Είναι κάτι στιγμές...

...αναμνήσεις παλιές, σαν τις φλόγες σε καίνε...

"Πότε;

ΤΟΤΕ....

• Τότε που οι φωτογραφίες ήταν ασπρόμαυρες
• Τότε που βλέπαμε τη σοκολάτα κάθε Πάσχα στα αυγά και τα κοκοράκια των ζαχαροπλαστείων
• Τότε που τρώγαμε το γνήσιο παγωτό χωνάκι
• Τότε που έπαιζα ....στα πόδια του Κολοκοτρώνη
• Τότε που στην πόλη μου αιωρούταν εκείνη η περίεργη μυρωδιά μουχλο-κλεισούρας, ανακατεμένη με τις...ευωδιές των αποχετευτικών σωλήνων στη θάλασσα
• Τότε που ήταν στη μόδα τα "ψαράδικα" παντελόνια (α΄φωτ. στο Πάρκο τ' Αναπλιού) και η μαμά μου είχε ράψει με τα χεράκια της
• Τότε που μου έπλεξε τη φούστα με τα παιδάκια (β΄φωτ. στο παρκάκι της Πυροσβεστικής), ίδια με της παιδικής μου φίλης (κόκκινη εκείνης, πράσινη η δική μου)
• Τότε που τα παιδικά καροτσάκια (δ΄φωτ. με τη Γιαγιά μου) και οι κούκλες ήταν δανεικά
• Τότε που με κουρέψανε (γ΄φωτ.), για να κάνω πλούσια μαλλιά και ντρεπόμουνα...

• 
• Τότε που άρχισα να γνωρίζω τον κόσμο γύρω μου... "

• Τότε ζουζουνιάρα μου, που οι Απόκριες δεν ήταν το σημερινό πανηγύρι της αγγαρείας, αλλά αυτοσχέδιες (με οτιδήποτε μπορείς να φανταστείς) πλην όμως επιτυχημένες μεταμφιέσεις,

• Τότε που δεν ήταν πρόχειρες οι φωτογραφικές μηχανές για όταν εσύ τις χρειαζόσουν και αυτός είναι ο λόγος που και εγώ επίσης "δεν έχω φωτογραφίες από τα μικράτα μου, με τούρτα"

• Τότε που οι στιγμές, απαθανατισμένες από τα παιδικά ματάκια, βρίσκονται αποθηκευμένες στο "σκληρό" του εγκεφάλου μας.

Και μπορεί να μην έχω φωτογραφία από κάποια γενέθλιά μου και που η μαμά μου έφτιαχνε τη γνωστή μας τουρτίτσα με τα πτι-περ μπισκότα, έχω όμως μιαν άλλη και ...την πρώτη συγκλονιστική της ζωής μου.

Blogo-παιχνίδι δεν ήθελες; Τώρα θα βαρεθείς να διαβάζεις, γιατί όταν εγώ το 2007 τα δημοσίευα, εσύ ίσως να μην τα είχες δει.

Διάβαζε λοιπόν, πώς είχα στο πρώτο μου e-παιχνίδι
και με τίτλο "BLOG-o-ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ" απαντήσει.

"Τώρα που ήρθε η σειρά κι' εμένα να μιλήσω,
ακούστε τα προσεκτικά, όσα θα ' μολογήσω.

Γεννήθηκα μια Κυριακή, χαράματα Δευτέρας
αρχές Νοέμβρη ήτανε και φύσαγ' ο αγέρας.

Αγόρι ήθελ' ο μπαμπάς, κορίτσι η μητέρα
τη χάρη δεν του έκανα, δε μίλαγ' όλη μέρα*....

Πολύς καιρός επέρασε και κύλησαν τα χρόνια,
και όσα κι' αν επέρασαν ήταν μεσ' τη διχόνοια....

Mα βρήκα σύντροφο καλό, σωστό μαργαριτάρι,
πολλή αγάπη μου 'δωσε, τον έχω για καμάρι!

Παιδιά πολλά** εκάναμε, κορίτσια κι' αγοράκια,
μα όλα τα λατρεύουμε σα να 'ναι μωρουδάκια....


{* 40 μέρες ! μέτρησε η μάνα μου :-(
** πέντε (5) ζωή να 'χουνε!}

Δεν τελειώσαμε ζουζουνιάρα μου, που πάς;

Θα σε τυραννήσω γιατί μου χάλασες την έκπληξη...

Συνεχίζω λοιπόν...

Κι ενώ κεφάτη γυρνούσα απ’ του Βερόπουλου

στο σπίτι μ’ έπιανε η κρίση του …"γλαρόπουλου"

φουντούνια, πάουζε και σερενάτες μου ξεσκίζανε

χαρτιά, σκουπίδια και ...κακό χαμό το πάτωμα γεμίζανε

Φέρε ουζάκια και κρασάκι να μεθύσουμε

μου ‘κραζε ο Γλάρος συμπαραστεκόμενος

και προφανώς υπό κατάρρευση ευρισκόμενος.

Με νέα κουράγια την κάθε μέρα μας να συνεχίσουμε…

΄Ομως για

ΣΗΜΕΡΑ που γιορτάζεις...
Τα πιο καλά μου φόρεσα
και ήρθα φορτωμένη
μ' ευχές, λουλούδια κι' αγκαλιές

και ΝΑ 'ΣΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ!!!!!

Αααα...δεν έχεις παράπονο...
Αποκριάτικο, εορταστικό αλλά και χορταστικό το δώρο μου.
ΜΙΑ είναι η zouzouna!!!

(Tα διαφημιστικά videos "δανεισμένα"
από ΕΔΩ)

Βενετσιάνικα χειροποιήματα...

Λένε πως η πρώτη μάσκα εμφανίστηκε στα σκοτεινά υγρά κανάλια της Βενετίας κάποια νύχτα του 1200.

΄Ηταν λευκή και χωρίς χαρακτηριστικά.

Πέρασαν 500 ολόκληρα χρόνια για να πάρει πλέον σχήματα, χρώματα, χαρακτήρες και ρόλους στη ζωή και στην τέχνη, τη μέρα και τη νύχτα, στα φανερά και στα κρυφά, για πλούσιους και φτωχούς, για άρχοντες και για υπηρέτες.

Κι’ έγινε συνήθεια ώστε κάποιες εποχές του χρόνου κυκλοφορούσαν παντού μασκοφόροι και δεν ξεχώριζε ούτε η ταυτότητα αλλά ούτε η κοινωνική τους θέση.

Κι’ έτσι -ακόμη και αν αρχικά ο σκοπός ήταν η μυστικότητα σε κάποιες συναλλαγές- σιγά-σιγά επικράτησε η απόλυτη ελευθερία στο φέρσιμο, στις συναναστροφές και πάνω απ’ όλα στον έρωτα, όπως, όπου, όποτε και με όποιον ήθελε ο καθένας. Χωρίς ντροπή, χωρίς έλεγχο, χωρίς συνέπειες.

Ο Καζανόβας (από τον γνωστό γόη), ο Γάτος, Η Βενεσιάνα Αρχόντισσα του 15ου αιώνα με τα βαριά κοσμήματα και τις υπερβολικές κομμώσεις, το Λιοντάρι και όλες οι εκφράσεις της φαντασίας γλιστρούσαν στα ήρεμα, σκοτεινά κανάλια της Δημοκρατίας, επιδιδόμενοι σε απλές κι πιο σύνθετες ασχολίες, λέγοντας ελεύθερα τι πίστευαν και τι ήθελαν,, αφού κανείς δε μπορούσε να τους κρίνει και τίποτα να τους στιγματίσει.

Ιδιαίτερη μορφή εκείνη του Γιατρού της Πανούκλας, μονόχρωμη συνήθως και με πολύ χοντρή και μακριά μύτη σαν ράμφος, ήταν ίσως η μόνη από τις μάσκες που είχε πρακτική σημασία και χρησιμότητα: όταν ο γιατρός επισκεπτόταν του ασθενείς έβαζε μέσα στο κενό του ράμφους υφάσματα ποτισμένα με φάρμακα, ώστε να προστατεύεται από την επιδημία.

Μέσα από το θέαμα και τις ερωτοτροπίες οι Βενετσιάνοι οδηγήθηκαν στην ασυδοσία κι τελικά την παρακμή. Οι νομοθετικές ρυθμίσεις που στόχευαν στον περιορισμό του εθίμου αυξήθηκαν και σοβάρεψαν κι έτσι λίγο πριν από το τέλος του 17ου αιώνα, η περίοδος που επιτρεπόταν η κυκλοφορία με μάσκες περιορίστηκε σε ένα τρίμηνο, ξεκινώντας από την επομένη των Χριστουγέννων. Τελικά μειώθηκε ακόμη περισσότερο στο 15θήμερο ξεφάντωμα που γνωρίζουμε ως Καρναβάλι πριν από τη Μεγάλη Σαρακοστή.

Η Βενετία σήμερα είναι γεμάτη από εκατοντάδες μαγαζιά που πωλούν μάσκες. Στην πλειονότητά τους πρόκειται για γύψινες μάσκες με ευφάνταστα σχέδια και χρώματα που παράγονται βιομηχανικά και μαζικά για τους τουρίστες. Υπάρχουν ακόμη σήμερα εργαστήρια που φτιάχνουν χειροποίητες μάσκες όπως γινόταν τον καιρό εκείνο.

Φτιάχνουν το γύψινο καλούπι από το οποίο παίρνει σχήμα ένας πολτός από χαρτί, κουρέλια και ένα είδος κόλλας. ΄Οταν αυτή η μορφή πεπιεσμένου χαρτιού στεγνώσει, περνιέται με ένα στρώμα λεπτού γύψου και μετά με ένα προπαρασκευαστικό χρώμα-βάση για τα υπόλοιπα χρώματα και όλα τα άλλα υλικά της μάσκας όπως παγιέτες, φτερά, κουδουνάκια. Βασικό είναι μετά από κάθε στάδιο η μάσκα να αφήνεται αρκετές ώρες για να στεγνώσει πριν προχωρήσει ο τεχνίτης στο επόμενο.

Η διαδικασία είναι κοπιαστική και χρονοβόρα και το αποτέλεσμα πιο χοντροκομμένο από τις γύψινες βιομηχανοποιημένες μάσκες, η αξία τους όμως έγκειται στην τέχνη που μένει αναλλοίωτη μέσα στους αιώνες.

Η διαφορά άλλωστε αντικατοπτρίζεται στις τιμές που ξεκινάνε από λίγες δεκάδες ευρώ και μπορεί να φτάσουν το πολύ μερικές εκατοντάδες, ενώ οι χειροποίητες είναι πιο μεγάλες και εύθραυστες και

οι τιμές τους αρχίζουν από αρκετά πιο ψηλά.

Στη Βενετία όλες οι εκφράσεις είναι εδώ πάνω στα ράφια και στις βιτρίνες, κρεμασμένες στα υπαίθρια κιόσκια δίπλα στην αποβάθρα με τις γόνδολες. Και όλες οι επιθυμίες κρύβονται καλά πίσω τους.

Μόνον η λάμψη των ματιών μπορεί να σε προδώσει…

Οι μάσκες της Κομέντια ντελ ΄Αρτε

Δεν είναι απόλυτα σαφές αν η συνήθεια των Βενετσιάνων να φορούν μάσκες επηρέασε την Κομέντια ντελ ΄Αρτε ή αν η τελευταία συνετέλεσε στην καθιέρωση του εθίμου, πάντως αποτέλεσε τελικά ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της. Ο κάθε ρόλος είχε πάντα το ίδιο προσωπείο και την ίδια έκφραση. ‘ Ετσι οι ηθοποιοί έπρεπε να δουλέψουν πάνω στη γλώσσα του σώματος, ώστε από το σύνολο των κινήσεων να αντιλαμβάνεται ο θεατής την αλλαγή των συναισθημάτων και της πλοκής.

Οι πρωτόβγαλτοι μάλιστα στη σκηνή φορούσαν υποχρεωτικά λευκή, ανέκφραστη μάσκα, ώστε να εξασκούνται στην συνολική κίνηση του σώματος. Οι χαρακτήρες ήταν λίγο-πολύ γνωστοί: οι άρχοντες, οι υπηρέτες (με αρχηγό τους τον περιβόητο και διαβόητο Αρλεκίνο) και οι ερωτευμένοι που -όμορφοι καθώς συνήθως ήταν- δεν φορούσαν μάσκες ποτέ.

Η μεγάλη δύναμη τη Κομέντια ντελ ΄Αρτε υπήρξε ο αυτοσχεδιασμός ανάλογα με τα ήθη και την πολιτική κατάσταση κάθε πόλης, αλλά όσο κι αν η πλοκή διαφοροποιείτο κάθε φορά οι ρόλοι ήταν σταθεροί και γνώριμοι, τόσο πολύ που στις περισσότερες περιπτώσεις καθιερωμένων ηθοποιών αυτοί γίνονταν πλέον γνωστοί σε όλον τον κόσμο με το όνομα του χαρακτήρα που υποδύονταν.

(Κείμενο Χριστίνα Καλλιγιάνη – Φωτο από Flickr)

Φύλαγε τα ρούχα σου...

...για να' χεις τα μισά, δε λέει ο σοφός μας ο λαός;

Και να πεις πως τότε είχα μπλογκ;... Δικαιολογημένα θα σκεφτόσουν πως δεν έχει άδικο ο Γλάρος μου, που διαμαρτύρεται ότι μου πήρε τα μυαλά ο...."ΠΙ-ΣΗΣ".


Δεν έμεινε τίποτε, σου λέω. Για κείνο το χειμώνα μιλάω, με το χιόνι που "έχωσε" μέχρι και το Λεκανοπέδιο. Η ΄Ανοιξη μας βρήκε τότε στα φυτώρια σε μια εκ θεμελίων ανανέωση του κήπου μας.
΄Ολα τα 'καψε μέχρι και ...το κέρατό μου και ...μη γελάς τώρα, που εγώ μιλάω σοβαρά...

"Τα ...κέρατά μας"

τιτλοφόρησα την ανάρτησή μου της 7ης Φεβρουαρίου του 2008 την οποία..
για να μη σε βάζω σε μπελάδες να ανατρέχεις, αφού στα αρχεία με το προηγούμενο "ΑΣΠΑΣΤΌΣ" επικρατεί ο κακός χαμός...
...μεταφέρω αυτούσια:

"Προβληματίστηκα πολύ, μέχρι να καταλήξω στον τίτλο της σημερινής ανάρτησης.


Η επιλογή δεν έγινε αβασάνιστα.... Είναι γεγονός πως δίσταζα πάρα πολύ και το παίδεψα για αρκετό διάστημα το θέμα με την τόσο παρεξηγημένη λέξη, όπως συμβαίνει και με τόσες άλλες του ελληνικού λεξιλόγιου.
Μα, γιατί να ντραπώ για μια λέξη που γραμματικά είναι ουσιαστικό, συμπεριλαβάνεται ως λήμμα επίσημα στα λεξικά μας και κατά Μπαμπινιώτη: κέρατο=κάθε σκληρή οστεοειδής έκφυση στο κεφάλι ορισμένων ζώων.

Καλή μου φίλη, εσύ με της Αμάλθειας το κέρατο, σήμερα, σίγουρα θα ..."πήξουμε στο κέρατο"....

Τα κέρατά μας...λοιπόν, τίτλος της σημερινής ανάρτησης

Το συμπαθές τετράποδο με την περίπλοκη, πλην όμως πανέμορφη ..."περικεφαλαία", το γνωρίζουμε λίγο πολύ όλοι μας (ας είναι καλά οι Εγκυκλοπαίδειες, ο Γκούγκλης....)

Το ότι η φύση έχει χαρίσει την πολυπλοκότητα αυτή και στα φύλλα ενός άλλου οργανισμού, φυτικού αυτή τη φορά, ίσως δεν το γνωρίζετε.

Ονομάζεται Platycerium.

Υπάρχουν πολλά είδη. Η επιστημονική ονομασία αυτού της φωτογραφίας ονομάζεται Platycerium bifurcatum.

Στην Ελληνική του απόδοση Πλατυκέρατο ή Ελαφοκέρατο.
Και επειδή η λέξη ελάφι πονάει ακόμη, γι' αυτό κατέληξα στον περίφημο τίτλο..."

Εγώ το γνώρισα σε ένα ταξίδι στη Ν. Αφρική, στο σπίτι φίλου μας και επειδή εντυπωσιάστηκα, μου χάρισε ένα σε ειδική πήλινη γλάστρα, σε σχήμα στρογγυλό με επίπεδη βάση, για να στερεώνεται στον τοίχο.

Είναι σαν δυο μεγάλα πιάτα (ένα βαθύ και ένα ρηχό) ενωμένα, που στο εσωτερικό τους συγκρατούν το χώμα. Στο κέντρο του επάνω κοίλου μέρους υπάρχει τρύπα, όπου φυτεύεται το φυτό.

"Τα νέα φυτώρια στερεώνονται απευθείας και σε κορμούς δένδρων, κατ΄ αυτό τον τρόπο.

Κάθε φυτό έχει σαν βάση φύλλα φαρδιά σε σχήμα φωλιάς, στην εσωτερική πλευρά της οποίας βρίσκεται το ριζικό σύστημα του φυτού.


Εκεί επάνω φυτρώνουν τόσο τα φύλλα, όσο και τα νέα φυτώρια."

Τα φύλλα στην κάτω πλευρά τους, τη θερινή περίοδο, κάνουν καφετί κηλίδες σαν βελούδο (*), τις οποίες εγώ, νομίζοντας πως είναι ασθένεια του φυτού, απομάκρυνα ξύνοντάς τες απαλά. Εκεί όμως, όπως διάβασα στο Googgle βρίσκονται ...οι σπόροι του.

Ε.... δε γεννιέται κανείς γεωπόνος...γίνεται.

Τώρα, θα το προσπαθήσω και με σπόρους.

Το δικό μας Πλατυκέρατο ή Ελαφοκέρατο είχε μεγαλώσει πάρα πολύ. Με τις προ 5ετίας έντονες χιονοπτώσεις όμως, καταστράφηκε και ευτυχώς σώθηκε ένα φυτώριο τόσο μικρό, που μόνο ένα μικρό και υποτυπώδες φυλλαράκι προεξείχε.

Τελικά, καταφέραμε να το αναστήσουμε (διπλανή φωτογραφία)

Εδώ στην Ελλάδα, το είδα μόνο μια φορά, σε μια ΄Εκθεση Ανθέων προ 15ετίας περίπου στο Πεδίο του

΄Αρεως."


Τώρα βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση.

Στην κάτω φωτογραφία και στην πλαϊνή του πλευρά φαίνεται ένα νέο φυτώριο (κάτω δεξιά το μικρό φύλλο).

Από ένα τέτοιο φυλλαράκι έγινε πρόπερσι και το νέο μας ελαφοκερατάκι, που βάλαμε στην αρχική πήλινη γλάστρα που περιέγραψα παραπάνω.

[(*) οι καφετί χρώματος κηλίδες στο πίσω μέρος των φύλλων]

Τώρα και ύστερα από δυο χρόνια το νέο μας φυτό έχει αυτά τα τρία φύλλα. Η ανάπτυξή τους είναι πολύ αργή και μιας που τα έχουμε αναστήσει με πολλή περιποίηση ...ξαναμπήκαν μέσα, όπως και κάθε χειμώνα, μέχρι η ΄Ανοιξη να χαμογελάσει και πάλι.

Ντρεπόμουνα τα κέρατα τότε να αναρτήσω, καλέ μου φίλε b|a|s|n\i/a μου, να μη δυσαρεστήσω με τον καυτό τον τίτλο του το ποστ που είχα κάνει, για το φυτό που με χαρά δωρίσαν οι Αφρικάνοι, που το 'παθα νωρίτερα κι' έχασα  τα δικά μου... Καλή χειμωνιάτικη Κυριακή σε ΟΛΟΥΣ!!!  Με καλή παρέα, ζεστό ντύσιμο και ΧΑΜΟΓΕΛΟ. Επιτέλους, ΧΕΙΜΩΝΑΣ...

e-courier και ...e-clopier

Είδες;

Τιιιι σου έλεγα στην άλλη μου ανάρτηση;

Για τη μουσική πληροφορία που έφτασε σε μένα με καθυστέρηση δεκαετίας και πλέον. Είναι όμως και μερικά δώρα που σου έρχονται ουρανοκατέβατα, τη στιγμή που δεν περιμένεις την προσφορά και την καλή χειρονομία.

Κι' εγώ εδώ μ-e-σα, έχω λάβει πολλά τέτοια πολύτιμα δώρα. Βαρύτιμα και ανεκτίμητα γιατί είναι δώρα της καρδιάς και μόνο.
Γι' αυτά τα πολλά και πολύτιμα δώρα μου, σου μίλησα ήδη στην αμέσως προηγούμενή μου ανάρτηση, εκτός από τούτο το συγκλονιστικό και πιο πρόσφατο.

Σήμερα λοιπόν, θα σου δείξω αυτό το "ηλιόλουστο" που ήρθε στον καιρό του, την κατάλληλη δηλαδή στιγμή. Την παραμονή της γιορτής μου και ήταν το πρώτο μου δώρο. Μου ήρθε "πακέτο" όχι από τη Χατζηβασιλείου αλλά με ...e-courier.

΄Οοοοοχι... δεν ήταν ο Γλάρος μου ,
αυτός με θυμήθηκε αργότερα...


ούτε κάποιο από τα παιδιά μου,

αλλά μια e-φίλη,

που μου χάρισε έναν ήλιο,


΄Υστερα άλλη (αχ, έφτιαξα τα Θεοφάνεια την τούρτα σου και τρελάθηκαν οι γλάροι μου)

και ύστερα κι' άλλη,

....κι' άλλη,

... κι΄άααλλη

με την υποχρέωση, λένε:

• να αναρτήσετε το βραβείο στο blog σας

• να το χαρίσετε με τη σειρά σας σε άλλα 12 blogs

• να ανακοινώσετε σε ποια blogs το χαρίζετε

• και να αναρτήσετε τα links αυτών των blogs

Καλές μου e-φίλες μεγάλη μου η τιμή και μόνο που με σκεφτήκατε.
Τα αποδέχομαι όμως
ΜΟΝΟ σαν εκτίμηση προς το πρόσωπό μου και ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!"

Τα κατά διαστήματα απονεμόμενα βραβεία ΠΑΝΤΑ είχαν ΚΑΙ υποχρεώσεις.

• Επειδή τη γνώμη και την τακτική μου τα γνωρίζετε από παλαιότερα

αλλά και πιο πρόσφατα.

• Επειδή αυτοί για τους οποίους το προορίζω είναι πάααρα πολλοί (το 2010 θα τελειώσει κι' εγώ θα ...ψάχνω και θα γράφω ακόμη links)

• Επειδή αυτοί που θέλω να το στείλω είναι ΗΛΙΟΙ και ΗΛΙΑΝΘΟΙ από μόνοι τους, ιδιαίτερο σόι.... ΔΙΠΛΟΙ, ΜΕΓΑΛΟΙ και ΛΑΜΠΡΟΙ!!!
  

Δηλαδή είστε ΟΛΟΙ εσείς


που με ανέχεστε τόσα χρόνια τώρα και σας ευχαριστώ.

Για ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ λοιπόν,

-->γιατί το έχω ξαναπεί....

"...για μένα είστε ΟΛΟΙ αλλά και ο ΚΑΘΕΝΑΣ ξεχωριστά,

ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΙ,

ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ,

ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟΙ,

ΑΞΙΟΘΑΥΜΑΣΤΟΙ!!!"

΄Εκανα όμως προχθές μια κακή πράξη. Δεν εφήρμοσα μια εκ των 10 εντολών... και μην πηγαίνει το πονηρό μυαλό σου στην εβδόμη, διότι εγώ "πάτησα" την ακριβώς επομένη, την ογδόη δηλαδή, που σημαίνει ...ΕΚΛΕΨΑ

Ναι, έκλεψα ένα βραβείο από ΕΔΩ, που ξεκίνησε λέει από το "Χαμομηλάκι", γιατί το ζήλεψα.
Και το ζήλεψα... γιατί μιλάει για τα παιδιά.

Τώρα δικαιολογημένα θα σκεφτείς και τι έκανα εγώ γι' αυτά και ποιά ήταν η προσφορά μου.
Πέρα λοιπόν από τα πέντε δικά μου που έφερα στον όμορφο πλανήτη μας αλλά άδικο κόσμο, δεν έχω προσφέρει τίποτε το ιδιαίτερο... το εξαιρετικό.

Δεν πέρασαν όμως λίγες ώρες και μου ήρθε σαν ΔΩΡΟ από την άξια φίλη μας την cook.

Επειδή ΚΑΙ τούτο το βραβείο, όπως και όλα τα άλλα που μέχρι σήμερα παραλάβαμε και απλόχερα μοιράσαμε, έχει τους όρους του, καλούμαι τώρα εγώ να το απονείμω σε συνιστολόγους που ασχολούνται με το παιδί.
Και θα το πράξω (νάτη και η ..άλλη αμαρτία μου, αλλά τούτη δεν εντάσσεται στις 10...), παραβαίνοντας την πάγια τακτική μου.

marilia
astropeleki
andria's home
VAD 
O δάσκαλος

γιατί ασκούν το λειτούργημά τους με ευαισθησία, μεράκι, υπομονή, επιμονή και ενδιαφέρον για τα παιδιά.

Στην καλή φίλη ανεμώνη που ταυτίζεται με τη λέξη ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Στην Αμά(λ)θεια
που κοντά της παρακινούμαι στις στιχοπλοκές

Στη μαμά αχτίδα,
που φως σκορπίζει το χαμόγελό της

Στη μαμά από την Κομοτηνή,
που μόλις χθες γνώρισα

Στις νέες μανούλες
manetarious
Ιωάννα

και
σε ΟΛΕΣ τις ΜΑΝΕΣ!!!

Σου το 'πα μια, σου το 'πα δυο...

....στο λέω ....
ΤΡΕΙΣ!!!

και δεν ξέρω πόσες ακόμη.


Κανείς μας εξάλλου όταν ξεκινούσαμε την ηλεκτρονική και μέσω των blogs, καταγραφή εντυπώσεων, ερεθισμάτων και προβληματισμών, δεν το γνώριζε εκ των προτέρων.


΄Ηταν απόφαση που δεν την επεξεργάστηκα για πολύ. Είμαι ενθουσιώδης, σου το έχω ξαναπεί και παρορμητική.
΄Οσο εσύ γνώριζες πριν ξεκινήσεις τι σημαίνουν τούτες οι ηλεκτρονικές σελίδες, άλλο τόσο το γνώριζα κι' εγώ.
"Ψάξτε και θα ανταμειφθείτε πλουσιοπάροχα"
έγραφε στο άρθρο του Έθνους της Κυριακής (2/7/06), η δημοσιογράφος Αγγελική Κώττη, με τίτλο "Κίνημα Επικοινωνίας".




΄Ετσι λοιπόν... (27/12/2006)
το αποφάσισα.
Τόλμησα
(12/1/2007 ανάρτηση )
και ξεκίνησα, περισσότερο από περιέργεια όσον αφορά τις δυνατότητες της διαδικτυακής τεχνολογίας.


Σήμερα τρία ολόκληρα χρόνια αργότερα, βρίσκω πως η ανταμοιβή μου είναι ανεκτίμητη.



Πέρα από την επικοινωνία μας (καθημερινά μαθαίνω αξιόλογα πράγματα), συγκινούμαι και δακρύζω με τις ευαισθησίες και τα σπουδαία αποθέματα ψυχής όλων των φίλων. Επλήσσομαι από τις εκδηλώσεις ενδιαφέροντος, αλληλοσεβασμού και αγάπης όχι μόνο προς εμένα αλλά και για τον καθένα ιδιαίτερα.
Χαμογελάω από συμπάθεια και συγκίνηση.
Γελάω με όλη τη σημασία της λέξης με τα mails, τα ανέκδοτα και άλλα χαριτωμένα που βρίσκω, αλλά και ...έχω χωθεί για τα καλά στην κουζίνα μου, να δοκιμάζω τις γευστικές σας προτάσεις.


Θα ήταν άδικο να μην αναφερθώ στις εκδηλώσεις της αγάπης σας, παρά το ότι δίσταζα, φοβούμενη τον τρόπο που θα το εισπράξετε. ΄Ομως θεωρώ υψίστη την τιμή που μου κάνατε, να ασχοληθείτε μαζί μου.

Η asimenia λοιπόν (έχει κλείσει το μπλογκ της) αρχές του 2007 ξεκίνησε με ένα αφιέρωμα στην αφεντιά μου.

Καμαρώστε την, έγραφε, ενώ κοιτάζει καλά καλά τα σπιτάκια μας και αναρωτιέται σε ποια αυλή θα πρωτοπροσγειωθεί για να αφήσει τα γλυκά της λόγια...

Και εγώ έμεινα τότε με το στόμα ανοιχτό από την έκπληξη, να αναρωτιέμαι, μα τί έκανα...

Πολλοί επίσης φίλοι συμπλόγκερς με έχουν τιμήσει κατά καιρούς με αναφορές τους στη "Γλαρένια":

Ο George, που με το ξεκίνημά μου σκόνταψα στα γενέθλιά του.

Να τα 100σεις καλέ μου φίλε,

και ακολούθησαν:

tzonakos, Νερίνα, betty (cookthebook), cinestef, pediatre, elpida (Κατερίνα ΔΕ.ΣΤΑ.ΠΑ), Μαρίνα-έμπυρη γνώση (20/7/2007 με τίτλο "για Σένα Γλαρενια μου...")

"Σου εύχομαι την ζωη του

Ιωνάθαν Γλαρένια μου....Μέσα απο την ψυχή μου...",   μου

ευχήθηκε.

Μαριλένα, ΩΣΗΕ, ξανά ο George, ξανά η elpida (Kατερίνα ΔΕΣΤΑΠΑ), Sad Prince (έχει επίσης κλείσει το μπλογκ του) και πάλι από elpida, takiz, και πάλι takiz, elpida ξανά, Αristodimos, Το τέρας της Αμάθειας, maria λεμονάτη, radio marconi, ξανά το τέρας της Αμάθειας, paratriha με την καταστροφή και την ανασυγκρότηση της....Φυρδηνίας, Kαραφλοκότσυφας, νατασσάκι, afmarx (χαχα...ακόμη γελάω..), EKTOΡΑΣ, mareld, κούκος μόνος, ξανά cinestef, ανασαιμιά (Πολύμνια), Surrealist (το παραθέτω αυτούσιο μιας και το μπλογκ είναι πλέον "κλειστό"

"Τρίτη, 11 Νοέμβριος 2008

από καιρό το είχα υποσχεθεί, μία ανάρτηση για τη φίλη Φύρδην Μίγδην, τη γλαρένια αγκαλιά, αυτή την εξαιρετική παρουσία στη παρέα μας στο internet,

Θέμα η αγκαλιά και

απλώς να πω πως όλα όταν είμαστε θετικοί είναι μια αγκαλιά
η θάλασσα
το σώμα του ουρανού
η γη που ακουμπάμε που πατάμε που φιλάμε...
όσα το βλέμα μας αγγίζει
όσα η αφή “γεύτηκε”

και όσα ακούσαμε υποδυόμενα ή όχι,

ηθελημένα ή αθέλητα...
όλα μια αγκαλιά

ο κάθε μορφασμός

η κάθε μας κατάφαση ή άρνηση

κάθε χαρά ή μη
κάθε αφοσίωση
κάθε γλυκιά-πικρή αγάπη

κάθε μηχανισμός μας ταυτοποίησης
κάθε κατάσταση που συνέβη και συμβαίνει

είναι μια αγκαλιά

όλα που μας εφησυχάζουν,

κάθε συλλογισμός

ακόμα κάθε απειλή

κάθε χαρακτηρολογικό στοιχείο που διαταράζει ή αντιστοιχεί.

Ήθελα απλώς να πω ότι όλη η ζωή είναι μια αγκαλιά...

και η αγκαλιά είναι η αρμονία μιας ζωής,

της ζωής μας, υπεραναπληρώνοντάς την πρόθυμα, αράθυμα, ακατάπαυστα

και ίσως κυκλοθυμικά,

η αγκαλιά αναγκαία."

Ξανά radio marconi, butterfly, homemade με το πολύ ωραίο βιντεάκι, Steriani Zali με το μοναδικά υπέροχο ταξίδι, trelos tou xwriou, Thalassenia, zamanftou.

Εδώ και αρκετό καιρό επιθυμία μου μεγάλη ήταν να αναφερθώ σε όλα αυτά τα αφιερώματα ή τις αναφορές που κατά καιρούς κάνατε για μένα τιμώντας με ιδιαίτερα,

για να σας ευχαριστήσω

ΟΛΟΥΣ.

Δίσταζα όμως, δεν ήξερα πώς θα εκληφθεί και έμεναν αποθηκευμένα στο σκληρό δίσκο του υπολογιστή μου, γιατί κατά τα άλλα τα έχω και θα εξακολουθώ να τα έχω καταγεγραμμένα στην καρδιά μου.

Εκεί δεν κινδυνεύουν από κανένα διαδικτυακό ιό...

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!

Update 5/10/11
Ενδιαφέρουσες εγγραφές σχετικές με την αγκαλιά από:


The Law og 4 L
Planitikos