μετά το γερό σκούπισμα. Τζάμι τον κάνανε, ώστε να μη σηκώνει χώμα όχι μόνο για να μπορούν τα παιδιά να παίξουν πιο ευχάριστα αλλά και να μη σκονίζονται τα ...πηγαδάκια με τις καρέκλες και τα σκαμνάκια στις εξώπορτες.
Και μοσχοβολούσαν οι γειτονιές βρεγμένο χώμα ανακατεμένο με τριαντάφυλλο και μοσχομπίζελο...

Ναι, το χώμα σηκωνόταν σύννεφο αν δεν είχαν προηγηθεί αυτές οι με μεγάλη επιμέλεια δουλειές, έτσι και τύχαινε να περάσει κανένα αυτοκίνητο.
Ο λόγος για το κατάβρεγμα ήταν πως αποσκοπούσε στην προστασία των νοικοκυριών, αφού τότε δεν υπήρχε κλειστό παράθυρο αλλά ούτε και πόρτα.
Αν και ο κυριότερος, πιστεύω ιδιαίτερα στις υποβαθμισμένες περιοχές, ήταν οι βόθροι.
Εύκολο ήταν κάθε τρεις και λιγάκι να τ' ακουμπάς στον"ΑΧΟΡΤΑΓΟ";....

ΔΥΟ έργα.
Μεγάλη η πρόκληση.
Ξέρεις τί σημαίνει δυο έργα;
Να περάσεις ευχάριστα 2,5 με 3 ώρες, εκείνα τα καλοκαιρινά βράδια, που δεν υπήρχε τίποτε περισσότερο πέρα από συζήτηση με τη γειτόνισσα, πες το κουσκούσι καλύτερα να πιάσει και τόπο... Μικράκι ήμουνα αλλά θυμάμαι πολύ καλά πως η όλη διαδικασία ήταν "πανηγύρι".

Να ντυθείς, να στολιστείς και να ξεκινήσεις νωρίς,
για να προλάβεις και καλή θέση και όχι να βλέπεις το κεφάλι του μπροστινού
αντί ...για τα δάκρυα της Ναργκίς, της οποίας, σημειωτέον, μόνο το όνομα θυμάμαι... αλλά ας είναι καλά γκούγκλης.
Η μια λοιπόν από τις δυο ταινίες ήταν οπωσδήποτε κωμωδία ή κάποια με κοινωνικο-αισθηματικό θέμα και η άλλη... τί άλλο από τη μόδα της δεκαετίας του '60 τις ινδικές ταινίες

και αργότερα (γυμνάσιο πήγαινα) τις τουρκικές με την περιβόητη Χούλια, άααλλο κλάμα από ' κει...

- Λεμονάδες, πορτοκαλάδες, γκαζόζες, μπυράαααλ,.... κωκ, σάααμαλι, φιστίκια, πασατέμποοοοος, φώναζαν οι νεαροί με την πραμάτεια στο δίσκο. Περιφέρονταν στους διαδρόμους του χαλικοστρωμένου θερινού σινεμά με ένα ξύλινο δίσκο που κρατούσαν με τα δυο τους χέρια και στερεωνόταν με λουρίδα περασμένη γύρω από τον αυχένα τους.
Πριν ακόμη αρχίσει η προβολή το χαλικόστρωτο γέμιζε φλούδια από πασατέμπα και καπάκια από τα αναψυκτικά.

΄Ετσι, με...

Γέλια από τους αλησμόνητους Χατζηχρήστο, Βασιλειάδου, Γκιωνάκη, Σταυρίδη, Ηλιόπουλο και άλλους κωμικούς μας όπως ο αεικίνητος Βέγγος, που πέτυχα πριν χρόνια κάποιο καλοκαίρι στην παραλία στο Τολό και έτσι σα ...μοτεράκι περπατούσε στην καυτή άμμο.

Δάκρυα για το άσχημο, άδικο ή βίαιο τέλος μιας αγάπης (με πρησμένα από το κλάμα μάτια βγαίναμε από το σινεμά)

Χαμόγελα ικανοποίησης για την κοπέλα που ....αποκαταστάθηκε η τιμή και η υπόληψή της.

Μ' αγιόκλημα και γιασεμιά....

...θυμάμαι τα πολύ παιδικά μου καλοκαιρινά βράδια εδώ την Αθήνα, αλλά και στο Ναύπλιο στο μοναδικό θερινό σινεμά "Αίγλη " του Χουντάλα κοντά στο πάρκο.

Τώρα πάλι, στο υπαίθριο και όχι φυσικά μόνιμο σινεμά στο χωριό του πατέρα μου είχε άλλο γλέντι.
Σε μα αλάνα μάζευαν καρέκλες από τα παρακείμενα καφενεία, έστηναν την οθόνη και ένα ....σταφιδόπανο για τέντα, στην περίπτωση που οι ντόπιοι και πρακτικοί "μερομήνιες" προβλέπανε βροχή.
Δε θα ξεχάσω το βράδυ που έριξε βροχή, με το κανάτι που λένε και τα σταφιδόπανα έκαναν επικίνδυνη ...κοιλιά πάνω από τα κεφάλια μας, μέχρι που από το βάρος δεν άντεξαν για πολύ και έτρεχαν από το πλάϊ σαν καταρράκτες. Πέρα δώθε οι καρέκλες (ούτε συζήτηση για πάνινες πολυθρόνες), για να μη βραχεί ο κόσμος.
΄Ητανε να χάσεις την ευκαιρία όμως; πότε θα ξανα 'ρχόταν το συνεργείο για ταινία, μου λες;
Και τα βράδια κάτω στο "χτήμα", δεν περνούσαν εύκολα....

(υ.γ. για το "χτήμα'' ....στο επόμενο)

Θυμάσαι;

2009-06-29T00:57:00.008+03:00

Το βάζο που μου δώρισες και σου ‘λεγα παρόμοιο πως έχω

ωσάν τα μάτια μου τα δυο, για χρόνια το προσέχω.

Μα ένα βράδυ που ήθελα ατμόσφαιρα να κάνω,

πολλά ρεσώ το γέμισα και με νερό ως επάνω.

Αυτό παραζεστάθηκε, χαμπάρι εγώ δεν πήρα,

Έδωσε μια και ράγισε, λαχτάρα που την ηύρα….

Τώρα και με το ράγισμα ακόμη το κρατάω,

γιατί όσα μου αρέσουνε με ζόρι τα πετάω.

΄Ανθη πολλά και όμορφα παίρνω και το στολίζω

Χαμογελώ και χαίρομαι, όταν το αντικρίζω.

Με κάτι τέτοια πάντοτε η κόρη μου θυμώνει

και για ...γεροντοκορισμό ασύστολα με χρεώνει...

Αμάλθειά μου,

θα παραξενεύεσαι και ίσως θεωρήσεις σαχλό λογοπαίγνιο τα στιχάκια μου.

΄Ομως (αν θέλεις το πιστεύεις) η εικόνα που μου έστειλες, ήταν η αιτία να θυμηθώ τούτο το βάζο, που το καταχώνιασα ύστερα από το ράγισμα, που περιγράφω παραπάνω τον τρόπο με τον οποίο το έπαθε και είναι εμφανές στα δεξιά της εικόνας...

΄Ετσι κρυμμένο το είχα για μια πενταετία περίπου και ούτε που θυμόμουνα την ύπαρξή του.

Η πρωτομαγιάτικη εικόνα-δώρο που μου έστειλες ....το επανέφερε στην επιφάνεια.

Για μια ακόμη φορά (βλ. την από 5/5/2008 ανάρτηση), έρχομαι να πιστέψω πως "τίποτα δε γίνεται τυχαία".

glitter-graphics.com

Τώρα είναι, που ούτε ένας αλλά ούτε δυο, μα πέντε φίλοι με σκέφτηκαν αλλά και με αιφνιδίασαν, για ακόμη μια ακόμη φορά, με την υψίστη τιμή να θεωρούν το μπλογκ μου αξιαγάπητο και τους ευχαριστώ:

Ο Δημήτρης της Αχτιδούλας μας (έμαθα πώς γίνονται οι κονσέρβες και σίγουρα, από περιέργεια, θα δοκιμάσω. Τώρα, αν ακούσετε πως γλάρος κονσερβοποίησε γλάραν... θα καταλάβετε...)
Η Σταυρούλα, η εργαζόμενη όπως κι' εγώ και απλή νοικοκυρά,
Η ζουζουνιάρα με το εξοχικό της και την ανοιχτή καρδιά,
Το skouliki με τις ...εκρηκτικές αναρτήσεις,
η Φωτεινή S. μας από τη Λεβεντογέννα και με την αγάπη της για τα λουλούδια,
και η pink floyd με την ευαίσθητη και γλαφυρή της πένα

με την υποχρέωση να το παραδώσω με τη σειρά μου στους ...δικούς μου.

"Δικοί ΜΟΥ"...μεγάλη κουβέντα...
Πιστεύω και είναι κανόνας μου, πως από τη στιγμή που αποφασίζω να καταχωρΗσω στο μπλογκ μου 20-30-100-200 μπλογκ, δεν καταχωρΙζω και δε γίνεται, στην καρδιά μου μερικούς από αυτούς μόνο.
Δε με υποχρέωσε κανείς να το κάνω. Ενθουσιάστηκα και τα αγάπησα όλα και μέσω πέντε σχολίων που ανταλλάξαμε, αγάπησα και τους χρήστες τους σαν να τους γνωρίζω.
ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ λοιπόν και

ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ
τους
ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟΥΣ ΜΟΥ.

Εξάλλου, πως να περιοριστώ σε πέντε ή δεκαπέντε ονόματα, αφού καθημερινά η λίστα μου μεγαλώνει γιατί συναντώ πολύ ενδιαφέρουσες σελίδες.
Μέχρι στο ....Ομάν έφτασε τούτες τις μέρες η χάρη μου.

Για όλους εσάς...

2009-06-21T00:11:00.005+03:00

...τους σύγχρονους πατεράδες,

Που σε αντίθεση με τα πρότυπα του παρελθόντος, μοιράζεστε με τις συντρόφους σας την ιερή αποστολή της ανατροφής των παιδιών σας και νιώσατε τί σημαίνει το τρυφερό άγγιγμα ενός παιδιού.

Που καθημερινά αγωνίζεστε και γυρίζετε κατάκοποι στα σπίτια σας, προκειμένου να προσφέρετε την κατά το δυνατόν καλύτερη ποιότητα ζωής στα παιδιά σας ή που η φύση και οι συνθήκες της δουλειάς σας κρατάνε μακριά τους,

Που, κάτω από την ό,ποια κακοτυχία, κληθήκατε να αναλάβετε το σπουδαίο τούτο ρόλο, ΣΤΕΚΕΣΤΕ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥΣ ΑΓΡΥΠΝΟΙ ΦΡΟΥΡΟΙ και τα καταφέρνετε αντάξια.

ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΣ ΠΟΛΛΑ!!!