ΑΣΠΑΣΤΌΣ

Με το χέρι στην καρδιά

2012-01-18T15:24:00.002+02:00

΄Ετσι ο κόσμος θα 'θελα ξέγνοιαστα να περνάει

Μ' αγάπη και χαμόγελα ο χρόνος να κυλάει

The Feather Book

2012-01-16T16:22:00.006+02:00

Il Bestario Barocco: The Feather Book

Το "Βιβλίο των Φτερών" το ανακάλυψα μόλις προχθές. Αρχικά με δελέασαν οι εξαιρετικές εικόνες του, που σημειωτέον, δεν είχα καταλάβει την τεχνική τους, μιας και νόμισα πως πρόκειται για ζωγραφική με χρώματα.

Ο Γκούγκλης όμως μου έλυσε και πάλι κάθε απορία.

Πρόκειται για ένα βιβλίο κατασκευασμένο το 1618 από τον Dionisio Minaggio, Διευθύνοντα Κηπουρό του κράτους του Μιλάνου, που απεικονίζει:

112 πουλιά και 44 ανθρώπινες μορφές, που αποτελούνται εξ ολοκλήρου από φυσικά φτερά πουλιών.

Είναι χωρισμένο σε 4 θεματικές ενότητες:

· τα πουλιά,

(ενδεικτικά -εικόνα 155- όπου εκτός από το πτηνό που είναι καλά διατηρημένo, το τοπίο δείχνει έναν καταρράκτη που ρέει πάνω σε ανοικτό αγωγό, γέφυρες , μια εκκλησία με το καμπαναριό, ένα φρούριο με έναν πύργο και στο κάτω μέρος του ρέματος υπάρχουν άλλα δυο σπίτια)

ή ΕΔΩ
όπου ένας αρσενικός πράσινος δρυοκολάπτης ετοιμάζεται να φάει ένα φίδι (από φυσικό δέρμα φιδιού), που βρίσκεται πάνω στο δένδρο.

· τους κυνηγούς,

(εικόνα 5, όπου ένας κυνηγός σημαδεύει μια πάπια που κολυμπάει σε ένα ποτάμι)

· τους εμπόρους,

(η εικόνα 75 δείχνει έναν ακονιστή μαχαιριών με ποδοκίνητο τροχό και ένα δένδρο όπου φαίνονται στερεωμένα μαχαίρια, μπαλτάδες, δρεπάνι, ψαλίδι)

· τους μουσικούς

(στην εικόνα 77 απεικονίζεται ένας νέος που παίζει βιολί)

· τους κωμωδούς

με στοιχεία del'Arte Commedia.

(η εικόνα 110 δείχνει ολόκληρη σκηνή από μια κωμωδία που γράφτηκε από το Nicolo Barbieri - the serenading of the love)

Τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή των εικόνων του βιβλίου, που εκτός από πτηνά, ανθρώπινες μορφές kαι δέντρα απεικονίζουν κτίρια, σπίτια, γεφύρια, ποτάμια κ.α., προέρχονται από φτερά, ράμφη και νύχια πουλιών, δέρμα φιδιού και άλλα φυσικά υλικά.

Δεν υπάρχει παρόμοια συλλογή πουθενά αλλού, γεγονός που την καθιστά ως την αρχαιότερη

και καλά διατηρημένη στο είδος της.
Με φτερά δηλαδή πουλιών τα οποία προηγουμένως σίγουρα πέρασαν από ...κάποιες κατσαρόλες...

ΕΔΩ

κάνοντας κλικ πάνω στην εικόνα, φαίνονται σε μεγέθυνση οι λεπτομέρειες των φτερών.

Δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς συνέβη με το βιβλίο Feather, μεταξύ 1618 και των μέσων της δεκαετίας του 1700. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν στη συλλογή ενός δικαστή του Taylor White, ο οποίος ήταν γοητευμένος με τη φυσική ιστορία. Το 1920 περίπου δόθηκε προς πώληση από το βρετανικό bookdealer Dobell. Αγοράστηκε από τον Δρ Gerhard Lomer Βιβλιοθηκονόμο του πανεπιστημίου McGill.

Πριν από μερικά χρόνια, η εικονογράφηση στο Un bestiario Barocco ψηφιοποιήθηκε και οι εικόνες διατίθενται στην ιστοσελίδα του McGill

στο http://digital.library.mcgill.ca/ featherbook /

Η μόνη εικόνα -54- που δεν απεικονίζονται πουλιά και άνθρωποι

Και σιγά που από τη συλλογή θα έλειπε ο εκπρόσωπός μου ο γλάρος

και δη ο μαυροκέφαλος

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!!

Πέταγμα...

2012-01-12T00:15:00.005+02:00

...με "δόση ανέμου"...

΄Ενα , δύο, τρία κι έφυγα

με τα φτερά μου σε σένα πέταξα

.......

τέσσερα, πέντε... εδώ που έφτασα

πέντε τα σκαλοπάτια που τώρα μέτρησα

Γιάννης Νανόπουλος

κι' όταν ξανά 'ρθω πάλι με το καλό

να μην ξεχάσω απ' τ' όνειρο μη βγω (*)

και να μετρήσω ακόμη...έξι, εφτά κι' οχτώ...

Αναρωτιέμαι πολλές φορές σαν τί να είναι αυτό που με κρατάει χρόνια σε τούτο το χώρο.

Είναι πολλά, μα πάρα πολλά τα όσα μας ενώνουν. Είναι που μαθαίνω πράγματα χρήσιμα και ενδιαφέροντα. Είναι που e-γνωρίζω ψυχές με πλούσιο συναισθηματικό κόσμο. Είναι που δανείζομαι εγγραφές ή αποσπάσματα, με αναφορά-λινκ φυσικά στο συντάκτη για τις "Γλαρένιες αγκαλιές" μου.

Είναι που e-συναντώ ανθρώπους με καλλιτεχνική φλέβα από την αγαπημένη μου Αργολίδα.

Είναι ακόμη για τα όσα με τιμήσανε

και όσα ακόμη με τιμάνε

από μάτια που δε βλ-e-πονται

μα όμως αγαπάνε.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ από καρδιάς

όλους μα ΟΛΟΥΣ τους φίλους,

που κατ' ανάρτηση, κατά σύμπτωση ή κατ' επιλογή,

πέρασαν και που ακόμη αντέχουν να κοντοστέκονται στο "ΑΣΠΑΣΤΌΣ".

(*) στίχοι δανεισμένοι από το "Πέταγμα" του καλλιτέχνη συντοπίτη μου Γιάννη Νανόπουλου, των οποίων στίχων τα σκαλιά θεώρησα, ακούγοντας το τραγούδι, πως εκφράζουν τα δικά μου σκαλοπάτια στο διαδικτυακό χώρο.

Θέλω να τα πω....

2012-01-01T16:14:00.007+02:00

Αν ζούσαμε στην αρχαία Αθήνα, αυτόν τον μήνα μάλλον θα παντρευόμασταν, μιας και ο Γαμηλιών ήταν ο μήνας των γάμων...ενώ ατην Αθήνα του 2012 κοιτάζουμε σαν τους αρχαίους Ρωμαίους μαζί με το θεό Ιανό, ταυτόχρονα, τον προηγούμενο και τον επόμενο χρόνο....
Και απλά διαπιστώνουμε (και μακάρι η κατάσταση να με διέψευδε), πως....κάθε πέρσι και καλύτερα...

Δύο χιλιάδες χρόνια αργότερα "παντρευτήκαμε" ένα ανυπόφορο παρόν με ένα πιο σκληρό και δυσβάσταχτο μέλλον. Βλέπουμε μόνο μπροστά στο "αύριο" των παιδιών μας, που άλλοι κατέστρεψαν κι' εμείς έχουμε χρέος και πάλι με θυσίες και αγώνες, να αποκαταστήσουμε...

Δε λέω πως είναι το καλύτερο "ποδαρικό", αλλά θα παλαίψουμε με νύχια και με δόντια για τα καλύτερα και θα τα καταφέρουμε.

Απολαύστε αυτή την Πρωτοχρονιά, το Γενάρη, τους μήνες, τις μέρες, τις ώρες και τις στιγμές αυτού του χρόνου, σαν να είναι και τα τελευταία...

΄Οπως και να 'χει....

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ με ΥΓΕΙΑ και ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ!!!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στους εορτάζοντες!!!

΄Ενας κλείνει... άλλος ανοίγει...

2011-12-31T16:05:00.009+02:00

Εκεί γύρω στα οκτώ μου χρόνια, στο παιδικό μου μυαλό, ο χρόνος είχε για μένα μια κυκλική έννοια. Να... κάπως έτσι....

(εικόνα)

Επηρεασμένη προφανώς από το μεγάλο χάρτη στην αίθουσα της Β' τάξης του δημοτικού σχολείου στο Ναύπλιο. Εκείνη την αίθουσα που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το άγαλμα του Καποδίστρια.

Αυτή την εικόνα αλλά και τη χρονο-αντίληψη κουβαλάω ακόμη ...ούτε απόγονος των Μάγια να ήμουν...

"Οι Μάγια, είχαν κυκλική αντίληψη του χρόνου και το ημερολόγιό τους δεν θα μπορούσε παρά να είναι και αυτό κυκλικό..."

Κύκλος λοιπόν ο χρόνος κι η ζωή μας...

Κυλάει ο χρόνος χωρίς βοήθεια... μόνος και κανένα δε ρωτάει... αμείλικτα.... αθόρυβα...

Χρόνος και χρόνοι που περνούν, αφήνοντας στα κορμιά και τις ψυχές μας σημάδια ανεξίτηλα...

Χρώματα ανακατεμένα... και χαράς και θλίψης...

Πνέει τα λοίσθια η "άτιμη χρονιά" και μαζί της ταλαιπωρείται
η ψυχή και οι αντοχές μας...

Πήρε με χέρι αρπακτικού από τον ελληνικό λαό και για τους γνωστούς λόγους, υλικά αγαθά αλλά και μέρος της καλής μας διαθέσεως και αισιοδοξίας.

Από το γιό μου στέρησε σε τροχαίο ατύχημα, για ικανό χρόνο την αγαπημένη του (όχι και σ' εμένα βεβαίως... η αλήθεια να λέγεται...) μηχανή. Ευτυχώς "λυπήθηκε" όλη τη γλαρο-οικογένεια και έχουμε το Λιόντα μας σώο και αβλαβή. Λαχταρήσαμε οικογενειακώς τόσο... όσο δεν εύχομαι σε κανένα γονέα παρόμοια εμπειρία....

Σε άλλους και αυτό είναι ανεπανόρθωτο, στέρησε ανθρώπινες παρουσίες και εύχομαι τί άλλο από δύναμη και κουράγιο.

Από αρχές Οκτωβρίου ταλαιπωρείται με τη υγεία του ο πατέρας μου κι εμείς, τί άλλο μπορούμε να κάνουμε, από το να είμαστε ...γλαρο-σύσσωμοι στο πλευρό του.

Προσπαθούμε να μη του δείχνουμε υποψίες ανησυχίας. Απλά να είμαστε καθημερινοί, όσο το απαιτούν η περίσταση και η δεδομένη χρονική περίοδος. Ευτυχώς η ασθένειά του με τον πολύ χαμηλό αιματοκρίτη (μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο) αντιμετωπίζεται μέχρι στιγμής υποφερτά και ο ίδιος βρίσκεται, εμφανισιακά αλλά και ψυχολογικά, σε πολύ καλή κατάσταση.

Πρόσφατα και συγκεκριμένα από τις 12/12 ο λατρεμένος μας Κανέλος δεν είναι πια κοντά μας. Τον αντίκρυσα εκείνο το πρωινό ξαπλωμένο χάμω και δίπλα στο γραφείο μου. Κατάλαβα... το αναπνευστικό του πρόβλημα ήταν η αιτία. ΄Εμεινα άφωνη με τον καφέ στο χέρι...

Εκ των υστέρων εξήγησα τις ιδιαίτερες περιποιήσεις που είχε καθημερινά από τη Ρόζα μου.

΄Εχουν διαίσθηση τα ζώα... είναι πιο τρυφερά από τη χάρη μας... και εντελώς ανυστερόβουλα.

Ο χρόνος λοιπόν, που σταθμούς δεν έχει και ούτε αλλάζει πορεία. Προς τί λοιπόν η αλλαγή του χρόνου ή τί πρόκειται από το ένα κλάσμα του δευτερολέπτου στο άλλο να αλλάξει;

"Δεν υπάρχει νέος χρόνος, ούτε παλιός υπάρχει. Αληθινή είναι μόνο η ματιά, το σκίρτημα της καρδιάς, η αιώνια ζωή."

ΚΑΛΗ ΜΑΣ εύχομαι ΧΡΟΝΙΑ

κι' ας μην υπάρχει μία...

ο ΄Ελληνας ΠΑΝΤΑ θα ΖΕΙ,

σου 'χω και ...ΚΑΖΑΜΙΑ

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΗ

για τη χρονιά που έρχεται και που τόσα ακούγονται πως θα φέρει...

Από το χθες στο σήμερα...

2011-12-21T23:02:00.002+02:00

Χριστουγεννιάτικο εσύ δεντράκι

με τα στολίδια τα πολλά

τί θα μου φέρεις για παιχνιδάκι

απ' τα πολλά σου τα καλά;

Μικρό δεντράκι αγαπημένo

τέτοια ομορφιά έχει κανείς;

Με τί λαχτάρα σε περιμένω

κάθε φορά για να φανείς!!!

Το χριστουγεννιάτικο ποιηματάκι του Λιόντα μου ως ...νηπιάκι.

Του Λιόντα μου που, ευτυχώς, είναι σώος και αβλαβής από το προ ημερών τροχαίο ατύχημα που είχε με τη μηχανή του και θα μπορέσουμε να χαμογελάσουμε τις γιορτινές ημέρες που έρχονται.

Για φέτος διάλεξα ευχές

σα να ' ταν άλλες εποχές

τότε που ήμασταν μικρά

κι είχαμε αστέρια στην καρδιά

Τότε που κανείς δε μας στερούσε το δικαίωμα να κάνουμε όνειρα πολλά.

Τότε που τα κορίτσια μαζεύαμε και με λαχτάρα ανταλλάσσαμε χαλκομανίες μεταξύ μας... και ζωγραφιές ασημο- και χρυσο- στολισμένες

Με παρόμοιες εικόνες επέλεξα να συνοδεύσω τις χριστουγεννιάτικες ευχές μου.

Φέτος, περισσότερο από άλλες φορές,

ας ονειρευτούμε σαν παιδιά,

κάτω από λαμπιόνια με αγιοβασιλιάτικες φατσούλες, όπως εκείνα των παιδικών μου χρόνων

Να προσέχετε τους εαυτούς σας

Να χαίρεστε την κάθε στιγμή της ζωής σας σαν πολύτιμο γεγονός,

Να περάσετε με χαμόγελα, αγάπη και χαρά τούτες τις γιορτές, κοντά σε αυτούς που αγαπάτε.

ΥΓΕΙΑ, ΑΓΑΠΗ και ΕΙΡΗΝΗ στον κόσμο!!!

ΚΑΛΑ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!

Χριστενιάρτς και ΕΚΛΕΙΨΕΙΣ

2011-12-02T17:09:00.006+02:00

Ο Δεκέμβριος, ή Δεκέμβρης, ή Χριστενιάρτς (ποντιακά), είναι ο δωδέκατος και τελευταίος μήνας του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο και είναι ένας από τους 7 μήνες με διάρκεια 31 ημερών. Στα Λατινικά, decem σημαίνει δέκα, αφού ο Δεκέμβρης ήταν α 10ος μήνας σύμφωνα με το Ρωμαϊκό ημερολόγιο. Με την άφιξη του Δεκεμβρίου το κρύο αρχίζει να είναι αρκετά τσουχτερό, ανακοινώνοντάς μας έτσι τον ερχομό του Χειμώνα και την επέλαση του χιονιού.

Γι’ αυτό άλλωστε, ο Δεκέμβριος λέγεται και «Άσπρος μήνας», «Ασπρομηνάς» αλλά και «χιονιάς».

Τα λουλούδια του Δεκεμβρίου είναι ο νάρκισσος

και ο ελαιόπρινος.

Οι ζωδιακές πέτρες του είναι τουρκουάζ,

λάπις λάζουλι,

ζιρκόνιο

και τανζανίτης.

Ο Δεκέμβριος είναι ο μήνας με τις λιγότερες ώρες φωτός στο βόρειο ημισφαίριο και τις περισσότερες ώρες φωτός στο νότιο ημισφαίριο.

Ο Δεκέμβρης πάντα ξεκινά την ίδια μέρα της εβδομάδας με τον Σεπτέμβριο.

(πηγή: Wikipedia)

Και τώρα που τελειώνουμε για φέτος από εκλείψεις

Ας βγάλουμε το ρεζουμέ και να μην παραλείψεις,

Να το θυμάσαι πάντοτε και ας μην εκτιμάται

Πως ο βρεγμένος τη βροχή... ποτέ δεν τη φοβάται...

ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ!!!

Κύκλος και γυρίζει...

2011-11-29T17:40:00.002+02:00

Την πρώτη και προ δύο μηνών φορά, που ο κατακόρυφα πεσμένος αιματοκρίτης του τον οδήγησε στο νοσοκομείο, ούτε ο ίδιος είχε καταλάβει τη σοβαρότητα της κατάστασής του, γιατί απλά δεν είχε συμπτώματα.
"Κινητικός"έγραψαν στη διάγνωση οι ταλαίπωροι γιατροί, που έκαναν αγώνα δρόμου για να κατανοήσουν πώς γίνεται να ταιριάζουν οι πολύ χαμηλές τιμές δεικτών στο αίμα του με τη "σβούρα" που έβλεπαν μπροστά τους, αλλά και να τον προλαβαίνουν στους διαδρόμους από εργαστήριο σε εργαστήριο.

Αιματοκρίτης που συνέχισε την καθοδική του πορεία και μετά την έξοδό του από το νοσοκομείο
Αυτός είναι και ο λόγος που βρίσκεται ξανά εκεί και μεταγγίζεται συνέχεια. Με τη διαφορά πως αυτή τη φορά και παρά το γεγονός πως δεν εμφανίζει συμπτώματα αδυναμίας, ψυχολογικά του ...έχουν πέσει τα φτερά...
Η φωνή του δεν έχει την παλιά της ζωντάνια. Η γενικότερη εικόνα του δείχνει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, άνθρωπο φοβισμένο.
Αποδίδω το λόγο που είναι μελαγχολικός, στο ότι όσο περνάει ο καιρός, γίνεται άπιαστο όνειρο η επιστροφή του -όπως σχεδίαζε- στο εξοχικό της γλαρούπολης...

...αλλά και στην προσφιλή του ενασχόληση με τη βυζαντινή μουσική, κάθε Κυριακή και σχόλη.

Είναι και που οι άνθρωποι της περιοχής, από ιερέα μέχρι ενορίτες, τηλεφωνούν συνέχεια στον "άγιο ιεροψάλτη" για να μάθουν πότε επιστρέφει.

Είναι και που ...κακοβάζει το μυαλό μου... Ογδόντα πέντε χρόνια ζωής συμπλήρωσε στις αρχές το περασμένου μήνα και ποτέ μέχρι σήμερα ο πατέρας μου δεν είχε προβλήματα με την υγεία του.

Μέχρι τώρα δε με πονούσαν ιδιαίτερα οι απώλειες ανθρώπων σε μεγάλη ηλικία, σε σύγκριση πάντα με αυτές των νέων ανθρώπων, που δεν πρόλαβαν να ζήσουν και να απολαύσουν πράγματα.

Με το σκεπτικό πως ολοκλήρωσαν (αλήθεια τώρα που το σκέφτομαι ποιος είναι αυτός που μπορεί να προεξοφλήσει το όριο της ζωής των ανθρώπων;) τον κύκλο της ζωής τους, το ξεπερνούσα ευκολότερα και πιο ανώδυνα.

΄Ομως όταν ακούω την τσακισμένη του φωνή που μόνο ανασφάλεια εκφράζει, θλίβομαι, πονάω και επαναπροσδιορίζω την προσέγγισή μου σε θέματα ευαίσθητα, όπως η ζωή...

Από θυμίαμα... κόσμημα...

2011-11-20T21:03:00.010+02:00

(εικόνα)

Πάει καιρός τώρα που ετοίμασα τούτο το ταξίδι

-όχι φυσικά για πάρτη μου , διότι παρέα μου θα σας πάρω-

σε μέρη μακρινά …. του μυαλού και του χάρτη μου.

Εγώ που πάω κι’ έρχομαι εκεί (διαδικτυακα να εξηγούμαστε… για να μη με κυνηγάνε και οι τροϊκανοί), έχω μεθύσει από τις λιγωτικές μυρωδιές στους αχανείς, εξωτικούς απω-ανατολίτικους και όχι μόνο δρόμους.

Είναι ένα τροπικό δέντρο που πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στη Νέα Γουινέα, περίπου 25 μέτρα ψηλό, έχει γκρι-καφέ λείο φλοιό κι ευδοκιμεί στη Νοτιοανατολική Ασία.

Το δέντρο δεν ανθίζει μέχρι να γίνει εννέα ετών.
Είναι αειθαλές , έχει αρωματικά φύλλα και μικροσκοπικά κίτρινα άνθη.

Το φρούτο του μοιάζει με αχλάδι και η σάρκα του πολτοποιημένη είναι δροσιστική και με υπόξινη γεύση, σαν διασταύρωση μεταξύ και το βερίκοκου και μάνγκο. Χρησιμοποιείται επίσης για την παρασκευή μαρμελάδων και chutneys.

Ο σπόρος που είναι μέσα στο περίβλημα είναι στρογγυλός σαν καρύδι.

Περιβάλλεται από ένα σκούρο καφέ κέλυφος και τα δυο αυτά μαζί από μια κόκκινη δαντελωτή επίστρωση, που ονομάζεται mace

Και τα δυο αποξηραίνονται και είναι εξαιρετικά μπαχαρικά

Μοσχοκάρυδο(nutmeg) και ανθός από μοσχοκάρυδο (mace)

Είναι τα αρωματικά σπέρματα και τα αρωματικά περιβλήματα των σπερμάτων αντιστοίχως διαφόρων τροπικών φυτών. Τα σπέρματα έχουν χαρακτηριστικό άρωμα και γεύση πικρή και έντονη. Στο εμπόριο υπάρχουν ολόκληρα ή αλεσμένα. Χρησιμοποιείται κυρίως για λιπαρά, βαριά ή αμυλούχα φαγητά και στην παρασκευή αρτοσκευασμάτων.

Συνοπτικά το μοσχοκάρυδο για μας ή διεθνώς nutmeg και.. χαλάλι του το παίδεμα με τις αναζητήσεις στο διαδίκτυο, γιατί δε γνώριζα πολλά πράγματα πέραν του ότι αρωματίζει τα γλυκά και τα φαγητά μας:

Στην αρχαιότητα το χρησιμοποιούσαν ως θυμίαμα. Κατά το 16ο αιώνα απέκτησε μεγάλη σημασία γιατί ήταν σπάνιο και ακριβό μπαχαρικό και οι Ολλανδοί έμποροι σχεδίαζαν ακόμα και καταστροφές των φυτειών στην Ινδονησία έτσι ώστε να κρατήσουν την τιμή του υψηλή.
αυξάνει τη μεθυστική και υπνωτική επίδραση των αλκοολούχων ποτών και λέγεται πως είναι και ....αφροδισιακό.

Με μέτρο όμως παρακαλώ, διότι σε μεγάλες δόσεις είναι τοξικό, λόγω της παρουσίας του παραισθησιογόνου myristicin .

Το φρούτο στη Μαλαισία ονομάζεται Jathikka, στην Ινδία Jaiphal... στο Κασμίρ Zaaphal. Στη Βοτανολογία είναι γνωστό με το όνομα Myristica fragrans.

Το mace (μασίς) είναι επίσης μπαχαρικό με γλυκιά και λιγότερο στυφή γεύση.

Αν βρείτε δηλαδή τη γεύση του μοσχοκάρυδου πάρα πολύ ισχυρή για τα γούστα σας, μπορείτε αντ' αυτού να χρησιμοποιήσετε το mace, το περίβλημα δηλαδή του σπόρου του εξωτικού φρούτου.

Σε μερικές ευρωπαϊκές γλώσσες mace σημαίνει "flower of nutmeg", λουλούδι του μοσχοκάρυδου.
Στα Γερμανικά ονομάζεται muskatblüte, στα Σουηδικά muskotblomma, σταΤσέχικα muškátový květ και στα Γαλλικά fleur de muscade)

.

Τα σπέρματα έχουν χαρακτηριστικό άρωμα και γεύση πικρή και έντονη. Στο εμπόριο υπάρχουν ολόκληρα ή αλεσμένα.

Με άλλα λόγια 2 spices από τον καρπό: nutmeg and mace.

αλλά και κομπολογιών ή κοσμημάτων

Τώρα τις γιορτές και όσοι ασχολείστε με τα χριστουγεν-

νιάτικα γλυκά, μην ξεχάσετε να το τιμήσετε

και στα μελομακάρονά σας.

KAΛH EBΔOMAΔA!!!

Πληροφορίεςαπό:

http://delicieuses.forumotion.net/t478-topic

http://www.uni-graz.at/~katzer/engl/Myri_fra.htmlhttp://www.herbexploration.com/engl/Myri_fra.html
http://mupepesails.com/2009/12/27/our-heads-in-the-clouds

http://www.styles-silver.co.uk/acatalog/Click_here_for_sold_items1.html
http://aidanbrooksspices.blogspot.com/2007/10/mace.html

http://www.thekitchn.com/thekitchn/ingredients-pantry/from-the-spice-cupboard-mace-099715

Κι' εγώ Πολυτεχνείο...

2011-11-16T23:20:00.003+02:00

Γεια...

Με θυμάσαι;

(εικόνα)

Ειμαι κεινο το παιδι, που σε ακουγε κεινο το βραδι του Νοεμβρη, απο το ραδιοκασσετοφωνο που 'χε διπλα στο κρεβατι του.

Εκεινος ο εφηβος που η φωνη σου γεμιζε τα αυτια του και φουσκωνε την ψυχη του:

"εδω πολυτεχνειο, εδω πολυτεχνειο..."

Ειμαι κεινο το παιδι, που τοχε σκασει τοτε νυχτα απο το σπιτι του, κι ετρεχε στην ανταριασμενη Πατησιων, αναμεσα σε φανταρους και δακρυγονα.

Ειμαι ο γιος κεινης της μανας που αναψε το καντηλι και ξενυχτησε πανω απο το ραδιοφωνο, τρεμοντας απο το φοβο αν θα γυρισω πισω ξανα, και απο την περηφανεια που το παιδι της ητανε ενας ηρωας.

Την επιταγη μου απο κεινο το βραδι ξερεις, δε την εξαργυρωσα ποτε. Την κραταγα παντα στην ψυχη μου σαν κατι ομορφο, σαν κατι δυνατο που βιωσα στα νιατα μου, την ειχα καμαρι μου και φυλαχτο μου.

Εσυ ηξερες πιο καλα.

Με θυμασαι;

Με ξαναδες πριν μερικες βδομαδες, ειμαι κεινος ο πενηνταπενταρης ανεργος, απολυθηκα πριν μερικους μηνες και δεν εχω καμμια ελπιδα να ξαναβρω δουλεια. Ημουνα εκει, και φωναζα το ιδιο συνθημα με τοτε, και κατι νεαροι διπλα μου συμπληρωναν οτι η "χουντα δεν τελειωσε το 73", αλλα εγω δεν ηθελα να το φωναξω αυτο, γιατι εγω θυμαμαι οτι καποιοι παλαιψαν για να τελειωσει... Γιατι εγω νομιζα οτι η γενια μου την ειχε τελειωσει.

Με θυμασαι;

Δεν ειχε φανταρους τωρα, ειχε αστυνομικους, και τα δακρυγονα ητανε τα ιδια, κραγιον και βαζελινη γυρω απο τα ματια και μην τριβετε τα ματια σας, οπως ελεγες καποτε απο τα μικροφωνα του σταθμου, το θυμομουνα και το κανα και τωρα, μονο που τωρα δεν ειμαι πια δεκαεφτα, κοντευω εξηντα και δεν εχω πια τις ιδιες αντοχες.

Ειμαι μια μειοψηφια που αντιστεκεται λες.

Οπως τοτε.

Νομιζα πως η γενια μου αλλαξε τη χωρα.

Τωρα ξερω καλυτερα.

Δωσε μου το μικροφωνο.

"Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο. Σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των προδομένων αγωνιζόμενων φοιτητών, των προδομένων αγωνιζόμενων Ελλήνων. Εκπέμπουμε σε 1.050 χιλιόκυκλους. Μεταδίδουμε μήνυμα προς αυτούς που αγωνίζονται κλεισμένοι στο Εθνικό Κοινοβουλιο των εκπροσώπων των Τραπεζών, που έφθασαν στην Αθήνα για να παρεμποδίσουν την συρρίκνωση των κερδών τους. Και ΔΕΝ ειναι μήνυμα συμπαραστασης αυτη τη φορά"

Πηγή

H ΨYXH MOY

2011-11-12T16:19:00.005+02:00

(εικόνα)

Από φωτιά κι' αμόνι έχω περάσει

Από ατσάλι έχω φτιαχτεί

Και την ψυχή μου έχω κρεμάσει απ' το ταβάνι με κλωστή...

(στίχοι)

10 όπως και σήμερα...

2011-11-10T13:53:00.013+02:00

Τράβηξα, που λες, της ζωής μου το παραβάν

και βρήκα έναν καθρέφτη.

Μέσα από το θαμπό του κρύσταλλο ακόμη υπάρχουν σημάδια από

μια ένωση,

ένα και μοναδικό εξ' αυτής ερχομό,

την ..."γλαρότητά μου"

και πολλές τρυφερές αγκαλιές όπου μέσα τους έβρισκα καταφύγιο...

΄Ημουν βλέπεις το χαϊδεμένο τους.

Η μικρότερη αδελφή της μαμάς μου και μόλις 6 χρόνια μεγαλύτερή μου,

ήταν η καλή μου δικαιολογία για να χώνομαι όλο παράπονο στην αγκαλιά του ομορφάντρα παππού μου, που τρυφερά με κρατάει στην παρακάτω φωτογραφία και που επίσης τρυφερά κράτησε και τα δικά μου παιδιά, εκτός από το μικρότερο, τον ερχομό του οποίου ευτύχησε να ακούσει λίγες μέρες πριν φύγει για να συναντήσει την καλή του.

Στο φετινό μου απολογισμό ΞΑΝΑβρίσκω, πως μέχρις εδώ, είχε χρώματα η ζωή μου

Πολλά και έντονα, ζωντανά, ζωτικά, τρυφερά και ζεστά

Κερνιέμαι λοιπόν ομορφιές λουλουδιασμένες

και κερνάω ....άνοιξη στην καρδιά του φθινοπώρου

Σαν σήμερα ήρθα στη ζωή ... Δεν είναι λίγες οι φορές που αναρωτήθηκα "γιατί;" και

πολύ περισσότερες αυτές που βρίσκω πως ήρθα σε τόπο σωστό όπως η Πατρίδα μας και ακόμη πιο ωραία εποχή. Δεν έζησα πόλεμο, πείνα και δυστυχία. Σαφώς και η ζωή μου μέχρι σήμερα, είχε διακυμάνσεις, δυσκολίες και συμπληγάδες.

΄Ομως και όμορφες περιόδους.

ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΕΣ!!!

Τελικά, δε μετανιώνω για τίποτε ...

ΣΚΟΡΠΙΟΣ

"Με την Πανσέληνο απέναντί σας νιώθετε σαν στόχος έτοιμος να υποκύψει, πριν την εκπυρσοκρότηση του όπλου"

Εγώ ένα κατάλαβα... άλλος είχε το όπλο και μόνος του ... γελοιοποιούμενος..."αυτοκτόνησε"...

Εμείς, ο λαός, θα τα καταφέρουμε...."για την Ελλάδα ρε γαμώτο"

Είναι σαν να έγραψα εγώ...

2011-11-09T13:04:00.006+02:00

"΄Ηθελα να γράψω για την Αίγινα...

Όμως τώρα, θα γράψω για τον Άγιο

"Τον Άγιο Νεκτάριο"

...Και ένα μοναστήρι

στην καρδιά της ενδοχώρας.

Σκαρφαλωμένο σε μια ήσυχη πλαγιά

σπαρμένη από φυστικόδεντρα

Έναν χώρο άγιο, ιερό που φιλοξενεί τα ιερά λείψανα και την ιερή Κάρα του τελευταίου αγίου του 20ου αιώνα.

Ακόμα υπάρχει το δωμάτιο με τα προσωπικά του αντικείμενα, με το κρεβάτι που του έστειλε η μάνα όταν έμαθε πως κοιμόταν χάμω, ακόμα υπάρχει το αγαπημένο του πεύκο, εκεί που αρεσκόταν να πίνει το καφεδάκι του και που τώρα σκιάζει την τελευταία του κατοικία...

Έσκυψα, κόλλησα το αφτί μου στην μαρμάρινη επιφάνεια

Αφουγκράστηκα..

Και ένας ήχος ξερός, επαναλαμβανόμενος σα να ερχόταν από τα βάθη του χρόνου με συντάραξε, ένα μπαστουνάκι που χτυπά υπόκωφα για να υπενθυμίζει ότι δεν είναι προκατάληψη να πιστεύεις σε κάτι ανώτερο από σένα, ούτε δεισιδαιμονία.

Ο χώρος της Μονής με συνεπήρε, με συγκίνησε, αγαλλίασε την ψυχή μου. Άκουγα τη Θεία Λειτουργία και ήθελα να κλάψω. Δεν μου είχε ξανασυμβεί αυτό. Λένε πως όλοι μας έχουμε τον άγιό μας και αναρωτιόμουν όση ώρα βρισκόμουν εκεί, αλλά και μετά, στο σπίτι μου, μήπως βρήκα τον δικό μου άγιο; Μήπως γι' αυτό μου 'μίλησε' το μέρος; Δεν είμαι θρήσκα, έχω όμως τον φόβο του θεού μέσα μου, και αυτός ο φόβος δεν είναι κλεισμένος μέσα στα πλαίσια των τελετουργικών που επιβάλει η θρησκεία, γι' αυτό και δεν μπορώ να πω ότι είμαι θρήσκα. Φαντάζομαι πως είναι το δέος προς κάτι ανώτερο από μένα, που με ξεπερνά, αλλά και με διαπερνά ταυτόχρονα. Είναι το ανώτερο που κατοικεί μέσα μου και περιμένει να το δικαιώσω. Με τις πράξεις μου. Με τις σκέψεις μου. Με το να είμαι ένας καλός άνθρωπος. Και ο φόβος αν θα τα καταφέρω...

Ήθελα να γράψω για την Αίγινα.. Γράφοντας για τον Άγιό της είναι σα να γράφω για την Αίγινα..."

Δεν είναι φυσικά τα λόγια δικά μου όμως κάθε λέξη, εικόνα, έννοια και συναίσθημα μίλησε στην ψυχή μου. Ανέσυρε μνήμες αγαπημένες, παιδικές και όχι μόνο.

Σ' ευχαριστώ καλή μου evaggelia-p .
.

΄Εχω κι' εγώ ξαναμιλήσει για την Αίγινα των παιδικών μου χρόνων.
Τί περισσότερο να προσθέσω; Μου λείπει το χάρισμα..

Η μέρα τούτη αλλά και η ανάρτηση τιμoύν τον Άγιο της Αίγινας

Και του χρόνου!!!

Της δραχμής η έγνοια...

2011-11-07T14:23:00.005+02:00

Δεν ήταν μια...
Δεν ήταν δυό...
...μα πέντε οι χρεοκοπίες...
αλλά τώρα που γνωρίζουμε να πάψουν οι φοβίες,
πως η Ελλάδα πέθανε και πως χρεοκοπεί
(και κινδυνεύουμε όλοι μας αν έρθει η δραχμή)
Αφού ως τώρα απέδειξε πως ΠΑΝΤΟΤΕ ΘΑ ΖΕΙ!!!

Διάβαζα πως:
Yπάρχει μερίδα ανθρώπων που τρέμουν τη δραχμή

Επίσης, πως:

"Οι Έλληνες έζησαν και ευτυχισμένα χρόνια με την δραχμή τους και γιατί όχι και στο μέλλον στην έντιμη δραχμή μας."

Για να καταλήξω, πως προκειμένου να μας τελειώνουν σιγά-σιγά... αργά και βασανιστικά οι καλοί μας ευρω-φίλοι...

Δε θα πεθάνουμε κιόλας...

UPDATE 7/11 (11:26)

Τρεις ημέρες θα κάνει να τυπωθεί η δραχμή!

Και πόσα ακόμη δε γνωρίζουμε...

ΑΠΑΛΛΑΞΟΝ...

2011-11-01T12:43:00.004+02:00

Οι μέρες μικραίνουν, οι νύχτες μεγαλώνουν το φθινόπωρο καλά κρατεί και ο νους του ταλαίπωρου πολίτη ψάχνει τρόπους, για να κάνει υποφερτή την ανυπόφορη καθημερινότητά του.

Πού μας έφτασαν...

Συμβαίνουν στις μέρες μας ΚΑΙ αυτά...

"΄Ετι δεόμεθα υπέρ του διαφυλαχθήναι εκ των 300 τυράννων του κοινοβουλίου τούτου και απαλλάξει το έθνος ημών και του Ελληνικού λαού εκ της τυραννίας του... ταύτης.

ΑΠΑΛΛΑΞΟΝ, ΑΠΑΛΛΑΞΟΝ, ΑΠΑΛΛΑΞΟΝ,

Θεοτόκε Παρθένε το γένος ημών'"

1/11/11

...και μείναμε στον άσσο...

ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ!!!

Αλλάξανε τα πλάνα μας...

2011-10-28T12:55:00.007+03:00

“μη με ρωτάς… ”

και καλή της ώρα, μου είχε πει.

“…ό, τι ωραίο, σαν τους στίχους…ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΧΕΕΤΑΙ.”

Με συγκλόνισαν λοιπόν, τα παρακάτω “παραπονεμένα λόγια… για το άδικο που ζούμε…”, και που τυχαία βρήκα με τίτλο :

“Ο ΠΌΛΕΜΟΣ ΆΛΛΑΞΕ”

Θυμάμαι τα πάντα. Με το ζόρι να ξεπερνούσα το 1 μέτρο σε ύψος. Φορούσα μπλε φούστα με λευκό πουκάμισο και τα μαλλιά μου ήταν μαζεμένα πίσω για να φαίνεται καλά το πρόσωπό μου.

Πρώτη Δημοτικού. Παραμονή 28ης Οκτωβρίου. Η κυρία Νατάσσα – η αγαπημένη μου δασκάλα – έχει βάλει τα καλά της, γιατί έχουμε γιορτή, και με προλογίζει: «Η Σταυρούλα μας είναι μια Ελληνοπούλα».

«Είμαι!» φώναξα και πετάχτηκα στη σκηνή να πω το πιο ωραίο από όλα τα ποιήματα των παιδιών:

Είμαι εγώ μια Ελληνοπούλα
Που σαν μια Σουλιωτοπούλα
Αγαπώ με την καρδιά μου
Την πατρίδα τη γλυκιά μου
Κι αν ο εχθρός μας έρθει πάλι
Με σκοπό να μας προσβάλει
ΟΧΙ δεν θα τον αφήσω
(είπα με όλη μου τη φωνή!)

Και θα του φωνάξω «Πίσω!»

Δεν ξέρετε πόσες μέρες έκανα πρόβες… Τόσο δυνατά αυτό το «Όχι» μόνο εκείνη τη στιγμή το είπα. Κι ένιωθα τόσο περήφανη, τόσο γεμάτη που ήμουν μια μικρή Ελληνοπούλα, σαν να μου ανήκε όλη η Γη.Το σκηνικό άλλαξε.

1993 και με μάθαιναν τι θα πει ανδρεία, γενναιότητα, ηρωισμός. 2010 τα πράγματα άλλαξαν. Ανδρεία λέμε τη θρασύτητα, γενναιότητα τον …αξιοπρεπή ευτελισμό, ήρωα, όχι αυτόν που τολμά, αλλά αυτόν που απλά αντέχει.

Μου έλεγαν πως μεγαλώνω σε μια χώρα ελεύθερη, μα αυτή ήταν ασύδοτη. Ως άνθρωπος ανεξάρτητος, μα είμαι δούλος υπό όρους. Με ειρήνη και συνεργασία, μα αποδείχθηκαν μνημόνια.

Η γνώμη μου άλλαξε, η πατρίδα μου άλλαξε και η γλώσσα μου άλλαξε. Μιλάμε με νέους όρους. Οικονομική κρίση, σπρεντ, μνημονιολογία, πράσινη ανάπτυξη, ΔΝΤ… Βαριέμαι. Πώς τα κάναμε έτσι… Και, κυρίως, γιατί.

Ο πόλεμος άλλαξε.

Κι ας μη βροντά ο Όλυμπος, ας μην αστράφτει η Γκιώνα, ας μη μουγκρίζουν τα’ άρματα, ας μην σειέται η Στεριά, που έλεγε το ποίημα της τότε 7χρονης διπλανής μου. Είναι όλα επικίνδυνα βουβά.

Ο εχθρός είναι, λέει, για να σου δείχνει πόσο σημαντικός είσαι. Όμως εσύ διαλέγεις. Ο “σημαντικός”. Παραδίνεσαι;

Σου έχουν στήσει κάτι σαν μια τεράστια παγίδα μεθανίου, που αν πέσεις μέσα ξέρεις πως εξαϋλώνεσαι. Δεν προλαβαίνεις καν να λαβωθείς. Εξατμίζεσαι. Και αυτό θα σε κάνει να νιώσεις μια πιο σύγχρονη, πιο «ευρωπαϊκή» φρίκη, κι ας έγινε αργά, ήρεμα, ύπουλα, σαν το χάδι που νιώθεις στο αυτί ακούγοντας τα λόγια όσων ζουν με την ψευδαίσθηση του αρχηγού. Όλων αυτών που δεν είναι τίποτα παραπάνω από καμουφλαρισμένοι αλήτες με κουστούμια. Ξεκίνησαν τον πόλεμο, φίλοι μου, και τον μετέφρασαν σε κρίση.

Αν όμως βγούμε ποτέ από αυτή την κρίση, ήρωες δε θα ‘ναι αυτοί. Θα είστε εσείς.

Μόνο να θυμάστε, όποια κι αν είναι η έξοδος, θα πρέπει να είναι μεγαλόπρεπη…

ΠΗΓΗ: MEDIA SOUP

Διεμερίσαντο τα ιμάτιά ΜΑΣ εαυτοίς...

2011-10-27T12:43:00.005+03:00

“Η Ελλάδα όπως την φαντάστηκαν οι εχθροί της”

Μας ψαλιδίζουν τη ζωή

ή αν θες την τσεκουρώνουν

και στην ψυχή μπήγουν καρφιά

και δυνατά καρφώνουν

Δεν είναι τότε όπως παλιά

που έκαιγε ο “γύψος”
τώρα σε τάφους χώνουνε
τον ΄Ελληνα από μίσος

Τους διαφεύγει ή ξεχνούν ,
δεν πήρανε χαμπάρι,
πως σαν ξυπνήσει ο΄Ελληνας

ο διάολος θα τους πάρει…

΄Αλλος για Σάμο θα τραβά κι' άλλος για Σαντορίνη...

2011-10-23T15:51:00.001+03:00

Οι ΄Ελληνες ανέκαθεν ζούσαν δικούς τους κόσμους

και πάντα χωριζόντανε σε κλέφτες κι' αστυνόμους

Aφού κανένας απ' "αυτούς" δε θεμελίωσε νόμους

ώστε τους κλέφτες εσαεί να χώσει σε ...υπονόμους

Αυτός ο τόπος δεν είναι η Ελλάδα ΜΑΣ...

2011-10-16T16:07:00.006+03:00

Αυτές οι ψυχές όμως, ΕΙΝΑΙ!!!

«Σαλπάρω ήρεμος για τον άλλο κόσμο.

Αυτόν που αφήνω πίσω μου σίγουρα δεν είναι πια η Ελλάδα μου.

Αυτός είναι άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής.

Δεν με αφορούν.

Τι θέλω εγώ ανάμεσά τους;

Να 'στε όλοι καλά.

Στον τάφο μου να γράψετε:

"Αντιστάθηκε το 1941-1944 στη ναζιστική κατοχή, το 1967-1974 στη στρατιωτική δικτατορία και το 1989-1996 στην ηθική σήψη. Μετά, στην πλημμύρα του άνοου, δεν υπάρχει αντίσταση και το μετά από την πλημμύρα αυτή δεν υπάρχει πια».
Το τελευταίο ιδιόχειρο σημείωμα του Γεώργιου - Αλέξανδρου Μαγκάκη με τίτλο «Η ζωή πάνω στο νήμα», λίγες ημέρες πριν φύγει από τη ζωή. Σε κίτρινο χαρτί με διορθώσεις και σημειώσεις, αφήνει τις τελευταίες του σκέψεις, παρά τα....σοβαρά προβλήματα της υγείας του.

πηγή: eglimatikotita.gr

ΕΔΩ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ!!!

2011-10-08T14:59:00.006+03:00

Θα μείνουμε εδώ

και δε θα πεθάνουμε,

στο αιμα, στις κραυγές

σε κατάρες, στα σφυριά

στα κόκαλα, σε βρισιές

στα πιό μεγάλα ψέματα,

εδώ θα μείνουμε

για να τους κόβουμε τον ύπνο

να τους ραγίζουμε τη χαρά

να ρίχνουμε τον ίσκιο μας

στα χαμηλά τους πρόσωπα,

η αγάπη μας

θ’ ανθίζει πάνω στο γρανίτη,

μέχρι να έρθει η άνοιξη

έως να φτάσει

ο κατακλυσμός.

Θα μείνουμε εδώ

ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ Χ. ΜΑΡΚΟΓΛΟΥ

Περίεργος ο άνθρωπος...

2011-09-21T12:28:00.010+03:00

"...και άσε τις ιδέες για το …ξέχωμα"

με συμβούλεψε τον Ιούνιο του 2009 η Αγγελική Ν. και καλή της ώρα που την άκουσα, αφού από τους 10 καρδιόσχημους ή αν θέλεις σε σχήμα νεφρού σπόρους που περιείχε ο φάκελος,

φύτεψα τους τέσσερις

και φύτρωσε μόνο ένας.

Περιττό να σου πω, πως το φυτό το προσέχω σαν τα μάτια μου

(εικόνα)

Αδανσονία ή μπαομπάμπ

το δέντρο με τα εξωτικά φρούτα, που

έχει πολλαπλές χρήσεις:

"Το μπαομπάμπ είναι ένα πολύ αλλόκοτο δέντρο, που φύεται στη Μαδαγασκάρη, την Αφρική και την Αυστραλία, έχει ύψος που φτάνει μέχρι τα 25 μέτρα και διάμετρο κορμού που μπορεί να φτάσει και τα 10. Είναι ένα δέντρο σχετικά κοντόχοντρο, που χρησιμοποιεί το μεγάλο του πάχος για να αποθηκεύσει μέχρι και 120.000 λίτρα νερό. Έτσι δημιουργεί και τεράστιες κουφάλες. Δεν υπάρχει τρόπος να μετρήσει κάποιος την ηλικία ενός μπαομπάμπ -αλλά κάποιοι υποστηρίζουν ότι μερικά μπορεί να ζουν για χιλιάδες χρόνια.

Σύμφωνα με έναν Αραβικό μύθο, το μπαομπάμπ οφείλει το αλλόκοτο σχήμα του στον ίδιο το Διάβολο, που κάποτε το ξερίζωσε και το ξαναφύτεψε ανάποδα.
Στον Μικρό Πρίγκιπα του Αντουάν ντε Σεντ Εξυπερί, ο πρωταγωνιστής φοβόταν ότι μπορεί να φυτρώσουν τεράστια μπαομπάμπ στο μικρό του πλανήτη, και να του πιάσουν όλο το χώρο."

(εικόνα)

Τα μεγάλα λευκά λουλούδια του (διαμ. 20 εκ.) μυρίζουν πολύ όμορφα όταν ανθίζουν αργά τα ανοιξιάτικα απογεύματα.

(εικόνα)

Ομως σε 24 ώρες μαραίνονται και γίνονται καφέ με πολύ δυσάρεστη μυρωδιά.

"Τα φύλλα καταναλώνονται ως ορεκτικά και το φρούτο

(εικόνα)

διαλυόμενο στο γάλα ή το νερό χρησιμοποιείται ως ρόφημα.

Οι σπόροι, παράγουν επίσης βρώσιμο λάδι και τρώγονται ωμοί ή ψημένοι.

To δένδρο αυτούσιο χρησιμοποιειται ως δενδρόσπιτο

και το ξύλο του για την κατασκευή σπιτιών .

(εικόνα)

Η χρήση του όμως δεν περιορίζεται μόνο στην κατανάλωση, καθώς χρησιμοποιείται και στην ιατρική.

Συγκεκριμένα, το φρούτο, τα φύλλα και η φλούδα ωφελούν σε περίπτωση πυρετού και νεφρικών ασθενειών.

Παρόλα αυτά, οι Ευρωπαίοι καταναλωτές δεν θα είναι σε θέση να γευτούν αυτούσιο το φρούτο ή τις παραδοσιακές χρήσεις του καθώς θα χρησιμοποιηθεί μόνο ο πολτός του.

Ένας χυμός από φρούτα Baobab (Adansonia) που κυκλοφορεί στο εξωτερικό.

"Έχει πολύ ωραία γεύση που μοιάζει λίγο με ροδάκινο"

"Δεκάδες επιχειρήσεις έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για αυτό το παράξενο φρούτο, μήκους 16 με 20 εκατοστών, του οποίου το δέντρο ζει 1000 χρόνια και οι εκτιμήσεις των εισαγωγέων μπαομπάμπ αναμένουν ότι η ζήτησή του θα δώσει δουλειά σε εκατομμύρια Αφρικανούς."

"...νέο εξωτικό φρούτο έρχεται στην Ευρώπη"

έγραφε το δημοσίευμα και στη συνέχεια έδινε λεπτομέρειες:

"Έγκριση για κυκλοφορία από την Ε.Ε. στην Βρετανική αγορά πήρε το ασυνήθιστο αφρικανικό φρούτο μπαομπάμπ. Το νέο, για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, φρούτο που περικλείεται από σκληρό κέλυφος, περιέχει έξι φορές περισσότερη ποσότητα βιταμίνης c από τα πορτοκάλια και διπλάσια ποσότητα ασβεστίου από το γάλα.

Οι κάτοικοι της Αφρικής καταναλώνουν αυτό το φρούτο χιλιάδες χρόνια τώρα, ενώ οι Ευρωπαίοι θα το έχουν στην διάθεσή τους ως συστατικό σε smoothies και μπαρ δημητριακών.

Από το 1997, τα τρόφιμα που δεν είναι ευρέως γνωστά στην Ε.Ε., εγκρίνονται πρώτα από τις

αρχές πριν περάσουν στον καταναλωτή."

΄Υστερα λοιπόν από 20 μήνες από τότε που το φύτεψα Αγγελική μου, η αδανσονία μου βρισκόταν το περασμένο καλοκαίρι σε αυτή την κατάσταση.

΄Ενας λεπτός κορμός με τα τέσσερα στενόμακρα φύλλα

τα οποία έχασε τον περασμένο Δεκέμβριο -μιας και είναι φυλλοβόλο-
και έμεινε ένα ασήμαντο κλαράκι...

Το Μάϊο το ασήμαντο κλωναράκι έδωσε σημεία αναγέννησης

και λίγο αργότερα γέμισε προς μεγάλη μου χαρά καταπράσινα φύλλα

Αν συνεχίσει να αναπτύσσεται ομαλά, σκέφτομαι να δοκιμάσω σε μπονσάι εκδοχή

(εικόνα)

Και τώρα τι κατάλαβες... θα σκεφτείς εύλογα Αγγελική μου.
Μήπως και πρόκειται να το καμαρώσεις μεγάλο, αφού ... αυτό ζει 1000 χρόνια και εμείς δεν γνωρίζουμε τί μπορεί να ...μας βγάλουν οι επόμενες μέρες;

Όμως ούτε η κατάσταση που όχι μόνο εδώ ή στην Ευρώπη αλλά και σε όλον τον πλανήτη επικρατεί, βοηθάει να αισιοδοξήσουμε.

Όχι φυσικά, αλλά απλά απολαμβάνω τα διάφορα στάδια της ανάπτυξής του, έτσι από περιέργεια.

(εικόνα)

"και μόνο για το φύλλο αξίζει",

όπως επισημάνθηκε από fotki

Τα οποία φύλλα δε σου κρύβω πως ανενδοίαστα δοκίμασα και πραγματικά
η γεύση τους μοιάζει πολύ με αυτήν του σπανακιού

ΠΛΗΡΕΙΣ, ΑΚΡΙΒΕΙΣ και ΧΡΗΣΙΜΕΣ πληροφορίες
ΕΔΩ

βλ. και ΕΔΩ: http://toptropicals.com/cgi-bin/garden_catalog/cat.cgi?number=5&find=Bombacaceae&imagesonly=1

http://www.bbc.co.uk/dna/h2g2/A295472

ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ!!!

Οι καμπανούλες

2011-08-19T00:41:00.009+03:00

Μικρό παιδί σαν ήμουνα και έβγαινα στον κήπο, μικρό παιδί

μαδούσα τα γεράνια της κι' όλες τις καμπανούλες, μικρό παιδί...

Και όταν έκανε να βγεί τον κήπο να απολαύσει
τα πάνω κάτω έφερνα κι' έτρεχε να με φτάσει...

Διότι γνώριζε από πρώτο χέρι, πως ο ... δράστης που είχε φέρει τα πάνω κάτω ή αν θέλεις τα ίσια ανάποδα, ήταν η αφεντιά μου...

Τώρα εδώ που τα λέμε και σε σύγκριση με τον παιδεμό των κοραλλιών της, οι καμπανούλες της

έχω ακόμη την εντύπωση πως γίνονταν καλλιτέχνημα και δεν υπερβάλλω...

Τα καυτά καλοκαιρινά μεσημέρια λοιπόν, που ύπνος δε μ' έπιανε, χωνόμουν και ...χανόμουν μέσα στον κήπο μας. Εκτός από τα κοράλλια της, τις διακοσμητικές ανησυχίες μου (τώρα που το σκέφτομαι διαπιστώνω πως το 'χα από μικρή...), πλήρωναν και τα πολύχρωμα γεράνια, που αφού τους μαδουσα τα πέταλα, "έβαφα" τα παιδικά μου νυχάκια σε ό,τι χρώματα διέθετε η ανθοσυλλογή της ταλαίπωρης μάνας.
΄Υστερα ερχόταν η σειρά του πλούσιου σε φύλλωμα και άνθη θάμνου. Κάθε πέταλο άλλαζε σχήμα και μορφή. Από κλειστή καμπανούλα τα έφτιαχνα και έμοιαζαν με τα άνθη του ιβίσκου, αφού γύριζα όοοολα τα πέταλά τους προς τα έξω.

Μα όοοολα...

Και όταν έβγαινε την έπιανε θυμός μεγάλος, ανακατεμένος όμως με παράπονο...

Πάλι με τα λουλούδια μου πάλευες όλο το μεσημέρι, γι' αυτό δεν ακουγόσουνα;

Πέρασαν τα χρόνια και το θάμνο εκείνο, που σαν καμπανούλα τον ήξερα, ποτέ δεν έτυχε να ξαναδώ.

΄Ωσπου προ μηνών περιοδεύοντας στο διαδίκτυο, βρήκα εντελώς τυχαία τη σελίδα του καθηγητή φυσικής και φίλου συμπλόκερ T. N. Καραμήτσου και πολύ το χάρηκα. ΄Οοοχχι... και μη φανταστείς πως το ενδιαφέρον μου κέντρισαν τα ηλεκτρόνια και τα ποζιτρόνια, αφού εγώ με τη φυσική δεν τα πηγαίναμε καλά.

Κοντοστάθηκα στις ωραίες φωτογrαφίες του, αλλά

ΜΙΑ με καθήλωσε...

και την e-κλεψα...

(εικόνα)

Η τόσο όμορφη και φυσική φωτογραφία στάθηκε ίσως η ευκαιρία να μάθω τη ονομασία της καμπανούλας.

Αβούτιλο - Aboutilon Striatum
ή
"κινέζικα φαναράκια"

του οποίου τα φύλλα, πέραν από τις θεραπευτικές ιδιότητες που διαθέτουν, χρησιμοποιούνται για την παρασκευή σκοινιού και χαρτιού.

Είναι αρκετός καιρός που κρατούσα αυτή τη φωτογραφία στα πρόχειρα, γι' αυτήν ακριβώς την ημέρα, σαν και σήμερα... πριν από 17 χρόνια... μήπως και εξιλεωθώ για τις ζημιές στα λουλούδια της...

Σελίδα 4, αριστερά κάτω...

2011-07-28T21:13:00.007+03:00

Κι' εκεί που ήμουν στην ακτή,

άκουσα γάργαρο ένα γέλιο απ' το κύμα

-ήσουν εσύ;

Κοίταξα πέρα μακριά κι ήρθε κοντά μου

ξαφνικά του ανέμου μια ριπή από χάδια

-ήσουν εσύ;

Κοίταξα ύστερα ψηλά κι είδα ολάνοιχτη

αγκαλιά κάτασπρου γλάρου να καλεί

-ήσουν εσύ;

΄Εσκυψα τότε στο νερό, πήρα μια χούφτα,

μα αυτό έλιωσε αμέσως στο κενό

-ήμουν εγώ;

Αν, λέω αν, αγγίζαμε με τη ματιά
κι' ακούγαμε με την καρδιά...
Αν, λέω αν, τα λόγια ήταν περιττά
κι' έφτανε μόνο η φωτιά...
Αν ήταν έγκλημα τα τάχα λογικά
κι' ακούγαμε μόνο τα κορμιά...
Σου λέω, αν...

Τί λες, το ρίχνουμε έξω απόψε;
΄Ακου ένα πρόγραμμα που έχω σκεφτεί:
Αρχίζουμε μ' ένα ποτό από λωτό έτσι,
για να ξεχάσουμε το χτες το βαρετό. Μετά
χορεύουμε μες τη βροχή ένα τανγκό, δίπλα
στον Κέλι, τον Αστέρ κι' όταν περάσει
η ώρα γυρνάμε σπίτι να στεγνώσουμε τον
έρωτα που τα κορμιά θα 'χει ποτίσει.
Τί λες, το ρίχνουμε έξω απόψε;

Τριγύρω σου είμαι, παντού στον ορίζοντα, δες με.
Εγχέομαι στην ψυχή σου, ενδύω στο βλέμμα σου.
Οι μύριες μορφές μου για σένα εναλλάσσονται
και παρελαύνουν, δες με. Εγώ είμαι κάθε μέρα μια
γιορτή, μια πανδαισία είμαι. Πετάω, απλώνομαι,
φοριέμαι, κοσμώ, διακοσμώ ευφραίνω. Δες με,
μην προσπερνάς κοιτώντας με απλανώς,
χωρίς να βλέπεις ότι υπάρχω. Δεν είμαι ένα, είμαι πολλά
και ένα είμαι πάλι. Δεν μ' έπλασες εσύ, η Φύση μ' έπλασε,
μα εγώ για σένα υπάρχω -δες με

Από τον ταξιδιώτη τ' ουρανού

που

και φέτος είναι εδώ...

(εικόνα του καλού ΜΑΣ ηλιογράφου)

Κάποιο καλοκαίρι

2011-07-26T10:34:00.010+03:00

"ΠΟΡΤΟΚΑΛΗΣ ΗΛΙΟΣ" "... "ΑΦΑΙΑ"..."ΚΑΜΕΛΙΑ"

' Ελαααα, έλα για Αίγινααα.... φεύγει σε 10 λεπτααααά"

Το μοναδικό σημείο του λιμανιού που κινείται στους πλέον πυρετώδεις ρυθμούς. Καθημερινά και σε κάθε εποχή του χρόνου.

Θυμάμαι το πρώτο μου ταξίδι (σε ηλικία 9 ετών) στο νησί που αγάπησα και υπήρξε για πολλά και συνεχή χρόνια μετά, ο αγαπημένος κοντινός προορισμός για ημερήσιες εκδρομές .

Μέσα στο πλοίο, να περιφέρεται και ο γραφικός τύπος με το ψαθάκι και το καλάθι περασμένο στον ένα βραχίονα, γεμάτο με (τί άλλο;...) φυστίκια Αιγίνης, να μοιράζει χαρτάκια με νούμερα για την κλήρωση, με έπαθλο το περιεχόμενο του καλαθιού...

Και από τα μεγάφωνα να ακούγεται η φωνή του τότε πιτσιρικά, να τραγουδάει πως... ήτανε μικρό παιδάκι...και τον λέγαν Νικολάκη.... αργότερα γνωστού τραγουδιστή Νίκου Νομικού και πατέρα σήμερα νεαρής και όμορφης πρώην Σταρ Ελλάς.

Και φτάναμε στο ενοικιαζόμενο δωμάτιο (πολυτέλεια για τότε) της κοντής και στρογγυλής μα σβέλτης κυρα-Βούλας, με κοινόχρηστη κουζίνα και W.C....και το πίσω παράθυρο του οποίου έβλεπε σε φυτεία με φυστικιές... ΄Απλωνες το χέρι και γέμιζες τις χούφτες..΄Ισως αυτός να είναι και ο λόγος που η Γλαρένια τρελαίνεται για φυστίκια Αιγίνης...

"Αιγινίτη φυστικέμπορο έπρεπε να είχες πάρει..."

μου λέει χαριτολογώντας ο Γλάρος μου, που ξέρει την αδυναμία που τους έχω και τα κουβαλάει ....με τα κιλά.

Και χταποδάκι στα κάρβουνα τα βράδια στην παραλία

"Μπούληηηη ένα όοοζο στο " τρία"...

φώναζε ο μαγαζάτορας στον πιτσιρικά σερβιτόρο

Ψάρεμα με την πετονιά τα βραδάκια στο μώλο, όπου ένα βράδυ το αγκίστρι βάρυνε τόσο, που ο μπαμπάς ζήτησε τη βοήθεια ενός ψαρά, που εκείνη την ώρα ήταν στη βάρκα του.

Μεγάλο ψάρι είναι, άφηνε...άφηνε και τράβα γρήγορα...ξαναάφηνε και ξανατράβα την πετονιά... είπε εκείνος, μέχρι που το έβγαλαν.

΄Ενα πολύ μεγάλο μουγκρί που αναδευόταν σα φίδι. Την επομένη η μαμά το μαγείρεψε, δεν αγγίξαμε όπως ήταν φυσικό μπρος στην εικόνα της προηγούμενης νύχτας και το παρέλαβε περιχαρής η ...κοντή και στρογγυλή κυρά-Βούλα, με όλη την κατσαρόλα."

Αυτό που θυμάμαι έντονα από εκείνο το βράδυ, είναι ο περαστικός από το μώλο φινετσάτος άνδρας, που με τα χέρια στις τσέπες του παντελονιού του έκανε το μοναχικό του περίπατο και το παρουσιαστικό του δεν περνούσε απαρατήρητο. Κανονικό ανάστημα, ευγενής, με ένα πουλόβερ ριγμένο στην πλάτη, που τα μανίκια του έπεφταν ανάλαφρα μπροστά στο στήθος του και μια διαφορετική αύρα.

΄Εμεινε μαζί μας παρακολουθώντας με ενδιαφέρον, μέχρι που κατάφεραν ο πατέρας μου με τον ψαρά να βγάλουν το μεγάλο σαν φίδι και γλιστερό ψάρι, που αναδευόταν με δύναμη από τον πόνο και ...το θυμό.

Μιχάλης Κακογιάννης συστήθηκε....

Τσαλαπετεινέ μου, δεν τόλμησα νωρίτερα να κάνω πράξη την απάντησή σου στο σχόλιό μου, με την προτροπή: "

Μα αυτή η ιστορία αξίζει να γίνει ανάρτηση! Καταπληκτική εικόνα του Κακογιάννη να περπατάει μόνος του στο μώλο τη νύχτα και να παρακολουθεί την προσπάθεια του πατέρα σου" , για το λόγο πως δεν έχω εμπιστοσύνη στην πένα μου.

Τολμώ, έστω με καθυστέρηση σήμερα, ευαισθητοποιημένη από την απώλεια του μεγάλου δημιουργού και σκηνοθετικού θρύλου, που χθες

έφυγε για τον πολύ μακρινό μοναχικό του περίπατο σαν ... Πορτοκαλής ΄Ηλιος!

Καλό του ταξίδι...

σημ.: το εντός αγκυλών κείμενο είναι αναδημοσίευση της από 11/8/2007 ανάρτησής μου)

Πες καλοκαίρι...

2011-07-06T15:11:00.009+03:00

..πες νησί..

(στίχοι)

και ξεκινάΝΕ

(ερμηνεία)

για

ΚΑΛΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ!!!

αΜια κονδυλιά στην άμμο
Μουσική -ενορχήστρωση: Παναγιώτης Λιανός
Στίχοι: Βασίλης Πουλημενάκος
Ερμηνεία: Αικατερίνη Τεμπέλη
Ηχοληψία: Studio Artracks Υποψηφιότητα στο Φεστιβάλ Τραγουδιού “Μουσική Άμιλλα 2011“

Καλοκαίρι... διακοπές...
Ξεκινάμε κι' εμείς για τις παραλίες, γιατί όχι ...

...και τις πλατείες...

Να προσέχετε τί τρώτε

και πώς οδηγείτε...

Να περάσετε όμορφα, τέλεια, ξέγνοιαστα και ξεκούραστα.

Και σιγά που θα σας άφηνα να φύγετε για διακοπές χωρίς τη συνηθισμένη μου ..."φοβέρα"...

"Θα με βρίσκετε πάντα μπροστά σας, είτε το θέλετε είτε όχι..."

Φέτος όμως θα με βρείτε σίγουρα και σε κάποια πλατεία

ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!

Φιλί

και

Γλαρένιες αγκαλιές

(εικόνες και ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ)