΄Ακουσμα γίναμε...

 Και λοιπόν;E allora? μου,

 JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟ μου,

  Τα χνάρια μου,

iLiA μου,

Αγγελικη Ν μου, 

 μυστήριο κορίτσι μου, 

 Hfaistiwnas μου,

ΓΙΑΝΝΑ μου,

b|a|s|n\i/a μου,

 χρυσάνθη μου, 

 VAD  μου,

  JamanFou μου,

BLUEPRINTS μου,

ΞΗΜΕΡΑΚΗ ΦΑΝΗ μου,

 Captain-Τζίμη μου,

  Μηθυμναίε μου,

 Φωτεινή μου,

 nikiplos μου,

 Εκείνε μου,

Δεν απήντησα στα σχόλιά σας της προηγούμενης ανάρτησης, γιατί το  αποκριάτικο τριήμερο ήταν η χαρά της νοικοκυράς...

 Τι να σας λέω...

Πούθε να αρχίσω και πού να τελειώνω... και ποιού το χατήρι να προλαβαίνω...

΄Ο,τι χειρότερο να βγαίνει στη σύνταξη ο άντρας και να μη λέει να βγαίνει και ...από την κουζίνα.

Εμείς οι γυναίκες τί είχαμε και τί πάθαμε, θα μου πεις. Και ως εργαζόμενες με την κουζίνα και το μαγείρεμα ανακατευόμασταν, αλλά και ως συνταξιούχοι δε λέμε να βγούμε,  στην προσπάθειά μας να αντιγράψουμε τους σεφ που κατακλύζουν τις οθόνες μας.

Είπα η γυναίκα να φτιάξω και φέτος τη λαγάνα, όπως το συνηθίζω, μιας και δεν μου αρέσουν οι αγοραστές.

Ξωπίσω μου κι' ο Γλάρος..."Να βοηθήσω;"

"΄Ελα μπράβο, ρίξε μου 5-6 στήμονες ζαφορά" εγώ

 "Βάλε καϋμένη λίγο παραπάνω, γιατί το τσιγκουνεύεσαι;" η απάντηση

  "Στόλισέ τη  και με ελίτσες" συνέχιζε....

"΄Οχι δα, δεν έχω ξαναδεί λαγάνες στολισμένες με ελιές"  εγώ

Του κεφαλιού του εκείνος... "Να κοίτα, έκανα και σχέδιο" 

"Μη μου χαλάς το σχήμα του, το θέλω ομοιόμορφο  και καλαίσθητο" εγώ

"Τί λες;...  έτσι είναι καλύτερα... πώς θα δείχνει ότι είναι χειροποίητη"... έτοιμη η  απάντηση

Μ' αυτά και μ' εκείνα κι εν μέσω αντιθέσεων, κοντραρισμάτων και νεύρων.... βγήκε η φετινή μου ζαφορο-μεθυσμένη

 (χρησιμοποιώ μπύρα, όπως έμαθα από ΕΔΩ, ΕΔΩ και ΕΔΩ),

Πιο νόστιμη και  πιο τραγανή από ό,τι  είχα φανταστεί. 

΄Εντάξει... εμφανισιακά δεν ήταν και ό,τι  καλύτερο,  όμως πώς θα φαινόταν ό,τι "είναι χειροποίητη"... μου λες;

 Και από γεύση ...ΤΕ-ΛΕΙ-Α!!!

΄Ασε δε, που τα κομμάτια ό,που ήταν στολισμένες  οι ελίτσες του Γλάρου μου ήταν και τα νοστιμότερα.

Κάπου κι' εσείς οι άντρες έχετε και ωραίες ιδέες.. αααα, τα καλά να λέγονται...

΄Αλλο πρόβλημα πάλι με τα σιμιγδαλένιο χαλβά , που δεν αρέσουν τα αμύγδαλα στα γλαρόπουλά μου. Για μένα όμως χωρίς αμύγδαλα,  δε λέει...

΄Εβαλα κι' εγώ στο καβούρντισμα αμύγδαλα φιλέ αντί για ολόκληρα ή μισά

   και ...μείναμε όλοι ευχαριστημένοι...

ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ σε ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!!!

 Επιτέλους... ΧΕΙΜΩΝΑΣ...

Εθυμήθηκα κι' εγώ...

Παρά το ότι τα γύρωθεν αλλά και τα ανά την υφήλιο τεκταινόμενα και  επιμένω στο χαρακτηρισμό, γιατί μόνο με σκοπιμότητα και δόλο γίνονται όσα διαδραματίζονται στις μέρες μας, με ανησυχούν αλλά και πανικοβάλλουν, δε γίνεται μέρες που είναι να μη θυμάμαι "χρυσές εποχές"

Τώρα ακριβώς όσο ποτέ άλλοτε είναι που θέλω να θυμάμαι άλλα χρόνια, πιο δύσκολα από ότι μέχρι και  "χθές" είχαμε συνηθίσει και που εγώ τα λέω "Χρυσές εποχές"

Και ξέρεις γιατί; Γιατί τότε ο κόσμος χαμογελούσε ανενδοίαστα, αγαπούσε ανιδιοτελώς, ζούσε και χαιρόταν αυτά που είχε και  επί πλέον του περίσσευε και το δικαίωμα να ονειρεύεται το καλύτερο "αύριο" των παιδιών του, σε σύγκριση με την παρούσα φάση όπου μοναδική μας έγνοια είναι το αβέβαιο μέλλον των  δικών μας παιδιών.

Εθυμήθηκα κι' εγώ

στης ακρίβειας τον καιρό

μασκαράτες στο Ανάπλι

στον Ισθμό στο Καλαμάκι

Κάτι Καθαρο-Δευτέρες

στην  Κοιλάδα με βεγγέρες

γλέντια βόλτες ως την Κάντια

με χαρές  κι'  αγάπη πάντα

Αυτές λοιπόν τις εποχές που ευτυχώς  πρόλαβα στο τέλος τους, εθυμήθηκα κι' εγώ  προχθές   σε ένα από τα καθημερινά μας τηλεφωνήματα με τον 85χρονο πατέρα μου.  Εκείνα δηλαδή  τα αποκριάτικα διήμερα (τότε τα Σάββατα ήταν εργάσιμες ημέρες) που περνούσαμε σε συγγενείς στο  Καλαμάκι του Ισθμού Κορινθίας. 

Μια παραλία με 10-15 σπίτια ήταν όλο κι' όλο το χωριό και οι συγγενείς ευγενικοί και πρόσχαροι άνθρωποι, ακούραστοι να φιλοξενούν συγγενείς από Αθήνα και Ναύπλιο και συν τοις άλλοις να διοργανώνουν  και μασκέ γλέντι, με ό,τι  ρούχα έβγαζαν από ντουλάπες και  μπαούλα. 

Πού είναι  βρε πατέρα μου, , εκείνα τα χαμόγελα, οι αγκαλιές και το κέφι, σε σύγκριση με τη σημερινή εποχή που αν μας προκύψει επισκέπτης βγαίνουμε λέμε από το πρόγραμμά μας;

Θυμάσαι; μου απάντησε, άνθρωποι του μεροκάματου και έβγαιναν από τα κρεββάτια τους για να μας περιποιηθούν.

Κι' εκείνα τα γλέντια πού τα βάζεις;

Στης ακρί-, άιντε βρε...

΄Ελα καλέ μου  Vad, το  φετινό e-γλέντι το έκανα πιο... σοβαρό...

ούτε Μ'λαρ...ούτε Νικολάκαινα...  

΄Αει στο καλό "... βρε αδερφέ απόκριες είναι..."

...στης ακρίβειας τον καιρό

Στης ακρίβειας το καιρό επαντρεύτηκα κι εγώ

Και μου δώ-, άιντε βρε και μου δώσαν μια γυναίκα

Και μου δώσαν μια γυναίκα που 'τρωγε για πέντε δέκα

Πρώτο βρά-, άιντε βρε, πρώτο βράδυ που την πήρα

Πρώτο βράδυ που την πήρα έφαγε μια προβατίνα

Και το δέ-, άιντε βρε, και το δεύτερο το βράδυ

Και το δεύτερο το βράδυ προβατίνα και γελάδι

Βρε γυναί-, άιντε βρε, βρε γυναίκα 'κονομία

Βρε γυναίκα, 'κονομία, τώρα που 'ναι δυστυχία

Άντρα μου άιντε βρε, άντρα μου θέλω φουστάνι

Άντρα μου θέλω φουστάνι, γύρω-γύρω με γαϊτάνι

Άντρα μου, άιντε βρε, άντρα μου θέλω καπέλο

Άντρα μου θέλω καπέλο γύρω-γύρω με το βέλο

Άντρα μου, άιντε βρε, άντρα μου θέλω γοβάκια

Άντρα μου θέλω γοβάκια, γύρω-γύρω με φιογκάκια

Άντρα μου, άιντε βρε, άντρα μου θέλω βρακί

Άντρα μου θέλω βρακί, γύρω-γύρω με γαζί

΄Αντρα μου, άιντε βρε, άντρα μου θέλω γοβάκια

' Αντρα μου θέλω γοβάκια γύρω-γύρω με φιογκάκια

Και αρπά- άιντε βρε και αρπάζω ένα ξύλο

Και αρπάζω ένα ξύλο και τη φέρνω γύρω-γύρω...

Την Καθαρή  Δευτέρα λοιπόν, έπαιρναν  τα φαγώσιμα και φεύγαμε από την παραλία για να περάσουμε την ημέρα σε μια  πλαγιά που βρίσκεται δεξιά πριν τον Ισθμό. ΄Εψηναν σε αυτοσχέδιες ψησταριές  ανάμεσα στις πέτρες,  θαλασσινά που είχαν μόνοι τους ψαρέψει.  Γέλια, χωρατά και αστεία  με θέα την παραλία του Καλαμακίου και γυρίζαμε το απομεσήμερο στο σπίτι για καφεδάκι οι μεγάλοι  θυμάμαι και σπιτικά γλυκά εμείς τα μικρά, μέχρι την ώρα της επιστροφής  άλλοι για Αθήνα και άλλοι για Ναύπλιο.

Λες,  όπως μας τα έφτιαξαν,  να ξαναθυμηθούμε τις παλιές καλές συνήθειες και να ανταμώνουμε  με τους συγγενείς συχνότερα;

Μέρες που είναι, ας παίξουμε... με  τους άααλλους μασκαράδες...

  1) Τσαρούχια 

 2) Μυγοσκοτώστρες 

! 3)Σφεντόνες 

 4)Τούρτες 

 Κάντε κλικ στο κάθε παιχνίδι που είναι  ό,τι πρέπει για να βγάλετε το άχτι σας.

Καλή  διασκέδαση,

ΚΑΛΑ  ΚΟΥΛΟΥΜΑ

και του χρόνου ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ!!!

Πολύχρωμα ταξίδια...

Μάρτη ποτέ δε φόρεσα σαν ήμουνα μικράκι

αφού η μαμά δεν πίστευε σ' αυτό το βραχιολάκι.

Αναζητώντας απ' το γκούκλ νέα για τις κλωστίτσες

έμαθα πως οι Βούλγαροι τα λενε μαρτενίτσες

 Μεγαλώνοντας  συλλαμβάνω τον εαυτό μου να κάνει  συχνές αναδρομές στην παιδική μου ηλικία και όχι μόνο. Και οι περισσότερες από αυτές είναι βγαλμένες από το μπαουλάκι του χρόνου,

που πάνω του είναι χαραγμένη η  μαγευτική, ντελικάτη, πλούσια  και ...υγρή λέξη:

 "Ν-α-ύ-π-λ-ι-ο-ν".

ναι... με νι στο τέλος... και μη γελάς, μιας και έτσι το εμαθα από τον παππού, τη γιαγιούλα και τους γονείς μου.

Τη συλλαβίζω αργά...και σταματάω στη μέση.

"Ναυυυυυ..."

Σαν αφρός μου ακούγεται  ήπιων κυματισμών που γλύφουν τα βράχια , σαν ευχάριστο αεράκι ή σαν το αέρινο, μαγευτικό, παραμυθένιο  και ευεργετικό  "αφφφφφφφφφφφφ....." της μαγισσούλας μας.

"πλι-ον"

εδώ  υγραίνουν οι σιελογόνοι μου  γλυκά και μεθυστικά,  μέχρι να κολλήσει η γλώσσα στον ουρανίσκο. 

Γίνομαι πάλι μικρούλα και  λιγώνομαι θαρρείς με τις ... πληθωρικές καραμέλες  αστακός.

"...ο βασιλιάς της Καραμέλας, με στρώσεις καραμέλας και πραλίνας, πουλάνε και σήμερα αλλά μην περιμένετε καμιά σύγκριση"

Μου τις αγόραζε από  το καφεκοπτείο του "Κατσαρού"  η γιαγιά, απ' όπου προμηθευόταν φρεσκοκαβουρδισμένο αυθεντικό  καφέ για τους άλλους και καφέ από ρεβίθι για λογαριασμό της.  Αχ...  μοσχομύριζε ο δρόμος πολύ πριν φτάσεις στο γωνιακό μαγαζί που είχε απ'  όλα τα ζαχαρωτά.

Και  με το "ν"  επανέρχομαι στο τώρα  και ναι... 

...πάει και ο Φεβρουάριος μας τελείωσε.

Νέος μήνας από σήμερα  και για  τα καλοπιάσματα,  μιας και δε φημίζεται για τις αγνές του προθέσεις, να κεράσω από το καρδιόσχημο τυρο-ζαφορένιο ψωμάκι μου

που τούτη τη φορά  έψησα καλύτερα και όχι όπως την  προηγούμενη... 

ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ!!!

Τέτοιες ώρες... τέτοια λόγια...

Ο κόσμος  καίγεται κι' εγώ (θα σκεφτείς) ασχολούμαι με  άλλ'  αντ'  άλλων θέματα.

΄Ομως πέρα από τα δικά μας εσωτερικά ...ΔΝΤκά και άλλα προβλήματα, "οι φωτιές"
 που τριγύρω ανάβουν με ανησυχούν, ίσως και πανικοβάλλουν...

Προ  είκοσι ημερών,  που λες...για να αλλάξουμε και διάθεση, μας έφεραν οι Νοτιο-αφρικανοί κουμπάροι μας που μένουν μόνιμα στο Αίγιο πρωτότυπο δώρο:
Κολοκύθια με αγκάθια

Ευδοκιμεί το είδος είπαν και απ' όσο γνωρίζουν, σε  Αφρική, Αυστραλία και Ν. Ζηλανδία

Και αφού τηγανίσαμε καμπόσα όπως τα κολοκυθάκια (η σάρκα τους δεν έχει καθόλου σπόρους τουλάχιστον στην κατάσταση αυτή)  και  τα φάγαμε (καλά ήταν...τρώγονταν...)  έμειναν μερικά που ύστερα από λίγες μέρες φύτρωσαν.

Τα έχω ήδη φυτέψει, για να δω πώς αναπτύσσονται,  αλλά εν τω μεταξύ έχω τρελάνει το Γκούγκλη στις αναζητήσεις με δαύτα και μέχρι σήμερα δεν έχω βρει τίποτε  σχετικό ούτε καν φωτογραφία τους στο Flickr ή αλλού, εκτός από αυτά  που έχω και φαίνονται στις δυο πρώτες εικόνες.

Το μόνο που καπως ταιριάζει ανάμεσα σε κολοκύθια όλων των σχημάτων και χρωμάτων,  

είναι ένα αφρικάνικο είδος 

που έχει όμως διαφορές ως προς το σχήμα του λαχανικού.

Βρήκα επίσης και ζωγραφισμένες κολοκύθες σωστά κομψοτεχνήματα, 

που πέρα από διακοσμητικές 

είναι και χρηστικές (δοχεία, κανάτια, μπωλ, μπουκάλια, καλάθια κ.α.) 

δημιουργίες  της  Marylin Sunderland,

όπως και άλλες  

της

McKenzie Birnie

 

Μέχρι και ετήσια Φεστιβάλ γίνονται με τη συμμετοχή πολλών καλλιτεχνών

Πάντως  για το κολοκύθι που ψάχνω δε βρήκα καμία πληροφορία.

Κι' όλο κλαίγαν  τα καβουράκια...

...μεσ' του πάγκου τα παγάκια....

Μάλιστα... όπως το ακούς  και όχι φυσικά από της μαμάς καβουρίνας τις ερωτικές ατασθαλίες, αλλά του ψαρά τον πάγκο όπως και από του Γλάρου μου την επιθυμία για να με ευχαριστήσει.

Γυναίκααα... τρέξε να δεις τί σου έφερα για μεζεδάκι...

Τρέχω η γυναίκα και τί να δω...

Οκτώ καβούρια να αναδεύονται μέσα στο νεροχύτη και στην απέλπιδα προσπάθειά τους για ζωή, να έχουν πιαστεί αλυσιδωτά το ένα απο το πόδι ή τη δαγκάνα του άλλου. 

Σηκώνει ένα ο Γλάρος μου και κρέμονταν  από το πόδι του στη σειρά... άλλα επτά...

Σοβαρά μιλάς τώρα; τα έφερες ζωντανά και περιμένεις να τα πετάξω  έτσι ζωντανά στο νερό που βράζει... ΠΟΤΕ!!!

Μπαίνει και η μεγάλη μου, αγριεύεται με το θέαμα...  βάζει τις φωνές... και αυτό ήταν.

Τα καβουράκια άλλαξαν χέρια, ως πεσκέσι φυσικά σε φιλικό ζευγάρι.

UPDATE: 2/3/2011


Ευχαριστώ την  ΄Εφη για τη ιστοδιεύθυνση   που με παρέπεμψε και όπου τελικά βρήκα
ΟΛΕΣ τις πληροφορίες για το περί ου ο λόγος κολοκύθι
με την ονομασία sechium edulis

royalgello-in Νatur
σε καλωσορίζω και ευχαριστώ για την υπέροχη ιστοσελίδα σου με τις λεπτομερείς πληροφορίες για τα θαυμάσια και πολύτιμα που η γη μας προσφέρει.

Κουτσός... και με τον αμάραντο

                          

O Φεβρουάριος  αν και κουτσός  

 (και ειδικά ο φετινός που μας προκύπτει ...ΚΑΙ στραβός αλλά ΚΑΙ ανάποδος...) 

μας "χορεύει" 

άλλους λιγότερο και άλλους περισσότερο

 αλλά ... ΟΛΟΥΣ 

στο ρυθμό του χειμώνα,  των σαρωτικών αλλαγών, των ανατροπών αλλά και της Αποκριάς.

Για τους αρχαίους  λεγόταν Ανθεστηριών και πρόσφεραν λουλούδια στο Διόνυσο, γνωστό"χορευταρά" της εποχής.

Και μιας και περί Διονύσου μιλάμε, θυμήθηκα τα διονυσιακά πάρτυ των αρχαίων και την παρακάτω ιστορία που βρήκα (μύθος για μύθος...) που έχει να κάνει με ένα από αυτά.

Ο βασιλιάς της Φρυγίας λοιπόν ο Μίδας, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία είχε μεγάλη αγάπη για τα όμορφα πράγματα και ειδικά για τα τριαντάφυλλα.  ΄Εφτιαξε λοιπόν μια πραγματική Εδέμ των Ρόδων. Περπατώντας στον κήπο του μια ημέρα και απολαμβάνοντας τα χρώματα και το άρωμά τους, είδε το σάτυρο Σιληνό 
που ύστερα από ένα ξέφρενο διονυσιακό πάρτυ είχε χαθεί για δέκα ημέρες. Τον βρήκε να κοιμάται  στη σκιά των θάμνων, μεθυσμένος καθώς ήταν από το πολύ κρασί. Αφού ξαναβρέθηκαν με  το Μίδα και ξαναμέθυσαν, ο Σιληνός του έκανε την ερώτηση για το γνωστό  χάρισμα του "χρυσού αγγίγματος".

Ο χρυσός δεν μυρίζει, είπε εκείνος...

Τούτος όμως ο χρυσός 

έχει ιδιαίτερη μυρωδιά που δε σε αφήνει αδιάφορο.

"Αυτήν την ιστορία θυμήθηκα βλέποντας σε μια ελώδη περιοχή (= vlei) κοντά στο Robertsvleipad μερικά χιλιόμετρα έξω από Franschhoek στην αμπελουργική περιοχή της Νότιας Αφρικής, αυτό το φυτό με την λατινική ονομασία: Helichyrsum foetidum: ή Sungold, ή  Strawflower αρχικά από τον Carolus Linnaeus (1753).

Μετονομάστηκε αργότερα ως Gnaphalium foetidum από τo γερμανό  βοτανολόγο Conrad Moench (1744-1805).

(Γενικότερα στην περιοχή του Cape  -Ηermanus, Agulhas, Knysna... -  ευδοκιμούν πολλά περίεργα και πανέμορφα φυτά)

Ακόμη και τις νεφελώδεις ημέρες λάμπουν χρυσά στις βαλτώδεις περιοχές και αν δεν διακρίνονται εύκολα λόγω της πλούσιας βλάστησης, προσδιορίζονται όμως από την έντονη μυρωδιά τους!"


Από τις αναζητήσεις μου στο διαδίκτυο βρίσκω πως και η δική μας  sempreviva ή αμάραντος ανήκει στην ίδια οικογένεια:

Helichrysum

(εικόνα)


όπως και το helichrysum italicum (curry plant)


Και δε θα συμφωνήσω με  την πληροφορία πως η σεμπρεβίβα δεν φύεται σε άλλα μέρη της

Ελλάδος παρά μόνον στα Κύθηρα, 

γιατί στην Ελλάδα την έχω συναντήσει στο Πήλιο, 

στο Αίγιο, αλλά και εντός…

μα πολύ εντός του Λεκανοπεδίου.

Για να επανέλθουμε όμως στους θεούς, ο Φεβρουάριος (θεός του ΄Αδη των Ρωμαίων) βάφτισε το μήνα μας.

Februare στα λατινικά σημαίνει εξαγνίζω, καθαρίζω.  

Ας  ξεσκονίσουμε λοιπόν κι' εμείς τις στολές μας κι ας ετοιμαστούμε για το καρναβάλι που έρχεται, έτσι για να ξεδώσουμε, μιας και ο φετινός Φεβρουάριος  όπως είπαμε, αν και κουτσός μας ..."χορεύει" όλους στο ταψί...

Και μην ξεχάσουμε λουλούδια στο Διόνυσο έτσι για ...καλοπιάσματα

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!