΄Ηρθες, καλώς ήρθες...

Να 'ξερες πόσο χαίρομαι που είσαι εδώ πάλι

να βγάζουμε τα σώψυχα για το κακό μας χάλι

Του οποίου σαν μοιράζεται μειώνεται το βάρος

και λίγο ανασαίνουμε και ανακτούμε θάρρος

Ν' αντέξουμε από κοινού όλας τας συνεπείας

της πολλής απραγίας μας ...τόσας δεκαετίας

Μαζί λέει τα φάγαμε το κρέας το παχύ

που απ' τον παρά εξέχασε πως τρώνε ...και φακή

Και στις πλατείες τρέξαμε με βήμα πιο ταχύ

μιας και εξαντλήθηκε κάθε μας ανοχή

Μουντζώνοντας προς τη Βουλή και τους τριακοσίους

που βγάζαμε στις εκλογές ωσάν τους ηλιθίους

αντί ΑΥΤΟ-ραπίσματος για όλους τους αχρήστους

όταν άφθονες κι' αλόγιστα  μοιράζαμε τις ψήφους

Στην άκρη τα πικρόχολα   αφήνω όμως τώρα

και τις Γλαρένιες μου αγκαλιές σου δίνω ωσάν δώρα

για μια καλή πρωτομηνιά κι' έναν ωραίο μήνα

μαζί και εκτός εποχής  το πρώτο μου απ' τα κρίνα (*)

Χωρίς άλλα δυσάρεστα να έχεις στη ζωή

 και κάτσε εδώ δίπλα μας να παίζουμε μαζί

όπως ωραία ξέρουμε εδώ και τόσα χρόνια

με αγάπη, με χαμόγελα και πάντα με ομόνοια.

Το φτωχό κομπολόι μας μαζί να τραγουδάμε

παρέα να χαιρόμαστε και να χαμογελάμε

το χρόνο να ξοδεύουμε με κέφι για ζωή

κι' ελάτε όλοι οι "πένητες"  να παίξουμε μαζί.

(*)  Μη βιαστείτε να με πυροβολήσετε...

Δεν τρελάθηκα εγώ αλλά μάλλον το άγριο κυκλάμινό μου ("κρίνο" το έγραψα δίκην ρίμας), 
 που από τις 7 Ιου-Ν-ίου...μάλιστα... σωστά διάβασατε... μου έκανε την τρελή έκπληξη...

Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει ούτε καταλάβαμε για πότε πιάσαμε Ιού-Λ-ιο, ο οποίος 

το όνομά του το πήρε από το Γαίο Ιούλιο Καίσαρα, δημιουργό της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Οι Έλληνες τον λένε και Αλωνάρη, Γυάλινο, Φουσκόμηνα. Το μήνα αυτόν αρχίζει το αλώνισμα. Οι γιορτές των Αγίων Αναργύρων και του Αι-Λια είναι οι πιο σημαντικές.

Και μερικές ...Ιουλιανές παροιμίες:

 α) Ο Θεριστής θερίζει , ο Αλωνάρης αλωνίζει κι ο Αύγουστος ξεχωρίζει.

(δεν την είχα ξανακούσει)

β) Από τ' Αι-Λιος ο καιρός γυρίζει αλλιώς.

(σαν πώς δηλαδή... δεν το κατάλαβα τί εννοεί)

γ) Κότα χήνα το Γενάρη και παπί τον Αλωνάρη

(δεν το τρώω το παπί...ας είναι και Πεκίνου...)

δ) Αλωνάρη με τ’ αλώνια και με τα χρυσά πεπόνια

(κάποτε... γιατί τώρα τρώμε πεπόνια και μεσ' το καταχείμωνο)

Χρυσά λοιπόν κατά την παροιμία τα πεπόνια,  σαν το νοστιμότατο μίνι δικό μας,  που το περσινό καλοκαίρι ανακαλύψαμε στον κήπο μας, περί το μήνα Σεπτέμβριο.  Μόνο του φύτρωσε,  μόνο του και χωρίς βοήθεια μεγάλωσε κρυμμένο ανάμεσα σε άλλες περικοκλάδες.

ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΜΗΝΑ 

και όλα να έρθουν...